Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Van Michelin vrouwtje naar Gastric Bypass

Description

27 juni heb ik een Gastric bypass gekregen in het Slotervaart ziekenhuis in Amsterdam, ook wel een maagverkleining genoemd. Op mijn weblog kun je mijn verhaal volgen van operatie tot nu, inclusief de leuke en moeilijke momenten!


«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

Zwembandjes

Naast de legging (geen gehannes met panties meer), de tuniek (valt altijd mooi over het dikste deel van mijn benen) en de bolero (bedekt de armhammen) is er nog 1 mode uitvinding die van mij een prijs mag hebben....de Tankini!

Voor degene die niet weten wat dit is; de Tankini is een combinatie van een bikini en een badpak.
Met als voordeel dat er geen blote buik te zien is, in veel hippe modellen en prints te koop is, ook in maat 50/52 en dat ik niet verplicht ben om een badpak te dragen die -hoe zeg ik dat respectvol- mijn tante Toos ook in haar kast heeft liggen.

Gisteren mocht mijn Tankini weer uit de kast.
Ik ben namelijk met Rene en zijn jongens gaan zwemmen in ons plaatselijke tropisch zwemparadijs, 'de Fakkel'!
Heb Rene laten kiezen tussen mijn chique zwarte model, bijna lingerie-achtig of mijn vrolijke 'blauw/groen/paars met vlinders en glimmetjes' top en broekje,
Het werd de zwarte, gelukkig, daar voel ik me ook het fijnst in op dit moment!

Toch is het showen van mijn zwemkleding niet meteen een hobby van me.
Want hoe mooi die tankini ook valt over mijn buik, borsten en billen, mijn benen zijn altijd nog zichtbaar en die zijn toch echt het zwaarst van al mijn lichaamsdelen!
Dit zijn ze altijd al geweest, ook in de tijd dat ik een stuk slanker was.
Heb van de week nog even in oude fotoalbums zitten bladeren en zag dat ik ook toen ik nog 65 kilo woog altijd een handdoek over mijn benen sloeg op zwembadfoto's.
Natuurlijk zou ik nu 'een moord' doen voor die benen, al heb ik niet de illusie dat ze ooit tot mijn oksels zullen komen, zoals die van zangeres Giovanca, maar hoop wel dat ze met mijn afvalrace ook afnemen in omvang.

Terug naar het zwembad.
Het voordeel is dat ik met Rene was en die vind me toch wel mooi *hihi* en ik hoef geen badmeesters meer te versieren, dus merkte ik dat ik een stuk relaxer was bij het binnenlopen van het zwembad.
Zo relax dat ik zonder gene van de 2 glijbanen ben gegaan tot 5x toe...heerlijk!
Ook heb ik gebruik gemaakt van het feit dat ik gewichtsloos ben onder water en mocht Rene alles met me doen wat normaal niet kan *censuur*...nou ja, jullie begrijpen wat ik bedoel!
Het was lekker om me vrij te bewegen in het zwembad met een lijf die ik nog steeds het liefst zou bedekken met een Pareo maat XXL.

Tijdens het dobberen, bubbelen, spartelen en spetteren zag ik wel dat er veel kinderen aanwezig waren met behoorlijk wat overgewicht.
Kinderen tussen de 10 en 14 die nu al zo'n 90 kilo wegen.
Bij het zien van 2 meisjes, leeftijd rond de 12 jaar, eentje zo'n 45 kilo en eentje rond de 70 kilo, allebei met een chocolademuffin in hun hand, ging ik weer even in gedachten terug in de tijd.

Ik zie mijzelf nog zitten aan het einde van een schooldag, samen met mijn beste vriendinnetje in de brugklas, op een schommel voor het huis van een jongen waar we beiden verliefd op waren.
Paar minuten daarvoor hadden we beiden een zak chips gekocht en die zaten we nu op te eten, wachtend tot hij misschien een keer naar buiten zou lopen.
Zo zaten we wel een aantal keer per week, inclusief zak chips, op die schommel.
Die dag op school had ik waarschijnlijk al mijn brood weggegooid en van mijn zakgeld een grote koek gekocht in het winkeltje van de Grote Beer, onze schoolkantine. Of was ik met een paar klasgenoten naar de snackbar gelopen aan de overkant om een patatje te kopen of snoep te scheppen bij de drogisterij, En natuurlijk standaard een suprise ei erbij, vanwege de Happy Hippo's die erin zaten.
Als ik niet na school met mijn vriendinnetje chips aan het eten was, was de kans groot dat ik inmiddels onze koektrommel met chocoladekaakjes op had gegeten en snel naar de supermarkt was gefietst om een nieuwe rol te kopen en deze weer in de trommel te doen; niets meer van te zien!!!

Laatst sprak ik met mijn moeder over deze tijd.
Zij wist niet dat ik mijn brood weggooide en koeken kocht, in ieder geval niet in de mate die ik hierboven heb beschreven. Was er natuurlijk ook wel goed in geworden, in alle trucjes om lekkere dingen te kopen!
Thuis hadden wij niet veel te snacken in huis, in ieder geval niet een hele kast vol zoals bij mijn vriendinnetjes, maar meestal wel een chipje in het weekend en een rol chocoladekaakjes voor bij de thee.
Best knap als je zag dat bijna onze hele familie veel te zwaar was. 
Ik leek op mijn vader, een stiekeme eter, ik zie hem nog lopen met een gevulde koek in zijn binnenzak op 't dorp.
Ik heb dat stiekeme eten nog volgehouden tot een aantal jaar geleden!
Inmiddels wil ik dat niet meer, dan maar een 'terechte' preek, maar in je eentje eten zodat niemand het ziet is maakt ook niet bepaald gelukkig.

Een aantal weken geleden werd ik wel even met mijn neus op de feiten gedrukt.
Ik was op 't dorp na mijn werk, het was etenstijd en 1 week voor de operatie.
Ik had trek, honger, of hoe je het ook wilt noemen en alle winkels met snoep- en  etenswaren riepen me! Ik wilde van alles, maar bleef tegen mijzelf zeggen, nee Rianne, straks kan het ook niet meer!
Ik besloot dat ik, als ik iets zou nemen, het dan meteen een avondmaaltijd zou zijn.
Ik koos uiteindelijk voor de Bram Ladage en kocht een kinderfrietje.
En ik mocht hier 100% van genieten, het zou wellicht mijn laatste zak friet zijn.
Ik wilde me niet schamen dat ik met mijn zak door het winkelend publiek liep en koos er zelfs voor om ergens op een bankje te zitten, en te genieten van mijn Bram.
Ik voelde me sterk en stoer, had geen hele slechte dingen gekozen, had gekozen voor de kleinste zak en genoot ervan, nam de tijd.
Bij het allerlaatste, allerlaatste frietje liep er een meneer langs....

"Jezus, vind je dat normaal....als je al zo dik bent, om dan nog zo een zak friet weg te vreten....godsamme, je bent gek, kijk dan naar jezelf!!!"

En hij liep door.....

Opties:
a) Ik loop naar deze meneer toe en scheld hem verrot
b) Ik loop huilend naar deze meneer toe en zeg hem dat dit mijn allerlaatste patatje is voor mijn operatie
c) Ik loop naar deze meneer toe en vraag hem vriendelijk of hij enig idee heeft wat hij met deze opmerking teweeg brengt en of hij weet hoe kwetsend dit kan zijn!

Antwoord C past bij mij, normaal zou ik dit doen en durven.
Maar ik stond vastgenageld aan de grond.
Perplex van zoveel arrogantie en oppervlakkigheid.
En midden op straat begon ik te huilen....heel hard.
Alle boosheid en al het verdriet kwam eruit!
Misschien wel van al die jaren stiekem eten, van alle keuzes die ik de afgelopen tijd heb gemaakt, de operatie die eraan kwam, het feit dat ik toch patat had gekocht en niet gezond had gekookt, de boosheid op de bekrompenheid van sommige mensen, de zelfmedelijden van dat moment...een rollacoaster aan emoties liep via mijn wangen over straat....!

