Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

voortzetting van een onderbroken reis

? 7/9/2009 - nieuw blog

New weblog address! For English, please visit now: http://charlotteandrichard.wordpress.com/
Nieuw weblog adres! Ga voor de Nederlandse versie naar: http://richardvanleeuwen.wordpress.com/

If the hyperlink doesn't, just copy it into the browser window. It will take you to a new site where our weblog will be hosted in two languages, from now on.

Als de link hierboven niet werkt, plak dan het adres in het adresvenster van de browser. We gaan vanaf nu verder in het Nederlands en het Engels op het nieuwe weblogadres.
Reacties (1) :: Plaats een reactie ::

? 2/8/2009 - en nu echt

Nog even dit, staartje van een eerder bericht over steekvlammen in de laptop. Stel je voor, gaan we ermee naar 'een mannetje' in Sungei Wang in Kuala Lumpur, die opent de laptop, haalt er meteen een licht geblakerd rondslingerend schroefje uit dat kennelijk voor kortsluiting had gezorgd, doet 'm weer dicht, klaar. Computer werkt. Zoiets geloof je toch niet? Geen idee waar dat schroefje vandaan kwam, het lijkt nergens te ontbreken. Nou ja, eind goed.

Zo, en nu gaan we echt op vakantie, tot begin oktober. Tot dan!
Reacties (1) :: Plaats een reactie ::

? 28/7/2009 - op vakantie

Charlotte's terugkeer in de gemeenschap van de etenden is op passende wijze gevierd; met miang kham. Het is misschien nodig even uit te leggen wat dat is. Je neemt:
een blad van de stapel die je voor je hebt (betel? niet zeker) en vouwt dat tot een kommetje
geroosterde kokos
geroosterde pinda's
gedroogde garnalen
knoflook
gesneden ui
blokjes gember
stukjes limoen
spaanse peper
en besprenkelt het pakketje dat je van dit alles gemaakt hebt met tamarindesaus of palmsiroop, gemengd met vissaus, vouwt het geheel dicht, steekt het in je mond, kauwt erop en...

ondergaat de onbeschrijfelijke dingen die er dan allemaal met je gebeuren.

Er wordt wel gezegd dat je op deze manier in een enkele hap heel Thailand proeft, maar omdat dat niet helemaal waar is hebben we er nog wat klassiekers aan toegevoegd: pla nung manao (gestoomde vis met limoen en citroengras), kaeng phet ped yaang (curry met geroosterde eend), yam mamuang (salade van onrijpe mango), kai hor bai toey (kip in pandanusblad). Die laatste drie vonden we trouwens in een restaurant waar twee koks vier tafels van eten voorzagen. In Klein Frankrijk.

Want zo mag je Bo Phut in het noorden van Koh Samui wel noemen. De laatste jaren hebben groeiende aantallen franstalige restaurateurs en ondernemers de groeiende aantallen franstalige vakantiegangers proberen bij te houden, en het resultaat is een klein stukje Thailand waar je je zo aan de Middellandse Zeekust kunt wanen. Trendy bars, mooie restaurants, kleurrijke boutiques en types met zeezeilershoofden en lange witte sloven die proberen je (in het Frans) warm te krijgen voor de meterlange barracuda die ze op het ijs hebben liggen. Hier wachtten ons een paar hele prettige verrassingen, zoals het kleine restaurant dat gedreven wordt door een Franse en een Thaise kok, die de grote hotels waarin ze hadden gewerkt de rug hadden toegekeerd om samen iets kleiners te beginnen. Zelden zo goed Thais gegeten, en dat midden in Klein Frankrijk! Zo'n ervaring waarbij je alleen nog maar kunt denken: o wow. O... O wow...

Maar... ook dit verblijf in Thailand loopt op zijn eind. We vertrekken naar Penang, van daar naar KL, om ten slotte naar Nederland te vliegen. Een soort vakantie, zeg maar, van waarschijnlijk anderhalf tot twee maanden. Ook een vakantie voor dit weblog: ik hou even op met schrijven en neem aan dat het verhaal weer verder gaat wanneer we met onze nieuwe fietsen terug naar Azie vliegen. Dat zal wel niet voor oktober zijn. Dus, beste lezer, ga in de tussentijd gerust ook op vakantie, en kom daarna weer eens kijken of wij intussen wat te melden hebben. Tot na de komkommertijd! En bedankt voor uw bezoeken.
Reacties (0) :: Plaats een reactie ::

? 21/7/2009 - op het eiland

Ja, Cor heeft gelijk in zijn reactie op mijn vorige stuk: het kan allemaal veel erger. Intussen ben ik een dag gaan duiken bij wat alle lokale publicaties 'undoubtedly the most famous dive spot of the Gulf of Thailand' noemen: hin bai, oftewel sail rock. Veel min of meer groot spul met tanden, en scholen vissen die, zoals het hoort, zich razendsnel 'uit de voeten' maken als ze worden aangevallen, en vissen die als taak in het leven hebben gekregen: wees mooi en laat zien wat je hebt. Hoe menselijk. En een internationaal gezelschap met een paar Fransen erbij, altijd goed.

Thong Sala, de 'hoofdstad' van het eiland, heeft dingen die erg authentiek aandoen en die ik dus graag bezoek: een marktje, restaurantjes waar pannen opstaan met onbekende gerechten, mensen die een beetje Engels spreken maar die pas echt enthousiast worden en met je blijven praten als je wat Thais voortbrengt. Geweldig, en je hoeft alleen een scooter te huren om er te komen, wat ook geen straf is. Wind in de haren, gaan met banaan.

Het resort waar we verblijven trekt twee soorten mensen: zij die komen voor de yogacursus van een maand, en zij die komen voor het detoxprogramma van anderhalve week. Er is net een yogacursus afgesloten met een grote ceremonie, de mensen die er een maand lang aan hadden deelgenomen zagen er allemaal erg blij uit. Intussen is ook een nieuwe cursus begonnen, waarbij duidelijk wordt dat de deelnemers eerst een paar dagen urenlange voordrachten moeten aanhoren over kosmische liefde, tellurische energie, derde ogen en meer van die dingen die je nu eenmaal eerst moet leren kennen.

Nog maar twee jaar geleden was ik best wel geïnteresseerd in yoga. Nu, als ik eraan denk en zie hoe het er toegaat, kan ik me niet onttrekken aan de indruk dat yoga toen iets was waarvan ik dacht dat het me misschien kon helpen bij dingen die niet zo goed liepen. Dat was toen. Nu loopt alles goed, en de interesse is duidelijk minder.

De andere mensen die naar dit resort zijn gekomen zien uit eigen vrije wil voor een week, anderhalve week af van 'normaal' eten en vullen hun dagen met sapjes, pillen, klysma's, sauna en massage. Ze hebben er allemaal hele goede redenen voor. De één heeft ouderdomsdiabetes en heeft ontdekt dat deze behandeling goed doet, de ander rekent op gunstige effecten op wat irritable bowel syndrome (IBS) wordt genoemd. Er is zelfs een jonge cabaretier uit Nederland onder de gasten - verwacht volgend jaar een programma waarin de darmspoeling onder de loep wordt genomen!

Het is een apart gezelschap, dat bij voorkeur praat over het eten dat ze niet mogen hebben (recepten worden uitgewisseld, gesprekken over Atkins en South Beach brengen mensen in vervoering) en over alles wat met stoelgang te maken heeft, van halfgelukte klysma's tot de schatten die gevorderde darmspoelers aantreffen in de zeef die ze ter motivering meekrijgen. Zoals je je kunt voorstellen ontwikkelt zich daar een heel eigen gevoel voor humor, zoals de dikke slang waarmee het zwembad wordt gereinigd, en die aan Charlotte werd getoond: hier is je slang, je weet wat je ermee moet doen! Zijzelf maakte een opmerking naar aanleiding van het feit dat de darmen met koffie worden gespoeld: koffiedik kijken zal nooit meer hetzelfde betekenen...

Vandaag ben ik gaan lopen door het oerwoud, met de bedoeling de hoogste bergtop van het eiland te bereiken. Niet helemaal gelukt. Om te beginnen was het al moeilijk het pad te vinden: het was niet aangegeven en half overwoekerd. Geen probleem: er kwam een blonde geleidehond meedoen, die duidelijk de weg wist. Het dier loodste me langs een waterval waar geen water meer viel, door grasvelden waar niet te zien was hoe het pad verderging en langs plaatsen waar het pad al grotendeels door kruipplanten en doornenstruiken aan het oog onttrokken werd. Aangekomen bij een flink spinneweb liet het me voorgaan; ik zag het te laat en was een poosje bezig met het lostrekken van spinrag, waarschijnlijk tot groot verdriet van de zwart-gele, bijna vuistgrote spin die hierbij zat toe te kijken. Verderop kwamen we bij een troep makaken. Hier verloor mijn gids even de prioriteiten uit het oog, en toen we elkaar weer teruggevonden hadden was er helemaal geen sprake meer van het vinden van het pad dat misschien ergens nog verder omhoog ging. Ik hing in een vreemde pose in de doornenstruiken en dacht: hm. En begon toen maar weer aan de terugtocht. Toch wel de moeite waard.

Nog iets heel anders: één van mijn favoriete internetsites, die van asia sentinel, is onbereikbaar. Onderin de browser is te zien dat de site blijft hangen op iets dat van mict.gov.th moet komen. Dat blijkt de site te zijn van het Thaise ministerie van communicatietechnologie. Wat gebeurt hier? Asia sentinel is een onafhankelijke site waar kwalitatief goede artikelen te vinden zijn over actuele zaken in Azië. Onafhankelijk betekent: geen verantwoording verschuldigd aan belangengroepen. Verder onderzoek leert dat Asia sentinel onlangs een hoofdstuk heeft gepubliceerd van Paul Handley's boek 'The king never smiles', dat over de Thaise monarchie schrijft in andere bewoordingen dan het gebruikelijke 'de monarchie is een stabiliserende factor in de Thaise politiek en economie'. Kritische woorden over de monarchie in eigen land worden meestal beloond met jarenlange gevangenisstraffen, maar tegen Asia sentinel kunnen de Thaise authoriteiten alleen doen wat ze hebben gedaan: blokkeren. Tja.
Reacties (1) :: Plaats een reactie ::

? 16/7/2009 - vakantietijd

De eerste keer dat ik op Koh Tao kwam, heb ik er een duikcursus gevolgd, om er daarna meteen weer weg te vluchten omdat het zo weinig met Thailand te maken had. De tweede keer dat ik er kwam bleef ik -wat was het ook alweer, een maand? anderhalve maand?- een stuk langer, omdat het er zo gezellig was. Dat geeft aan met welke dilemma's ik te maken krijg bij ieder bezoek aan een toeristisch deel van het land. Wil je duiken? Wil je je vermaken? Wil je iets authentieks? Als je alledrie wilt heb je pech. Maar ik loop vooruit op het verhaal, momentje, kom er zo nog wel op terug, al gaat het deze keer niet over Koh Tao.

Chiang Mai ligt alweer achter ons, en met weemoed kijk ik terug. We hebben op het laatst nog met de nieuwe vrienden tijd doorgebracht aan een meer waar om ons heen jonge Thais zaten, met veel geklep en met muziek uit hun mobiele telefoons (zo hoort het!) en waar vrouwtjes langskwamen die gedroogde inktvis aanboden, en ongebrande pinda's, en geroosterde kevers, en kwarteleitjes. 's Avonds aten we aan een ander meer, opnieuw tussen alleen maar Thais, uitkijkend op een zonsondergang boven rimpelloos water, luisterend naar de muziek van vier verschillende restaurants die zich met elkaar vermengde. Zo hoort het.

We zijn wel nog andere buitenlanders tegengekomen, grappig genoeg waren het bijna allemaal Nederlanders. Dat was bij iets wat 'jungle flight' heette (glij langs kabels door het dak van het oerwoud van boomtop naar boomtop) en wat het midden zou moeten houden tussen natuurbeleving en pretpark. Doe het maar niet: het is geen van beiden. Maar daar viel het dus op dat er toch wel een hoop landgenoten in de stad waren. Toch wilde het kwartje nog niet vallen.

In Kuala Lumpur, dat we even aandeden omdat ons Thaise visum op zijn eind liep, viel het op dat er meer Saudi's dan anders rondliepen. Die zijn makkelijk te herkennen: de mannen lopen in korte broeken, in polo's of t-shirts en op sportschoenen en zien er wat sullig uit. Het zijn niet de bekende sjeiks met haviksneuzen en fonkelende ogen! De echte weggever loopt naast hen: de vrouw (je moet aannemen dat het de vrouw is), speciaal voor de gelegenheid van top tot teen in het zwart gestoken, soms tot en met zwarte handschoenen en zonnebril. Arabische vrouwen zijn schuw, kennelijk. O ja, dat was ook zo, dit is de tijd van het jaar dat het echt heel warm wordt daar in hun land, en dan komen ze in Maleisië wat afkoelen, want daar is het maar 33 graden. Ja, zo was het.

Het kwartje viel pas echt toen we terug gingen naar Thailand, naar de eilanden deze keer. Gezinnen met vier kleine kinderen, gezinnen met rijtuigen waar twee kinderen in lagen die kennelijk ook mee op vakantie moesten - ahhhh, vakantie! Het is vakantietijd, natuurlijk! In Europa, uiteraard. Onze taxichauffeur in Kuala Lumpur (één en al voorkomendheid, gesoigneerd accent, een man die tegelijk liet merken dat hij wel te porren was voor een gesprek en zich daarbij niet opdrong) was tot vier jaar geleden manager geweest bij een verpakkingsbedrijf, totdat hij allergische reacties ontwikkelde op de producten die er werden gemaakt en moest gaan uitkijken naar een -veel- lager betaalde baan, die taxichauffeur dus, werkt tot vijftien uur per dag en hoeft zich geen illusies te maken over 'op vakantie gaan'. Dit terzijde.

Europeanen dus, zoals op de boot van Koh Samui naar Koh Phangan: behalve die gezinnen ook van die types met ipods en grote speakers waar heel veel muziek uit kwam, en flessen drank die uit broekzakken staken. O ja, het is vakantie.

Op Koh Phangan was onze eerste ervaring die van de songthaew-chauffeur die zonder blikken of blozen aan al zijn twaalf passagiers voor een ritje van enkele kilometers honderdvijftig tot tweehonderd baht vroeg. In plaats van twintig, de vergelijkbare prijs elders in Thailand. Dit was niet leuk meer, dit was... nou ja, schofterig, laat ik het maar gewoon zeggen. Dat was de binnenkomer, maar er is meer. Ook andere prijzen zijn veel hoger dan op het vasteland. Thais eten vind je op menukaarten weggestopt tussen pizza's en spaghetti, en als je het bestelt krijg je iets waarvan ik wil roepen: zoiets zou je toch zelf ook niet eten? Ik doe het niet, want ik ken het antwoord al: nee, ik niet, maar jullie wel!

Het is vakantie, en we zijn op een vakantie-eiland. Ik had het moeten voorzien, maar ik ben een beetje aangeslagen. Ga je ergens duiken, dan heb je tenminste nog dat. Waarom zijn we hier? O ja, Charlotte gaat detoxen. Ik wilde niet, want: in het land van Thais eten ga je toch niet je dagen vullen met groentesappen? Hm, ik weet het niet. Misschien toch.
Reacties (4) :: Plaats een reactie ::

? 14/7/2009 - heel even in KL

... want ons Thaise visum verliep, en we willen nog een paar weken naar Koh Phangan. Morgen dus terug naar Thailand, en dan kunnen we van daar weer doorbloggen. Kleine tegenvaller intussen: mijn laptop wilde gisteren niet meer opstarten. Bovendien rammelde er iets in, en uiteindelijk zag ik er zelfs mooie groene steekvlammen in rondschieten. Kan me niet voorstellen dat dat goed voor het ding is... Even laten zitten maar, kan er nu toch niets aan doen. Een laptop die het niet doet, dat is simpel.
Reacties (0) :: Plaats een reactie ::

? 10/7/2009 - boekenlijst

Het Russische weekblad Argumenty i Fakty ('Argumenten en Feiten') brengt zijn lezers deze week een enquête die is gebaseerd op een lijst van honderd 'beste boeken aller tijden' die het Amerikaanse Newsweek op zijn beurt heeft samengesteld op grond van enkele andere, al eerder gepubliceerde 'beste' lijsten. Welke van deze boeken heeft u gelezen? is de vraag die de lezer mag beantwoorden, waarbij de score die die lezer haalt (na alle gelezen boeken te hebben aangekruist) eenvoudig een percentage is van het totaal aantal boeken: heb je zestig van de honderd genoemde boeken gelezen, dan is je score zestig procent.  Duh...

Maar goed, een paar dingen zijn wel interessant. Bijvoorbeeld, ik heb al eerder geschreven over een gesprek dat ik een dik half jaar geleden had met Misha, die me voorhield dat hij zoveel van 'onze' klassiekers had gelezen, en ik dan? Had ik Shakespeare, Lord Byron, Jules Verne, Flaubert, Goethe, Schiller gelezen? Hij wel. Om nog maar te zwijgen van Russische schrijvers. Ja, zo zit het Russische schoolsysteem in elkaar, en de Russische cultuur. Er wordt veel gelezen. Dat is nog eens wat anders dan in Thailand, waar mijn leerlingen bij het zien van een tekening van een boek blij riepen: comic! en bij het horen van het woord 'book' alleen maar niet-begrijpend konden staren...

Iets anders: op die 'lijst der lijsten' staan bij de eerste vier maar liefst twee boeken van Russische auteurs: 'Oorlog en vrede' en 'Lolita'. En daarna houdt het een beetje op. Geen Pushkin, geen Gogol, geen Lermontov, geen Dostoyevski. Sneu. Maar goed, dit is een westerse lijst.

Wat er wel op staat: 'Democracy in America' (Alexis de Tocqueville, 1835), 'One flew over the cuckoo's nest' (Ken Kesey, 1962), Karl Marx's 'Das Kapital' (1867), Thomas Hobbes' Leviathan (1651), 'On the road' van Jack Kerouac (1957) en 'De Bijbel' (jaartal en schrijver onbekend).

Wat ook de aandacht van de niet-Russische lezer trekt: alle namen van schrijvers zijn fonetisch weergegeven, en dat kan tot verwarring leiden. Zo blijkt Oldos Gaksli niemand anders te zijn dan Aldous Huxley. William Sjeekspier is... ja, oké, die was makkelijk. Dzjodzj Oroeëll? Ja, ja ja: George Orwell! Dzjon Meenard Kiens? Inderdaad.

Bij dit alles wordt geen commentaar gegeven, en dat is misschien nog wel wat het meest opvalt aan deze publicatie. Geen commentaar. Bedenk het zelf maar.

Een laatste punt: de Russische site geeft de lijst boeken overzichtelijk op één pagina, terwijl de lijst van Newsweek wordt verfraaid met een foto van de omslag van ieder boek, waardoor de lijst maar liefst vijf pagina's in beslag neemt. Iedere foto blijkt een koppeling te hebben naar Amazon, waar je het betreffende werk meteen kunt bestellen. Ah, vandaar. Gelikt, hoor.

links:
het artikel in Argumenty i Fakty: http://www.aif.ru/contestappl/readmy (weet niet hoelang deze goed blijft)
de lijst bij Newsweek: http://www.newsweek.com/id/204478/?q=/name:0/type:0/range:0/page:4
Reacties (0) :: Plaats een reactie ::

? 9/7/2009 - Ik? Wat heb ik gedaan?

Twee nieuwsberichten trokken vandaag mijn aandacht.

De Volkskrant kopt 'Bossche zwemleraar gaat in de aanval'. Benno L's raadsman (waarom hebben enge mannen altijd van die korte achternamen?) merkt op dat justitie ‘nauwelijks tien procent’ van de beschuldiging hard kan maken. Er zou slechts sprake zijn geweest van ‘mild misbruik’ met ongeveer tien kinderen. En verderop: 'De advocaat zegt te beseffen dat hij tegen een sterke maatschappelijke stroom in roeit. "Het is not done om seksueel misbruik te nuanceren. Het is een onbespreekbaar onderwerp. Maar ik doe het nu toch, om iets van de ongerustheid onder de ouders weg te nemen."'

De New York Times schrijft over een gezin van Han-Chinezen dat een jaar of tien geleden gehoor heeft gegeven aan een oproep van de regering om het Westen (Sinkiang, Xinjiang) te helpen ontwikkelen, en dat na de recente troebelen in Urumqi moet rouwen om een zoon. 'Zonder ons zou hier niets zijn', zeggen ze. Waaruit bestond de bijdrage van dit gezin aan de ontwikkeling van dit achtergebleven gebied waarvan de bewoners een onbegrijpelijke taal spraken? Waren het ingenieurs, bouwers, artsen, leraren? Nee. Ze hadden twee handkarren. Ze verkochten fruit.

Soms denk ik dat ik gek word. En dan weer denk ik: nee.
Reacties (1) :: Plaats een reactie ::

? 8/7/2009 - creatief met taal

Engels is best wel moeilijk.

Tijdens een excursie in de buurt van Irkoetsk vertelde de gids, die overigens uitstekend Engels sprak, hoe vroeger vanaf de kantelen van een belegerd fort kokend water en 'raisin' naar de belagers werden gegooid. Ze zal ongetwijfeld 'resin' bedoeld hebben (hars), maar dat zei ze niet. Wij (Karen en ik) hebben toen de rest van de dag krom gelegen bij de gedachte aan Monty Python - achtige scènes waarbij tonnen rozijnen over de vijand werden uitgestort, met het resultaat dat je daarvan mag verwachten: 'Bring more raisins! We need more raisins!'

De boot die de rivier de Chao Phraya afvaart in Bangkok en die zich op grote populariteit bij de toeristen mag verheugen is met de tijd meegegaan. Speciaal voor de buitenlanders worden tegenwoordig aankondigingen gedaan in het Engels. Daarbij valt vooral de goede raad op die de uitstappende passagier krijgt: 'Please shake your belonging'. Braaf doe ik bij het uitstappen wat er van me gevraagd wordt, en ook dit kun je weer Engelse humor noemen.

Onderstaand bord vond Charlotte. We komen natuurlijk vaak haperende Engelse teksten tegen, maar ze moest even nadenken over dit bord: wat werd ermee bedoeld? Door het voor zichzelf uit te spreken kwam ze erachter: natuurlijk, hier hebben ze... washing machines! Humor...!

Image Hosted by ImageShack.us
Reacties (0) :: Plaats een reactie ::

? 6/7/2009 - Thaise les

Charlotte is vandaag begonnen aan haar cursus Thais, met wat er nog over is van onze 'lerarenopleiding'. Wat er over is, want: één van de medestudenten is naar Singapore vertrokken en is bij nader inzien toch niet van plan terug te komen naar Thailand, een andere is een massagecursus gaan doen, een derde is naar het zuiden gegaan om daar als DJ te werken, en twee van ons hebben al meer Thais geleerd dan er bij die cursus onderwezen wordt.

Maar goed, Charlotte leert dus Thais. In één dag heeft ze al onwaarschijnlijk veel geleerd: na afloop zat ze bij een glas wijn op één van onze stamplekken willekeurige getallen tussen nul en een miljoen op te zeggen, stelde ze zich voor aan iedereen die in de buurt was en bestelde ze meer wijn toen het glas leeg raakte. En daarbij werd ze geholpen door personeel van de zaak dat bezig is met Engelse les en dat wisselend in een deuk lag (als ze vroeg om korting) en hard klapte. Het is echt zo'n leuk land...

