voortzetting van een onderbroken reis

? 16/7/2009 - vakantietijd

De eerste keer dat ik op Koh Tao kwam, heb ik er een duikcursus gevolgd, om er daarna meteen weer weg te vluchten omdat het zo weinig met Thailand te maken had. De tweede keer dat ik er kwam bleef ik -wat was het ook alweer, een maand? anderhalve maand?- een stuk langer, omdat het er zo gezellig was. Dat geeft aan met welke dilemma's ik te maken krijg bij ieder bezoek aan een toeristisch deel van het land. Wil je duiken? Wil je je vermaken? Wil je iets authentieks? Als je alledrie wilt heb je pech. Maar ik loop vooruit op het verhaal, momentje, kom er zo nog wel op terug, al gaat het deze keer niet over Koh Tao.

Chiang Mai ligt alweer achter ons, en met weemoed kijk ik terug. We hebben op het laatst nog met de nieuwe vrienden tijd doorgebracht aan een meer waar om ons heen jonge Thais zaten, met veel geklep en met muziek uit hun mobiele telefoons (zo hoort het!) en waar vrouwtjes langskwamen die gedroogde inktvis aanboden, en ongebrande pinda's, en geroosterde kevers, en kwarteleitjes. 's Avonds aten we aan een ander meer, opnieuw tussen alleen maar Thais, uitkijkend op een zonsondergang boven rimpelloos water, luisterend naar de muziek van vier verschillende restaurants die zich met elkaar vermengde. Zo hoort het.

We zijn wel nog andere buitenlanders tegengekomen, grappig genoeg waren het bijna allemaal Nederlanders. Dat was bij iets wat 'jungle flight' heette (glij langs kabels door het dak van het oerwoud van boomtop naar boomtop) en wat het midden zou moeten houden tussen natuurbeleving en pretpark. Doe het maar niet: het is geen van beiden. Maar daar viel het dus op dat er toch wel een hoop landgenoten in de stad waren. Toch wilde het kwartje nog niet vallen.

In Kuala Lumpur, dat we even aandeden omdat ons Thaise visum op zijn eind liep, viel het op dat er meer Saudi's dan anders rondliepen. Die zijn makkelijk te herkennen: de mannen lopen in korte broeken, in polo's of t-shirts en op sportschoenen en zien er wat sullig uit. Het zijn niet de bekende sjeiks met haviksneuzen en fonkelende ogen! De echte weggever loopt naast hen: de vrouw (je moet aannemen dat het de vrouw is), speciaal voor de gelegenheid van top tot teen in het zwart gestoken, soms tot en met zwarte handschoenen en zonnebril. Arabische vrouwen zijn schuw, kennelijk. O ja, dat was ook zo, dit is de tijd van het jaar dat het echt heel warm wordt daar in hun land, en dan komen ze in Maleisië wat afkoelen, want daar is het maar 33 graden. Ja, zo was het.

Het kwartje viel pas echt toen we terug gingen naar Thailand, naar de eilanden deze keer. Gezinnen met vier kleine kinderen, gezinnen met rijtuigen waar twee kinderen in lagen die kennelijk ook mee op vakantie moesten - ahhhh, vakantie! Het is vakantietijd, natuurlijk! In Europa, uiteraard. Onze taxichauffeur in Kuala Lumpur (één en al voorkomendheid, gesoigneerd accent, een man die tegelijk liet merken dat hij wel te porren was voor een gesprek en zich daarbij niet opdrong) was tot vier jaar geleden manager geweest bij een verpakkingsbedrijf, totdat hij allergische reacties ontwikkelde op de producten die er werden gemaakt en moest gaan uitkijken naar een -veel- lager betaalde baan, die taxichauffeur dus, werkt tot vijftien uur per dag en hoeft zich geen illusies te maken over 'op vakantie gaan'. Dit terzijde.

Europeanen dus, zoals op de boot van Koh Samui naar Koh Phangan: behalve die gezinnen ook van die types met ipods en grote speakers waar heel veel muziek uit kwam, en flessen drank die uit broekzakken staken. O ja, het is vakantie.

Op Koh Phangan was onze eerste ervaring die van de songthaew-chauffeur die zonder blikken of blozen aan al zijn twaalf passagiers voor een ritje van enkele kilometers honderdvijftig tot tweehonderd baht vroeg. In plaats van twintig, de vergelijkbare prijs elders in Thailand. Dit was niet leuk meer, dit was... nou ja, schofterig, laat ik het maar gewoon zeggen. Dat was de binnenkomer, maar er is meer. Ook andere prijzen zijn veel hoger dan op het vasteland. Thais eten vind je op menukaarten weggestopt tussen pizza's en spaghetti, en als je het bestelt krijg je iets waarvan ik wil roepen: zoiets zou je toch zelf ook niet eten? Ik doe het niet, want ik ken het antwoord al: nee, ik niet, maar jullie wel!

Het is vakantie, en we zijn op een vakantie-eiland. Ik had het moeten voorzien, maar ik ben een beetje aangeslagen. Ga je ergens duiken, dan heb je tenminste nog dat. Waarom zijn we hier? O ja, Charlotte gaat detoxen. Ik wilde niet, want: in het land van Thais eten ga je toch niet je dagen vullen met groentesappen? Hm, ik weet het niet. Misschien toch.

? 17/7/2009 - cultureshock...

Posted by cor verhoef

...in reverse heet dat toch? Grappig dat Charlotte gaat de-toxen op een eiland waar een groot deel van de bezoekers juist komt om te "toxen". Die prijzen voor de songthaew zijn inderdaad schofterig. Maar m.i. blijft Koh Pang Gan toch een prachtig eiland. Geniet ervan jongen! Het kan allemaal nog vele malen erger. In een all- in- resort met een fluoriserende halsband om. Of was het een polsband?

Permanent Link

? 17/7/2009 - eten

Posted by cor verhoef

Schoot me ineens te binnen. Wanneer je in het Thais vraagt of de kok iets klaar kan maken wat lekker is, normaal Thais eten dus en geen fried rice met ketchup, zou het me verbazen wanneer hij of zij dat zou weigeren. Ik heb het ook gedaan en at dagelijks met het personeel mee. Wel errug spicy. Ik denk dat ze me wilden testen.

Permanent Link

? 18/7/2009 - thanxs!

Posted by Petra

Heej ik ben weer op Nederlandse bodem na een hel van een vluchten en mijn geweldige tijd in het balinese ziekenhuis natuurlijk haha. My god wat een ramp afsluiting van mijn reis zeg, en dan voel je je echt only the lonely! Super dat ik nu je stem gehoord heb op mijn voicemail Charlotte en dat jullie me wilden helpen. Fantastisch dat je zo'n contact met mensen kunt hebben die je nog nooit in je leven gezien hebt maar de passie van het reizen je bij elkaar brengt, super! Zal binnenkort mijn eigen bevindingen op mijn blog effe schrijven van de laatste weken en ..... straks maar weer wennen aan hier zijn en ...... op zoek naar de volgende bestemming ;-)

Permanent Link

? 20/7/2009 - Untitled Comment

Posted by richard747

Cor: ja, culture shock in reverse, en schokken blijven nooit lang werken, dus dat komt wel goed. Ik krijg al standaard een bakje met prik naam pla bij mijn eten ;-)
Petra: goed dat je weer thuis bent, het is achter de rug, het is goed afgelopen, nou maar goed bijkomen hè. En dan weer op reis.

Permanent Link