|
Bijverdienen?
Zinngeld (tip!) Surfrace (tip!) MoneyMiljonair Euroclix Gratis Korting Zorgpremie goedkoper? |
ric hofmansHome - Profile - Archives - Friends |
|
Paul Auster
- Posted at 21:12 on 20/5/2012 by ric hofmans Ik las deze week Winter logboek van Paul Auster. Een kleinood. Ik leerde het werk van Auster kennen toen ik voor het eerst de Oostkust van de VS bereisde en in een boekenzaak in Boston de New York Trilogie kocht. Sindsdien ben ik Auster altijd blijven lezen. Dit boek is een terugblik van deze bijzondere 63 jarige Amerikaanse auteur op zijn leven. Op een zachtmoedige maar analytische wijze geeft hij duiding aan zijn leven door zijn herinneringen aan reizen, vrouwen en huizen op te schrijven waardoor je steeds heen en weer wordt geslingerd tussen nu en toen. Die herinneringen vormen dan ook het cement van zijn leven. Bijzonder is wel dat er bijna geen koppeling wordt gelegd tussen die herinneringen en zijn schrijverschap waardoor dit boek ook een oprecht logboek vormt van zijn jeugd in Brooklyn en zijn jaren in Parijs en New York. Een goed boek dat op sommige momenten lijkt op het laatste boek van Julian Barnes (Alsof het voorbij is) waarbij ook Barnes het perspectief van de voorbijgaande jeugd gebruikt om zingeving aan het nu te verlenen…Maar waar het boek van Barnes nog een plot heeft ontbreekt dat bij Auster wat duidt openhartige memoires….. Ik wil een citaat uit dit boek van Auster niet aan de lezers van deze blog onthouden: “er is een menselijke eigenschap die je niet kunt veinzen: intelligentie”. 0 Comments - Post Comment - Permanent Link
|
|
Fernando Pessoa
- Posted at 22:20 on 2/5/2012 by ric hofmans Eens in de zoveel tijd komt het weer op. Ergens vang ik een naam op, hoor ik flarden van een gesprek, zie ik een metalen brilmontuur. Pessoa, denk ik dan. Thuis pak ik zijn door August Willemsen vertaalde gedichten en ik ben dagen weg. Zelden een dichter gelezen die zo veel indruk op mij maakt. Ik kan me herinneren dat ik tijdens mijn middelbare school voor het eerst Tolkien las. Nachten ben ik opgebleven om de Terugkeer van de Koning uit te lezen. Ook Dostowjeski´s Schuld en boete (dat ik voor het eerst las in de week dat John Lennon werd doodgeschoten) heeft een dergelijke indruk op mij gemaakt. Een tiental jaren later onderging ik dezelfde toen ik De Toverberg van Mann las. Tussendoor kwam ik ook wel boeken tegen die een grote indruk op mij maakte. Maar niet met dezelfde intentie. Pessoa kocht ik op 22 juli 1982 (staat voor in het boek met inkt geschreven) voor 32 gulden bij Adriaan Heijnen in Den Bosch. Geld had ik als marktkoopman verdiend. Zelden heeft zo’n geringe investering zo veel vreugde en liefde opgeleverd. Nu 30 jaar later pak ik dat zelfde exemplaar nog steeds uit de boekenkast en begin altijd met het gedicht De Steiger. Hier dan de eerste twee zinnen: “Mijn jaren met dromen verdaan. Hoe vele waren het van leven!”. |
|
Voor - en achterkant
- Posted at 22:26 on 1/5/2012 by ric hofmans Er is altijd een voorkant en een achterkant. Zo werkt dat nu eenmaal. In het Engels klinkt dat iets chiquer namelijk front – en backend. De laatste jaren zijn er een aantal uitstekende boeken over hersenen verschenen. De bekendste is die van Swaab (Wij zijn ons brein) de meest interessante is die van Lone Frank (de vijfde revolutie). Beide titels belichten de back end van onze hersenen. Nadruk ligt op de fysiologische oorzaken van gedrag waarbij de hypofyse en verschillende enzymen belangrijke rollen spelen. Het reduceert menselijk gedrag tot de uitkomst van geprogrammeerde, chemische systemen. Dat is wellicht een verklaring voor de populariteit van de titel Ons feilbaar denken (Thinking, fast and slow) van de Nobelprijswinnaar Daniel Kahneman. Dit zeer leesbare boek brengt de voorkant van onze hersenen in beeld en ziet (afwijkend) gedrag vaak als het gevolg van twee soms conflicterende systemen. Systeem 1 helpt ons snel te associëren, intuïtieve keuzes te maken en eerste indrukken te bepalen. Systeem 2 daarentegen helpt ons rekenen, inhoud te bepalen en duiding te geven. Dat deze systemen niet altijd optimaal samenwerken laat Kahneman op overtuigende wijze zien in een aantal (vaak hilarische) voorbeelden. Deel 3 en deel 4 van het boek vormen wat mij betreft het hoogtepunt en laat zien dat het kapitalistische systeem wordt geleid door “optimisten” die (systeem 1) vaak verkeerde inschattingen maken. Een uitstekende analyse die zeer toepasselijk is op de bankencrisis van de laatste jaren en ons argwanend moet maken voor leiders a la Verhoeven (Ahold) en Rijkman Groenink (ABN/AMRO). Als je de lijn doortrekt zou het profiel van een goed leider een aarts pessimist moeten zijn. Maar of dat nu een goede “voorkant” voor een bedrijf vormt waag ik te betwijfelen. |
|
klantvraag kanaliseerder
- Posted at 12:20 on 25/4/2012 by ric hofmans Ik heb het snel uitgerekend: in mijn werkzame leven heb ik gewerkt onder 8 managers / directeuren. Een daarvan vond ik goed. Dat is 12,5%. Dat is niet veel. Dat zal ook niet veel afwijken van wat de gemiddelde werknemer ervaart. Afhankelijk van de branche natuurlijk. Maar dan toch. Een slechte manager bepaalt in hoge mate het plezier dat je in je werk hebt. Hoek kan het toch zijn dat dit percentage goede managers zo laag is ? Heeft dat te maken met het Peter Principle of het Dilbert complex ? De laatste decennia is de groep managers onstuimig gegroeid als gevolg van meer overheidstaken en een grotere dienstensector. Managen is daardoor een vak geworden met allerlei principes en uitgangspunten die je op een business school leert. Daar leer je markten analyseren, processen te managen en mensen te motiveren en inspireren. Of dat nu een aardappel fabriek of IT bedrijf is. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan omdat de kern van management het sturen van een onderneming naar veranderende klantvraag is. Op het snijvlak van de wensen en behoeftes van klanten en het vermogen van een onderneming om daar waarde te creëren, balanceert de manager die vooral van klantvraag en – behoeftes moet uitgaan en de mogelijkheden van zijn bedrijf of afdeling. Dat is de kern, de rest is ondersteuning en geen management. Althans zo zie ik dat. Lijkt me dan ook goed om de titulair aan die gedachte aan te passen. Een accountmanager is daarom een verkoper of klantvraag kanaliseerder (prachtig woord toch). |
|
Het zand in de machine
- Posted at 20:53 on 22/4/2012 by ric hofmans Het zand in de machine is de titel van een boek van Chris van der Heijden over de managerscultuur in Nederland en vormt een lange en soms wat gefrustreerde aanval op die moderne managerscultuur. Van der Heijden onderbouwt dat met veel praktijkvoorbeelden uit zijn persoonlijke leven (hij was als manager werkzaam op een Hogeschool). Die voorbeelden zijn allemaal net iets te veel van het goede waardoor de toon en inhoud van het boek iets goedkoops krijgt en te veel gericht op de a priori stelling dat managers het werk van serieuze professionals tegenwerken en in de weg staan. Daar zal ongetwijfeld veel waarheid in zitten maar waarom kiezen voor een pamflet als serieuze argumenten en filosofische beschouwingen hetzelfde kunnen bewerkstelligen ? Zeker in het licht van zijn uitstekende analyse van de verschillen tussen het Anglo – Amerikaanse en het Europese Rijnland model. Die analyse gecombineerd met het voorbeeld dat hij geeft van Orwells’1984 en Huxleys’Brave new world, zou een uitstekende inleiding zijn geweest het huidige systeem van managers binnen bedrijven en instellingen te voorzien van kritische kanttekeningen en de ruimte scheppen voor nieuwe alternatieven. Want Van der Heiden heeft gelijk als hij vraagtekens daarbij stelt. Ik zie zelf steeds meer gebreken van de vreemde hiërarchie waar managers posities bekleden die vooral gericht zijn op behoud van systemen, processen en marktaandelen terwijl de omgeving waarin zij opereren fundamenteel en snel aan het veranderen is. Dat roept voor het eerst na de Tweede Wereldoorlog om een nieuwe bezinning van de raison d étre van bedrijven en de structuur waaruit zij zijn opgebouwd. Ik geloof dat het juist in deze tijd meer dan nodig is dat te veranderen en juist in kleine flexibele organisaties (fysiek en virtueel) te opereren wat de doodsteek is voor de huidige organisatievormen. Helaas mist Van der Heijden dat door een te eenzijdige focus op – mag ik dat zo zeggen – eerherstel en wraak. |
|
Zelfbedrog
- Posted at 21:50 on 10/4/2012 by ric hofmans Er zijn momenten dat je vastzit. Dat je niet weet hoe je verder moet. Dat je weet dat je rol is uitgespeeld. Mensen geloven niet meer in je. Je ideeën worden weggehoond en er is geen ruimte om verder te gaan. Je denkt dan dat zij het niet begrijpen. Dat ze de finesses van het plan niet doorhebben. Dat ze op een verkeerd spoor zitten. Het bedrijf zal wel failliet gaan. Er zullen veel ontslagen vallen. Je denkt na over je eigen toekomst. En die van je kinderen. Hoe moet dat verder. Je denkt aan de lange dagen die je hebt gemaakt. De slapeloze nachten ook. De successen die je toch hebt behaald. En ergens diep in je lijf voel je dat het tijd wordt voor een keuze. Een echte keuze die nieuw perspectief biedt en energie en hoop geeft. Waar je je op kan verheugen. Maar welke keuzes dan ? En welke risico’s zijn daaraan verbonden ? Je wordt onzeker en onrustig. Misschien hebben ze het toch goed gezien. Misschien zijn ze verstandiger dan jij. Misschien moet je beter luisteren en gaat het bedrijf niet failliet. En blijft je gezin gelukkig. Dat is toch belangrijker dan een boek schrijven of nieuwe energie. Je knikt en staart naar het computerscherm waar je ontslagbrief langzaam vormt krijgt. Je schudt het hoofd. Jij hebt het niet begrepen. Ze hebben gelijk. Ook al doet het pijn. Je drukt op de delete knop en het scherm wordt wit. Je knikt deemoedig en draait je om: “zullen we gaan slapen schat ? “ |
|
Verheugen
- Posted at 12:27 on 8/4/2012 by ric hofmans Een vreemde droom vannacht. Ik droomde dat ik weer 14 jaar was. Op mijn slaapkamer zat “een oude man ? “Wat zou je willen wensen zei hij”. Ik dacht koortsachtig na. Een nieuwe fiets. Een laptop of een nieuwe spelcomputer. Een idee vaagde de andere weg. “Ik zou graag als ik me ergens op verheug daar direct naar toe kunnen. Zonder dagen of weken te wachten”. Hij keek me aan. “Weet je dat zeker ?”. “Ja”, zei ik. Plots zat ik op de universiteit vlak voor mijn afstuderen en had een vriendin naast me staan. Ik hoorde de hoogleraar mooie dingen over mijn onderzoek zeggen. Ik lachte. Het volgende moment liep ik door een park met drie kinderen. Blonde, lachende kinderen die over het grasveld stoven als uitgelaten jonge honden. Ik keek naar de zon en besefte dat ik gelukkig was. Toen ik me omdraaide stond ik in een tuin op een feest en mijn dochter liep als bruid door de massa mensen. Mijn vrouw was ouder maar niet minder mooi. Ik liep naar mijn dochter toe toen de tuin werd vervangen door een wit huis op een verlaten vlakte. Ik keek ernaar. De deur stond open en ik liep naar binnen. De oude man zat in de woonkamer en vroeg: “wat denk je ervan?” “Te kort”, riep ik, “laat me teruggaan naar mijn slaapkamer toen ik 14 was”. “Te laat”, zei hij, “dit is Kennebec, hier sterf je”. |
|
Boekhandelaren
- Posted at 13:03 on 4/4/2012 by ric hofmans Er wordt geweeklaagd over het verdwijnen van boekhandelaren. Is dat zo erg ? Ik vraag het me af. Ik ben nooit zo’n fan van boekenzaken geweest. Te veel boeken, te veel meters. Het boek wordt daar gedegradeerd tot een wezenloos product met fletse omslagen tussen andere stapels op witte tafels. Bestel je je boeken via Internet, dan gaat zo’n titel meer leven. Er staan beschrijvingen bij en reacties van lezers. Het boek komt daardoor dichterbij en wordt aantrekkelijker. Ik was pas geleden in een klein boekenzaakje in een nabij gelegen dorp waar op de boeken vellen papier waren gelegd met daarop handgeschreven reacties van de lokale lezers. De omgekeerde wereld. Ik heb ook altijd moeite gehad met het personeel bij de boekhandelaar. Wat is hun rol nu precies ? Ze adviseren niet, schuifelen wat tussen de tafel met boeken en rangschikken ogenschijnlijk de stapels en fungeren als cassieres met daarbij de ingehouden air van zelfbenoemde kenners en liefhebbers. Bah. Een lastige vraag over een bijzondere uitgave beantwoorden ze standaard met “dat moet ik in het systeem opzoeken”. Ze bedoelen de database van het Centraal Boekenhuis. Dat gaat via Google echt veel sneller en je kunt direct bestellen. Nee, het is goed dat de boekhandelaren verdwijnen. De echte liefhebbers werken in antiquariaten. En die zullen voorlopig niet verdwijnen. |
|
Kommt, ihr Tochter, helft mir klagen
- Posted at 21:53 on 2/4/2012 by ric hofmans Was de Mattheüs Passion al meer dan een jaar kwijt. Dacht eerst dat ik ´m tijdens de verbouwing in een boekenkast had gelegd. Nee dus. Dacht toen dat ik ´m aan mijn schoonvader had uitgeleend. Nee dus. Ben toen gaan kijken in de dozen waar ik al mijn CD’s heb opgeborgen (wie draait er nog CD’s in deze Spotify / iTunes-achtige tijden…?). Naarmate Pasen naderde werd ik wanhopiger. In mijn auto misschien….of had mijn vrouw (die Bach als Bah uitspreekt) hem ergens neergelegd ? Nee. Op Spotify draaide ik zo nu en dan stukken uit deze prachtige Passion. Maar dat is niet voldoende. Sommige uitvoeringen wil je zelf hebben en persoonlijk in je iTunes bibliotheek laden. We spreken hier toch over de beste uitvoering van de laatste decennia: Ton Koopman met het Amsterdams Barok Orkest. Afgelopen zondag was ik er helemaal klaar mee. Het was koopzondag en ik toog naar de plaatselijke CD winkel. Ja, daar was er nog een. Ik haastte me naar huist en stopte de eerste CD in de computer. Langzaam kwam het eerste stuk via de Bose luidsprekers in de kamer: “Kommt, ihr Tochter, helft mir klagen”……oeff, net op tijd. |
|
Democratie: de laatste jaren...?
- Posted at 21:06 on 26/2/2012 by ric hofmans Een week of wat geleden hield ik een pleidooi voor een hype-arme politieke arena met deskundige bestuurders en politici die zich niet laten leiden door de waan van de dag. Natuurlijk besef ik dat deze invulling van het politieke ambacht een van de consequenties van het democratisch staatsbestel en (niet onbelangrijk) een naargeestig gevolg van de heersende TV democratie is waarbij journalisten de nieuwe inquisitie vormen (wie heeft dat eigenlijk bedacht dat we afhankelijk zijn van de meningen van journalisten en niet van wetenschappers of filosofen…?). In het Financieel Dagblad van 25 februari staat en interview met Rick van der Ploeg (oud staatssecretaris cultuur en hoogleraar economie aan Oxford). Van der Ploeg zegt: “Ik ben een aanhanger van Plato’s pleidooi voor een politieke en bestuurlijke elite van mensen die het meest gepresteerd hebben op het gebied van politieke visie en die waarde hechten aan integriteit in plaats van geld”. Plato is dan eindelijk terug. Ben het daar in hoofdlijnen wel mee eens maar hoop dat Van der Ploeg en al die andere gemankeerde politici die vaker en vaker naarmate het populisme krachtiger wordt, zullen pleiten voor een heersende, goedaardige en zeer deskundige en integere politieke elite, beseffen dat dit een eerste stap is naar de uitholling van het honderd jaar oude systeem van democratie en een terugkeer naar een oligarchie. Vraag is dan op grond van welke kwaliteiten je mag meedoen (geld, intelligentie, lidmaatschap van een bepaalde partij, familiebanden…?). Ik vrees het ergste..... |
|
Peter Vandermeersch
- Posted at 09:26 on 26/2/2012 by ric hofmans Ik ben nu 18 jaar werkzaam als uitgever. Van educatief via vak - naar publieksinformatie. Ik heb daardoor altijd met redacties en journalisten gewerkt. Ken de discussies over onafhankelijkheid (ben het daar ook vaak mee eens) en de rol van redactiestatuten. Ik geloof dat de kern van zorgvuldig uitgeven een juiste balans tussen redactie (journalisten) en marketing is (uitgever en marketeers) dat uitgaat van een volwassen positie van de lezer (eindgebruiker). De afgelopen week was er een hoop “gedoe” over de berichtgeving van NRC rondom de situatie van prins Friso (die in Oostenrijk onder een lawine was gekomen). We weten nu dat die berichtgeving in het NRC op zijn zachts gezegd nogal prematuur en onjuist was. Maar dat is niet het punt dat ik in deze blog wil maken. De hoofdredacteur heeft ter verdediging van zijn besluit op zaterdag 25 februari een punt gemaakt dat mij op zijn zachts gezegd nogal verbaasde. Peter Vandermeersch schrijft op de website van zijn krant: “Ik schreef al eerder op de site en in de krant dat het medisch geheim niet een journalistiek geheim is”. Hier begint het onduidelijk te worden…wanneer is er sprake van een journalistiek geheim en waarom zou dat in belang uitstijgen boven een medisch geheim ? Wanneer hebben wij besloten dat journalisten een kaste vormen rondom vage begrippen als journalistieke onafhankelijkheid en journalistieke geheimen ? En – mijn belangrijkste punt – waar heeft de journalistiek de methoden en technieken geborgd om daadwerkelijk inhoud aan die uitgangspunten te geven. Ik kan me niet herinneren dat er buiten de wetgevende, controlerende en rechtgevende macht we de afgelopen vijftig jaar een vierde macht – de journalistieke – hebben toegelaten. Ik ken ook geen wetgeving die hier ruimte heeft gemaakt. Ik weet wel dat journalisten, en dan met name dagblad journalisten, dit als een uitbreiding van hun rolneming zien. Dat lijkt me al een discussie waard. En dan met name over de zorgvuldigheid die gepaard gaat met deze nieuwe macht. De berichtgeving in het NRC over Friso is hier een slecht voorbeeld van en schept weinig vertrouwen in het zelfreinigend en kritisch vermogen van journalisten. Zorgelijk. |
|
Emotiepolitiek
- Posted at 18:57 on 22/2/2012 by ric hofmans Paul Schnabel, directeur van het Sociaal Cultureel Planbureau, vindt in een interview met Elsevier Geert Wilders een gevaarlijke man omdat Wilders “niet door emoties wordt geregeerd”. In een notendop geeft deze mening weer op welke gevaarlijke helling opvattingen in Nederland over politiek zich bevindt. Ik zelf zou juist willen pleiten voor juist die houding bij politici: s.v.p. wat minder emoties en een onsje meer ratio…mag dat beste bestuurders van Nederland ? Als ik stem op een politieke partij en op een politicus dan verwacht ik een degelijk en rationeel plan om de inrichting van ons land te verbeteren waardoor de burgers langer, beter en gezonder kunnen leven. Waar ik niet op zit te wachten zijn politici die worden geregeerd door de waan van de dag en op basis van emoties keuzes maken……emoties (onderbuik of niet) vormen toch niet de basis van beleid….althans niet in mijn visie. En ik begrijp wel dat dit een van de consequenties van ons democratisch systeem is en dat juist om massa mensen te binden politici verworden tot komedianten, (slechte) acteurs en emotie – en begripvolle TV persoonlijkheden maar dat voelt niet goed. Ik heb weinig vertrouwen daarin omdat emoties nu eenmaal nooit gericht zijn op lange termijn beleid maar mee fluctueren met incidenten, persoonlijke hoogte – en dieptepunten en korte termijn gewin. Dat zouden politici nu juist moeten vermijden. Als Schnabel nu had gezegd dat het lange termijn perspectief van Wilders voor Nederland alleen maar kan leiden tot controverse en achteruitgang van grote groepen mensen waardoor ons land minder prettig is om in te leven, dan zou ik zeggen chapeau Schnabel. Nu is het een emotionele uitglijder van een van de meest vooraanstaande mensen in Nederland. Zo ver zijn we dus gedaald in onze opvattingen over politiek en politici. Zorgwekkend. |
|
50 jaar
- Posted at 21:15 on 22/1/2012 by ric hofmans Vorige maand 50 jaar geworden. De angst van elke man. Een verschrompeld scrotum en een dalend energie level als een nieuwe horizon. Niet lang geleden heb ik geschreven – in een boek dat volgend jaar zal verschijnen – dat de vloek van ouderdom het verlies van primaire zintuigen is. Niet alleen verslapt alles maar de scherpte en hartstocht verdwijnen waarbij alleen de herinneringen over blijven. Of zoals de grote dichter Transtromer stelt “de herinneringen zien mij..” , desolater kun je ouder worden niet beschrijven. Herman Hesse heeft in De kunst van het ouder worden daar ook iets over geschreven. Hoopvoller dan Transtromer. Hesse ziet 50 als de overgang van de onrust naar bedachtzaamheid en wijsheid. Eigenlijk het beeld dat ouderen zo graag willen koesteren. Volgens Hesse leert de vijftiger wachten, zwijgen en luisteren. In het gedicht dat daarop volgt schrijft hij (hoe cynisch): “en in plaats van dat je verrukt, een jong meisje aan de borst drukt, lees je liever een boek van Goethe”. Je schrikt eigenlijk als je de implosie van energie terugbrengt tot het lezen van Goethe. Gelukkig vervolgt Hesse met een laatste strofe waarin hij schrijft: “maar nog een keer voor het eind. Wil ik zo’n kind nog krijgen, met klare ogen en krullen in het haar. En haar behoedzaam in mijn armen nemen, kussen haar mond, borst en wangen. En ontdoen van rok en slipje. Daarna in Gods naam. Mag de dood me halen". Gelukkig, ook na 50 jaar. |
|
Karl May
- Posted at 15:51 on 1/11/2011 by ric hofmans Ik herlees nooit meer boeken. Dat is gek. Sommige muziekstukken luister ik meermalen per dag. Ik houd van klassieke muziek. Wellicht dat een verklaring is dat juist bij klassieke muziek het volume niet of nauwelijks groeit. De hoeveelheid nieuwe boeken groeit elk jaar met vele duizenden kubieke meters. Als leesverslaafde zoek ik naar dat ene boek dat mij boeit of ontroert of nieuwe ideeën schenkt. Dat gebeurt zelden. De meeste boeken die ik lees (gemiddeld drie per week) zijn van een trieste middelmatigheid. Ik lees nu het laatste boek van Renate Dorrestein: dat zal ik niet uitlezen vanwege de geringe kwaliteit. Vroeger was dat anders. Ik heb de boeken van Karl May (Old Shatterhand) verslonden en herlas bepaalde delen vaak: De schat in het Zilvermeer of Het geheim van Old Surehand heb ik zeker tien maal herlezen. Ik was vorige week in Dresden en reed met een tram langs de begraafplaats waar Karl May ligt. Ik heb vroeger zijn biografie gelezen en werd daar niet vrolijk van. Want naast schrijver van de Winnetou en Ben Kara Nemsi boeken was hij ook een oplichter en zwendelaar die met een postsierlijke wild west show door Duitsland trok. May is zelf nooit in Amerika geweest waar veel van verhalen zijn gesitueerd. Ik heb zijn graf niet bezocht maar ga wel zijn biografie herlezen. En daarna pak ik uit mijn boekenkast het eerste deel Winnetou het grote opperhoofd en ga dat lezen. En als ik dat uit heb begin ik aan de Toverberg van Mann, Schuld en boete van Dostojewski en de verhalen van Tjechow. Ook de korte verhalen van Kafka (zijn echte meesterwerken en zo veel beter dan zijn romans) ga ik klaarleggen. Het wordt een mooie herfst die ik zal eindigen met de Bob Evers serie. |
|
Het geheugenpaleis
- Posted at 11:53 on 9/10/2011 by ric hofmans Er zijn boeken die de wijze waarop je naar de wereld kijkt veranderen. Soms vanwege het onderwerp en soms vanuit het perspectief dat door de schrijver wordt gebruikt. Er zijn ook boeken die eenvoudigweg bevestigen wat je al lang vermoedt. Dat gebeurt niet vaak en leidt tot een stille vreugde en een lange relatie met het boek. Ik heb er een aantal op mijn lijst: Het lied van de dodo van David Quammen; The tipping point van Gladwell (en ook zijn laatste boek Uitblinkers); A short history of nearly everything van Bryson en het tamelijk onbekende werk van William H. Calvin De rivier die tegen de berg opstroomt. Sinds kort is daar een ander boek bij gekomen: Het geheugenpaleis van Josh Foer. Deze Amerikaanse journalist heeft een onderwerp (de functie van het geheugen voor het tijdperk van drukken, boeken en digitale dataverzamelingen) op een zeldzaam creatieve wijze uitgewerkt. Het boek is zo intrigerend dat ik de techniek van het onthouden zelf ben gaan toepassen. Een beter compliment kan ik dit boek niet geven. |
|
Hendrik Marsman
- Posted at 15:05 on 5/10/2011 by ric hofmans Tijd is dichters zelden goedgezind. Welke dichters gaan van generatie tot generatie over? En dan niet via de bloemlezingen voor de scholieren. Maar welke dichters veroveren een plek in het collectieve geheugen van een volk? Onze grootste dichter van de laatste tweehonderd jaar is bekend van "ik ging naar Bommel om de brug te zien". Nijhoff is altijd dicht bij mij. Een vriend. Een zielsverwant. Ik heb veel van zijn gedichten in mijn geheugen gezet zodat ik - waar ik ook ben - van de schoonheid van zijn poezie kan genieten. Met Marsman had ik dat ook maar hem ben ik uit het oog verloren totdat ik pas geleden een gedicht van mezelf tegenkwam (uit 1984) met als titel Naar Marsman: "Jouw nieuw tehuis staat onder lage bomen. Waar oude minnaars knielend aarde eten. Ik wilde wel komen, maar wat is er te vergeten ? Langs de zomen van een ontwapend lichaam. Van je lichte borsten en zachte ogen ontdaan ?" Ik mis Marsman |
|
cynische observaties
- Posted at 21:37 on 20/9/2011 by ric hofmans De dynamiek lijkt uit het oude Europa te zijn verdwenen. Onze trotse bakermat van cultuur, recht en ethiek lijkt meer en meer een kromme man met wandelstok. De politiek, de Europese politiek, heeft zichzelf in een beklemmende wurggreep genomen en niemand lijkt de juiste greep te weten om Europa daaruit te verlossen. Het lijkt wel of er steeds meer dikke mensen zijn. Vroeger zag je ze ook wel eens maar nu lijken ze veel groter en meer aanwezig. Ik heb iets geks met dikke mensen. Ik denk dat ze lui zijn. Dat die luiheid ook de reden is dat ze dik zijn.. Ik vind dikke mensen een beetje vies. Ik weet niet zo goed waarom. Het is een onderbuik gevoel. Maar dikke mensen deugen niet. Veel oude mensen ook. Vroeger had ouderdom nog wel iets aardigs. Wellicht omdat ouderdom toen schaarser was. Nu is er overvloed aan zure en vervelende opa’s en oma’s. Moeten mensen zo oud worden en kan er geen limiet gesteld worden – zoals bijvoorbeeld bij het halen van een rijbewijs – aan de maximale leeftijd die onze oudjes mogen bereiken. Laten we zeggen 70 jaar en daarna vrijwillige je weet wel… En kunnen we hetzelfde niet voorstellen voor het maximale gewicht dat mensen met zich meedragen…..laten we zeggen 70 kilo. Poeh, kunnen we het avondland dan toch redden..? |
|
Een soort weemoed
- Posted at 19:24 on 7/3/2011 by ric hofmans Dit was een dag van weemoed. Nee, niet echt weemoed maar een dag van weemoedige nostalgie. Dat is beter geformuleerd. Geen dag van gemiste kansen maar een dag van verlangen naar mijn jeugd. De VPRO zendt een documentaire uit over de opnames van beroemde albums. Gisteren ging het over Rumours van Fleetwood Mac. We spreken dan van 1976 – 1977. Toen was ik zestien. Zat op het VWO. Haren tot op mijn schouders. Droeg een zilveren oorbelletje en had een groep vrienden die dat ook allemaal hadden. We droomden van avontuur en liefde en luisterden naar Genesis, Pink Floyd, Camel en soms ook Fleetwood Mac (dat hing wel af van het aantal meisjes dat er toen bij waren). De toekomst leek buigzaam en de dromen en ambities hadden nog geen kans gehad te breken op realiteit, geld of andere dwaze zaken. Nu dertig jaar verder kan ik stellen dat die dromen er nog steeds zijn en heb ik echt het gevoel dat ambities en dromen toch nog buigzaam zijn. Ja ja ik voel in de ochtend de stramheid toenemen de laatste jaren maar in het hoofd loop ik nog elke dag een marathon. Giechel nog om onnozele zaken en wil me wel eens te jeugdig kleden. Want het was toch mijn generatie die het ouder worden heeft verbannen naar de grenzen van de alledaagse realiteit. En daarom (en vanwege talloze andere redenen) zing ik met volle instemming en uit volle borst de zinnen van de oude dichter: “worden we wel ouder door te leren en leren we wel in het ouder zijn ? “ Of volgens Fleetwood Mac “ you can go your own way” . |
|
Aminozuren
- Posted at 19:23 on 7/3/2011 by ric hofmans Er is een gedachte die ik wil delen. Een welhaast simpele gedachte die mij toch de illusie van “ diep” denken schenkt. Een terloopse gedachte die ik een tijd geleden zo bij toeval kreeg (onder de douche) en die mij daarna niet meer losliet. Het menselijke DNA bestaat uit basenparen: C, G, T en A. Op basis daarvan heeft het DNA miljoenen mogelijkheden erfelijk materiaal te kopieren en te activeren. Het wonder van het leven naar een aantal zuurparen teruggebracht. Op een of andere manier heb ik die ogenschijnlijk simpele structuur van het DNA altijd vergeleken met de wijze waarop computer werken. Zoals bekend werken die met nullen en enen. De digitale taal is simpel en zwart wit. Op basis van die structuur is de revolutionaire opkomst van het digitale tijdperk te verklaren. Maar waarom slecht nullen en enen…waarom geen C, G, T en A’s..? Kan de eenvoudige structuur van de digitale taal niet worden geupgrade naar een iets complexere structuur. Zo ja, wat zijn dan de mogelijkheden. Niet alleen om software eindeloos te kopieren maar vooral om “computerleven” mogelijk te maken. En dan niet eens kunstmatige intelligentie maar een echte intelligentie…zou dat mogelijk zijn….en wat betekent dat voor de wijze waarop we computers en software maken…werken die op zuren…? Jullie zien, zo maar een terloopse gedachte waar ik over peins en waarbij ik me afvraag of het kan. En als het niet kan, vind ik het ook prima en loop binnenkort wel tegen een andere gedachte aan. |
|
Talent
- Posted at 20:04 on 30/1/2011 by ric hofmans Tijdens een diner in de Zwarte Kat, een beroemd restaurant in Barcelona, stelde ik mijzelf de vraag wat talent nu eigenlijk is en waarom dat begrip zo aan de jeugd hangt. Aanleiding was het spel van de pianist op de begane grond van het restaurant. Wij zaten op de eerste ring met een goed uitzicht op het spel van de oude man. Hij had iets onverzorgds of droeg wellicht de tekenen van een ander epoche. Het vale grijze pak te groot. Het wit gesteven overhemd viel wijd met een te grote boord. De stropdas een zieltogend sardientje dat iets boven zijn buik eindigde. Vreemde associaties. Ik zie hem elke dag de bus nemen vanuit een nabij gelegen dorp. Hij bukt om de kus van zijn kromme vrouw in ontvangst te nemen. Een stuk brood, gedroogd vlees en een flesjes wijn gaan mee in een zwarte linnen tas. Op het station aangekomen wandelt hij langzaam naar het restaurant. Vilte hoed op tegen de zon. De medewerkers van het restaurant knikken vriendelijk als hij binnenkomt. Hij schuifelt naar een donker hoekje om brood, vlees en wijn te nuttigen en luistert naar kletterende geluiden uit de keuken. Er is geen urgentie in zijn leven. Langzaam stroomt het restaurant vol op die zaterdagavond. Verliefde paartjes en Spaanse gezinnen zitten gebroederlijk naast zakenmensen met relaties en een luidruchtig groepje vrouwen. De pianist bekijkt het wisselend tafereel zonder emoties. Muziek klinkt uit de luidsprekers. Na de eerste gang staat hij op en wandelt langzaam naar de piano. Hij gaat zitten en tuurt enige tijd naar de toetsen. Dan speelt hij. Dat was het moment dat hij mijn aandacht trok. Ik was die avond in een geanimeerd gesprek met mijn Spaanse sales agent en genoot van het voorgerecht (Iberische ham). Het pianospel trok mijn aandacht. Etude nummer 3 (la tristesse) van Chopin, een van mijn favoriete stukken. De uitvoering was zo bijzonder omdat de pianist op ingetogen wijze de geest van de Etude met zijn spel vertolkte. Vooral bij het snellere tweede deel ligt de toetsaanslag gevoelig. Veel uitvoeringen gaan daar mis omdat – voor mijn gevoel - ze te stevig spelen. De oude pianist niet. Zijn vingers hadden de juiste snelheid en kracht. Zo speelde hij alle stukken op een authentieke wijze waarbij hij interpretatie boven virtuositeit verkoos. Daar zat hij dan. Ik schatte hem zo rond de zestig. Wat zou hij verdienen…vijftig euro per avond…en hoeveel avonden….twintig…aangevuld met wat pianolessen in zijn dorp zou hij een inkomen van 1500 euro per maand hebben….Een leven gewijd aan de piano levert op het einde van een leven een schamel inkomen op… Maar wel talent, onmiskenbaar talent door een juiste interpretatie van de stukken. Is dat gegroeid door de jaren of speelde hij altijd al op dezelfde wijze met hetzelfde talent. Ik vermoed het eerste omdat interpretatie de basis moet zijn van het spelen van muziek. En dat komt met de jaren en door vaak te oefenen. Talent is dus niet iets van de jeugd maar is het resultaat van aanleg, volhardendheid en oefenen, veel oefenen zodat aanleg talent vermag worden. |
| Last Page :: Next Page |
| Geld verdienen met je website ? - Meer bezoekers via Autosurf - Zelf ook een weblog maken? - Cursus verhalen schrijven - Statistieken gratis proberen |