Toen ik het te zware 12 jarige meisje met de chocolademuffin zag zitten in het zwembad wilde ik zeggen; lieverd...zorg alsjeblieft dat je niet net als ik over zo'n 18 jaar op straat wordt uitgescholden bij het eten van een patatje en zorg nu nog goed voor jezelf nu je nog zo jong ben en andere keuzes kunt maken!

Misschien leest haar moeder deze blog....ik hoop het!!!


Posted: 19:05, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Komt een vrouw bij de dokter....

Kent u die mop van die vrouw die bij de chirurg op controle komt, 2 weken na haar operatie? Nee?

Vrouw komt binnen en zegt: "goedenmiddag!"
Chirurg zegt: "Ik heb goed nieuws, u mag geopereerd worden!"

*zucht*

Als ik heel eerlijk ben, was ik al niet zo'n fan van deze chirurg.
Ik noem het een 'soort van' Amsterdamse Arrogantie wat hij over zich heeft. (wellicht een arrogantie die chirurgen in Goejanverwellesluis of Stampersgat ook kunnen hebben hoor...)
Het is de tv arts die bij Paul en Witteman zat om te vertellen over de live Gastric Bypass in het Tuschinski theater. Een vriendelijke glimlach, een rustige uitstraling, een actieve luisterhouding....maar toch had ik na 5 minuten het gevoel dat ik een dom meisje was die tegenover hem zat. Mistte mijn eigen chirurg. Dr. Brauw.

Twee uur daarvoor, bij de diëtist, was het prima. Heb mijn vragen kunnen stellen en goed antwoord gehad. Zijn weer wat dingen duidelijker en daar kwam ik voor.
Had ter voorbereiding op mijn controle bij de chirurg ook wat vragen opgeschreven in mijn boekje (tip van Marjon: "alles vragen wat je dwars zit!").
Nadat hij 1 seconde naar de kijkwondjes op mijn buik had gekeken ("ziet er prima uit") had ik even de gelegenheid om e.a. te vragen.

Ik: "Ik heb het idee dat ik nog erg veel kan eten, gemiddeld meer dan andere mensen die deze operatie hebben gedaan. Wat kan daar door oorzaak van zijn?"
Arts: "Je moet je nooit vergelijken met anderen. Het kan verschillende oorzaken hebben."

Ik: "Waar zit mijn maagje eigenlijk precies?"
Arts: "Waar hij normaal ook zat. De meeste mensen weten dat niet, maar hij zit achterin, bij je rug"

Ik: "Ik heb lang last gehad van de plek hier links onderin, nog steeds is dat erg gevoelig. Hoe kan dat, is daar het meest gedaan in de operatie of zitten daar mijn darmen?"
Arts: "Had u verwacht geen pijn te hebben na de operatie? Mensen die zeggen geen pijn te hebben gehad, vertellen niet de waarheid. Ik kan niet zeggen wat daar zit, de darmen zijn niet te lokaliseren op die manier, u moet zich geen zorgen maken."

Ik: "Ik heb nog veel last van diarree, mijn oude IBS klachten, is dit niet weg door de operatie"
Arts: "Nee, helaas blijven de IBS klachten (prikkelbaar darm syndroom)".

Ik: "Ik heb het idee dat ik wel een hongergevoel heb, letterlijk gevoel van een lege maag, is dit nu altijd psychisch en nooit meer een fysieke klacht?"
Arts: "Honger zit altijd tussen de oren."

Ik: "Ik ben lang misselijk geweest en nu nog vaak naar het eten, gekke is wel dat ik dan moet kokhalzen, maar dat er niets uitkomt, zelfs niet net na het eten. Klopt dat?"
Arts: "Dan heeft u teveel gegeten, u moet beter luisteren naar u maag en minder eten."

Ik: "Ik ben een buikslaper, mag dat al en kan het überhaupt kwaad?"
Arts: "U mag gewoon alles, pas wel op met zwaar tillen."

Hij heeft netjes geantwoord, zoals je kunt lezen, maar zijn non-verbale gedrag gaf mij het gevoel dat ik hele domme vragen stelde. Daar ben ik nogal allergisch voor!

Samengevat heb ik van de diëtist en deels van de chirurg wel de volgende adviezen meegekregen.
* Langzamer doen over mijn eten en goed luisteren naar het volle gevoel, anders word ik misselijk.
* Het feit dat ik goed kan eten is alleen een voordeel, want dan val je wat minder snel af en krijg je minder last van vermoeidheid, haaruitval, broze nagels en veloverschot. Het afvallen gebeurt toch wel.
* De diarree kan komen doordat ik misschien wat gevoelig ben voor lactose, melkprodukten, Even in de gaten houden.
* Het deel van de maag dat voeding gefaseerd door laat in de darmen heb ik niet meer, daardoor komt voeding snel in de darmen, zeker als het heel gaar is of juist plakkerig (zoals bij rijst, gare pasta, wit brood). Mijn darmen reageren daar snel op en dan krijg je dumping klachten.
* Mag naar fase 2 qua eten, dus crackers, beschuit, geroosterd brood, voorkeur voor volkoren produkten, ook bij rijst e.d. 3x zuivel per dag nemen, voorkeur kwark. Genoeg drinken, maar maximaal 1 glaasje bij het eten.

Over 6 weken weer naar de diëtist en over 3 maanden naar de chirurg (heb meteen een afspraak met mijn eigen chirurg gemaakt!).
Goede nieuws was dat ik daar 7 kilo was afgevallen, dus dat is fijn!

Kreeg ook vervelend nieuws te horen. Ik vroeg hoe het met Claudia was, mijn kamergenoot tijdens de operatie, die zoveel pijn had de dag dat ik met ontslag ging. Zij blijkt nog steeds in het ziekenhuis te liggen met complicaties (in ieder geval een longontsteking), op het Intensive Care. Naar om te horen, ze heeft 2 kleine kindjes en haar moeder was tijdens de voorlichting al zo bezorgd en dan gebeurt dit! Blij dat ik het niet was, maar hoop wel echt dat ze snel opknapt!

Tot zover het medische verhaal van deze week.
Heb gelukkig ook nog leuke dingen gedaan!

Zo heb ik dinsdag mijn zeil ontgroening gehad, met de nadruk op GROEN!
Rene is met zijn jongens aan het zeilen deze week en ik mocht een dagje mee.
Het was echt wel leuk, maar het Markermeer was met windkracht 5 best 'ruig', dus halverwege toch maar gevraagd of we weer terug naar Hoorn konden....mijn maag(je) was het niet helemaal eens met alle golven, terwijl mijn hoofd het echt wel superleuk vond!!!

In Hoorn mijn eerste keer uit eten geweest. Bij de Italiaan....al mijn lievelingsgerechten op de kaart!!!
Lasagna, canalloni al forno, pizza boromea, tortellini a panna, tagliatella met zalm.....
Uiteindelijk gekozen voor een voorgerecht; Tortellini in brodo (pasta in bouillon).
Viel helaas wat tegen en beetje dom van mijzelf, want dat is natuurlijk pasta en vocht in 1, dus was misselijk na afloop, maar het was wel gezellig!!!!
's Nachts met 3 mannen op 8 vierkante meter geslapen, ook een uitdaging! Maar had wel een echt vakantiegevoel; met mijn handdoek naar het washok in de haven en spelletjes doen aan boord, met als extra uitdaging om je hoofd niet te stoten tegen de kastjes! Voor herhaling vatbaar!

Nu terug naar de normale gang van zaken.
Moet dringend een was doen, mijn bed verschonen, de afwas roept en de stofzuiger staat ook al een aantal dagen paraat....what's new?!
Maagverkleining of niet, ik heb weer dringend een schop onder mijn kont nodig, want mijn luiheid hebben ze er niet uit kunnen halen in de O.K....helaas!!!

SCHOP!!!


Posted: 19:05, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Music was my first love....not food!

Daar ben ik weer....!!!

Was even 3 dagen lang in de ban van North Sea Jazz in Ahoy Rotterdam!
Een festival waar ik elk jaar naar uitkijk en (als ik de centjes heb) altijd 3 volle dagen naartoe ga!

Was nog wel even spannend of ik me fit genoeg zou voelen om me 3 dagen tussen tienduizenden mensen te verplaatsen, zo lang geleden was de operatie niet!
Maar het is gelukt...deels dan.

Zal eerst even beschrijven hoe het festivalterrein eruit ziet.
Er zijn zo'n 12 zalen, van heel groot tot heel intiem. Alle zalen hebben de naam van een rivier.
Zo is de Nile de grootste zaal, die zit bij de ingang helemaal rechtdoor....voorbij de verse fruitshakes en de belegde broodjes van La Place, langs de verse roomijssalon en dan het bochtje om bij de koffie en gebak corner.
Vanuit de Nile kan je makkelijke naar de Maas, de 2e grootste zaal. Als je bij de Nile naar buiten loopt moet je eerst even langs de pannenkoeken- en de hamburgerstand en dan kun je de Maas in. Binnen kun je dan wat drinken halen of een broodje warme beenham.
Buiten is het ook fijn, het was lekker weer, dan moet je even omlopen en kom je bij de Mississipi terecht en in de geur van surinaams, thais en vietnamees eten. Maar mocht je daar niet tegen kunnen, moet je gewoon even doorlopen langs de verse viskramen met kreeft, zalm en oesters...dat is toch de weg naar binnen om in de central square te komen, op weg naar de Darling en Hudson. Dan moet je alleen even langs de cocktailbar, de saladebar, de la Place en de wok. Gelukkig kun je ook via de andere kant langs alle cd shops (50 euro lichter).
Je kan ook bovenlangs, via de Madeira en Tigris, langs de Sushibar en dan met de roltrap. Kom je meteen even langs de Fairtrade koffie & chocolade tent.

Hoewel ik normaal nooit veel eet op North sea Jazz (standaard een verse fruitshake en een broodje zalm of krab) zag ik nu overal eten!
Ik had ineens zin in een broodjes hamburger, of zo'n lekkere pannenkoek, of een bakje wok met garnalen of een aardbeiengebakje met een wafel met slagroom mmmm. Eigenlijk vrij irritant, want ik kom toch echt voor de muziek!
Uiteindelijk 3 dagen banaan/sinaasappelshake, hangop en vers fruit gegeten, ook lekker toch?

Enige smet op het weekend was het feit dat ik vrijdagmiddag om 16.00 uur al last van Dumping had door het eten van een beetje rijst, net voor ik naar Rotterdam zou gaan. Ik heb daar de hele dag last van gehouden (maagkrampen, zweten, klappertanden, duizelig) en kon daardoor niet 100% genieten van het festival.
Heb helaas (dat is nog een understatement) mijn kaartje voor Prince van die nacht moeten verkopen...hij heeft tot 04.00 uur doorgespeeld, dus ik denk dat je me dan had kunnen opvegen! Mijn lieve vriendinnetje Marjon heeft me opgehaald die avond...was nog best gezellig zo'n ritje terug!

Ik eindig voor de liefhebbers met alle artiesten die ik heb mogen zien dit weekend:
Esperanza Spalding, Paul Simon, BB king, Waylon, Janelle Monae, Alain Clark, Chucho Valdes, Larry Graham, Ruben Hein, Ben L'Oncle Soul, Sergio Mendes, Kytecrash, Susan Tedeschi, Chaka Khan, Seal, Roy Ayers, Trombone Shorty, Nikki Yanofsky, Joao Bosco, Charles Bradley, Raphael Saadiq, Gotan Project, Jungle by Night, Bootsy Collins, Snoop Dogg, Flying Lotus, Richard Bona en Raul Midon
Ik kan er weer even tegenaan voor een jaar...samen met mijn nieuwe cd's!!!
Music is my first love...and it will be my last!!! (en dus niet eten!)

Dan ga ik nu op naar mijn nichtje Sanne in Schagen, voor de gezelligheid en zodat ik morgen al in de buurt ben van Hoorn waar ik op het zeilbootje stap van Rene om een dagje mee te zeilen! Woensdag op controle bij de dietist en chirurg, dus zal vast donderdag weer een update hebben!




Posted: 19:04, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Nog een worstje op de BBQ?!

Goedemorgen!

Nou ja, goedemorgen?! Het is inmiddels 14.15 uur, maar had een slaapdagje gepland, want vandaag de hele avond en nacht naar North sea jazz in Rotterdam Ahoy!
17.30 uur eerste concert, Esparanza Spalding en de nacht eindigt met Prince, die pas om 01.15 uur start!!!
Leek me wel zo slim even heel rustig aan te doen vandaag!

Had daardoor wel de rust om voor het eerst zelf te kijken naar de Gastric Bypass operatie die bij mij is gedaan.
Heb dit bewust niet gedaan voor mijn eigen ingreep, omdat ik het prettiger vond naar de 2d-tekening te kijken (zie foto's) en het nog een beetje Jip & Janneke te houden voor mijzelf!
Nu was ik toch wel benieuwd wat ze zoal van binnen hadden gedaan en heb ik zojuist gekeken.
Ik begrijp nu pas goed waarom ik me een week voelde of ik onder een vrachtwagen had gelegen....!

Ik wil jullie met klem vragen volgende punten goed door te lezen.

Advies 'Niet kijken':
Als je een zwakke maag hebt
Als je net een worstje op de BBQ hebt gegooid
Als je houdt van het nuttigen van orgaanvlees
Als je hypochonder bent
Als je hoog-sensitief bent en pijnen van anderen voelt

Advies 'Kijken':

Als je fervent kijker bent van Trauma Team, de Operatiekamer en ER.
Als je zelf arts bent en mensen wilt voorlichten over de operatie
Als je liefhebber bent van horrorfilms
Als je graag een realistische kijk wilt op de operatie, zonder Jip & Janneke sausje
Als je niet met een bordje aardappelpuree, een tartaartje en bloemkool op schoot zit

Zie hier de link van de operatie die vrij recent is uitgevoerd door 1 van mijn eigen chirurgen in het Slotervaart Ziekenhuis in Amsterdam

http://www.youtube.com/watch?v=Pq3A8eZdKPY&feature=player_embedded

Vergeet de popcorn niet....!

Posted: 19:04, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Een beetje vreemd...en niet lekker!

Ik wist dat het er een keer aan zat te komen.
Weet niet precies waarvan, leverworst of ossenworst of het kleine stukje brood?
Ik heb het over het fenomeen 'dumping'.

Dumping (wikipedia)

Een gastric bypass verandert het spijsverteringssysteem en hiermee ook de manier waarop mensen op voedsel reageren. Het kan voorkomen dat een patiënt last krijgt van een fenomeen genaamd dumping, wat veroorzaakt wordt door de inname van suikers, echter ook andere koolhydraten kunnen dit effect bewerkstelligen. Het verteren van suikers in het lichaam gaat normaal gesproken samen met een toename van het vochtpercentage in de bloedsomloop echter bij een maag-darm patiënt kan dit een shock-achtige toestand teweegbrengen. De situatie waarin de patiënt verkeert lijkt op een hyper-insuline reactie. Naast koolhydraten, is een hoge zoutinname soms ook de oorzaak van een dumpingsyndroom.

Een aantal sympto men van dumping zijn:

  • Algehele zwakheid
  • Hartkloppingen
  • Bleekheid
  • Duizelingen
  • Zweten
  • Misselijkheid
  • Flauwvallen
  • Maagkrampen
  • Oorsuizen
  • Diarree
Ik had zelf last van zweten, hartkloppingen, maagkrampen en mijn benen leken van elastiek (en kreeg hele moeie en zere ogen).
Ben op bed gaan liggen en heb meteen 1 1/2 uur geslapen!

Het voelt een beetje oneerlijk dat ik last kreeg van een gewone maaltijd en niet van een 'stiekeme' snack.....
Over snack gesproken, er ligt nu iets in mijn huis dat in mijn top 3 staat van mijn favorieten! Een grote zak Lays Paprika chips. Hoe dat komt?

Onze nieuwe BAS is open en ik ging net wat boodschapjes doen.
Dat was natuurlijk al een hele uitdaging, want in de supermarkt kom je er achter wat je normaal allemaal in je karretje zou gooien
Wat ik al eerder in mijn blog schrijf is nog steeds zo, door mijn gastric bypass zijn mijn gewoontes niet zomaar met de noorderzon vertrokken....als ik had gekund had mijn kar vol gelegen met stokbroodjes, salades, koekjes en borrelnoten.
Maar ik heb geprobeerd om juist heel rustig en bewust boodschappen te doen en datgene te pakken wat lekker en goed voor me is

Bananen, spinazie, verse sap, smeerkaas, cracottes, ossenworst, aardbeien, optimel yoghurt en drink, opkikkertje kip en kattenvlees in gelei (maar gelukkig niet voor mij).

Bij het afrekenen zei de cassiere dat ik met mijn bonnetje naar de uitgang kon om de gratis producten te ontvangen, vanwege de feestelijke opening.
Opbrengst; een fles Rivella (een beetje vreemd, maar....) en je raad het al...een zak Paprika chips!

Die zak heb ik bij thuiskomst weggestopt in de oven, uit het zicht.
Ik baal er zelf van dat ik dat 'nog' moet doen, maar het doet me toch teveel.
Vind het zwak van mijzelf, dat ik er niet gewoon naar kan kijken en denken; Boeien, tis maar chips!
Nee, het roept me, ik kan de smaak proeven, ik heb er zin in en wel nu!
Ik denk dat de rokers onder 'jullie' het misschien ook wel herkennen.
Het is in huis en dat voel je in je hele lijf.
In plaats van de zak chips open te trekken (met 'gevaar' voor mijn fragiele maag) koos ik ervoor een lekkere stukje boterham zonder korst te maken met smeerbaar beleg....en toen kreeg ik dumping!
Je snapt mijn frustratie.....

Heb wel express een foto van de zak chips boven mijn blog geplaatst want wil, hoe moeilijk het ook is, wel leren omgaan met deze verleidingen.
Ik moet nu doorzetten en dat wil ik ook, mijn vroegere eetpatroon maakte me niet gelukkig...maar helaas is het nog niet uit mijn systeem.

Het schrijven van deze gedachtenkronkels in mijn blog werkt goed, al ben ik me ervan bewust dat ik me hier behoorlijk kwetsbaar door opstel...maar ach, misschien wordt het eens tijd *knipoog*

Posted: 19:04, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Van Kwantiteit naar Kwaliteit

Een van de grootste veranderingen in mijn eetpatroon gaat worden dat ik voortaan voor kwaliteit in plaats van kwantiteit zal gaan!

Natuurlijk hield ik van kwalitatief hoogwaardig voedsel voor mijn operatie...maar op het moment dat er een spreekwoordelijk engeltje over mijn tong pieste maakte ik er maar meteen een zeikstraal van (excuses voor dit taalgebruik).
Als het lekker was wilde ik meer!!! Een redelijk normale menselijke reactie, maar als je lijf STOP zegt, moet je wel stoppen natuurlijk....dat verkeersbord stond niet in mijn tuintje, 'doorgaand verkeer' helaas wel!

Gekscherend zei Rene voor mijn operatie al dat hij de lekkerste amuses en tapas zou maken die ik ooit op had, maar hoewel de hoeveelheid wel iets meer is dan 1 sierlijke amuse-lepel, gaat het nu wel veel meer om de smaak dan de hoeveelheid.

Gisterenavond 1 van mijn top 3 lievelingsgerechten mogen eten; tagliatelle met zalm-roomsaus mmmmm.
Wilde de gok wagen om buiten mijn gepureerde prakjes te gaan en koken is toevallig 1 van Rene's specialiteiten
Klein bordje, ongeveer 1 opscheplepel, heerlijke verse zalm, creme fraiche, kruiden en heeeeel fijn gesneden tagliatelle. Met kleine hapjes eten en 3x zo lang kauwen, maar WOW, wat was dat heeeeeeeerlijk!
Normaal had ik er zeker 5 keer zoveel van opgeschept en daarna nog wat kale pasta uit de pan gevist, maar ik zat vol en dat was goed!
Voor mij was het al een winst om te merken dat ik pasta goed kan verdragen (in tegenstelling tot het stukje wit brood die middag), want pasta is echt mijn favoriet qua eten!

Over hoeveelheden gesproken, daar heb ik wel mijn balans in moeten vinden.
In de eerste dagen thuis dronk ik per keer wel 1 drinkglas of beker a 150 ml met verse smoothie leeg in zo'n 20 minuten en kon ik wel 2 geklutste eitjes op.
Misselijk was ik de gehele dag, dus dat wijdde ik niet aan het eten, maar bij het lezen van het Gastric Bypass forum kwam ik erachter dat ik toch wel meer op kan dan anderen. Sommigen dronken maar 50 ml optimel en deden daar een half uur over en zaten dan vol. Dit zijn dan ook wel de mensen die 8 kilo kwijt zijn in 10 dagen, daar hoor ik niet bij.
Heb het even besproken met de dietist en ik doe het gewoon goed, maar mag wel langer doen over mijn eten en op tijd stoppen. Voordeel van het feit dat ik voldoende voeding binnenkrijg (en hou) is wel dat ik me fit voel en niet moe en rillerig, zoals sommige forumschrijvers.
Ik ben nu zo'n 4 kilo kwijt en misschien duurt het bij mij wat langer dan bij anderen, maar hoop wel mijn persoonlijke 1e streven 'Met kerst onder de 100' te halen!

Dan is het nu weer tijd voor een volgend bordje kwaliteit!
Verse gemaakte biologische worteltjes en aardappeltjes, met liefde gemaakt door vriendin Marjon, met een klein beetje schol/zalm er doorheen en met als toetje een lepel light appelmoes met kaneel.....

Buon Appetito!

Posted: 19:03, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

It's a beautiful day!!!

"It's a beautiful day
The sun is shining
I feel good
And no one is gonna stop me now"

Met die tekst werd ik vanmorgen wakker na een heerlijk nacht.
Dacht meteen aan dat zeehondje wat in de reclame te zien is, waar dit nummer onder zit. En voelde me voor het eerst sinds een week niet meer als een 'aangespoelde zeehond'

Hoewel ik nog niet op mijn buik kan slapen, heb ik toch een fijne pijnvrije nacht gehad met veel slaap! Dat scheelt 'de helft', zeggen ze.

Even een klein uitstapje in mijn blog;
Aankomend weekend ga ik naar North sea jazz, 3 volle dagen, inclusief het nachtconcert van Prince vrijdag.
Bij het uitprinten van het programma op de website stond er: "Een goede voorbereiding van je programma is de helft van het plezier!!!"
Onze conclusie was dat je toch liever de volle 100% plezier hebt op het festival zelf dan dat je de helft al kwijt bent bij het uitprinten van het programma?!

Maar goed, dat terzijde (ik hou nu al van het blogschrijven, dan mag ik helemaal zelf bepalen wat ik erin zet!)
De conclusie is dat ik me vandaag goed voel!
De zon schijnt, voel me fit en wil er op uit!
Heb besloten mijn eerste autoritje te wagen en wil vanmiddag richting Idylisch Etten Leur om even wat TLC te tanken bij mijn lief!

Zijn jongens zijn daar ook, dus verwacht weer een middagje spelletjes doen.
Ik hou van spelletjes!
Gisterenavond waren Leontien, Vero en Jon hier en hebben we ouderwets 'gemonopoliet'. Kwartetten was bij nader inzien misschien iets gezelliger (10.000 gulden en de Barteljorisstraat voor Blaak...ja daaaaag, dat is toch geen deal, met jou valt niet te onderhandelen!!! en Jon...wat doe je nou, NIEMAND verkoopt zijn Leidstestraat aan iemand die de Kalverstraat al heeft!)
Toch was het weer een hoogtepuntje van de week, want heb in tijden niet zo gelachen! (auw?!)

Nu even lekker mijn verse 'Leontien' Smoothie drinken en een zomerjurk(je) aantrekken en dan gaan we op pad!!!

It's a beautiful day...lalalalaalalalaaaa!!!!

Posted: 19:03, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Zondag...tokkiedag!

Vandaag heb ik er een tokkiedag van gemaakt!
Wat dat is?
Een dag waarin je zonder schaamte in je meest afzichtelijke joggingbroek mag zitten met grote pantoffels of slobsokken eronder, in je bed mag blijven liggen (met 3 katten eromheen) tot de middag en disneyfilms mag kijken zonder gene!

Vandaag is 1 van Rene's jongens 14 jaar geworden en daar had ik eigenlijk bij willen zijn. Hij heeft namelijk een ritje in een prachtige Corvette cadeau gekregen en had zijn gezicht wel willen zien vandaag, het is een echte autofreak!
Helaas kwam ik vanmorgen niet echt optimaal uit bed en heb ik 'zowaar' een verstandige keuze gemaakt door niet de hort op te gaan....
De ochtend is nog steeds Kwalitatief Uitermate Teleurstellend qua pijn en misselijkheid, maar voel steeds beter aan hoe ik daarmee om moet gaan.
In dit geval was het; blijven liggen!

Daarentegen was gisteren een topmiddag en avond!
's Middags kwamen mama en mijn zus met Vincent, Jip en Fee langs.
Was niet topfit, maar vind het altijd geweldig om mijn favo nichtje en neefje te zien!
Hoogtepunt was Fee van 4 die op mijn schoot kwam zitten en zei: "Nu glij ik er strakjes niet meer af!" "Hoezo Fee?" "Omdat je straks veel minder dik bent!".
Was helemaal ontroerd, want klopt dat ze op mijn schoot nooit zo comfortabel zitten omdat er niet zoveel ruimte is! Jip kwam daarna ook nog even een dikke knuffel geven op schoot, zodat ik er weer even tegenaan kan de komende 3 weken dat zij op Vlieland zitten.

Hoewel ik het advies van mams, zwager en zus kreeg om de deur niet meer uit te gaan die avond (ik geef toe; was weliswaar opgemaakt en aangekleed, maar zag er wel een beetje bescheten uit) was ik toch eigenwijs...maar wilde kostte wat het kost weg!
1 van mijn vriendinnetjes, Daan, kwam namelijk na 9 maanden even een weekje terug uit New York en sinds jaren hadden we het voor elkaar gekregen om met onze vriendengroepje een datum te plannen waarop iedereen er was; Deb, Andrea, Suus, Marianne, Daan en ik.

Eigenlijk had ik een optreden bij de Rotary in Ridderkerk, 2x 30 minuten Beatles!
Alleen zingen werkt nog niet zoals het hoort, want heb nog geen 'ademsteun' en na elk liedje moeten mijn buikspieren weer helemaal bijkomen....
Maar had de beste vervangers te wereld, want Martijn, 'mijn' pianist bij PUUR en Rene (op 12-snarige gitaar en zang) hebben het optreden samen gedaan en met succes zoals ik begreep!

Vond het wel jammer dat ik mijn 'momenteel' favoriete nummer samen met Rene niet kon doen, maar uiteindelijk heb ik deze nog even mogen zingen onder de pergola van Suus d'r tuintje, vanonder een dekbed en met sloffen aan!
Welk liedje het is....kijk maar hier! 
http://www.youtube.com/watch?v=S7aPh-pWqeQ 
Het was een fijne avond met de meiden, ook al kon ik niet mee BBQ-en ;)

's Avonds op de bank met Rene kwamen toen alsnog de tranen....en dat was goed!
Ik word momenteel behoorlijk geconfronteerd met de psychische kant van de operatie. Ik kom erachter hoeveel mijn leven gebaseerd is geweest op eten.
Ik heb nu zomervakantie en veel leuke afspraken staan en ook lekker wat vrije dagen, maar ik merk dat ik deze normaal waarschijnlijk snoepend en snackend zou doorbrengen. Niet dat ik hele dagen aan het eten was vroeger, maar elke dag een 'zoetje en een zoutje' en elke ochtend een pistoletje met salade en een eitje en 's avonds lekker bord pasta van de Italiaan of sate met friet bijvoorbeeld!
Ergens ben ik bang voor een leegte.....
Rationeel gezien kan ik natuurlijk ook wel honderd andere dingen bedenken om te doen; ik lees graag, zing en dans graag, hou van het bos, hou van schilderen en zou ook nog de hele dag kunnen slapen....maar zo werkt dat niet!
Op dit moment voel ik nog niet het gemak om het eten van een zak Lays Sensation Paprika chips om te ruilen voor een boswandeling!

Het gekke is; heb totaal GEEN behoefte aan chocolade, mijn grootste verslaving, moet er oprecht niet aan denken om nu een BonBonBloc aan te breken, maar ik mis wel het 'eten'....koolhydraten, brood, pasta!
Nu hoor ik mensen denken "Rianne, HALLO!, je bent net een kleine week geopereerd....waarom zit je hier nu al zo aan te denken allemaal!"
Ik weet het niet precies, is het afkicken?...waarschijnlijk is het het besef dat er geen weg meer terug is, de keuzevrijheid op dit gebied is er niet meer....!
En dat is goed!!! Echt....ik kon niet zo doorgaan! Maar naarmate mijn lichamelijke pijntjes afnemen, neemt het psychische proces het een stukje over!

Ik heb getwijfeld om dit soort gedachten te delen in mijn blog.
Aan de andere kant weet ik dat er ook mensen zijn die dit lezen en het herkennen en gelukkig zijn er ook mensen die mij juist helpen om op een andere manier te gaan denken; vriendinnen, familie, mijn lief....die zijn hierin erg belangrijk voor me!

...en dan ga ik nu weer verder suffe films kijken in mijn joggingbroek, maar niet zonder te hebben afgesloten met het nieuws dat vandaag de beste scrambled egg heb gemaakt van de week en ik 'al' 2 kilo kwijt ben!!!!

Fijne tokkiezondag!!!

Posted: 19:03, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Jantje lacht, Jantje huilt....

ls kind had ik bij mijn opa en oma een beker met Jantje lacht, Jantje huilt erop.
Vond hem zelf vreselijk, want wilde veel liever die leuke olifantbeker, waar het handvat zijn slurf was, maar die had mijn grotere zus al.
Daarbij vond iedereen in de familie die beker juist zo goed bij mij passen...dat maakte het des te frustrerender!

Toch heb ik de afgelopen 30 jaar van mijn leven gemerkt dat Jantje best dichtbij Riannetje staat.
Niet dat ik nou dagelijks huil, integendeel, daar ben ik na mijn puberteit wel mee gestopt, maar dat lachen en verdriet dichtbij elkaar staan is mij allang duidelijk.
Ben van nature geen überstabiel en gelijkmatig type, zal mijzelf eerder omschrijven als dynamisch, impulsief en levendig (heb een hekel aan woorden als spontaan en prettig gestoord, dus die gebruik ik niet ;) Gelukkig heeft dit karakter me al ver gebracht.

...het heeft me alleen ook dik gemaakt.
Als je alle emoties zo sterk beleeft kan het niet altijd een 'plekje geven' (nog zo'n uitspraak...)
Het gekke is dat ik met hele grote emoties best raad weet; na het overlijden van mijn vader ben ik niet gaan eten, maar was ik misschien wel op mijn sterkst en ook tijdens een aantal recente gebeurtenissen merkte ik dat ik goed ben in crisismanagement.
Het zijn juist die kleine dingen die me lieten eten.

Voor mensen die zich graag met een verhaal identificeren vraag ik om eens na te gaan welke vorm verslaving je bij je zelf kent; roken, drinken, poetsen, sexen, drugs, extreem sporten, gokken, werken, etc.

Ik had behoefte aan caloriebommen als;
ik moe was na een dag werken, iets te lang was doorgegaan, geen zin had om te koken en dan ook nog de supermarkt inliep na werktijd
ik voor de tv zat en me eigenlijk een beetje verveelde en lekkere trek kreeg
ik me afgewezen voelde door wie dan ook, van een leuke meneer tot een verzekeringsagent
ik in de auto zat, in de file of gehaast was op weg naar overal en nergens
ik me zonder aanwijsbare reden down voelde uit het niets
ik het gewoon voor me had staan en het niet kon weigeren
ik......

....terwijl ik dit aan het schrijven ben, merk ik dat het helemaal niet makkelijk is om aan anderen uit te leggen wanneer en waarom je nou moet eten.
In mijn eerste blog legde ik al iets erover uit, maar ik merk dat de conclusie is dat je soms zelf niet eens kan benoemen waarom je het nodig hebt, hoe je het ook analyseert, hoeveel therapie je ook volgt en welke diëten je ook aanpakt....je wilt het, je moet het, je kan niet meer zonder!
Hetzelfde is met NEE zeggen.
Ik ben geen jojo geweest, geen echte frequente lijner.
Heb zo'n 12 jaar alles gegeten en gekocht wat ik wilde, op wat blauwe maandagen (lees; maximaal 3 weken) na, dus in mijn woordenboek stond niet eens een NEE volgens mij.

Ik snap heel goed dat niet iedereen dit stukje zal begrijpen en helaas is het ook niet in 1 blog uit te leggen, maar ik hoop wel dat mensen die dit probleem niet herkennen wel begrijpen dat het niet zomaar iemands 'eigen schuld' is.
Ik zal zelf nooit iemand met een rookverslaving, poetsdwang of een workaholic veroordelen, want ik denk een groot deel van de emoties eronder te herkennen.

Nu de vraag waarom ik op het Jantje lacht, Jantje huilt verhaal kwam.
Ik was tijdens mijn 2e slapeloze nacht de balans aan het opmaken.
Lag wederom tot 04.00 uur wakker en dacht; heb ik er spijt van of niet?
Heb, zoals geleerd van mijn moeder, een lijstje gemaakt.

Wat valt tegen:

Ik ben pas 1 kilo afgevallen in 6 dagen, klein beetje frustrerend want her en der las ik dat mensen in de eerste week al 5 kilo kwijt waren
Ik slaap nog steeds niet goed en zit mijzelf in de weg; mijn maag voelt meer aanwezig dan ooit in mijn leven
Ik blijf misselijk, zeker 80% van de dag
Ik heb nog steeds het prikkelbaar darm syndroom heb ik gemerkt
Ik ben nog steeds gevoelig voor externe prikkels van eten van buitenaf, zoals ik merkte tijdens het rondje in Appie

Zal nog even een beeldend voorbeeld geven.
Over 2 weken heb ik een afspraak in Slotervaart met de diëtist en chirurg. Daartussen zit zo'n uur pauzetijd. Het eerste wat in mijn hoofd kwam toen ik dat zag was; mmm, dan kan ik lekker zo'n vers gebakken gevulde koek of muffin nemen in het restaurant!
Ook al was deze gedachte binnen 2 seconden weer weg omdat ik a) er niet eens aan moet denken om dit nu te eten en b) omdat het er niet eens meer in kan en mag. schrok ik toch van de gewoonte om altijd in eten te denken.

Wat valt mee:

Dat ik ondanks bovenstaand rijtje nog geen spijt heb van mijn beslissing!
Dat ik voor het eerst op mijn zij kon liggen vannacht (nu nog op mijn buik)
Dat ik inmiddels doorheb hoe ik mijn trombone...ehhh, trombose prikjes pijnloos moet zetten
Dat ik hele lekkere smoothies kan maken!
Dat ik heeeeeel veel lieve vriendinnen en familie heb die mij zeker 50% van mijn 'valt mee' rijtje geven

Ik ben gelukkig van nature een optimist, mijn collega kan soms mijn "komt goed!" niet meer horen, maar het gekke is....ik meen het wel!

Ik denk eigenlijk dat over 1 jaar ik alleen nog maar wil drinken uit een Jantje lacht beker!!!



Posted: 19:02, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Wat maak je Menu?!

Voor de liefhebber mijn dagmenu in de eerste week :



Ontbijt

Bekertje Optimel yoghurt a 100 ml

Tussendoor


Drinksmoothie a 150 ml
(zuivel/fruit/sap)

Lunch


Uitgebreide smoothie a 150 ml
(zuivel/banaan/rood fruit/sap/worteltjes/yoghurt/ed/)

Tussendoor


Bouillon (opkikker) a 100 ml

Diner


Gepureerd eten a 2x 75 gram
Aardappel/groente

of
Scrambled egg met zalm a 2 eitjes

of
Zelfgemaakt soepje a 150 ml

Avond


Bekertje optimel yoghurt a 150 ml

of

Schaaltje light appelmoes met kaneel a 150 ml



Als ik daar niet vanaf val....

ps. Eventuele tips voor mijn 2 vloeibaar & gemalen weken zijn welkom!

Posted: 19:02, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Update van 1 juli 2011

Gefeliciteerd met Comic Sans dag!!!! Ja echt....! Mijn site ook maar meteen in 1 van 's werelds populairste lettertype gezet!

Ik denk, ik begin mijn verhaaltje vandaag met iets leuks, want heb geen fijne nacht achter de rug helaas....

Ging gisteren beetje laat naar bed, zodat ik goed in slaap zou vallen.
Voordat ik het bed in ging nog even mijn buik controleren.
Shit, plek was behoorlijk groter geworden. Bloeduitstorting kan inmiddels figureren in een horrorfilm en de rode plek daaromheen is uitgebreid.
Tja...ga dan maar eens rustig slapen!
Ik ben best goed in relativeren en mijn ademhaling controleren en ben helemaal geen piekeraar 's nachts, ben een goede slaper, maar zal jullie even laten meelezen in mijn gedachtengang van vannacht.

"Ok Rianne, even rustig liggen, je draai weer vinden. Ja, het is balen dat je nog steeds alleen op je rug kan liggen, zeker omdat je een buikslaper bent!. Ok, lig je goed, bed een beetje omhoog, kussen in je rug...goed zo, klaar voor de nacht! Oh ja die buikwond, even voelen....mmmm, is wel opgezwollen zeg en erg gevoelig vanavond, hoe zou het komen? Nee! Hou op met piekeren, klaar nu....handen op je buik, ademhalen, eventueel muziekje aan en komt allemaal goed! ....maar wat als het een inwendige bloeding is?! Misschien stroomt mijn buik nu wel vol met bloed, getver! Stop Rianne, NU! Even draaien weer.... Wel goed dat ik mijn voordeur niet op slot heb gedaan, want dan kan eventueel de ambulance makkelijk naar binnen. Dan zal ik zeggen dat ze naar het Maasstad moeten rijden, daar doen ze deze operatie ook! Rianne, kappen nu....gewoon slapen en morgen afspraak met de huisarts maken. Die zal geheid zeggen dat dit erbij hoort, dat ze hebben lopen wroeten in je buik en dat zo'n uitstorting heel normaal is! Je gaat nu niet in paniek raken op je eerste nacht alleen...dit kan je prima! Adem in...adem uit...niet letten op die hartkloppingen, die druk in je buikwond, die misselijkheid en het feit dat je inmiddels al 4 uur wakker ligt....this too shall past!"

Heb uiteindelijk zo'n 3 uurtjes geslapen en kan over een uurtje naar de huisarts, weliswaar een vervanger, maar die heeft dit vast vaker gezien!

Enige wat ik nu even voor ogen wil houden in mijn streefbeeld....waarom ik het ook alweer heb gedaan, ja natuurlijk voor mijn gezondheid, zoals in mijn eerste blog te lezen is, maar ook omdat ik graag weer een lijf terug wil dat bij me hoort!!!

Update 13.30 uur

De huisarts heeft even gekeken en gevoeld en gelukkig niets ernstigs!
Flinke bloeduitstorting, wat eigenlijk niet zo gek is en geen ontsteking, dus eventueel koelen maar vooral rustig laten herstellen.

Daarna nog even met mama naar 't dorp geweest (Ridderkerk ;) en zelf boodschapjes bij de Appie gedaan en nog even rondje gelopen.
Toen was het wel even klaar merkte ik; moet ook niet overdrijven natuurlijk!
Thuis mijn eerste warme hapje gemaakt; scrambled egg met zalm...geprakt en dat smaakte goed, al was ik daarna helaas wel even misselijk. Tja...zal er aan moeten wennen denk ik!

Zo even een powernap doen (van misschien wel 2 uur?), altijd fijn als je daaraan mag toegeven als je uit het ziekenhuis komt!
Hoop niet dat ik weer ga dromen over het opeten van zoveel mogelijk chocoladepaashazen en smoothies met roomijs en slagroom, want hoe lekker het ook klinkt...werd er flink beroerd wakker van!!!


Posted: 19:01, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

27 juni t/m 30 juni...de eerste week!

'Het zit erop'...(of 'het begint pas!')

Mijn maag is van maatje galiameloen naar mandarijntje gegaan in zo'n anderhalf uur tijd!
Klinkt bijna als een 'piece of cake' als je het leest in 1 zin, maar helaas is het niet zo simpel als het klinkt. Het is een behoorlijk gespecialiseerde ingreep en als ik zo eens naar mijn maag kijk is er flink huisgehouden van binnen!

Zal even bij het begin van de week beginnen om de liefhebbers een kijkje te geven in mijn 'life changing event' van de afgelopen dagen.

Maandag 27 juni

Ik werd om 11 uur opgenomen en rond 2 uur 's middags naar de operatiezaal gebracht; eerst een infuus erin (heel hard LALALA gezongen in mijn hoofd bij het inbrengen) en toen werd ik naar de operatiekamer gebracht.

'Helaas' waren ze me vergeten een pilletje te geven ter voorbereiding, maar had mijzelf redelijk Zen gemaakt, dus was behoorlijk rustig, maar wel alert!
Zo alert dat ik me voelde als een live patiënt in Grey's Anatomy of House die in 5 minuten zoveel polonaise aan zijn lijf krijgt dat het lijkt of je naar een bandenwissel van Formule 1 zit te kijken!
Kreeg nog even mee dat 1 van de assistenten zei; "wat heeft u slanke bovenarmen in verhouding, normaal moeten we de grote maat bloeddrukband pakken..." en toen gaf ik nog even aan dat ik graag tijdens mijn narcose als Sjakie in de Chocoladefabriek door de chocowatervallen en kauwgomballenbomen wilde dartelen en daar zouden ze voor zorgen...en weg was ik!

Toen ik wakker werd gemaakt zat ik nog diep in dromenland (iets met mijn lief, spelend op zijn gitaar voor een kasteeltje in Frankrijk) maar binnen een uurtje schijn ik 5 kwartier in een uur te hebben gekletst waarbij ik zelfs nog een zuster wilde matchen aan een neef van me....?!

Vervolgens naar de Medium Care gebracht waar Rene en mama zaten te wachten, fijn! Was nog behoorlijk blurry, maar voelde me ok! Werd behangen met saturatiemeters, zuurstofslangetjes, bloeddrukmeters en 2 liter vocht via mijn infuus en werd gedrogeerd met pijnstillers bij iedere kik die ik gaf....life is beautiful at the Medium Care!

Alleen niet voor iedereen...want mijn overbuurvrouw werd vanuit het niets 'gek' van de grote gele smilieballon  die aan mijn bed hing, dus die moest meteen op een onzichtbaar plekje gehangen worden! Achteraf bedachten we ons dat zo'n ballon misschien iets teveel van het goede is als je een hersentumor hebt...

Dinsdag 28 juni


Na een eerste onrustige nacht met veel pijn in mijn onderbuik, maag en benauwdheid op mijn borst werd ik in de ochtend naar de verpleegafdeling gebracht.
Het streven was om daar weer goed te herstellen en te mobiliseren, dus hup, uit bed, douchen, rondje lopen, eerste hapjes vla en yoghurt eten en dan misschien naar huis in de middag!
Het ging best goed...tot het moment van mijn 'ontslag', toen kwamen de buikpijnaanvallen en de heftige misselijkheid terug, niet prettig...! Samen met mama en de verpleegkundige besloten om toch nog een nachtje te blijven en gelukkig was mijn plekje niet al meteen 'geboekt' door een nieuw patiënt!

Die dinsdag was sowieso behoorlijk heftig, 32 graden in het ziekenhuis, GEEN airco, geen liters water kunnen drinken en 6 t-shirts en lakens versleten van het zweet....plus het feit dat de verpleging ook niet op zijn 'gezelligst' was met deze temperatuur!
De enorme onweersbui en bijbehorende regen 's avonds kwam als een geschenk uit de hemel en was ook nog best indrukwekkend, zo vanuit de 10e etage van het Slotervaart Ziekenhuis in Amsterdam!

Woensdag 29 juni

Na een gezellig avonddienst, inclusief gezang en na een redelijke pijnvrije nacht met veel slaap  was woensdag de dag van de 'nieuwe ronde, nieuwe kansen'.
Helaas voor mijn overbuurvrouw, Claudia, was het geen fijne dag. Zij heeft een vergelijkbare operatie gedaan, behalve dat zij een combinatie van een sleeve en bypass heeft gehad, een behoorlijk complexe ingreep! Terwijl voor haar de pijn bijna niet te dragen was, had ik inmiddels mijn eigen bed verschoond (ze hadden het beetje te druk op de afdeling), lekker gedoucht, haren gewassen, en zat ik in een fijne tokkieoutfit wat te lezen op een stoel!
Had zowaar zin in mijn gemalen prakje met roerei en aardappelpuree!

Ondertussen heb ik mijn oudere overbuurman een beetje in de gaten gehouden, deze heer met gebroken heup vroeg regelmatig 'wat de openingstijden hier waren', 'of hij al naar Kaapstad terug kon', 'wanneer zijn taxi kwam' en probeerde om het uur zijn infuus en zuurstof eruit te trekken....was blij dat ik affiniteit met 'verwarde ouderen' had, want de verzorgenden konden helaas niet 1 op 1 bij hem zijn!

Moet bekennen dat ik erg blij was toen mijn lief, Rene, om 3 uur kwam om me te halen...ik mocht naar huis! Was wel een beetje klaar met de overdosis aan ziekenhuiservaringen!

Enige 'twijfelpuntje' was de wond op mijn buik; had en heb rond 1 van de kijkwondjes (operatie is laproscopisch gedaan) een rode vlek gekregen van 10 x 20 cm en een flinke bloeduitstorting. Zit wel wat druk op, maar heb er niet zo'n last van dus mocht naar huis en moet het goed in de gaten houden....anders hup, naar de huisarts!

Bij thuiskomst trof ik een fris & fruitig huis met een prachtige grote bos bloemen van mijn lieve vriendinnetjes, een bos rozen van mijn opa en oma en werd er nog eens een kleurrijk boeket gebracht van mijn werk...ik hou er van!

Donderdag 30 juni

Ik schrijf dit vandaag, dus dit komt vers van de pers.
Een lange nacht gehad met veel slaap, Rene was gelukkig bij me.
Helaas nog wel een fikse misselijkheidsaanval gehad en dat is geen pretje als je zo weinig in je maag hebt...had even last van zelfmedelijden, maar dat mocht best even van mijzelf ;)

Na wat klusjes in huis nog even geslapen 's middags en een lekkere smoothie gemaakt. Daar mag ik niet over klagen nog; aardbeien, banaan, optimeldrink, kiwi, en worteltjes in de blender en smullen maar!
Om 18.00 uur kwamen (Mar)Jon en Vero(nique) op ziekenbezoek en voelde ik me 2 uur 'topfit'. Was wel even fijn, lekker kletsen, goede afleiding, pijnvrij en veel energie. Stortte 'pas' rond 21.00 uur weer een beetje in, dus was goed!
Vero heeft nog even de omtrek van mijn lijf op een deur getekend om mijn veranderende silhouet vast te leggen...creatief idee!!! (Zeker omdat ik ben vergeten een goede 'voor' foto te maken)

En dan nu; psychisch voel ik me goed, het is de misselijkheid waar ik van baal en de pijn in mijn maag alsof ik een 20 ponder meedraag die 24/7 tegen mijn ingewanden duwt, vooral bij het opstaan en lopen, maar verder voel ik sinds vandaag dat ik begin te herstellen!

Vanaf morgen weer een stapje dichter bij mijn doel...
Van Michelinvrouwtje van 125 kilo naar een Rubens Rianne van rond de 85 kilo?!
Ik heb er zin in!

Posted: 19:00, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Van Michelin vrouwtje naar Gastric Bypass...hoe het begint!

Naam: Rianne Kramer

Leeftijd: 30 jaar (31-08-1980)

Diagnose: Morbide obesitas.

Vertaling: Dodelijk overgewicht.

BMI: 45 (Body mass index).

Overgewicht: Sinds puberteit.

Hoogste gewicht: vandaag.

Aanleiding: Emotie-eter & snaai-drang.

Lijngeschiedenis: Ja, is aanwezig.

Resultaat: Minimaal.


De beslissing is genomen.
Maandag 27 juni word ik geopereerd.
Ik krijg een gastric bypass.
Simpel gezegd, ik krijg een maag ter grootte van een mandarijn.
Dit gebeurt onder de naam 'Bariatrische chirurgie'.
Voor ins en outs kun je kijken op de volgende site:
http://www.slotervaartziekenhuis.nl/bariatrische-chirurgie/Operatiewelke/Gastricbypass/tabid/1860/language/nl-NL/Default.aspx



Dit wat betreft de zakelijke informatie....en dan nu het verhaal erachter.

Wat als eten je vijand is geworden?
Eten, wat is het eigenlijk? Puur een manier om aan je dagelijkse portie energie te komen die je verbruikt tijdens je leven.
Met alleen maar de 'dagelijkse levensverrichtingen' verbruik je al zo'n 2000 a 2500 calorieën per dag.
En dat vul je dan aan met eiwitten, koolhydraten en vetten (kort samengevat). Bij voorkeur natuurlijk volgens de schijf van 5.

Maar wat als je gemiddeld per dag zo'n 1000 kcal extra binnenkrijgt aan chocolade, koekjes en andere snacks?
En op andere dagen juist 1000 kcal te weinig, omdat je geen zin hebt om te koken?
En niet sport?
En genetische aanleg hebt?
Dan word je te dik.
En als je dat zo'n 15 jaar achter elkaar doet?
Dan krijg je morbide obesitas.
Inmiddels een officiële chronische ziekte.

Ik heb ervan genoten hoor!
Bon bon bloc met praline, marsen en twixen, galettes met slagroom, kaneelkrakelingen, puddingbroodjes, tompoucen, zeebanket, speculaasjes, zoete drop, tiramisutoetjes, paprika chips, sensation chips, borrelnoten, toastjes met eier-, krab-, zalm- salade, brie, jonge kaas, patatjes oorlog, saterollen, mac chicken, big tasty met alleen kaas en saus, borden pasta met gehakt- zalm- en kaassauzen, poffertjes, pannenkoeken met kaas en stroop....

Alleen dat genieten duurt maar een paar minuten, met een beetje geluk!
Te snel willen genieten zorgt er voor dat je alles in dubbel tempo er doorheen jaagt.

"Het kan trouwens maar beter op zijn, buikkramp heb ik nu toch al....
En tja, morgen komen er vrienden en die zullen wel denken als ze die bonbons in je koelkast zien....
En ik heb het ook verdiend, na die dag hard werken op school!
En daarbij, ik maak toch zelf wel uit wat ik eet! Wie bepaalt eigenlijk dat ik dit niet mag?
En het is vandaag een feestdag, dat moeten we vieren!
En ik ben vandaag ook best zielig en er is niemand in de buurt die me kan troosten nu....
En ach...ik ben nu toch al aangekomen, alsof die paar kilo's eraf nog iets gaan opleveren?
En ik vind het ook sneu voor mijn tante die al die taart en die hapjes zelf heeft gemaakt!
En trouwens, het is ook gewoon lekker! Het wordt toch niet voor niets gemaakt?!"
En...en....en.....

....het gewicht op de weegschaal stijgt
Mijn conditie daalt.
Mijn knieën doen zeer.
Ik heb hartkloppingen.
Na 2 trappen kun je me opvegen.
Ik krijg mijn sokken niet meer aan.
Ik blijf hangen in de stoelen op het terras.
De beugel van het karretje in de Efteling kan niet naar beneden
De meneer naast me in het vliegtuig kijkt niet blij.
En ik ben zelf ook niet meer elke dag vrolijk....

En toch blijf ik dansen, zingen, vrijen, lachen, rennen, vliegen, springen, duiken, vallen en weer opstaan!

En dat wil ik ook blijven doen!!!
Ik heb geen hartproblemen, geen suikerziekte, geen hoog cholesterol, mijn bloeddruk is prima, geen kanker, geen artrose, geen slaapproblemen en zelfs geen cellulitis!!!

Nog niet althans.....

30 jaar, gelukkig, superbaan, geweldige familie, topvrienden en vriendinnen, een vent om heel oud mee te worden en ben gezond...op die morbide obesitas na dan!

Ik ben er klaar mee en ik ben er aan toe!
Een nieuw lijf, dezelfde Rianne!
Over 2 jaar zo'n 40 kilo minder...misschien wel 50!

Wie zal het zeggen!
We zullen het in ieder geval ZIEN!!!

Greetx
Rianne



Posted: 18:59, 20/7/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer