Charlotte en ik kwamen weer bij elkaar in Bangkok. Charlotte vond een betaalbare vlucht vanuit Düsseldorf, en ik ging er van Penang naartoe. Daarvandaan zouden we via Calcutta naar Port Blair kunnen vliegen, en daar lag ook onze duikuitrusting opgeslagen. De mijne al meer dan een jaar... Die duikuitrusting wordt intussen meer een last dan een lust, we zouden ofwel meer moeten duiken, ofwel ervanaf moeten zien te komen. Eerlijk gezegd is het reizen met alleen een handbagageformaat-rugzakje me goed bevallen.

In de week die we in Bangkok doorbrachten speelden twee dingen: Songkran zat eraan te komen, het Thais nieuwjaarsfeest dat valt in de tijd van het jaar wanneer de droge, hete periode overgaat in de natte moesson, en de protesten van de roodhemden tegen de regering waren opnieuw verhevigd en zouden tijdens ons verblijf naar een (voorlopige?) climax toegaan.

Die protesten waren in eerste instantie ludiek genoeg. Onder de demonstranten die ik op donderdag bij het regeringspaleis zag luisteren naar toespraken van de actieleiders waren veel vrouwen en oudere mensen. Sommigen waren verkleed of hadden mascottes, iedereen was in het rood. Er werd veel gelachen. Op vrijdag werden wegen afgezet door kleine aantallen roodhemden; de politie liet het toe. Op zaterdag waren de wegblokkades weer opgeheven en trokken veel van de demonstranten naar Pattaya, waar zoals bekend de zaak uit de hand liep en de ASEAN-top moest worden afgelast. Zondag waren we met Thais en buitenlanders het Songkranfeest aan het vieren op en bij Khao San Rd, een natte gebeurtenis waarbij mensen bakjes water over elkaar heen gooien of elkaar met waterpistolen en –geweren beschieten. De sfeer was prima, en niemand wist kennelijk dat, terwijl we aan het vieren waren, elders in de stad gewelddadige incidenten plaatsvonden en dat om die reden de noodtoestand werd afgekondigd. De volgende dag, maandag, werden bezette kruispunten ontruimd en vielen er twee doden en meer dan honderd gewonden. We vroegen ons af of we de dag daarop bij het vliegveld zouden kunnen komen om naar India te vertrekken. Dat bleek geen probleem.

India... incredible India. De laatste keer dat ik in India was moet een jaar of achttien geleden geweest zijn, en de laatste keer in Calcutta ligt achtentwintig jaar terug. Maar de geuren en taferelen die ons bij aankomst begroeten zijn meteen bekend. Het is of er niets veranderd is. De taxi waarin we instappen om ons naar een in de buurt liggend hotel te laten brengen is een Ambassador, net als de meerderheid van de rondrijdende auto’s, en al worden ze waarschijnlijk nog steeds gemaakt, de meeste wekken de indruk dat ze bij mijn vorige bezoek aan Calcutta ook al rondreden. Het verkeer is nog steeds een heksenketel waarin iedereen die geluid kan maken dat ook doet en regels gelden die meer te maken hebben met het recht van de sterkste dan met verkeersreglementen. Als we ‘s avonds rondlopen in de buurt van het hotel waar we de nacht doorbrengen voordat we doorvliegen naar Port Blair duiken op de schaars verlichte straat constant onverlichte schimmen uit het niets, zoeven met veel geclaxonneer langs ons heen en worden weer opgeslokt in de achtergrond. Het zijn fietsriksja’s, de bestuurders staand op de pedalen, de passagiers bestaand uit mannen in kostuum en met aktentas of vrouwen in sari en met kinderen. Ze kijken voor zich uit alsof ze doodnormaal vinden wat hier gebeurt. Wij springen iedere keer net op tijd opzij, ons er al snel van bewust dat het recht van de sterkste niet in ons voordeel werkt.

De volgende dag vliegen we door naar Port Blair. Het wordt een dag vol kleine verrassingen. Voordat we inchecken laten we onze bagage door één van de vier röntgenapparaten gaan voor een veiligheidscontrole. Wanneer het personeel ons ticket ziet blijkt dat de vier machines van vier verschillende luchtvaartmaatschappijen zijn en dat wij de verkeerde genomen hebben. Of we nog even de machine ernaast willen gebruiken. De vlucht wordt vertraagd, zonder dat er iets over wordt meegedeeld: er wordt gewoon niet ingestapt. Bij aankomst in Port Blair wordt de eerste landingspoging meters boven de grond afgebroken. De tweede eindigt in een landing die zo hard is dat verschillende passagiers om ons heen spontaan overgeven.

Bij de formaliteiten rond een verblijfsvergunning die nodig is om de eilanden te bezoeken krijgen we niet de verwachte dertig dagen, omdat we geen retourticket hebben, maar wordt ons volgens een onnavolgbare logica niet meer dan vijftien dagen gegeven. Als we meteen ter plekke een ticket kopen kan dat meteen ter plekke verlengd worden tot dertig dagen, maar degene die de tickets verkoopt is er niet, die is de vlucht aan het afhandelen en we hebben geen tijd om lang te wachten want de laatste boot van de dag naar het eiland waar we gaan duiken vertrekt vlak na onze aankomst. Eerst maar met de boot mee dus, later verder nadenken. Bij aankomst in het resort waarmee we gemaild hadden wordt ons verteld dat we niet, zoals beloofd, kunnen kiezen uit verschillende onderkomens en dat alleen nog een triestig hutje over is, en dat de duiktrips de komende drie dagen volgeboekt zijn. Aan dat laatste is wel een mouw te passen, want hier blijkt het feit dat we onze eigen duikspullen bij ons hebben van alles mogelijk te maken. We willen wat gaan drinken en vragen om een koud biertje. Ze hebben geen bier. We kijken op de kaart wat ze wel hebben. Lime soda? Hebben we niet. geen limoenen. Wat heb je wel? Cola en Sprite. O.

We moeten even slikken en vragen ons af of we niet gewoon na twee weken weer zullen vertrekken. Alleen... wanneer we een werkende computer vinden met een inbelverbinding en proberen een terugvlucht te boeken lukt dat niet, geen enkele vlucht kan geboekt worden. Vreemd.

Intussen beginnen we met duiken en na een niet spectaculaire eerste dag komen twee dagen die erg de moeite waard zijn. Helder water, mooie sites, zowel klein spul als grote scholen en goeie duikgidsen. We beginnen ons goed te vermaken en verhuizen bovendien van ons hele eenvoudige hutje naar iets groters met een hangmat voor de deur. Het gaat al beter. Wanneer we tegen het eind van de derde dag het nabijgelegen dorp ingaan om bij een soort reisagent een ticket te boeken voor het eind van onze toegestane vijftien dagen knaagt het al een beetje: zullen we niet toch langer blijven? We worden bij die beslissing geholpen door de constatering dat er op de datum waarop we willen vliegen geen plaats is. Vier dagen eerder nog wel, en vier dagen later ook, al zijn dat dure plaatsen. Om weer betaalbare tickets te krijgen moeten we vanaf 10 mei gaan kijken, en dat betekent dat we naar Port Blair zouden moeten gaan om toestemming voor een langer verblijf te vragen. Even over nadenken.

De duikgidsen zijn etnische Karen. Hun grootouders werden door de Britten vanuit Birma naar de eilanden gehaald om er de bomen te kappen. ‘En dus zitten wij hier nu vast’, zegt een van hen lachend. Om er meteen aan toe te voegen: ‘maar er zijn ergere plaatsen om vast te zitten’. Zo voelen wij het ook een beetje.

Een paar dagen later. Dagenlang geen internet, want geen enkele vaste telefoonverbinding werkte.

Intussen hebben we 'ontdekkingsduiken' gemaakt met een groepje duikgidsen op hun vrije dag. Nieuwe plekken ontdekken, zoeken naar diersoorten die nog maar weinig of zelfs helemaal niet gezien zijn in de omgeving. Leuk werk, en we kunnen ons steentje bijdragen door de ervaring die we op andere plaatsen hebben opgedaan. Ook hebben we nagedacht over later teruggaan en zo, en we besluiten het te doen. Wel horen we verontrustende berichten van mensen die proberen een terugvlucht te boeken en daar problemen mee hebben, dus we willen zo snel mogelijk onze vlucht boeken. Tja. Vluchten op de tiende en de elfde zijn vol. Op de twaalfde moet kunnen. Doe maar dan. Helaas, die kan niet bevestigd worden, kennelijk toch geen plaats. Eerstvolgende vlucht die plaats heeft: 17 mei. Maar als we een extensie op onze verblijfsvergunning halen loopt die af op de veertiende, dus dat gaat niet goed. Toch maar geboekt, wat moet je als alles vol is? Misschien kunnen we de datum nog veranderen, we zullen in ieder geval naar Port Blair moeten gaan om te kijken wat we kunnen doen. Daar zijn twee dagen mee gemoeid, één dag heen, volgende dag terug. India is best te doen, maar je moet niet met authoriteiten te maken krijgen...

Weer een week later. Al die tijd is er geen telefoon en dus geen internet geweest. We zijn eergisteren naar Port Blair gegaan voor de extentie. Gisteren eerst bij het vliegveld langs om te kijken of er een andere terugvlucht te vinden was. Haha. Alles vol, de hele maand mei. Vervolgens bij de immigratiedienst langs. Daar zat iemand ongelovig te kijken naar onze papieren, naar het feit dat we een verlenging vroegen die een verblijf van niet dertig maar drieëndertig dagen zou betekenen. 'Not possible'. Ja, dat begrijpen we, maar we hebben geen keus. 'Not possible'. Wat moeten we dan doen? 'Cancel your ticket and buy a different one'. O, ja, dat is een goeie, als we dat doen komen we niet weg voor juni. Hij schudt het hoofd, bedachtzaam. 'Not possible'.

Er zijn wat andere ambtenaren mee gemoeid, die eerst nee zeggen, dan bellen met een reisagent om te vragen hoe vol de vluchten zijn. Anderhalf uur later wordt een kast met een sleutel geopend en krijgen we twee formulieren voor het aanvragen van een speciale extensie voor uitzonderingsgevallen. Niet dat we nu al onze extensie krijgen: degene die de aanvraag moet goedkeuren komt morgen. We blijven dus een dag langer in Port Blair. We maken van de gelegeneid gebruik om een internetcafé in te gaan. Terwijl ik probeer bovenstaand verhaal op het weblog te zetten en bij te werken geeft de computer de geest. Een andere is snel gevonden, maar de eerste heeft de usb-stick waar het verhaal op stond geïnfecteerd met een virus dat de usb-stick onbruikbaar maakt. Later willen we in een belwinkel de telefoon gebruiken, maar de stroom is uitgevallen. 'Over een half uur'. De laatste keer dat dat gezegd werd was er anderhalve week geen telefoon. We gaan naar het enige restaurant dat meldt wijn te hebben, Charlotte kan wel een glas gebruiken. Lastig werelddeel als je wel van wijn houdt maar niet van bier. 'Do you have wine?'. 'Sorry'. Het is een beetje veel voor één dag, het lijkt wel of niets goed kan gaan.

De volgende dag, nu net, begon alweer beter. We waren om tien uur, zoals afgesproken, bij het immigratiekantoor, en om tien over tien stonden we buiten met onze nieuwe vergunningen, geldig tot en met 17 mei, de dag van onze vlucht. Wow. Meteen naar de haven, ticket kopen voor de tocht naar ons duikeiland. Lange rij buiten het reserveringskantoor, maar als buitenlanders gaan we voor. Binnen ook lange rijen, maar er is een loket voor buitenlanders waar bijna niemand staat. Ook hier tien minuten, en we staan weer buiten. Wow.

En nu maar terug naar ons eiland, terug naar het duiken, gewoon geen zorgen meer. Het warme water in, glijden tussen koraal en vissen, liggen in de hangmat, geen zorgen. Pff...