Laatst waren we met zijn vijven in een restaurant zoals we nog niet eerder gezien hadden. Ja, Thaise restaurants kennen we wel, van die massale gelegenheden waar groepen Thais naartoe gaan en waar bij iedere tafel een bijzettafeltje staat met de zelf meegebrachte fles whisky, een emmer ijs en flessen water. En restaurants waar bij iedere tafel een Koreaanse barbecue staat, waar je zelf vis en vlees grilt en soep trekt en zo. Maar dit... Barbecue op iedere tafel, lange tafels waar gekozen kon worden uit vlees en vis, inclusief grote garnalen, Thaise salades, groente voor in de bouillon, kant en klare spiezen, allerlei soorten fruit, toetjes, soep, ga maar door. En een band die stond te spelen, en overal tv-schermen, en, en... Afijn, ik keek eens rond, zag alleen Thais, probeerde te schatten hoeveel het er waren. Kwam uit op een man of 1500. Vijftienhonderd!!!
O ja, en ik heb er altijd een hekel aan als mensen je vertellen dat het allemaal geen drol kost, maar echt, we zijn intussen wel wat gewend, en hier konden ze nooit aan verdienen! Nee, vergeet maar dat ik dat gezegd heb.

Er liepen kleine meisjes rond met bloemenslingers. Al tijdens onze cursus werd ons verteld dat we de leerlingen van minder gefortuneerde scholen aan wie we twee keer in de week lesgaven 's avonds konden tegenkomen, tot diep in de nacht bezig met het verkopen van kleine dingen om het gezinsinkomen wat aan te vullen. Nee, we kwamen niet in dit restaurant onze eigen leerlingen tegen. Wel kregen verhalen die we wel eens horen van bezoekers aan deze stad ('je moet niets van ze kopen, je moet keihard zijn') een wat andere klank. En nee, Thais kochten ook niets. En toch zet zoiets ons aan het denken. Goed en kwaad, terecht en onterecht, draaglijk en schrijnend, alles is anders dan we altijd gewend zijn geweest. We kijken toe, we proberen te begrijpen. Kan niet altijd. Oordelen? Nooit.
'Omdat ik mijn handen en oogen leeg omdroeg in hunne landen, en zweeg in hun geschillen'.
Reacties (0) :: Plaats een reactie ::

? 1/7/2009 - missen?... en vinden

Ben benieuwd hoe lang dit bloggen nog door kan gaan... de laatste tijd zie ik steeds als ik inlog, dat er net nieuwe posts geplaatst zijn door mensen met wel heel erg fictieve namen en met titels als: goedkope vluchten van x naar y, download dvd's, en dat soort schimmige praktijken. Tegelijkertijd neemt het aantal adverteerders af, dus hoe lang kan deze manier van werken blijven bestaan? We zien wel. En als het ophoudt, dan is het toch lang goedgegaan.

Maar eigenlijk had ik iets willen zeggen over een recente ontdekking. Of eigenlijk, nee. Laten we anders beginnen.

Mensen die vanuit Nederland op reis willen gaan vragen zich vaak af: wat moet ik meenemen? Wat heb ik echt nodig als ik ver weg ga, wat hebben ze daar niet, wat kan ik niet missen? En dan komen ze, als het over Zuidoost-Azië gaat, met zaken als: injectienaalden, malariatabletten, zonnebrandcrème, Teva-sandalen, afijn, van die dingen 'die ze daar wel niet zullen hebben' of  'die je maar beter bij je kunt hebben'.

Onzin, dus. Tenzij je iets gaat doen waar veel eisen gesteld worden aan je uitrusting (klimmen, duiken, lange afstand fietsen) of je diep 'het' binnenland ingaat is wat je echt nodig hebt: een paspoort en een credit card. Punt. Alles, en ik bedoel echt alles, wat je verder denkt nodig te hebben is ofwel ter plekke (goedkoper) te krijgen ofwel niet echt nodig. Kleren? Wat je nodig hebt koop je ter plekke. Toiletartikelen? Ter plekke! Medicijnen? Eh, wat denk je? Haardroger? Duh!

Over nodig hebben gesproken. Kun je niet zonder je Europese eten, dan vind je bijna overal mensen die bereid zijn je dat voor te zetten. Tegen een zekere meerprijs ten opzichte van wat ze zelf eten, natuurlijk. Boeken en films zijn over het algemeen wel te vinden. Koffiehuizen doen goede zaken. Bijna alles is wel te krijgen.

Dus als iemand me vraagt wat ik mis uit Nederland kan ik met de hand op mijn hart zeggen: niets, tenzij misschien het contact met familieleden.

