Peter en Sonja Down Under

Meer foto's en de bijbehorende verhalen

Prijsvraag

En dan hier mijn reactie op jullie antwoorden van de prijsvraag...

Een aantal antwoorden zijn via Hyves binnengekomen, anderen via het blog zelf. Het maakt mij niet uit, alle antwoorden dingen mee voor een aandenken.

Aan de Great Ocean Road hebben we nog niet alles gezien, dat blijkt uit de antwoorden van Jolan en Ymkje. Goed gedaan meiden... dit betekent dat we nog een keer dat gebied moeten bezoeken! Alleen.. Volgens Ymkje zijn er nog steeds twaalf apostelen te bezoeken. De apostelen staan met hun voeten in de oceaan en door de erosie zijn er vijf apostelen bij de enkels afgeknapt. Die zijn er dus niet meer. Jammer.

Dank zij Jolan en Anneke weten we nu ook wat de platypus, de wombat en de possum op hun menu hebben staan en hoe zij leven. Het zijn maffe dieren die we in levende lijve hebben gezien.

Awesome is een geweldig woord. Je drukt er je emotie mee uit als je iets ècht geweldig en fantastisch vind. In Australië gebruikt men het woord niet als men iets vreselijk vindt. Jolan, Astrid en Ymkje hebben allen een goede omschrijving van de betekenis gegeven.

Jolan heeft gevonden hoe je aan de zaden van de Creepy Tea Tree kan komen. Da's mooi... maar Astrid omschrijft de boom zodanig dat ik de Creepy Tea Tree niet in mijn achtertuin wil hebben!

Bedankt voor jullie aandacht meiden! Ik vond het leuk om tijdens de vakantie iets van jullie te vernemen. Dat geldt natuurlijk ook voor allen anderen die iets hebben achtergelaten, maar geen antwoorden hebben gegeven op de vragen.

En dan nu de uitslag!

Ymkje en Jolan hebben allebei ontzettend hun best gedaan. Hun antwoorden zijn uitgebreid en streven naar volledigheid. Zij delen dan ook de eerste plaats. Jullie trofee komt binnenkort naar je toe. Maar ook Astrid en Anneke hebben hun prestatie geleverd. Anneke heeft inmiddels haar aandenken ontvangen, die van Astrid komt er ook aan! Dames, van harte gefeliciteerd!

Ow ja... nog een laatste vraag (zonder mededinging naar een trofee). Hoe kom ik zo snel mogelijk van mijn jetlag af?

Einde van de vakantie...

Aussie Things

's Ochtends worden we gewekt door de vogels. Waar je ook bent, het zijn de vogels die je wakker zingen. Soms is het geen zingen, een van de vogels (lijkt op een ekster) maakt een kreunend geluid en de kookaburra lacht je uit. De witte kaketoe vliegt het liefst in zwermen en maakt daarbij een hels kabaal. Daarvan ontwaken. Als je niet wakker zou worden van de vogels dan drijf je na acht uur 's ochtends je tent wel uit. Het omgekeerde vindt 's avonds plaats. Tegen de schemering zoeken de vogels een plaats voor de nacht. De witte kaketoe doet dat wederom met zijn allen en met veel herrie. Als ze allemaal op stok zitten wordt het pas stil. De kookaburra gaat in het donker nog even door met uitlachen. De andere vogels zijn snel stil. Dan is het tijd voor de cicane's om hun concert ten gehore te brengen, en dat gaat de hele nacht door . Zij wrijven, net als krekels, hun vleugels langs hun rug waardoor een luid snerpend geluid ontstaat. Andere dieren zie je wel, maar hoor je eigenlijk niet. Slangen maken geen geluid. We zien ze soms de weg oversteken... kamikazeslangen. Koala's houden zich stil, zij hebben al hun energie nodig om de gumbladeren te verteren. De kangeroo's hoor je ook niet.

De zon is zeer krachtig aan deze zijde van de aardbol. Volgens de Australiërs komt dat onder andere doordat de ozonlaag hier erg dun is. De 'global warming' houdt ook de aussies bezig. Dat zie je onder andere aan het gescheiden ophalen van afval en het besparen van energie door elektrische apparaten niet onnodig aan de stroom te laten staan. Hier en daar wordt verzocht je 'carbon footprint' zo klein mogelijk te laten zijn. Dat de zon krachtig is ondervinden wij als we ons niet op tijd insmeren met zonnecrème of als we te lang in de zon blijven. Tja, we moeten natuurlijk wet een klein beetje bruiner dan jullie zijn als we terug zijn in Nederland. Je voelt pas dat je een 'stressed skin' hebt als het te laat is. Dus smeren we ons na het zonnebad in met een goede aftersun lotion.

