Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
just me

Description

my life


«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

twijfels, eenzaamheid?!

Ik heb op het moment zoveel twijfels, heb ik wel de goede opleiding gekozen?
Haal ik wel alles uit de momenten die ik beleef? Ben ik niet te gesloten? Ben ik wel normaal?

De opleiding heb ik nu vier jaar gevolgd, ik had nu afgestudeerd moeten zijn, maar helaas een onvoldoende bracht verandering in de plannen. Ik moet nu een half jaar in halen. De vraag die soms dan door mijn hoofd schiet is dan, kan ik het dan wel? Ligt het alleen aan mij, ben ik inderdaad een nietsnuts, zie ik de dingen niet goed, en doe ik alles dan fout?
maar jaah aan de andere kant krijg je dan van de mensen die je verzorgt terug dat ze zo blij met je zijn, want eindelijk hebben ze eens iemand die verder kijkt dan alleen haar werk, die ook eens een praatje maakt, en ook vraagt naar hoe iemand zich voelt. En dat het dan wat langer duurt daar kunnen ze best begrip voor op brengen, want je bent immers toch gekomen?

Daarnaast vraag ik me dus af of ik wel alles haal uit de momenten die ik meemaak, en beleef. Ik heb zoveel dromen, maar er zijn er nog weinig van uit gekomen. Doe ik dan niet genoeg moeite, of is het een fantasie die nooit werkelijkheid zal worden? Ik vind het zo moeilijk, uit je omgeving krijg je te horen dat je iets goed kan en er zeker verder mee moet, en ik doe het ook met plezier, maar is het niet een droom die uiteindelijk dan zal eindigen in een nachtmerrie, durf ik wel die risico's te nemen? Is het gewoon niet de angst voor het onbekende die opspeelt?

En met al die twijfels en dingen ga je vanzelf wel denken dat je niet normaal bent, en dat je de enige bent die met zoveel dingen in het hoofd zit.


Daarnaast heb ik geprobeerd om een levensmotto te hebben: een beter leven begind bij jezelf. Dus ik denk laat ik de mensen van de vereniging vragen te helpen om de "ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke" sfeer eens te veranderen. Want ja, als je in een kleine groep begind dat krijg je toch vanzelf wel meer mensen mee, want als vereniging draag je dan wat uit, en dat zal aansteken. Maar jah, helaas de respons erop terug is een harde deur die voor je neus wordt dichtgeklapt. Ja, en daar sta je dan met je neus voor die dichte deur. Ik denk dat ik dat soort dingen nooit zal begrijpen...

En op het moment voel ik me steeds eenzamer, want vrienden zijn bij mij op één hand te tellen...Ik heb er maar één lijkt het wel. Want van die andere hoor ik niks, en als we dan bij elkaar zijn dan hangt er een doodse sfeer, blijkbaar zijn we uit elkaar gegroeid en moet ik mezelf daar nu maar eens gewoon bij neer gaan leggen?! Dan hou ik er ééntje over en die is echt ontzettend goed voor mij, en zal altijd voor me klaar staan. Maar ook zij heeft een eigen leven, en daar wil ik haar niet in terughouden. Maar jaah alle dagen alleen doorbrengen op je slaapkamer is ook niet echt een super leuk vooruitzicht.
Blijkbaar kan ik niet goed contact maken met mensen, of zie ik er niet leuk genoeg uit om een praatje mee te gaan houden, of lul ik zo dom uit mijn nek dat mensen vanzelf wel op de loop gaan, of ik stink gewoon ontzettend uit mijn mond ofzo. Er moet toch een reden zijn. En ik neem aan dat die vooral bij mij ligt, maar wat het dan is ik weet het niet. Blijkbaar ben ik erg goed in mensen afstoten. Maar jaah daarmee kom je ook niet ver. Ik zou graag ook eens een gezellige avond met een aantal vrienden willen hebben, of iemand kunnen bellen als ik een middag niks heb.

Ach wie weet komt het ooit, ik zal het zien, maar ik hoop dat er ooit iemand in mijn leven komt die mij de twijfels weg kan nemen. Maar jah, mijn aanstaande man zal wel op de noordpool wonen, en lopend naar mij toe moeten komen, dan heeft hij nog wel even de tijd nodig.


Posted: 19:27, 15/8/2010
Comments (3) | Add Comment | Link

eenzaamheid vs geluk

Vandaag werd ik wel weer even met mijn neus op de feiten gedruk, hoe eenzaam en hoe stom ik eigenlijk ben. Wanneer er een grote groep mensen staan, dan sta ik er altijd een paar meter van af, ik heb totaal geen aanspraak met mensen, ben bang dat alles wat ik zeg raar is. En vooral als het mensen van vroeger zijn waar ik genoeg mee heb gehad, dan klap ik dicht. Waar ben ik zo stom dat ik op dat soort momenten in mijn schulp kruip en niet weet wat ik zeggen moet. Waarom ben ik dan zo stom dat ik niet leuk met ze mee kan praten? Ik voel me op zulke momenten zo alleen. En dan ga ik denken. Nou ze zullen wel denken wat een stom kind, of ze zullen me wel niet mogen, waartoe ik ze op dat moment alle gelijk geef. Mensen komen langs geven elkaar een welkomskus en natuurlijk slaan ze mij over? waarom? ben ik dan zo raar? ben ik dan zo gesloten? wat doe ik fout?? Ik wil gewoon ook gelukkig kunnen zijn in mijn leven net zoals alle mensen om mij heen. een groep vrienden om je heen, gezellig mee kunnen praten, niet onzeker zijn over wie ik ben. Ik wil ook gewoon in een opleiding kunnen halen zoals andere hem halen, en niet een half jaar erbij. Op het moment is het nu zoveel wat weer samenkomt.... Straks maar even lekker uitwaaien...

Posted: 16:11, 7/7/2010
Comments (0) | Add Comment | Link

1ste blog:)

Tijdens het lezen van een tijdschrift, stond er een stuk in over een blog bijhouden.
Nou dat wou ik wel eens proberen, men zegt dat je het moet zien als een soort van dagboek of krant van de laatste nieuwtjes rondom het leven van iemand.

Dus vanaf nu ga ik een blog bijhouden.
even kort mijn leven tot nu toe:
Ik heb nu 19 jaar levenservaring. En in de 19 jaar is er genoeg gebeurd.
Ik woon thuis met een broertje, broer en mijn ouders. Ik zelf ben dus de middelste:)
Mijn basisschooltijd en mijn middelbare schooltijd heb ik ervaren als een blok aan mijn been, en ik ben aan het proberen dat blok nu langzaam aan te laten afbrokkelen.
Tijdens mijn opleiding (verpleegkunde) heb ik twee keer een onvoldoende gehaald, het tweede jaar, ik zat toen totaal niet lekker in mijn vel, was erg onzeker, en verlegen, en durfde niet voor mezelf op te komen.
En ik zou 5 juli afstuderen maar helaas mijn eindstage is ook op een onvoldoende uitgekomen. Het klikte niet erg met mijn begeleiders en ik voelde me in het ziekenhuis totaal niet op mijn plek (tenminste niet op die afdeling). Nu ga ik mijn eindstage van 30 augustus tot 18 januari lopen, en dan mag ik me daarna officieel verpleegkundige noemen. Mijn eindstage zal ik gaan lopen in jeugd/kindzorg.

Ik ben nu op school ook bezig bij de maatschappelijk werk, ik was er eerst erg op tegen, want waarom krijg je pas hulp aangeboden als je bijna aan het einde van je opleiding bent? Maar jaah aan de andere kant, je kunt er alleen maar beter van worden, en ik moet zeggen, het zet wel de boel even goed op een rijtje. Mijn pestverleden op de basisschool/middelbare school wordt nu weer naar boven gehaald, en ik moet kritisch naar mezelf gaan kijken.
Daarnaast heb ik sinds een paar weken leuk contact met een jongen:$...en ook dat is iets totaal nieuws voor me.

Goed dat is mijn leven tot nu toe in het kort. Ik ben een bezige bij. Ik werk sinds kort bij de Thuiszorg om mijn werkervaring en mijn handelingen te onderhouden, en te leren. Ik heb het er erg naar mijn zin, en daarnaast werk ik nog bij een meervoudig gehandicapt meisje van 8 jaar. Ook daar heb ik het reuze naar mijn zin maar helaas zal ik er na de zomervakantie stoppen om mij volledig op stage te kunnen richten:)

Ik ben volgens veel mensen in mijn omgeving onzeker, en ja, ik ben niet heel erg positief over wie ik ben en wat ik voor kwaliteiten heb. Nou heeft de maatschappelijk werk mij een opdracht mee gegeven "schrijf tenminste 5 basiskwaliteiten op van jezelf". Nou alles leuk en aardig maar verder dan twee ben ik nog niet gekomen. (gelukkig heb de hele vakantie er nog voor:$.

En jah ik heb ontzettend leuk contact met een jongen, en ik merk dat het me soms onzeker maakt. Want wat nou als hij heel anders zou zijn in het echt (ken hem alleen nog maar via msn/hyves). En ik ben wat dikker, wat nou als dat de reden zou zijn dat hij totaal op mij afknapt. En hoe pak je dat nou aan zo'n eerste ontmoeting, straks vallen er stiltes:$...Conclussie: genoeg om onzeker over te zijn.
Nou heeft hij gelukkig alle begrip ervoor, en wil hij best wachten tot ik er aan toe ben. Maar ik kan me voorstellen dat als het nog veel langer duurt zijn gedult ook op zal raken.
We zijn in veel dingen hetzelfde en we weten al heel veel van elkaar, dat is opzich heel fijn. Hij bied een luisterend oor, en heeft een ongezouten mening. Wat voor mij niet verkeerd is. Hij ziet me zoals ik ben, ik ben wat dikker maar hij kan er volgens mij wel doorheen kijken, hij zegt dat het om de binnenkant gaat, en hij zegt er geen bezwaren tegen te hebben dat ik wat dikker ben. En goh, af en toe plaagt hij mij, en hij probeerd met te stimuleren om ook wat af te vallen. Maar niet omdat hij dat wil, omdat hij weet dat ik dat zelf ook graag wil, en me dan een stuk prettiger voel.
Dus ook wel heel veel positiefs. Maar wat nou als het in het echt tegen valt:$ Ik denk dat ik nu aan het uitstellen ben uit zelfbescherming. En ik vraag me af of ik het daardoor veel makkelijker voor mezelf maak.
Misschien moet ik het gewoon niet te lang meer uitstellen.


Posted: 10:52, 2/7/2010
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer