voortzetting van een onderbroken reis
? 22/5/2009 - Paar dagen in Calcutta
We liepen het restaurant uit waar we hadden ontbeten en staken de weg over, naar waar een gele Ambassador stond te wachten op klanten. In Thailand hadden we bewust de taxi's gemeden die op en rond Khao San Rd stonden te wachten, want die willen niet op de meter rijden en berekenen veel (veel!) meer dan taxi's die toevallig voorbij komen rijden en wel de meter gebruiken. Zij kunnen het zich veroorloven uren te wachten op klanten; wij konden het ons veroorloven naar de doorgaande weg te lopen en een voorbijrijdende taxi aan te houden.
Het ligt een beetje anders in Calcutta. Het valt me trouwens nog steeds moeilijk te praten over Kolkata, ook al is dat al jaren de officiële naam van de stad. Ook Indiërs zelf hebben het over Calcutta en alleen in officiële taal wordt Kolkata gebruikt, en dat mag je dus gerust terzijde schuiven. De ervaren reiziger doet niet wat overheden van hem verlangen maar wat goed ligt in de wereld waarin hij zich voortbeweegt, toch?
Maar het ging over een taxi in Calcutta. De chauffeur was een lange Bengali, gekleed in een grijs hemd en een grijze pantalon die hem bijna onzichtbaar maakten, ware het niet dat zijn lichaamslengte en zijn grijnzende, hoekige, besnorde hoofd dat deed denken aan dat van John Cleese die indruk teniet deden. We vroegen hem of hij ons naar het Thaise consulaat kon brengen. Hij bekeek ons met de welwillende blik van iemand die nog meer verwacht. Eh, Mandeville Gardens? We hadden het adres van het internet overgenomen. Hoe hebben we ooit de weg gevonden in de wereld voordat het internet bestond?
Maar Mandeville Gardens bracht ook niet de blik van herkenning waar we eigenlijk op gehoopt hadden. Ooookéé...... Enne, Ballygunge? Ah! Balligun! Zijn gezicht klaarde op. Hij had in ieder geval de wijk herkend, en met een resoluut gebaar nodigde hij ons uit plaats te nemen in zijn voertuig.
Hij reed ons met vanzelfsprekende vaardigheid langs wegen zonder borden naar de buurt waar we moesten zijn en gebruikte daarbij op gepaste wijze, maar zonder overdaad, de toeter, zonder welke geen voertuig in India kan bestaan. Aangekomen in de buurt waar zich het Thaise consulaat moest bevinden verliet hij zijn bestuurdersplek met een gebaar van: komt wel goed, om de weg te vragen en daarna opnieuw plaats te nemen, met hernieuwde zekerheid. Hij vond inderdaad het Thaise consulaat, en we betaalden graag voor de vondst.
Toen het tijd werd terug te gaan (nee laat maar, dat was een paar uur later, maar de intussen geleden ongemakken horen bij het reizen in India; en onze chauffeur van de heenweg, die we af en toe nog in het decor hadden waargenomen, als een soort terugkerend thema in een film, had de hoop opgegeven ons terug te kunnen brengen) vonden we een gele Ambassador met een jonge bestuurder en een werkende meter. Nee maar. Sudder Street, graag, de straat waar veel goedkope hotels zijn, de straat die iedere taxichauffeur kent. Niet deze. Hij reed zelfverzekerd een buurt in waar hij het opeens niet meer wist. Hij vroeg de weg. Andere taxichauffeurs maakten gebaren van: weet ik niet. Politieagenten maakten gebaren van: doorrijden! En aangekomen in een straat die echt niet leek op onze bestemming vroeg hij aan verschillende voetgangers of dit Sudder Street was, en die zeiden van ja en liepen door. Dus: u bent aangekomen. Eh, neehee, echt niet, dit kennen we niet! Eh jaha, echt wel, iedereen zegt het toch? De taxichauffeur keek blij.
Het had geen zin, we stapten uit, zo van: met deze komen we niet verder. Waar we uitstapten was toevallig wel een café waar ze echte koffie serveerden, geen nescafé, en aan die verleiding konden we geen weerstand bieden. Dat was alweer vele weken geleden... We gaven ons over aan de geneugten van echte koffie, gingen weer op weg en vroegen links en rechts waar Sudder Street was. De antwoorden brachten ons ertoe opnieuw in een taxi te stappen. En we kwamen er aan.
De volgende ochtend kwamen we het restaurant uit en liepen vanzelfsprekend naar onze al wachtende taxichauffeur vna de vorige dag toe. Balligun? zei hij. Ja, zeiden wij. Vanzelfsprekend reden we ernaartoe, vanzelfsprekend haalden we mijn nieuwe visum voor Thailand op (Charlotte had nog een geldig visum), vanzelfsprekend reed onze nieuwe vriend ons terug naar waar we vandaan gekomen waren. Ja, het was wat duurder. Ja, het was heerlijk om gewoon in één keer goed aan te komen.
Er was meer te vertellen over onze laatste weken op de eilanden: dat komt volgende week op volkskrantreizen.nl. Er is meer te vertellen over Calcutta, maar een verhaal over ons verblijf van een paar dagen doet ongetwijfeld geen recht aan de pure overlevingsdrang in moeilijke omstandigheden die we daar hebben gezien, aan het leven op straat dat vormen aanneemt die we niet in een paar dagen kunnen begrijpen, en aan wat er zoal kan bestaan op een vierkante meter, en dat vierkante meter na vierkante meter. Een tipje van de sluier: er kan schoonheid bestaan op een vierkante meter, en trots, en onafhankelijkheid, en leven. Je kunt niet vertellen over vervuilde vrouwen die op de stoep afval zitten te sorteren, vodjes papier bij vodjes papier, plastic bij plastic, schillen bij schillen; over riksjarijders die te voet drie of vier mensen door de stad vervoeren, blootvoets, over de vele, vele mensen die zich 's ochtends op straat zitten te wassen, over kinderen die in de straatgoot zitten te poepen, over de winkeltjes van minder dan een vierkante meter waar de eigenaar in kleermakerszit tussen zijn koopwaar zit. Niet na een paar dagen, hier is langer voor nodig.
We zijn weer in Thailand. Computers en internetverbindingen die werken, dat is best wel fijn. O ja, ik zie dat ik de foto's wat te groot heb gemaakt. Nou jammer. |
Post A Comment! :: Send to a Friend!
|
|
|
|
Waar gaat het over?
Na 25 jaar werk als KLM- vlieger eindelijk weer op reis.
Zij wikken en wegen
hun geld en hun god,
en kanten zich tegen
mijn vluchtiger lot
omdat ik mijn handen
en oogen leeg
door hunne landen
omdroeg, en zweeg
in hun geschillen,
en ging als blind
om der eenzame wille
van sterren en wind.
-Adriaan Roland Holst
Waar zijn we nu?
Koh Phangan, Thailand
Grotere kaart weergeven
Terugblik
- September 2007: vertrek uit Nederland
- Sept - okt 2007: Maleisië
- Nov - dec 2007: Filippijnen
- Dec 2007 - Feb 2008: Indonesië
- Feb 2008: Thailand
- Maart 2008: Maleisië
- April - juni 2008: Japan
- Juli 2008: Maleisië
- Augustus 2008: Maleisië, Singapore, China, Mongolië
- Sept - dec 2008: Rusland
- Half dec 2008 - begin maart 2009: Thailand
- Maart 2009: Maleisië
- April - mei 2009: India
- Juni - juli 2009: Thailand
Vooruitblik
- Aug: Nederland, voor een aantal(?) weken; fietsen laten maken, dan met de nieuwe fietsen terug naar ZO-Azië
Verlanglijst
Verlanglijst? De verlanglijst wordt bijna met de dag langer, het heeft niet zo veel zin meer om die bij te houden!
|
|
? 24/5/2009 - foto's