Over fish en chips heb ik het al eens gehad, de haai smaakt goed. De Mac Donald is hier net zo goed / slecht als in Nederland, we laten ons de Sunday ijs en de milkshake lekker smaken. De pubmeals zijn meestal goed en goedkoop. Je hebt je hele bord vol met meat or seafood, chips & salad of potato's & veggies. Je bestelt je maaltijd aan de bar, je drankjes aan de andere bar. Je betaalt meteen bij je bestelling en even later staat de maaltijd voor je op tafel. Niets mis mee. Dus als we even geen zin hebben om te koken of te barbecueën-en zijn er voldoende andere mogelijkheden om de inwendige mens te verzadigen. Als we zelf koken op het caravanpark kiezen we uit normaal koken of de barbecue gebruiken. Overal staan trouwens barbecues voor openbaar gebruik, de meeste zijn schoon. In de meeste campkitchens kun ja alles gebruiken, van toaster tot koelkast. Dat is in de hostels ook het geval. In een enkel geval hebben we de eigen gasbrander gebruikt.

Het water uit de kraan is gechloreerd, in het ene gebied meer dan het andere. Een van de campingplaatsen had een eigen bron en het water bevatte daar helemaal geen chloor, lekker. Er is vaak een schaarste aan water, vooral in de zomer. De bedoeling is dan dat je je douchebeurt kort houdt en zo weinig mogelijk water gebruikt. In een van de hostels verzoeken ze de gasten het eerste douchewater (wat nog koud is) in een emmer op te vangen en daarmee de planten in de tuin water te geven. Dat er waterschaarste is in zo'n warm land is logisch, maar er stroomt ook veel zoet water via de rivieren zomaar de oceaan in. Als op een of andere wijze meer kon worden gedaan met het regenwater dat de oceaan in stroomt is de waterschaarste wellicht niet zo groot. Ik zou zeggen: nodig een handvol Nederlandse ingenieurs uit en ga op zoek naar de beste oplossing. Het moet te doen zijn.

Ik kan in Australië zo aan de slag, er is een schrijnend tekort aan dressmakers. Bijna alle kleding is import. Er is behoefte aan maatkleding en originele kleding voor feesten. Ook met het maken van bruidskleding kan goed geld worden verdiend. Verder is er behoefte aan medisch personeel, meer dan de helft van de afgestudeerde artsen vertrekt naar het buitenland en een deel van wat overblijft richt zich op research.

Phillip Island

Dit is de laatste kampeernacht en we besluiten dit keer maar niet te gaan kamperen. Alle campingspullen zijn op zijn minst klam, de tent is kleddernat. In Cowes op Phillip Island huren we een cabin (een soort sta-caravan), vier persoons, met alles erop en eraan. Vanavond kunnen we dus rustig ons diner bereiden en we hebben eigen sanitair. Fijn. De tent staat te drogen in de tuin, aan de lijn hangen andere dingen te drogen. De slaapzakken liggen over het stapelbed te drogen. Doordat een en ander los in de auto is gepakt bij het verlaten van Wilsons Prom ligt alle bagage door elkaar. We pakken de spullen morgenochtend weer goed in zodat we weer weten waar we wat kunnen vinden.

We zijn eerder op Phillip Island geweest (in 2004) zodat we eigenlijk geen behoefte hebben om de Fairy Penguins te zien, of naar het koala-sanctuary te gaan. In Cowes is vandaag van alles te doen, er is een kleine braderie, Cowes Classic vindt plaats (een triathlon) en allerlei winkeltjes zijn en bezoek waard. We kijken nog even of het racecircuit open is voor een paar rondjes karten... het blijkt niet zo te zijn. Het wordt dus een luie dag.

Wilsons Promontory

Een aantal mensen heeft ons aanbevolen Wilsons Promontory te bezoeken. Bijna aan het eind van onze reis doen we dat dus ook. We hebben nog even getwijfeld, want de weerberichten waren niet zo best. Maar als je je laat leiden door het weer kom je waarschijnlijk nergens, dus op naar Wilsons Prom.

Het nationaal park ligt in het uiterste zuiden van het Australische vasteland. Om op het uiterste puntje te komen ben je te voet wel even onderweg, neem je tent maar mee. Te voet is de enige mogelijkheid om daar te komen, en dat geldt eigenlijk voor het hele gebied. Er loopt een weg het gebied in tot aan Tidel River. Hier is alleen een camping met 420 plaatsen, een café en take-away en een campingwinkel. Vanuit Tidal River kun je allerlei tochten ondernemen, van een paar uur tot dagenlang zwerven. Als we in Tidel River aankomen is het nog rustig, we hebben een plek voor het uitzoeken. Dat is vrijdagavond wel anders... er komen veel mensen naar Wilsons Prom om de weekend er door te brengen. Vrijdagavond is de camping zo goed als vol.

Op de eerste dag die we hier doorbrengen is het stralend weer. Als de tent staat maken we een wandeling naar Squeaky Beach. Het pad voert ons over een berg, het is een makkelijk pad waar we weinig hoeven te klimmen. Alleen op de lookout is het klimmen geblazen en dan kom je op de top van de berg, een grote rots waar je zo van af kunt kukelen. Dit keer geen hekken. Squeaky Beach ligt in een baai, beschut door de bergen. Het losse zand piept onder je voeten, vandaar de naam. We hebben dat al vaker gehoord, onder andere op Tasmanië.

Wilsons Prom staat bekend om zijn wildlife, en daar hebben we wel het een en ander van gezien. Helaas heeft het hier ook flink gebrand vorig jaar en omdat er geen mensen waren had het blussen geen prioriteit. Het heeft drie weken gebrand. Hierdoor is ongeveer de helft van het park zwartgeblakerd, maar ook hier herstelt de flora zich razendsnel. Ik denk dat we nogmaals terug moeten komen om het park mee te maken als het weer helemaal groen is. Tijdens de wandelingen hebben we kangeroo's gezien, en vele vogels. De kookaburra floot ons wakker elke ochtend, met zijn gelach. Emoes lopen hier ook vrij rond en ook die zagen we. 's avonds liepen er wombats rond in de omgeving van de camping, en zelf op de camping. Deze dieren zijn voorheen gevoerd door de campinggasten, zodat ze niet weglopen voor mensen. Als je voedsel in je tent hebt slopen ze je hele tent om erbij te komen. De wombats die we hebben gezien zijn zo groot als een flinke hond, maar staat laag op zijn pootjes. Ze lijken knuffeldiertjes, maar zijn dat zeker niet. Verder hebben we nu ook de zwarte kaketoe in het wild gezien.

Merengebied

We zetten onze tent op in Bairnsdale, een stadje aan de rand van het merengebied aan de zuidoostkust van Victoria. Hier blijven we drie nachten en vanaf dit punt maken we enkele uitstapjes. Lakes Entrance bijvoorbeeld, op dit punt staan de meren in verbinding met de oceaan. Er is een enorm strand (ninety mile beach). We hebben gewandeld op het strand en langs de boulevard. IJsje eten... alles wat erbij hoort. Direct achter het strand begint het land alweer omhoog te gaan. Vandaar af hebben we een mooi uitzicht over Lakes Entrance en de omgeving.

Een ander uitstapje gaat naar Cap Conran Coastal Park. We rijden de kustweg tussen Marlo en Cape Conran. De weg loopt tussen de duinen en zien we uiteindelijk vanuit de auto weinig zee. Maar er zijn voldoende plaatsen waar je kan parkeren en via een pad naar de oceaan kan wandelen. Deze strook is een beschermd gebied. In de duinen heeft het water uit de oceaan kleine meren gevormd die en kraamkamer is voor vissen en dat trekt allerlei vogels aan. Cape Conran zelf is vooral in trek bij vissers die hun bootjes hier de oceaan op laten. Een stukje verder, vanuit een picknickplaats, loopt een pad vlak langs de kustlijn. Hier is het klimmen en klauteren en hier en daar is een trap geplaatst. Langs het pad wordt met borden uitgelegd wat dit gebied voor de aboriginals betekent.

Great Alpine Road

Falls Creek blijkt ècht een wintersportplaats en nu kun je er een bom laten ontploffen zonder mensen te verwonden. Maar de omgeving is erg mooi, ook in de zomer. Prachtige vergezichten. Het is er warm. We rijden door naar het meer, dat een afgedamd dal is. Er staat enorm veel water in (Rocky Valley Reservoir). Als we nog verder rijden ontdekken we dat we niet dezelfde weg terug hoeven. In de zomer van 2009 is de nieuwe verharding van de gravelweg een feit. Er ligt nu en mooie laag asfalt, met belijning. De weg is alleen toegankelijk in de zomer, het wordt 's winters niet sneeuwvrij gehouden en de slagboom gaat dan dicht. We klimmen nog meer, slingerend bereiken we een hoogvlakte. We zijn beiden van mening dat de échte Great Alpine Road niet zo mooi kan zijn als deze weg. Het is gewoonweg awesome! We hebben hier en daar wat foto's gemaakt, maar dit perspectief kun je onmogelijk vangen op een foto. Dit moet je met je eigen ogen zien en zelf meemaken.

We rijden via deze nieuwe weg dwars door het Alpine National Park naar de Omeo Hyway. De Great Alpine Hyway pakken we hier weer op. Daar gaat het geslinger door de bergen nog door tot we bijna in Bairnsdale zijn. In Bairnsdale zetten we onze tent op voor een paar dagen. Het was een fantastische reisdag.

Wangaratta walks

Wangaratta wordt omringd door bergen en bossen. Dus hebben we er ook gewandeld. In het Warby Range State Park bijvoorbeeld. Ter plekke zijn enkele walking tracks uitgezet. Een daarvan leidt naar een waterval. De track werd niet veel gebruikt, het was behoorlijk overwoekerd en omgevallen bomen lagen over het 'pad'. De ondergrond knerpte onder onze schoenen van de droogte, het leek er zelfs op dat de aarde zelf ook zo droog was dat ket knerpte. Een vonkje is genoeg om dit hel State Park in lichterlaaie te zetten. En aan het eind van het pad bleek ook nog dat de waterval droog stond. En dat in een gebied waar meerdere rivieren stromen met voldoende water. Geen waterval dus. Terug gewandeld en naar het volgende track gereden. Opnieuw droog en knerpend, en een groot bord erbij dat de carpet phyton hier woont. En slangen zijn hier beschermd, je mag ze niet doden. Zoals je weet heb ik het niet zo met slangen, dus aan dat wandelpad zijn we niet eens begonnen. We besloten naar het meer te rijden, een eindje verderop. Lake Mokoan.

Het meer hebben we niet gezien, wel en droge bedding vol met oude dode bomen. Dat is een luguber plaatje. Helemaal als je dan ook nog een (dode) carpet phyton ziet liggen.

Om de middag een extra invulling te geven zijn we naar het park van Wangaratta gegaan en hebben daar de 'bushwalk' voltooid. By the way, het is hier momenteel onbewolkt en 34 graden.

Wangaratta

Om de regen en storm te ontvluchten zijn we vanuit Queenscliff richting noord-oost gereden. Onderweg reden we onder een dikke wolkendeken waar regelmatig water uit naar beneden kwam. Da's goed, want zo spoelt het rode stof van de auto. De route ging linksom Melbourne heen en vandaar af door een bosrijk gebied. Op een gegeven ogenblik zagen we dat de bomen zwartgeblakerd waren en dicht bij de stam opnieuw takjes had gekregen. Alle blaadjes bevinden zich vlak langs de stam. We realiseren ons ineens dat dit het gebied is dat een grote inferno was tijdens zwarte zaterdag vorig jaar. Hier stond de wereld in de fik, en niet zo'n beetje ook. Het is indrukwekkend om te zien, helemaal omdat het zo'n groot gebied is. De bosbranden heben hun sporen achtergelaten bij de bewoners. Vorig jaar al kregen we een verslag van familie van familie, die in dit gebied wonen. Wat er gebeurt bij de bewoners in onbeschrijfelijk. Dat wil je nooit meemaken. 's Avonds op de camping zagen we op tv nogmaals verslagen van vorig jaar en interviews met de getroffen bewoners een jaar later.

De bomen herstellen zich snel hier. Sommige bomen hebben juist brand nodig om de zaden los te laten komen. Andere bomen gooien hun verbrande bast eraf waaronder een nieuwe bast zichtbaar is. Het bos komt er wel overheen. De bewoners ook wel, al duurt dat wat langer. Zij leven elk bosbrandseizoen in angst en alertheid.

Het doel van vandaag was Eildon, een vakantie-oord aan een bergmeer in een mooie bosrijke omgeving. Australië heeft ook dit gebied aangewezen als National Park. Eildon staat bekend om zijn visrijke omgeving, en eigenlijk is het hele dorp dus op vissen ingericht. Het plaatsje was uitgestorven, verbazingwekkend dat het vakantieseizoen hier eigenlijk maar zes weken duurt. De camping in Eildon had genoeg plaatsen, ook voor een tentje met gebruik van elektriciteit. We kregen een powered site voor de jackpotprijs. Bij de plek aangekomen zagen we een modderige ondergrond die schuin afliep en waar overal boomwortels omhoog kwamen. Dit is geen plek voor een tent.

Maar de plaatsen mét elektriciteit bleken plaatsen voor campers en caravans. De tentplaatsen liggen aan het meer, mooi gras, maar zonder stroom. Tentkampeerders hebben blijkbaar geen stroom nodig. We kregen ons geld terug en zijn verder gereden.

In Wangaratta werden we door de campinghoudster allerhartelijkst ontvangen. Hier vonden we een goede plek voor de tent, met power. En niet voor de hoofdprijs. Oké, de camping ligt nu niet aan een meer... maar so what! Wangaratta ziet er vriendelijk uit. Het plaatsje telt circa 15.000 inwoners en heeft een volwaardig centrum en en omgeving met bergen, wijnvelden en bossen. Niet slecht dus. We besluiten hier meer dan één nacht door te brengen.

Queenscliff

Het regent, en niet zo weinig ook. De temperatuur is nauwelijks veranderd waardoor afgelopen nacht erg benauwend was. We hebben ons echte dak gevonden in Queenscliff, een voormalige navi-basis aan de Port Phillip Bay. Hier gaat de ferry naar Portsea en Sorrento. We zien aan de overzijde Point Nepean. Port Nepean hebben we in de eerste week bezocht en het is grappig om het van deze afstand terug te zien.

Queenscliff heeft oude huizen, hotels, bibliotheek, kerken en dergelijke in echte Australische stijl. Met veranda's compleet met sierlijk smeedwerk. Er is een Ford dat dienst doet als museum maar ook nog kadetten in opleiding herbergt. En natuurlijk een vuurtoren. Queenscliff lijkt ons een gezellige plaats, zeker in vakantietijd. Nu is het er erg rustig, zoals de meeste plaatsen die we hebben bezocht.

We logeren in een B&B/YHA. Het deel van het onderkomen dat een B&B is ziet er fantastisch uit. De vijf kamers van het youth hostel zijn de voormalige onderkomens van het personeel, een beetje verstopt in het gebouw. Maar leuk! Oude meubeltjes en hoge plafonds. En het belangrijkste van alles... een goed bed! Eindelijk even gen luchtmatras. Om in de kamer te komen lopen we over dezelfde trap als de B&B-gasten. Over een hoogpolige loper schreiden we naar boven. Ik voel me er net een prinses bij. Om dit koninklijke gevoel te behouden hebben we een koninklijk diner genuttigd. Mjammie! En morgenochtend eten we gewoon een broodje in de YHA-keuken.

Great Ocean Road

Mt. Gambier ligt op de grens tussen South Australia en Victoria, en het werd tijd om definitief afscheid te nemen van South Australia. Deze staat voldeed niet helemaal aan onze verwachtingen. In Victoria reden we al snel op de Great Ocean Road. Vanaf deze weg heb je mooie lookouts over de ruige kust van Victoria. Hier zijn we eerder geweest, maar dan in tegenovergestelde rijrichting. Het ziet er toch weer anders uit zo!

Het gaat binnenkort serieus regenen, zodat we besloten deze nacht nog te kamperen en daarna een echt dak op te zoeken. Port Campbell gaf ons de camping voor deze nacht. Eerst nog heerlijk gezwommen in de oceaan (wow, die golven zijn wel erg sterk!) en liggen zonnebaden (we moeten ook aan onze teint werken). Net voor zonsondergang de laatste bijzondere rotsformaties in de oceaan bezocht, waar de Great Oean Road zijn bekendheid van heeft. Dit levert meteen de volgende vraag op: Wat zijn de vijf bijzondere lookouts aan de Great Ocean Road in de buurt van Port Campbell? De prijzen zitten inmiddels in de bagage, dus doe je best om er iets van te bemachtigen!

Vlak voor zonsondergang liepen we ver een pad langs de kust toen we opeens een slang zagen liggen, vlak voor ons. Er stak zo'n 20 cm van het beest uit de struiken het pad op, en het was zo dik als een braadworst! Nou heb ik elemaal nits met reptielen, laat staan met slangen. En Peter dacht er net zo over, dus hebben we de wandeling in tegengestelde richting afgerond.

In het Cape Otway National Park hebben we de eerste koala's gezien van deze vakantie. In dit park moeten er volgens zeggen wel 2000 zitten, maar verspreid over een groot gebied valt dat aantal wel mee. Die koala's zijn zulke koddige beestjes om te zien... en we hebben er een paar leuke foto's van gemaakt.

Adelaide

Op naar Adelaide. We zijn binnen komen rijden door Port Adelaide, dat echt het oudste deel van Adelaide is. Ik kan mij voorstellen dat in de vijftiger jaren van de 20e eeuw de immigranten uit Europa hier hun eerste voet aan wal zetten. Het immigratiemuseum laat hier een en ander over zien. Mijn ouders zijn toentertijd niet via Adelaide het land binnengekomen, dus enige sporen van familie vond ik niet in het museum.

Aan de kust van Adelaide, tussen de oceaan en Adelaide Airport, ligt een leuke camping. Hier hebben we een paar nachtjes gekampeerd. Adelaide Airport is niet zo'n heel groot vliegveld. Er stijgen zo'n beetje 6 tot 8 vliegtuigen per uur op. Het ene vliegtuig hoor je goed, het andere nauwelijks. We hadden geen last van vliegtuiggeluid. Ook niet van de wind. Alles prima dus.

Adelaide centrum is een centrum als alle andere steden in Australië. Vergeet niet dat de steden zo'n beetje gelijktijdig zijn ontstaan. Er is geen historische kern zoals wij dat kennen. De oudste gebouwen stammen uit 1850 ongeveer. Het was in 1770 dat Sir Thomas Cook in het oosten van Australië land ontdekte, dat dorpje viert de landing van Cook nog elk jaar. De naam van het dorp is Town of 1770, zoek maar op. Voordat er uiteindelijk gebouwen werden gerealiseerd was men al een aantal decennia verder. Dus geen oud centrum, wel een centrum met heel veel winkels, veelal filialen van grote winkelketens. Leuk om eens te zien maar niets nieuws. Dan maar zwemmen. Heerlijk in de oceaan. Ik ga niet dieper in het water dan tot mijn heupen... ik ben bang voor haaien.

South Australia; York Peninsla

Vanaf de Grampians zijn we westwaarts gereden naar South Australia. Bijna de gehele weg was omzoomd door enorme velden met graan, of wat er van over was want de oogst was kennelijk al geweest. Zover het oog reikt (en dat is erg ver) zien we gele stoppelige velden met opgerolde strobalen erop. Hier en daar een boerderij en nog spaarzamer wat dorpjes. Op een gegeven ogenblik is het landschap niet meer zo boeiend. Dichter bij Adelaide veranderde de omgeving, meer heuvels, groener. We reden zelfs tussen en over bergen om bij Adelaide te komen. We besloten om Adelaide even achter ons te laten en zijn noordwaarts gereden. We hoopten op een camping dicht bij het water. Verbazingwekkend genoeg zijn die ten noorden van Adelaide bijna niet te vinden. We zijn doorgereden tot op het York Peninsula. Volgens de foto's die we ervan hebben gezien zou dit een mooi groen schiereiland moeten zijn. Maar South Australia staat bekend als de droogste en kaalste staat van Australië en ook hier troffen we uitgestrekte verdorde velden. De foto's van York Peninsula (in de brochures en gidsen) zijn vast gemaakt in het vroege voorjaar.

We arriveerden in het dorp Ardrossan, een aardige plek tussen al dat geel. Steile kliffen beschermen het dorp tegen het oceaanwater. Dat was nu niet echt nodig want het water zag er erg kalm uit, ondanks de straffe wind. Tentje opgezet (voor het eerst). Een hoeklus ontbrak zodat we daar een creatieve oplossing voor hebben gezocht. Die nacht merkte we pas hoe sterk de wind was. Het tentje stond in de luwte van caravans en iets lager dan de rest van de camping, dus ´s nachts hoorden we de wind wel over de camping razen maar de tent had er weinig last van.

Omdat er verder geen drl te beleven was op York Peninsula was één nachtje kamperen op de camping van Ardrossan genoeg. Wel hadden we mooi uitzicht over de Gulf St. Vincent.

Lange tijd niets gehoord?

Dat klopt. Er was enige tijd niet voldoende gelegenheid om een Internetaansluiting te kunnen gebruiken. Niet elke camping heeft een WiFi, en als deze er wel was bleek het erg duur. Dus gedurende onze reis in South Australia wist niemand waar we uithingen. Geen problemen gehad hoor, niets aan de hand. En de bloggs die ik ondertussen gemaakt heb staan nu hieronder.

We vervolgen onze reis richting Eildon, Mt Buffalo, Alpine National Park, Bairnsdale en terug naar Melbourne. Daar hebben we (als we op tijd terug zijn) nog een ontmoeting met Rod en Kim. Wat vliegt de tijd!

Mount Gambier

Op de terugweg naar Victoria stond Robe op de planning, maar de wind aan de kust was nog zo krachtig dat we zijn doorgereden naar Mt Gambier. Nog meer wind zou ons tentje wellicht niet overleven. Mount Gambier ligt meer in het binnenland, aan de grens met Victoria. De weg ernaar toe was afwisselend, eerst nog dor en geel, later steeds groener. Er lagen ook veel kangaroos langs de weg, goed voor een Traffic Wallabeef. Ook konijnen zijn veel aangereden wild. Zover je kon kijken trilde het asfalt van de hitte. Het was een mooie, maar ook lange tocht en Mt Gambier is zeker de moeite waard. Ook deze stad is uit Europese oogpunt nogal nieuw. Een recht stratenplan met brede dreven, zoals de meeste Australische steden (zou Lelystad het daarvan hebben?). De stad ligt aan de voet van uitgewerkte vulkanen en in die vulkaankraters zit water. Blue Lake is wat de naar al suggereert... blauw. En niet zomaar blauw! Verschrikkelijk blauw. Het kratermeer is 100 meter diep en men zegt dat de kleur van het water soms verandert naar groen. Ik heb het niet zien gebeuren. Blue Lake is alleen om naar te kijken, geen watersport of zwemmen! Dat mag wel in het andere kratermeer, waar een heel recreatiepark omheen was gemaakt.

Vanuit Mt Gambier hebben we een dagtrip gemaakt naar Nelson (dat ligt weer in Victoria). Vanuit Nelson zijn we samen de Glenelg River op gepeddeld in een tweepersoons kayak. Dit hebben we eerder gedaan in de buurt van Sydney (een dubbele kayak) en dat ging niet helemaal goed. Dus eerst maar goed afgesproken dat er één stuurman is, want twee kapiteins op één schip geeft problemen. Ik hoefde dus alleen maar vooruit te peddelen, en Peter deed het stuurwerk. Dit keer ging het perfect, zonder gemopper. De Glenelg River komt helemaal uit de Grampians naar de kust stromen, en juist het laatste stukje is erg leuk. We peddelden tussen de hoge kliffen door naar Donovans Landing, en weer terug. Nog even verder gepeddeld naar de oceaan, maar een grote zandbariërre belemmerde ons de weg. We konden de branding wel goed horen... Op de terugweg naar Mt Gambier begon het te regenen.

Fleurieu Peninsula

Na Adelaide was Port Eliot ons eigenlijke reisdoel, maar daar aangekomen waaiden we uit ons hemd! Fleurieu. Peninsula is prachtig, maar momenteel erg winderig. Dat zou nog een paar dagen zo blijven. De oceaan was ook niet aantrekkelijk om in te zwemmen, veel te hoge golven! Zo hoog dat het gevaarlijk leek. Port Eliot werd dus niet onze overnachtingsplaats. We kijken even verder. We zijn naar de punt van het schiereiland gereden, naar het dorpje Jervis waarvandaan de ferry naar Kangaroo Island gaat. De autoverzekering sluit juist deze ferry expliciet uit. De oversteek is voor eigen risico. Dit was voor ons reden genoeg om de oversteek niet te maken. Kangaroo Island lag daar in het zicht... met zijn weelderige wildlife. Hmmmm. Jammer.

Na een mooie tocht door begroeide berglandschap en Nationale parken (soms leek de weg wel op een grote achtbaan) kwamen we bij Normanville. Ook hier stond veel wind, maar wel minder dan in Port Eliot. Toen de tent eenmaal stond vroegen we ons af of deze wel een hele nacht zou volhouden. De tent lag plat op het gras door de harde windvlagen. Dan maar een scheerlijn eraan en meer haringen gebruiken, auto er pal voor, maar niets hielp. Een van de stokken is er ook niet helemaal ongeschonden uitgekomen. Wow! Wat een wind!

In Normanville was het zomerseizoen duidelijk over. De bakker was al vertrokken en de restaurantjes sloten voortijdig. Maar aan het strand stond een kiosk die de heerlijkste broodjes hamburger verkocht. De bereiding van deze maaltijd duurde zeker tien minuten, maar dan had je ook wat. Voordat ik het broodje op had heb ik gezien en geproefd: een broodje, sla, vers gebraden gehakt, mals gebakken bacon, tomaat, gesmolten kaas, rode saus en een gebakken eitje. Dit broodje heette dan ook 'hamburger lot'. Dit was het hoogtepunt van ons bezoek aan Fleurieu Peninsula.

Grampians National Park

Het is Australian Day, en omdat ik een 'wannabe' Australische ben hebben we een Australian Day Outfit aangetrokken. We hebben beiden een T-shirt met Australië en de vlag erop, en ik draag een petje met 'Aussie Girl' erop. Het begin van de inburgering is daar!

De Grampians, hier zijn we eerder geweest, in 2004. Toen al heeft de Grampians mijn hart gestolen, en opnieuw laat ik het gebeuren. De Grampians gaat de competitie aan met de Blue Mountains (bij Sydney). Wat mij betreft staan ze ieder op de eerste plaats van de beste nationale parken van Australië.

In 2004 was onze eerste wandeling in de Grampians van Macenzie Falls naar Zumstein. We wisten niet wat ons te wachten stond en werden verrast door de grillige route die door een kreek liep, de Macenzie River. Fantastisch was het, lekker klimmen en klauteren. Die vakantie hebben we dus meer klim- en klauterpaden gewandeld. 't Is een goede workout in plaats van de sportschool.

En vandaag hebben we wederom geklommen en geklauterd. Wonderland was dit keer aan de beurt. Via de Grand Canyon klauterden we omhoog richting de Pinnacle. We waren vroeg op pad want er was erg warm weer voorspeld. Het pad was geschikt voor 'medium' klimmers, en ondanks dat mijn enkel nog in een brace zit en ik mij tijdens zo'n wandeltocht laat ondersteunen door twee hikingpoles zijn we van mening dat we onder de noemer van medium klimmers vallen.

Het wandelpad in de Grand Canyon zit in een spelonk van een berg en loopt steil omhoog. Daarbij moet flink geklommen worden. Waar het te steil is zijn trappetjes aangebracht. Boven aangekomen hadden we een mooi uitzicht, maar zou verbleken bij wat nog komen zou. De tocht ging verder naar boven. Soms rees de vraag: 'waar is het pad nou?' Bijna bij het eindpunt liepen we door de 'Silent Street. Nog steiler en smaller dan de Grand Canyon... En boven wachtte ons een geweldig uitzicht over de Grampians. Wow! Daar hebben we een flinke rustpauze genomen om van het uitzicht te genieten. De klim terug was minstens net zo mooi. Het was een tocht over 5,5 kilometer (return) en daar doet men gemiddeld 2 tot 2,5 uur over. Wij ook dus (ik ga nog niet zo snel).

Na een rustpauze besloten we een eindje te toeren. Auto in, airco aan! Er was ons verteld dat er een property te koop staat aan de rand van de Grampians, en dat het zo mooi is. Dus wij op zoek naar het landgoed van de familie Fontein. Nou, ze hadden niets teveel gezegd, midden in een gebied van (nu geel) gras en bomenrijen staat een fantastisch wit huis op een bebost terrein (dat was voorheen een camping). Maar op de Grampians na is er helemaal niets in de omgeving, dus kopen doen we het zeker niet.

We reden verder naar het noorden, Mount Zero en Hollow Mountain lagen daar op ons te wachten. De dag was inmiddels over het midden heen en het was inderdaad erg warm geworden. Wat we ons hadden voorgenomen (wandelen als het nog koel is) is mislukt... op het heetst van de dag hebben we een van de bergen uitgekozen en zijn erop geklommen. De route van Hollow Mountain was het kortst van beiden, en we hebben er goede verhalen over gehoord. De tocht werd aangeduid als 'medium' en vanochtend konden we dat ook...

Zo hé! Als we dit van tevoren hadden geweten... We hebben een paar keer met groot ontzag naar boven staan kijken. Zullen we doorgaan of maken we rechtsomkeer?Het 'pad' liep langs steile kliffen (zonder reling of iets dergelijks). Als je een misstap zou maken of zou uitglijden kon men je van de rotsen eronder afschrapen. Vaak klauterden we met stappen van meer dan een halve meter hoogte een steile rots op. Op een punt klommen we omhoog in een nauwte tussen de stenen met een breedte van ons lijf plus de rugzak. Soms had ik meer last dan profijt van de hikingpoles. De nieuwsgierigheid won het van het verstand en al zwetend en zwoegend hebben we de top bereikt. De berg is ècht hol!En wat een uitzicht...

Naar beneden was nog lastiger. Voor peter vanwege zijn hoogtevrees (vooral niet naar beneden kijken), en voor mij vanwege die enkel...

Na deze tocht beloofden we onszelf voor de rest van de dag vrij-af. We reden over een gravelweg terug naar het hostel. De auto ziet eruit! Zo kunnen we die niet inleveren. Maar dat is voor latere zorg.

Morgen weer zo'n wandeling in de Grampians? Wellicht, want we blijven nog een paar dagen!

Er staan nog geen foto's op dit blog. Bloggers geeft alleen de mogelijkheid om foto's in een zeer klein formaat te plaatsen. De laptop die we mee hebben heeft geen programma waarmee we foto's kunnen verkleinen. Dus, sorry Jolan... het lukt niet.

Freycinet National Park.

Ieder die mij een beetje kent (en dat geldt dus voor de meeste lezers) weet dat ik een beetje eigenwijs ben. Met mijn zere pootje ben ik een berg opgeklommen, er aan de andere zijde weer af, en dat nogmaals in tegengestelde richting. Aan het eind van de dag moest ik ècht met mijn voet op en stoel, maar het was het meer dan waard.

Freycinet National Park, een schiereiland aan de oostkust van Tasmanië, bestaat uit een strook land met een aantal bergen erop. De bergtoppen zijn kaal, maar de rest van het schiereiland is begroeid met Australische bomen en planten. We klommen tussen twee bergen in van Coles Bay, naar Wineglass Bay lookout. Dat was een flinke klim. Het pad was wel zo aangelegd dat de meeste mensen in ieder geval de lookout konden bereiken, maar toch moest er regelmatig worden geklommen. Vanaf de lookout hadden we een fantastisch uitzicht op Wineglass Bay. Het was daar trouwens best druk, om een mooi plaatje te schieten moest je even wachten tot er ruimte was.

Vanaf de lookout liepen we een stukje terug om het pad naar Wineglass Bay weer op te pakken. Nu was het voornamelijk dalen, met kleine klimmetjes ertussen. En daar was het witte strand dat piepende geluiden maakt als je loopt te sloffen. Lunchtime!

Aussie animals.

Wat we ook hebben gezien, in het wild, is de echidna. Die heb ik nog nooit gezien buiten een dierentuin! Echte Australische dieren zijn ook de platypus, de wombat en de possum. Heb je enig idee hoe de hier genoemde dieren eruit zien, wat ze eten en hoe ze zich voortbewegen?