Revers Schrijft

Ladder

Je draait het om,
Je bent -het-
..zat
zonder schoenen heb je beter grip
wankelend hou je je vast
Het anders willen zijn maakt iedereen hetzelfde,
doen wat je wilt,

drie keer knipperen
of verwondert naar de lucht staren,
de symmetrie mét eind
het probleem van het nu
de geest zonder keuze
of te veel twijfel omtrent
het onmogelijk kunnen aanwijzen.
De kracht van een grap,
simpel val je van de ladder
je beschermt, je houdt-
sterk karakter op basis van onzekerheden
het inspireert

'Als dit het spannendste moment van de dag is,
dan wordt het nog een héle lange dag'

Of je hebt geschuifeld op Texel,
is lastig op zo'n hoge..
je antwoordt zonder lach.
Wederzijds respect stel jij op
prijs van de overwinnaar
is het zelfvertrouwen vergroten
niet opgeven bij tegenslag

Jezelf laten zien,
is het engste wat er is.
De muur wordt afgebroken
twee stapjes naar beneden
er wordt gevraagd om stilte
Doe het maar eens
zonder blikken of blozen zomaar-
of met voorbedachte rade?
Als een misdaad zonder eind
je leest een achterliggend verhaal,

onbewust
willen wij allemaal waardering
de laatste tree
van de voeten tot het haar
Twee onmisbare kenmerken
die jou typisch 'jou' maken.
In gedachten verzonken,
fietst de een tegen de stoeprand,
de ander bevindt zich op een treinstation
en weer een ander leest voor
De stem dwars door elke regeling
Ze vinden het nogal wat.
Je knipt jezelf uit,
je vouwt jezelf op
en klimt terug,
voor wilskracht
Hout moed.

Geluk

Het is niet een laatst stevig omhelzen voor een lang afscheid,
evenmin een kus ter vreugde van weerzien
Je kunt het vergelijken met een blik zonder aanraking,
het horen van de stem
opgaan in de eenvoud van muziek,
of het toe-eigenen van een ander zijn (ken)merk
een glimlach die je het eigen gezicht doet verwarmen,
het samenknijpen van de ogen in de zon
een kille, heerlijke rilling door het lichaam,
het hoofd net een beetje schuin
of misschien de geur van herfst,
vertrouwen door middel van ogen dicht,
moedig met het hoofd geheven individueel durven zijn.

Leven zonder tijd

Luchtig zeg je 'tot ooit'
Het verbaast je telkens weer hoe snel je dan alweer verlangt naar die ooit.

Je wordt gebeld door een vriend, en je glimlacht als je hoort dat de ruzie is bijgelegd. Thank god!
Woorden die eerder zijn gezegd worden uit het geheugen gewist, omdat je in het nu leeft, dus je hoeft die vraag niet te stellen.
'En je moet een boek lezen' Moeders blijft doordrijven over de boeken. Maar je leest, zo goed en zo kwaad als het kan. Natuurlijk had je de vakantie misschien iets anders kunnen plannen, alleen onvoorzien drie dagen moeten werken valt tegen. En dan is de vakantie opeens heel kort. Het zal wel het leven van een standaard puber zijn.. Alleen waarom lijkt het bij jou altijd zo te zijn dat je te weinig tijd heb voor alles? Alles wat je wilt past niet in de tijd die je hebt. En de momenten dat je dan even zonder tijd leeft probeer je dubbel intens te ervaren. Je verliest het besef van de tijd wanneer je met paars-oranje handen door de buitenlucht zweeft en zoekt een autoraam om je haar op je hoofd te binden, wel drie keer dan he! Dat soort dingen laten je eventjes vergeten wat je moet, je wilt eigenlijk verhuizen. Maar dat kan nog even niet en volgende keer moet je iets meer wilskracht tonen als je niet kapot wilt gaan aan liefde haha. Al zou je het niet erg vinden.
Maar de woorden van mama (oh de 'papa' klonkt zó schattig!) dringen heust wel tot je door, je moet zorgen dat je een beetje helder blijft nadenken, ondanks het recht op eigendom te (laten) verliezen.
Ze oordeelt alleen zo hard, sorry hoor. Snapt ze het dan niet?
Jij wel, 

Awkward

Na twee dagen in enige vorm van isolatie te hebben geleefd was het toch fijn je weer even onder vrienden te begeven. Van te voren tien minuten zonne energie opdoen en als 'grappig persoon', wat je later die dag met een smile te horen kreeg, stap je op de fiets.
Het is als met een vakantie, een vakantie met bijbehorende vergetelheid, wanneer je terug 'moet' gaan naar het dagelijkse, de school, de mensen die je even 'met reden' probeerde te ontwijken, is het lastig dit te ondergaan zonder enige tegenzin. Het is een cirkel die je moet doorbreken, maar die je met de dag van vandaag ook opnieuw instapt met het begin van een week vakantie.
Je praat met je collega (het beelddenken moet je toch echt voorkomen bij je maatje, maar hier kom je later nog op terug) en luistert naar haar spion verhalen, ze zou de beste zijn. Als je ooit iemand nodig hebt voor een afluister- of spioneerklus, she'll be there for you
Je vergeeft haar de 'nee dat zal ik niet doen' aangezien het te moeilijk uit te leggen is, hoe het zit. Want je wilt geen uitleg geven naar iets wat dit niet verlangt.

Dus het ligt aan de vrouwen dat ze niet van toekijken houden? Na opklaring, want je moest éven overschakelen heb je een grijns van oor tot oor op je face, natuurlijk: de discussie.
De humor onderliggend aan het serieuze onderwerp interesseert je, verschillende antwoorden van verschillende kanten. Is het de vrouw? Of is het een stuk egoïsme, dat het spannende eraan leuk is- maar je het de ander niet gunt? De discussie wordt nog voortgezet, je gaat deze keer de cirkel niet alleen in, onder het mom van: tradities doorbreken.

Dear blackberry.. it's you not me.

En nu, zo zonder whiteberry ben je opeens veel vaker op de computer te vinden, zelfs op oldskool msn.
Wat zullen al die mensen nu doen, al die andere mensen zonder hun telefoon? Hun mobiel is veranderd in een koelkast rekenmachine met enkel nog sms- en belfunctie, terwijl het hier toch ooit mee begon? Is het dan nu opeens heel gek om een telefoon te hebben waarvoor hij in eerste instantie is gemaakt? Zelf ondervind je naast de irritatie ook best wat rust, ha alweer!
Een mobiel kan zoveel invloed op je leven hebben, daar word je stil van.
Het schijnt nog tien dagen te duren, die tien dagen lijken je nu in de oren te klinken als vijf weken!
Misschien toch maar de Iphone van je vriendje lenen, of stiekem toch maar in stile blijven leven?
Doordat je nu oude methoden moet gebruiken, spreek je ook oude bekenden, dat is leuk.
'Het is wel waar dat je x benen hebt' De eerlijkheid laat je lachen, je spreekt mensen weer eens, op een andere manier. Dus dear blackberry, zo erg is het eigenlijk helemaal niet!

X-benen

Ken je dat moment, dat moment dat je je opeens heel dom voelt? Je had het laatst nog, gister eigenlijk. En iets in je denkt tegelijkertijd: maar, ik bén helemaal niet dom hoor. Aanwijzing na aanwijzing en soms smashte je de bal toch wel mooi op de zijlijn.
Het heeft te maken met zelfvertrouwen, want vertrouwen is al de halve weg. Alleen, waar haal je het zo snel vandaan?
Net als nu, wanneer je eigenlijk enkel schrijft over jezelf. Wie wilt dat nou lezen? Maar de delete knop is vlakbij en wat heb je te verliezen? Je zoekt wat op het internet, klikt en typt je naam. Revers moet het zijn. Of.. is dat dom? Het is domweg(!) je achternaam en scrollt naar beneden. Hyves loopt leeg, je wilt toch schrijven en bent toe aan iets anders, een gratis internet blog dient zich aan. Misschien wel de perfecte oplossing, niet iedereen leest het, misschien wat vrienden die jou kennen. Die je echt kennen.
Het is enigszins impulsief, al loop je er al een tijdje mee rond, op je werk raadde kok en vriendin het je al aan. Jij bent benieuwd.

Dus Revers schrijft. Maar wat schrijft ze dan precies? Waar moet je haar blogs onder plaatsen? Misschien onder het kopje 'overig'. En waarom, dat is de vraag van vandaag en waarschijnlijk van morgen.
Je schrijft, met pen en papier in een schrift, eigenlijk in elk schrift wat je bij de hand hebt, weinig ordening. Maar zo is het ook in je hoofd. Soms is de gedachtegang en de werkelijkheid nog maar moeilijk te onderscheiden.
Tijdens een les filosofie geeft je leraar een voorbeeld van het onderbewuste. Je fiest eigenlijk elke dag onbewust naar huis. Vol gedachten trap je, volledig zonder het door te hebben zo weer naar Tuitjenhorn. 
Het scheelt je heel wat gezwoeg, want je gedachten dragen je gewichtloos naar huis.
Tijdens een goed gesprek met een vriend heb je een goede tip voor jezelf ontdekt: soms moet je stoppen met denken. Dwing jezelf gewoon even te stoppen, want het helpt je namelijk helemaal niet verder!

En op het feest van diezelfde vriend kom je erachter dat het echt waar is, je moet niet in dezelfde dingen blijven hangen. Acceptatie en.. voortaan geen alcohol met killer-heels. 'Met veel moeite zetten je je voeten voor elkaar, daar deed je heel erg je best op, en toen je voorbij de deur was liep je een beetje wankel' aldus je belgische vriendinnetje. Je glimlacht. Dit is helemaal niet iets typisch revers, het gebeurt zoveel mensen, alleen wat jou jou maakt zijn die benen. Die x-benen die je voetjes naar binnen laten staan. Dat je in het dagelijks leven niet zomaar valt verbaast je.
De letter x hoort ook wel een beetje bij je, soms ben je een beetje gesloten en wil je alles alleen doen.
Vrienden kunnen echter wel licht en nieuwe inzichten geven, dat is fijn. Dat maakt ze stuk voor stuk waardevol. Het is grappig hoe je soms weer maatjes vindt in mensen die je altijd al om je heen hebt. Alsof je plotseling iets anders ziet, of anders naar ze kijkt. Wow, wat ziet die er anders uit! Een ander snapt je niet, het is toch precies dezelfde? Maar niet meer voor jou, waarschijnlijk nooit meer.
Confrontaties thuis maken het lastig in het leven van een puber, goh en wat klinkt dat geleerd en wijs. Maar als je heel hard je best doet en ze blijven maar haten, is dat soms heel lastig. Het confronteert.
Je wilt zo graag laten zien dat je je best doet, maar als je tegenslag na tegenslag krijgt, sorry als je dan even niet lacht? Als je even vergeet je tas op te ruimen of je kat eten te geven. En na zo'n moment wil je eventjes weg, even alleen. Rust, heerlijk.