Ja, ik had het me niet zo goed gerealiseerd, maar er was toch wel iets. Was. Want nu blijkt dat dat gewoon om de hoek verkrijgbaar is. Wat? Kaas, drop, stroopwafels? Nee... dat hoort niet tot de onmisbare dingen. Maar wat hier is, en waarvan ik me niet realiseerde hoe ik het gemist heb: films die niet uit Amerika komen!

Om de hoek zit (en dat weten we pas sinds een paar dagen) een videotheek die duizenden video's heeft die allemaal door elkaar staan, en waar je dus uren kunt rondsnuffelen. Maar vooral: er staan, tussen de Amerikaanse films, Argentijnse, Spaanse, Italiaanse, Russische, Japanse, Koreaanse, Turkse, Zweedse, Duitse films, ach, het is te mooi om waar te zijn, ik had niet gedacht dat dat hier in Zuidoost-Azië bestond. Hier hoef je niet te kiezen tussen Hollywood-geweld en Hollywood-romance, hier wordt wereldcinema aangeboden. En de videotheek is als een antiquariaat, waar je uren doorbrengt om er kleinere en grotere schatten te vinden.

O ja, ook van Warmerdam hebben ze. En dat zit om de hoek... Neem me niet kwalijk, ik moet er weer even langs.
Reacties (2) :: Plaats een reactie ::

? 28/6/2009 - even weer tijd voor andere dingen

Ah... geweldig. Op bed zitten met de cursusboeken voor de Thaise taal en het grammaticaboek voor Russisch, boeken die ik alweer maandenlang meesleep ondanks het gebrek aan ruimte ervoor. Wifi-verbinding die online-woordenboeken toegankelijk maakt en waarmee teksten en oefeningen te vinden zijn. Laptop waar bovendien flashcard-programma's op zitten, en woordenboeken, en nog veel meer. Een tv die behalve Thaise zenders TV5 en Raitalia doorgeeft. En waarop, wie had dat gedacht, ook nog lessen Japans te volgen zijn...!

Af en toe de nieuwe vriendjes opzoeken voor ontbijt of een borrel. En dan weer terug naar de woordenboeken, de grammaticaboeken, de oefenprogramma's en de leesteksten. Charlotte is aan het sporten nu; we waren van plan geweest een stuk te gaan fietsen, maar ze is nog aan het herstellen van een ooginfectie en dat gaat langzamer dan verwacht. Dus... de boeken in, nu is er tijd en gelegenheid voor! Ook al lijkt het alsof er altijd te weinig tijd is, want er is nog zoveel te doen!

Lekker om hier nu weer gelegenheid voor te hebben. Charlotte doet binnenkort nog mee aan een cursus Thais voor beginners die een week gaat duren en die bij onze lerarenopleiding inbegrepen was, daarna zijn we van plan via Maleisië (omdat ons Thaise visum afloopt) voor een paar weken naar Koh Phangan te gaan. Nog maar even met de grammaticaboeken blijven slepen, het is het waard. Geweldig!
Reacties (0) :: Plaats een reactie ::

? 25/6/2009 - penny whistle

Oftewel, fluitje van een cent. De laatste twee lessen die we gaven in het kader van onze opleiding gingen zo goed dat het al leek alsof we routine aan het opbouwen waren. Dat zal wel niet, we zullen wel gewoon geluk gehad hebben met de leerlingen en de onderwerpen. Niet per se met de organisatie, trouwens. Charlotte was een half uur bezig toen haar verteld werd: stop maar. Charlotte: met dit onderdeel? Nee, met de hele les.

Ze zat midden in haar les, de leerlingen hadden plezier, alleen: in verband met een religieuze ceremonie waren we een uur later begonnen, en iemand van de cursusleiding had zich opeens gerealiseerd dat je, als je drie lessen in twee uur wilt proppen, je de lessen wat korter moet maken. Wow, hogere wiskunde. Je blijft je verbazen.

Image Hosted by ImageShack.us

Ik was later aan de beurt. Tegen die tijd was al duidelijk dat ik een half uur voor de hele les zou hebben. De les ging over klemtoon, en we gebruikten de namen van vruchten om verschillende plaatsen waar de klemtoon in een woord kan liggen te laten zien. De leerlingen hadden al in het begin van de les het meegebrachte fruit gezien en wilden het hebben. Later, zei ik, niet nu. De les zelf verliep bijzonder geanimeerd, en aan het eind herinnerden ze me aan de belofte: fruit, hebben. O ja, ga je gang, nu mag je uitkiezen. Een ware bestorming van de zakken waarin het fruit zat was het gevolg, en toen ze klaar waren hielden ze triomfantelijk hele zakken met buitgemaakt fruit omhoog! De leraar werd bedankt en ze waren al weg, ik kon alleen nog maar verbouwereerd staan kijken. Hm, fruit is populair.

Zometeen krijgen we onze diploma's en gaan we uit eten. We zijn nu echt 'teachers'. Charlotte noemde de cursusleidster die ons het hoogstnodige heeft bijgebracht al glimlachend: collega. Ze kon het waarderen. We weten natuurlijk wel beter. We hebben een diploma gehaald, het echte werk moet nog beginnen. Ja, ja, ja. We hebben het diploma gehaald. En nu vieren.

Image Hosted by ImageShack.us
na de laatste les
Reacties (2) :: Plaats een reactie ::

? 23/6/2009 - examen gehaald

Examen gehaald, ja. Met hoge cijfers, ook nog - Charlotte had een score van 100%, doe dat maar eens beter! En dat nadat we niet meer dan een half uur nodig hadden gehad voor een examen waar drie uur voor stond. Zij die er langer voor nodig hadden konden er wel om lachen, hadden het al voorspeld: die Nederlanders doen dat zó. Het goede nieuws: iedereen heeft het gehaald, en dat komt ook overeen met het doel dat de cursusleiding zich gesteld heeft. Mooi. Nu nog twee keer lesgeven, over twee dagen hebben we het diploma. We zijn al plannen aan het maken voor daarna. Werk zoeken als leraar Engels? Nee, dat nog even niet, dat kan later nog wel.
Reacties (5) :: Plaats een reactie ::

? 21/6/2009 - nou, moe

Er begint wat vermoeidheid op te treden. De afgelopen twee lessen liepen niet zo lekker, dat is één ding. Leerlingen die niet meedoen of niets schijnen te begrijpen van wat je van ze wilt, dat is natuurlijk niet fijn. Zeker niet als je jezelf als schuldige moet aanwijzen. Verder is er bij ons in de klas iemand die er tot nu toe in geslaagd is over alles te klagen, en wier aanwezigheid een beetje... zwaar begint te wegen. De leraressen die ons bij elke les die we geven beoordelen zijn wat inconsequent, en dat valt niet altijd goed. Bovendien blijkt dat ze gewoon fouten maken, wat hun geloofwaardigheid aantast. Of zou dat juist goed moeten zijn? Het zou misschien schelen als ze ze niet probeerden dood te zwijgen of goed te praten.

In ieder geval hebben we morgen een examen over o.a. grammatica en fonetiek, twee onderwerpen die Charlotte en mij na aan het hart liggen en waarover we verschillende keren van mening verschilden met degene die het ons moest bijbrengen. Als je zegt: de leraar slaat de leerling met een bamboe stok, en je maakt van 'met een bamboe stok' een lijdend voorwerp, dan heb je jezelf toch wel in hele rare bochten gewrongen. Grappig genoeg, al was het eigenlijk wel te verwachten, zijn de medeleerlingen die alleen Engels spreken nogal, nou nee, beter gezegd erg onbekend met grammatica, dus die zitten dit weekend in dikke paniek. Charlotte is gaan sporten, ik houd me uit pure balorigheid bezig met het opzoeken van Engelse woorden waar niemand ooit van gehoord heeft, om die in fonetisch schrift om te zetten en te onthouden voor het examen van morgen. Bekend gegeven: zo heb ik wel vaker examens gemaakt. Hardleers, dus. Heb visioenen van hangmatten en andere nietsdoe-attributen.
Reacties (0) :: Plaats een reactie ::

Waar gaat het over?



Na 25 jaar werk als KLM- vlieger eindelijk weer op reis.



Zij wikken en wegen
hun geld en hun god,
en kanten zich tegen
mijn vluchtiger lot
omdat ik mijn handen
en oogen leeg
door hunne landen
omdroeg, en zweeg
in hun geschillen,
en ging als blind
om der eenzame wille
van sterren en wind.


-Adriaan Roland Holst




Waar zijn we nu?

Koh Phangan, Thailand
Grotere kaart weergeven

Terugblik

- September 2007: vertrek uit Nederland
- Sept - okt 2007: MaleisiŽ
- Nov - dec 2007: Filippijnen
- Dec 2007 - Feb 2008: IndonesiŽ
- Feb 2008: Thailand
- Maart 2008: MaleisiŽ
- April - juni 2008: Japan
- Juli 2008: MaleisiŽ
- Augustus 2008: MaleisiŽ, Singapore, China, MongoliŽ
- Sept - dec 2008: Rusland
- Half dec 2008 - begin maart 2009: Thailand
- Maart 2009: MaleisiŽ
- April - mei 2009: India
- Juni - juli 2009: Thailand

Vooruitblik

- Aug: Nederland, voor een aantal(?) weken; fietsen laten maken, dan met de nieuwe fietsen terug naar ZO-AziŽ

Verlanglijst

Verlanglijst? De verlanglijst wordt bijna met de dag langer, het heeft niet zo veel zin meer om die bij te houden!
Page 1 of 17
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer