voortzetting van een onderbroken reis

? 21/7/2009 - op het eiland

Ja, Cor heeft gelijk in zijn reactie op mijn vorige stuk: het kan allemaal veel erger. Intussen ben ik een dag gaan duiken bij wat alle lokale publicaties 'undoubtedly the most famous dive spot of the Gulf of Thailand' noemen: hin bai, oftewel sail rock. Veel min of meer groot spul met tanden, en scholen vissen die, zoals het hoort, zich razendsnel 'uit de voeten' maken als ze worden aangevallen, en vissen die als taak in het leven hebben gekregen: wees mooi en laat zien wat je hebt. Hoe menselijk. En een internationaal gezelschap met een paar Fransen erbij, altijd goed.

Thong Sala, de 'hoofdstad' van het eiland, heeft dingen die erg authentiek aandoen en die ik dus graag bezoek: een marktje, restaurantjes waar pannen opstaan met onbekende gerechten, mensen die een beetje Engels spreken maar die pas echt enthousiast worden en met je blijven praten als je wat Thais voortbrengt. Geweldig, en je hoeft alleen een scooter te huren om er te komen, wat ook geen straf is. Wind in de haren, gaan met banaan.

Het resort waar we verblijven trekt twee soorten mensen: zij die komen voor de yogacursus van een maand, en zij die komen voor het detoxprogramma van anderhalve week. Er is net een yogacursus afgesloten met een grote ceremonie, de mensen die er een maand lang aan hadden deelgenomen zagen er allemaal erg blij uit. Intussen is ook een nieuwe cursus begonnen, waarbij duidelijk wordt dat de deelnemers eerst een paar dagen urenlange voordrachten moeten aanhoren over kosmische liefde, tellurische energie, derde ogen en meer van die dingen die je nu eenmaal eerst moet leren kennen.

Nog maar twee jaar geleden was ik best wel geïnteresseerd in yoga. Nu, als ik eraan denk en zie hoe het er toegaat, kan ik me niet onttrekken aan de indruk dat yoga toen iets was waarvan ik dacht dat het me misschien kon helpen bij dingen die niet zo goed liepen. Dat was toen. Nu loopt alles goed, en de interesse is duidelijk minder.

De andere mensen die naar dit resort zijn gekomen zien uit eigen vrije wil voor een week, anderhalve week af van 'normaal' eten en vullen hun dagen met sapjes, pillen, klysma's, sauna en massage. Ze hebben er allemaal hele goede redenen voor. De één heeft ouderdomsdiabetes en heeft ontdekt dat deze behandeling goed doet, de ander rekent op gunstige effecten op wat irritable bowel syndrome (IBS) wordt genoemd. Er is zelfs een jonge cabaretier uit Nederland onder de gasten - verwacht volgend jaar een programma waarin de darmspoeling onder de loep wordt genomen!

Het is een apart gezelschap, dat bij voorkeur praat over het eten dat ze niet mogen hebben (recepten worden uitgewisseld, gesprekken over Atkins en South Beach brengen mensen in vervoering) en over alles wat met stoelgang te maken heeft, van halfgelukte klysma's tot de schatten die gevorderde darmspoelers aantreffen in de zeef die ze ter motivering meekrijgen. Zoals je je kunt voorstellen ontwikkelt zich daar een heel eigen gevoel voor humor, zoals de dikke slang waarmee het zwembad wordt gereinigd, en die aan Charlotte werd getoond: hier is je slang, je weet wat je ermee moet doen! Zijzelf maakte een opmerking naar aanleiding van het feit dat de darmen met koffie worden gespoeld: koffiedik kijken zal nooit meer hetzelfde betekenen...

Vandaag ben ik gaan lopen door het oerwoud, met de bedoeling de hoogste bergtop van het eiland te bereiken. Niet helemaal gelukt. Om te beginnen was het al moeilijk het pad te vinden: het was niet aangegeven en half overwoekerd. Geen probleem: er kwam een blonde geleidehond meedoen, die duidelijk de weg wist. Het dier loodste me langs een waterval waar geen water meer viel, door grasvelden waar niet te zien was hoe het pad verderging en langs plaatsen waar het pad al grotendeels door kruipplanten en doornenstruiken aan het oog onttrokken werd. Aangekomen bij een flink spinneweb liet het me voorgaan; ik zag het te laat en was een poosje bezig met het lostrekken van spinrag, waarschijnlijk tot groot verdriet van de zwart-gele, bijna vuistgrote spin die hierbij zat toe te kijken. Verderop kwamen we bij een troep makaken. Hier verloor mijn gids even de prioriteiten uit het oog, en toen we elkaar weer teruggevonden hadden was er helemaal geen sprake meer van het vinden van het pad dat misschien ergens nog verder omhoog ging. Ik hing in een vreemde pose in de doornenstruiken en dacht: hm. En begon toen maar weer aan de terugtocht. Toch wel de moeite waard.

Nog iets heel anders: één van mijn favoriete internetsites, die van asia sentinel, is onbereikbaar. Onderin de browser is te zien dat de site blijft hangen op iets dat van mict.gov.th moet komen. Dat blijkt de site te zijn van het Thaise ministerie van communicatietechnologie. Wat gebeurt hier? Asia sentinel is een onafhankelijke site waar kwalitatief goede artikelen te vinden zijn over actuele zaken in Azië. Onafhankelijk betekent: geen verantwoording verschuldigd aan belangengroepen. Verder onderzoek leert dat Asia sentinel onlangs een hoofdstuk heeft gepubliceerd van Paul Handley's boek 'The king never smiles', dat over de Thaise monarchie schrijft in andere bewoordingen dan het gebruikelijke 'de monarchie is een stabiliserende factor in de Thaise politiek en economie'. Kritische woorden over de monarchie in eigen land worden meestal beloond met jarenlange gevangenisstraffen, maar tegen Asia sentinel kunnen de Thaise authoriteiten alleen doen wat ze hebben gedaan: blokkeren. Tja.

? 25/7/2009 - De Thaise minister van IT

Posted by cor verhoef

is een gesjeesde verpleegster die aan het hoofd staat van een dertig-koppig team die 24/7 (in ploegendienst, dat mag je hopen althans) bezig zijn met het opsporen en blokkeren van websites die het koningshuis onwelvallig zijn. Kosten: 150 miljoen baht per jaar. Toch fijn om te weten dat mijn belastinggeld goed besteed wordt. De oudste zus van de koning, prinses huppeldepup, bezweek anderhalf jaar geleden aan darmkanker. Nog nooit van darmspoelingen gehoord zeker, anders had ze nu vast en zeker nog geleefd en was het niet nodig geweest om een 300 miljoen baht kostende crematie ceremonie te organiseren. Driehonderd miljoen zeg je? Inderdaad, maar dan heb je ook wat.
Ja Richard, de Thaise koning, de superglue die het land bij elkaar houdt. In zekere zin waar maar het ideaalbeeld van de Thaise monarchie begint voor mij steeds meer scheurtjes te vertonen, om niet te zeggen 'barsten'. Niet alleen voor mij, maar ook voor de nieuwe Thaise generatie. Nog niet zo lang geleden werd dat mij duidelijk. Tijdens een les had ik een Matthayom 5 klas, zeg maar Havo 5, in 5 groepen verdeeld en de opdracht was om een nieuwe natie te creeeren. Twintigduizend mensen uit alle delen van de wereld zouden een grondgebied toegewezen krijgen en de leerlingen moesten gaan bedenken hoe dat land bestuurd zou gaan worden: staatsvorm, voertaal, wetgeving wat betreft mensenrechten, immigratie, censuur, strafrecht, etc.
Een week later waren ze klaar en de groep van Bua, een waanzinnige pientere meid, had besloten een republiek te stichten: "Koningshuizen fokken als konijnen en leveren niks op. Weg ermee" zei ze. Slechts 2 jongens schoten als door een horzel gestoken omhoog, terwijl de rest van de klas een beetje zat te gniffelen. Ik ben later naar de adjunct directrice gestapt en uitgelegd dat wanneer er telefoontjes zouden komen van boze ouders, ik verantwoordelijk was, en dat het geheel had plaatsgevonden in een academische setting en het louter en alleen om een hypothetische situatie. Geen punt. Wanneer ik naar de directrice zou zijn gegaan zou haar reactie zijn geweest: "alai wa?" Deze zeekomkommer zou er niets van begrepen hebben.
Wanneer de koning overlijdt mogen ze de tent wat mij betreft opdoeken, want anders komt die schuinsmarcheerder van een kroonprins op de troon. Bijna elke Thai gruwelt bij die gedachte.
Groet,
cor

Permanent Link