Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

ric hofmans

Home - Profile - Archives - Friends

Haar handen op de buik - Posted at 12:29 on 13/1/2014 by ric hofmans

 

Ik zag haar zitten aan het einde van de morgen. Op een bankje bij het water. De hond lag een meter of twee voor haar op de grond. Ze droeg een donkerblauw regenjack met een capuchon over haar hoofd getrokken en daaronder nog een witte muts. Haar handen op de buik waar een grote welving zat. Ik dacht een kind. Ik werk sinds een maand thuis en zag haar elke dag. Ik hoorde later van de buurvrouw dat ze een psychiatrisch patiënt was die inmiddels weer in een kliniek verblijft. Ik moet vaak aan haar denken en zie voor me hoe krampachtig ze haar handen op haar buik hield. Dat moet een geschiedenis hebben en ik kan er wel een aantal bedenken. Het houdt me bezig.

The Fountainhead - Posted at 18:35 on 10/8/2013 by ric hofmans

“ From the beginning of history, the two antogonists have stood face tot face: the creator and the second hander. When the first creator invented the wheel, the first second hander repsonded. He invented altruism”. 

Deze zinnen vormen de kern van de verdediging van de geniale architect Howard Roark in Ayn Rands The fountainhead in een rechtszaak tegen hem omdat hij zijn eigen gebouw had opgeblazen. Het vormt tevens ook de kern van het zogenaamd Objectivisme, een filosofische stroming die met name in de Verenigde Staten populair was en is. Egotisme als drijvende kracht achter grote en scheppende kunstenaars en de motor van vooruitgang. Tegenover dat objectivisme staat het collectivisme:  een stroming die in de visie van het objectivisme de mens afhankelijk maakt en zwak zoals het socialisme.

Nu is een roman niet altijd het beste podium filosofie uit te venten maar ik moet zeggen dat The Fountainhead een zeer geslaagd boek is doordat juist de zwart wit tegenstelling en de kracht van het verhaal gekoppeld aan de vertelkunst van Rand het een zeer meeslepend boek maakt. Een geslaagd boek ook.  En een boek dat door meer mensen ontdekt moet worden.

De eerste T: de T van tijd - Posted at 21:22 on 5/8/2013 by ric hofmans

 

 

Mediabedrijven concurreerden altijd al op basis van tijd. Kijk je vanavond TV of ga naar de film ? Pak je een boek of lees je een tijdschrift ? Kwaliteit van het product, kwaliteit van marketing (met name de distributie) en persoonlijke voorkeuren geven dan de doorslag.

Sinds ruim tien jaar is dat veranderd: de tijd die mensen besteden aan lezen van boeken, tijdschriften en kranten daalt. Wel zien we dat de tijd voor TV kijken en met name internet (laptop, tablet en smartphone) gelijk blijft of (fors) stijgt…..

Concurrentie op basis van tijd wordt daardoor – voor mediabedrijven – nog belangrijker. Daar zijn niet zo veel mogelijkheden meer om het goed te doen als je wilt concurreren met betrekking tot tijdsbesteding met tablets en iPhones….de kwaliteit van het format en de kwaliteit van de data en content moet volledig zijn afgestemd op het gedrag van consumenten. Kort leescurves getriggerd door de juiste overtuigingskracht en “ ankeilers”  zijn van cruciaal belang. Een fundamentele verandering ten aanzien van de klassieke wijze van uitgeven. Het betekent – in het beste geval – dat de consument je regelmatig toe zal laten in zijn ecosysteem en tijd aan jouw informatie zal besteden. Maar alleen als tijd ook het uitgangspunt van het uitgeefproduct is geweest….het betekent ook dat er hele andere verdienmodellen komen….verdienmodellen die samenhangen met de tijd en het moment van lezen.

De drie T's van het nieuwe uitgeven - Posted at 16:13 on 22/7/2013 by ric hofmans

Het blijft voor mij een raadsel waarom uitgevers nog traditionele producten blijven publiceren. Ik ontving deze week  Juist, een nieuwe uitgave van Elsevier. Niks mis mee als het twintig jaar geleden was verschenen. Maar in deze moderne tijd. Ik ben bang dat ze bij Elsevier de tijdsgeest – inderdaad gericht op eenvoud, verdieping en kwaliteit – verkeerd hebben geinterpreteerd en vertaald hebben naar een dik (en goedgemaakt) tijdschrift…..daar zit niemand meer op te wachten omdat er toch veel meer mogelijkheden zijn om die tijdsgeest te voeden en te verzorgen. Er zijn de laatste honder jaar alleen maar mediakanalen bijgekomen. Er zijn er geen verdwenen. Allemaal concurreren ze met elkaar voor de aandacht en tijd van de consument. Dat resulteert haast onvermijdelijk in minder tijd voor de meeste kanalen. Het kanaal dat daar het meeste onder leidt is het tijdschriftenkanaal….en dat is onomkeerbaar….dus wat denken ze nu eigenlijk bij Elsevier….1977 ?

Voor succesvol uitgeven zijn er nog maar drie T’s mogelijk: de T van tijd, de T van toepasbaarheid en de T van toegankelijk. Als uitgevers producten ontwikkelen die aan die drie T’s voldoen, maken ze een kans.  Een product als Juist – hoe goed het ook is gemaakt – is gedoemd te mislukken omdat het aan geen enkele T voldoet..

Bill Bryson - Posted at 21:57 on 20/11/2012 by ric hofmans
Ik heb nooit veel gehad met de Nederlandse Gouden Eeuw. Te veel goud dat blonk en ook te veel schilderijen (en te weinig literatuur). En ook de armtierige achttiende eeuw heeft mij nooit kunnen boeien. Te veel achteruitgang, luiheid en weinig energie. Mijn interesse ligt in Engeland van de negentiende eeuw: het Victoriaanse tijdperk. De tijd van zeer gedetailleerde classificaties, Jane Austen en de ontdekking van het zwarte Afrika en de oorsprong van de Nijl. Er gaat iets fascinerends van die eeuw uit: gentleman gekoppeld aan avontuurzucht met die typische Britse terughoudendheid en gevoel voor understatement. Lees de geschriften van Darwin en Stanley er maar eens op na. Er zijn gek genoeg schrijvers die ik associeer met dat tijdperk. Redmond O Hanlon is daar bijvoorbeeld een van. De eruditie en het verlangen naar meer kennis, naar vreemde gebieden kleurt zijn verhalen en boeken. Ik lees die graag en dompel me graag onder in de kwaliteit van zijn beschrijvingen en zijn ambitie de lezers te behagen. Vooral dat laatste is toch een typische Victoriaanse eigenschap (sla Dickens daar maar eens op na…). Een Amerikaanse auteur die voldoet aan bovenstaande eigenschappen is Bill Bryson, hier vooral bekend geworden door Een kleine geschiedenis van bijna alles…. Bryson lijkt zo uit de negentiende eeuw gekropen met zijn fascinatie voor het “kleine”, het onverklaarbare en het avontuur. Zo liep hij de Appalachian train van 2000 mijl en deed daar op een prachtige en humoristische wijze verslag van in A walk in the woods. Bryson is een waardig opvolger van de grote Britse denkers en schrijvers uit de negentiende eeuw en een aanrader voor iedereen die een goed en erudiet boek wil lezen.
Wilskracht - Posted at 14:58 on 26/8/2012 by ric hofmans
Jaren geleden voerde ik een gesprek met een tweetal collega´s. Het gesprek speelde zich in een bar af en het onderwerp was zoals zo vaak de verhouding tussen mannen en vrouwen. Hun standpunt was helder en duidelijk: de evolutie heeft ons mannen voorbestemd een promiscue gedrag te vertonen. Waar wij (mannen) kunnen, zullen we (en wel direct…) ook ons zaad verspreiden. Ergo: de man is van nature ontrouw en vreemd gaan is daarvan een onvermijdelijk gevolg. Ik vond en vind deze redenering te makkelijk en vooral bedoeld een vrijbrief te creëren. Mijn verweer toen was dat juist de sociale evolutie van de mens (van kleine stammen op de steppen naar steden met ingewikkelde sociale infrastructuren) alleen mogelijk was dankzij een bepaalde vorm van zelfdiscipline die boven de biologische evolutie uit moet gaan anders woonden we nog steeds in grotten en holen en voerden we voortdurend oorlog…. Ik heb die twee collega’s nooit kunnen overtuigen. In het laatste boek van de Amerikaanse psycholoog Roy F. Baumeister met de klinkende titel Wilskracht (“de herontdekking van de grootste kracht van de mens”), wordt mijn argumentatie een zekere nieuwe dimensie geven. Inderdaad, zo betoogt Baumeister, is discipline (wilskracht) juist de reden dat er sprake is van vooruitgang. Mensen die bewust elke maand een bepaald bedrag sparen zijn rijker dan mensen die al het geld opmaken en boeren die zaad planten voor het volgend jaar, hebben een grotere oogst dan boeren die alles opmaken….niet direct maar op lange termijn…..het is juist discipline die ons groot kan maken ook op het gebied van seks en de begeerte overal zaad te verspreiden….Belangrijke aspecten voor het onderhouden van een goede discipline: voeding, slapen, plannen en administratie….(om er maar eens een paar te noemen). Zo kan het ook: van promiscue gedrag naar een saai bestaan. Hadden die collega's dan toch een punt of is het beter korte termijn geneugten in te wisselen voor lange termijn ambities.....
Ideale schoonzonen - Posted at 20:17 on 3/6/2012 by ric hofmans
Ideale schoonzonen. Ze verheffen zelden hun stem. Draven niet emotioneel door. Kwetsen nooit onnodig. Correctie: kwetsen nooit. Geen issues rondom vrouwen of geld. Brave borsten zou ik zo zeggen. Robbert Dijkgraaf en Paul Cliteur. Ik las deze week van elk van hen een boek: Blikwisselingen van Dijkgraaf en Dirk Verhofstadt in gesprek met Paul Cliteur. Boeiende boeken met beide ook een zwak element: er is geen spraken van hartstocht. Beide schoonzonen argumenteren netjes binnen de kaders van het wetenschappelijke en gaan nergens over de grens. Kabbelt allemaal een beetje en als het spannend dreigt te worden slaan ze snel een andere richting in. Geen vreemde politieke of wetenschappelijke afwijkingen maar mainstream maar dan wel goed en veelbelovend. Is dat wellicht de reden dat beide titels te licht verteerbaar zijn en daardoor ook snel uit mijn ecosysteem vallen ? Het mag wat stouter en spannender…voor volgende week staat Ayns´Rand The fountainhead op het programma. Wat ik van haar tot nu toe heb gelezen is dat zeker minder braver en wellicht daardoor leesbaarder.
Paul Auster - Posted at 20:12 on 20/5/2012 by ric hofmans
Ik las deze week Winter logboek van Paul Auster. Een kleinood. Ik leerde het werk van Auster kennen toen ik voor het eerst de Oostkust van de VS bereisde en in een boekenzaak in Boston de New York Trilogie kocht. Sindsdien ben ik Auster altijd blijven lezen. Dit boek is een terugblik van deze bijzondere 63 jarige Amerikaanse auteur op zijn leven. Op een zachtmoedige maar analytische wijze geeft hij duiding aan zijn leven door zijn herinneringen aan reizen, vrouwen en huizen op te schrijven waardoor je steeds heen en weer wordt geslingerd tussen nu en toen. Die herinneringen vormen dan ook het cement van zijn leven. Bijzonder is wel dat er bijna geen koppeling wordt gelegd tussen die herinneringen en zijn schrijverschap waardoor dit boek ook een oprecht logboek vormt van zijn jeugd in Brooklyn en zijn jaren in Parijs en New York. Een goed boek dat op sommige momenten lijkt op het laatste boek van Julian Barnes (Alsof het voorbij is) waarbij ook Barnes het perspectief van de voorbijgaande jeugd gebruikt om zingeving aan het nu te verlenen…Maar waar het boek van Barnes nog een plot heeft ontbreekt dat bij Auster wat duidt openhartige memoires….. Ik wil een citaat uit dit boek van Auster niet aan de lezers van deze blog onthouden: “er is een menselijke eigenschap die je niet kunt veinzen: intelligentie”.
Fernando Pessoa - Posted at 21:20 on 2/5/2012 by ric hofmans
Eens in de zoveel tijd komt het weer op. Ergens vang ik een naam op, hoor ik flarden van een gesprek, zie ik een metalen brilmontuur. Pessoa, denk ik dan. Thuis pak ik zijn door August Willemsen vertaalde gedichten en ik ben dagen weg. Zelden een dichter gelezen die zo veel indruk op mij maakt. Ik kan me herinneren dat ik tijdens mijn middelbare school voor het eerst Tolkien las. Nachten ben ik opgebleven om de Terugkeer van de Koning uit te lezen. Ook Dostowjeski´s Schuld en boete (dat ik voor het eerst las in de week dat John Lennon werd doodgeschoten) heeft een dergelijke indruk op mij gemaakt. Een tiental jaren later onderging ik dezelfde toen ik De Toverberg van Mann las. Tussendoor kwam ik ook wel boeken tegen die een grote indruk op mij maakte. Maar niet met dezelfde intentie. Pessoa kocht ik op 22 juli 1982 (staat voor in het boek met inkt geschreven) voor 32 gulden bij Adriaan Heijnen in Den Bosch. Geld had ik als marktkoopman verdiend. Zelden heeft zo’n geringe investering zo veel vreugde en liefde opgeleverd. Nu 30 jaar later pak ik dat zelfde exemplaar nog steeds uit de boekenkast en begin altijd met het gedicht De Steiger. Hier dan de eerste twee zinnen: “Mijn jaren met dromen verdaan. Hoe vele waren het van leven!”.
Voor - en achterkant - Posted at 21:26 on 1/5/2012 by ric hofmans
Er is altijd een voorkant en een achterkant. Zo werkt dat nu eenmaal. In het Engels klinkt dat iets chiquer namelijk front – en backend. De laatste jaren zijn er een aantal uitstekende boeken over hersenen verschenen. De bekendste is die van Swaab (Wij zijn ons brein) de meest interessante is die van Lone Frank (de vijfde revolutie). Beide titels belichten de back end van onze hersenen. Nadruk ligt op de fysiologische oorzaken van gedrag waarbij de hypofyse en verschillende enzymen belangrijke rollen spelen. Het reduceert menselijk gedrag tot de uitkomst van geprogrammeerde, chemische systemen. Dat is wellicht een verklaring voor de populariteit van de titel Ons feilbaar denken (Thinking, fast and slow) van de Nobelprijswinnaar Daniel Kahneman. Dit zeer leesbare boek brengt de voorkant van onze hersenen in beeld en ziet (afwijkend) gedrag vaak als het gevolg van twee soms conflicterende systemen. Systeem 1 helpt ons snel te associëren, intuïtieve keuzes te maken en eerste indrukken te bepalen. Systeem 2 daarentegen helpt ons rekenen, inhoud te bepalen en duiding te geven. Dat deze systemen niet altijd optimaal samenwerken laat Kahneman op overtuigende wijze zien in een aantal (vaak hilarische) voorbeelden. Deel 3 en deel 4 van het boek vormen wat mij betreft het hoogtepunt en laat zien dat het kapitalistische systeem wordt geleid door “optimisten” die (systeem 1) vaak verkeerde inschattingen maken. Een uitstekende analyse die zeer toepasselijk is op de bankencrisis van de laatste jaren en ons argwanend moet maken voor leiders a la Verhoeven (Ahold) en Rijkman Groenink (ABN/AMRO). Als je de lijn doortrekt zou het profiel van een goed leider een aarts pessimist moeten zijn. Maar of dat nu een goede “voorkant” voor een bedrijf vormt waag ik te betwijfelen.
klantvraag kanaliseerder - Posted at 11:20 on 25/4/2012 by ric hofmans
Ik heb het snel uitgerekend: in mijn werkzame leven heb ik gewerkt onder 8 managers / directeuren. Een daarvan vond ik goed. Dat is 12,5%. Dat is niet veel. Dat zal ook niet veel afwijken van wat de gemiddelde werknemer ervaart. Afhankelijk van de branche natuurlijk. Maar dan toch. Een slechte manager bepaalt in hoge mate het plezier dat je in je werk hebt. Hoek kan het toch zijn dat dit percentage goede managers zo laag is ? Heeft dat te maken met het Peter Principle of het Dilbert complex ? De laatste decennia is de groep managers onstuimig gegroeid als gevolg van meer overheidstaken en een grotere dienstensector. Managen is daardoor een vak geworden met allerlei principes en uitgangspunten die je op een business school leert. Daar leer je markten analyseren, processen te managen en mensen te motiveren en inspireren. Of dat nu een aardappel fabriek of IT bedrijf is. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan omdat de kern van management het sturen van een onderneming naar veranderende klantvraag is. Op het snijvlak van de wensen en behoeftes van klanten en het vermogen van een onderneming om daar waarde te creëren, balanceert de manager die vooral van klantvraag en – behoeftes moet uitgaan en de mogelijkheden van zijn bedrijf of afdeling. Dat is de kern, de rest is ondersteuning en geen management. Althans zo zie ik dat. Lijkt me dan ook goed om de titulair aan die gedachte aan te passen. Een accountmanager is daarom een verkoper of klantvraag kanaliseerder (prachtig woord toch).
Het zand in de machine - Posted at 19:53 on 22/4/2012 by ric hofmans
Het zand in de machine is de titel van een boek van Chris van der Heijden over de managerscultuur in Nederland en vormt een lange en soms wat gefrustreerde aanval op die moderne managerscultuur. Van der Heijden onderbouwt dat met veel praktijkvoorbeelden uit zijn persoonlijke leven (hij was als manager werkzaam op een Hogeschool). Die voorbeelden zijn allemaal net iets te veel van het goede waardoor de toon en inhoud van het boek iets goedkoops krijgt en te veel gericht op de a priori stelling dat managers het werk van serieuze professionals tegenwerken en in de weg staan. Daar zal ongetwijfeld veel waarheid in zitten maar waarom kiezen voor een pamflet als serieuze argumenten en filosofische beschouwingen hetzelfde kunnen bewerkstelligen ? Zeker in het licht van zijn uitstekende analyse van de verschillen tussen het Anglo – Amerikaanse en het Europese Rijnland model. Die analyse gecombineerd met het voorbeeld dat hij geeft van Orwells’1984 en Huxleys’Brave new world, zou een uitstekende inleiding zijn geweest het huidige systeem van managers binnen bedrijven en instellingen te voorzien van kritische kanttekeningen en de ruimte scheppen voor nieuwe alternatieven. Want Van der Heiden heeft gelijk als hij vraagtekens daarbij stelt. Ik zie zelf steeds meer gebreken van de vreemde hiërarchie waar managers posities bekleden die vooral gericht zijn op behoud van systemen, processen en marktaandelen terwijl de omgeving waarin zij opereren fundamenteel en snel aan het veranderen is. Dat roept voor het eerst na de Tweede Wereldoorlog om een nieuwe bezinning van de raison d étre van bedrijven en de structuur waaruit zij zijn opgebouwd. Ik geloof dat het juist in deze tijd meer dan nodig is dat te veranderen en juist in kleine flexibele organisaties (fysiek en virtueel) te opereren wat de doodsteek is voor de huidige organisatievormen. Helaas mist Van der Heijden dat door een te eenzijdige focus op – mag ik dat zo zeggen – eerherstel en wraak.
Zelfbedrog - Posted at 20:50 on 10/4/2012 by ric hofmans
Er zijn momenten dat je vastzit. Dat je niet weet hoe je verder moet. Dat je weet dat je rol is uitgespeeld. Mensen geloven niet meer in je. Je ideeën worden weggehoond en er is geen ruimte om verder te gaan. Je denkt dan dat zij het niet begrijpen. Dat ze de finesses van het plan niet doorhebben. Dat ze op een verkeerd spoor zitten. Het bedrijf zal wel failliet gaan. Er zullen veel ontslagen vallen. Je denkt na over je eigen toekomst. En die van je kinderen. Hoe moet dat verder. Je denkt aan de lange dagen die je hebt gemaakt. De slapeloze nachten ook. De successen die je toch hebt behaald. En ergens diep in je lijf voel je dat het tijd wordt voor een keuze. Een echte keuze die nieuw perspectief biedt en energie en hoop geeft. Waar je je op kan verheugen. Maar welke keuzes dan ? En welke risico’s zijn daaraan verbonden ? Je wordt onzeker en onrustig. Misschien hebben ze het toch goed gezien. Misschien zijn ze verstandiger dan jij. Misschien moet je beter luisteren en gaat het bedrijf niet failliet. En blijft je gezin gelukkig. Dat is toch belangrijker dan een boek schrijven of nieuwe energie. Je knikt en staart naar het computerscherm waar je ontslagbrief langzaam vormt krijgt. Je schudt het hoofd. Jij hebt het niet begrepen. Ze hebben gelijk. Ook al doet het pijn. Je drukt op de delete knop en het scherm wordt wit. Je knikt deemoedig en draait je om: “zullen we gaan slapen schat ? “
Verheugen - Posted at 11:27 on 8/4/2012 by ric hofmans
Een vreemde droom vannacht. Ik droomde dat ik weer 14 jaar was. Op mijn slaapkamer zat “een oude man ? “Wat zou je willen wensen zei hij”. Ik dacht koortsachtig na. Een nieuwe fiets. Een laptop of een nieuwe spelcomputer. Een idee vaagde de andere weg. “Ik zou graag als ik me ergens op verheug daar direct naar toe kunnen. Zonder dagen of weken te wachten”. Hij keek me aan. “Weet je dat zeker ?”. “Ja”, zei ik. Plots zat ik op de universiteit vlak voor mijn afstuderen en had een vriendin naast me staan. Ik hoorde de hoogleraar mooie dingen over mijn onderzoek zeggen. Ik lachte. Het volgende moment liep ik door een park met drie kinderen. Blonde, lachende kinderen die over het grasveld stoven als uitgelaten jonge honden. Ik keek naar de zon en besefte dat ik gelukkig was. Toen ik me omdraaide stond ik in een tuin op een feest en mijn dochter liep als bruid door de massa mensen. Mijn vrouw was ouder maar niet minder mooi. Ik liep naar mijn dochter toe toen de tuin werd vervangen door een wit huis op een verlaten vlakte. Ik keek ernaar. De deur stond open en ik liep naar binnen. De oude man zat in de woonkamer en vroeg: “wat denk je ervan?” “Te kort”, riep ik, “laat me teruggaan naar mijn slaapkamer toen ik 14 was”. “Te laat”, zei hij, “dit is Kennebec, hier sterf je”.
Boekhandelaren - Posted at 12:03 on 4/4/2012 by ric hofmans
Er wordt geweeklaagd over het verdwijnen van boekhandelaren. Is dat zo erg ? Ik vraag het me af. Ik ben nooit zo’n fan van boekenzaken geweest. Te veel boeken, te veel meters. Het boek wordt daar gedegradeerd tot een wezenloos product met fletse omslagen tussen andere stapels op witte tafels. Bestel je je boeken via Internet, dan gaat zo’n titel meer leven. Er staan beschrijvingen bij en reacties van lezers. Het boek komt daardoor dichterbij en wordt aantrekkelijker. Ik was pas geleden in een klein boekenzaakje in een nabij gelegen dorp waar op de boeken vellen papier waren gelegd met daarop handgeschreven reacties van de lokale lezers. De omgekeerde wereld. Ik heb ook altijd moeite gehad met het personeel bij de boekhandelaar. Wat is hun rol nu precies ? Ze adviseren niet, schuifelen wat tussen de tafel met boeken en rangschikken ogenschijnlijk de stapels en fungeren als cassieres met daarbij de ingehouden air van zelfbenoemde kenners en liefhebbers. Bah. Een lastige vraag over een bijzondere uitgave beantwoorden ze standaard met “dat moet ik in het systeem opzoeken”. Ze bedoelen de database van het Centraal Boekenhuis. Dat gaat via Google echt veel sneller en je kunt direct bestellen. Nee, het is goed dat de boekhandelaren verdwijnen. De echte liefhebbers werken in antiquariaten. En die zullen voorlopig niet verdwijnen.
Kommt, ihr Tochter, helft mir klagen - Posted at 20:53 on 2/4/2012 by ric hofmans
Was de Mattheüs Passion al meer dan een jaar kwijt. Dacht eerst dat ik ´m tijdens de verbouwing in een boekenkast had gelegd. Nee dus. Dacht toen dat ik ´m aan mijn schoonvader had uitgeleend. Nee dus. Ben toen gaan kijken in de dozen waar ik al mijn CD’s heb opgeborgen (wie draait er nog CD’s in deze Spotify / iTunes-achtige tijden…?). Naarmate Pasen naderde werd ik wanhopiger. In mijn auto misschien….of had mijn vrouw (die Bach als Bah uitspreekt) hem ergens neergelegd ? Nee. Op Spotify draaide ik zo nu en dan stukken uit deze prachtige Passion. Maar dat is niet voldoende. Sommige uitvoeringen wil je zelf hebben en persoonlijk in je iTunes bibliotheek laden. We spreken hier toch over de beste uitvoering van de laatste decennia: Ton Koopman met het Amsterdams Barok Orkest. Afgelopen zondag was ik er helemaal klaar mee. Het was koopzondag en ik toog naar de plaatselijke CD winkel. Ja, daar was er nog een. Ik haastte me naar huist en stopte de eerste CD in de computer. Langzaam kwam het eerste stuk via de Bose luidsprekers in de kamer: “Kommt, ihr Tochter, helft mir klagen”……oeff, net op tijd.
Democratie: de laatste jaren...? - Posted at 21:06 on 26/2/2012 by ric hofmans
Een week of wat geleden hield ik een pleidooi voor een hype-arme politieke arena met deskundige bestuurders en politici die zich niet laten leiden door de waan van de dag. Natuurlijk besef ik dat deze invulling van het politieke ambacht een van de consequenties van het democratisch staatsbestel en (niet onbelangrijk) een naargeestig gevolg van de heersende TV democratie is waarbij journalisten de nieuwe inquisitie vormen (wie heeft dat eigenlijk bedacht dat we afhankelijk zijn van de meningen van journalisten en niet van wetenschappers of filosofen…?). In het Financieel Dagblad van 25 februari staat en interview met Rick van der Ploeg (oud staatssecretaris cultuur en hoogleraar economie aan Oxford). Van der Ploeg zegt: “Ik ben een aanhanger van Plato’s pleidooi voor een politieke en bestuurlijke elite van mensen die het meest gepresteerd hebben op het gebied van politieke visie en die waarde hechten aan integriteit in plaats van geld”. Plato is dan eindelijk terug. Ben het daar in hoofdlijnen wel mee eens maar hoop dat Van der Ploeg en al die andere gemankeerde politici die vaker en vaker naarmate het populisme krachtiger wordt, zullen pleiten voor een heersende, goedaardige en zeer deskundige en integere politieke elite, beseffen dat dit een eerste stap is naar de uitholling van het honderd jaar oude systeem van democratie en een terugkeer naar een oligarchie. Vraag is dan op grond van welke kwaliteiten je mag meedoen (geld, intelligentie, lidmaatschap van een bepaalde partij, familiebanden…?). Ik vrees het ergste.....
Peter Vandermeersch - Posted at 09:26 on 26/2/2012 by ric hofmans
Ik ben nu 18 jaar werkzaam als uitgever. Van educatief via vak - naar publieksinformatie. Ik heb daardoor altijd met redacties en journalisten gewerkt. Ken de discussies over onafhankelijkheid (ben het daar ook vaak mee eens) en de rol van redactiestatuten. Ik geloof dat de kern van zorgvuldig uitgeven een juiste balans tussen redactie (journalisten) en marketing is (uitgever en marketeers) dat uitgaat van een volwassen positie van de lezer (eindgebruiker). De afgelopen week was er een hoop “gedoe” over de berichtgeving van NRC rondom de situatie van prins Friso (die in Oostenrijk onder een lawine was gekomen). We weten nu dat die berichtgeving in het NRC op zijn zachts gezegd nogal prematuur en onjuist was. Maar dat is niet het punt dat ik in deze blog wil maken. De hoofdredacteur heeft ter verdediging van zijn besluit op zaterdag 25 februari een punt gemaakt dat mij op zijn zachts gezegd nogal verbaasde. Peter Vandermeersch schrijft op de website van zijn krant: “Ik schreef al eerder op de site en in de krant dat het medisch geheim niet een journalistiek geheim is”. Hier begint het onduidelijk te worden…wanneer is er sprake van een journalistiek geheim en waarom zou dat in belang uitstijgen boven een medisch geheim ? Wanneer hebben wij besloten dat journalisten een kaste vormen rondom vage begrippen als journalistieke onafhankelijkheid en journalistieke geheimen ? En – mijn belangrijkste punt – waar heeft de journalistiek de methoden en technieken geborgd om daadwerkelijk inhoud aan die uitgangspunten te geven. Ik kan me niet herinneren dat er buiten de wetgevende, controlerende en rechtgevende macht we de afgelopen vijftig jaar een vierde macht – de journalistieke – hebben toegelaten. Ik ken ook geen wetgeving die hier ruimte heeft gemaakt. Ik weet wel dat journalisten, en dan met name dagblad journalisten, dit als een uitbreiding van hun rolneming zien. Dat lijkt me al een discussie waard. En dan met name over de zorgvuldigheid die gepaard gaat met deze nieuwe macht. De berichtgeving in het NRC over Friso is hier een slecht voorbeeld van en schept weinig vertrouwen in het zelfreinigend en kritisch vermogen van journalisten. Zorgelijk.
Emotiepolitiek - Posted at 18:57 on 22/2/2012 by ric hofmans
Paul Schnabel, directeur van het Sociaal Cultureel Planbureau, vindt in een interview met Elsevier Geert Wilders een gevaarlijke man omdat Wilders “niet door emoties wordt geregeerd”. In een notendop geeft deze mening weer op welke gevaarlijke helling opvattingen in Nederland over politiek zich bevindt. Ik zelf zou juist willen pleiten voor juist die houding bij politici: s.v.p. wat minder emoties en een onsje meer ratio…mag dat beste bestuurders van Nederland ? Als ik stem op een politieke partij en op een politicus dan verwacht ik een degelijk en rationeel plan om de inrichting van ons land te verbeteren waardoor de burgers langer, beter en gezonder kunnen leven. Waar ik niet op zit te wachten zijn politici die worden geregeerd door de waan van de dag en op basis van emoties keuzes maken……emoties (onderbuik of niet) vormen toch niet de basis van beleid….althans niet in mijn visie. En ik begrijp wel dat dit een van de consequenties van ons democratisch systeem is en dat juist om massa mensen te binden politici verworden tot komedianten, (slechte) acteurs en emotie – en begripvolle TV persoonlijkheden maar dat voelt niet goed. Ik heb weinig vertrouwen daarin omdat emoties nu eenmaal nooit gericht zijn op lange termijn beleid maar mee fluctueren met incidenten, persoonlijke hoogte – en dieptepunten en korte termijn gewin. Dat zouden politici nu juist moeten vermijden. Als Schnabel nu had gezegd dat het lange termijn perspectief van Wilders voor Nederland alleen maar kan leiden tot controverse en achteruitgang van grote groepen mensen waardoor ons land minder prettig is om in te leven, dan zou ik zeggen chapeau Schnabel. Nu is het een emotionele uitglijder van een van de meest vooraanstaande mensen in Nederland. Zo ver zijn we dus gedaald in onze opvattingen over politiek en politici. Zorgwekkend.
50 jaar - Posted at 21:15 on 22/1/2012 by ric hofmans
Vorige maand 50 jaar geworden. De angst van elke man. Een verschrompeld scrotum en een dalend energie level als een nieuwe horizon. Niet lang geleden heb ik geschreven – in een boek dat volgend jaar zal verschijnen – dat de vloek van ouderdom het verlies van primaire zintuigen is. Niet alleen verslapt alles maar de scherpte en hartstocht verdwijnen waarbij alleen de herinneringen over blijven. Of zoals de grote dichter Transtromer stelt “de herinneringen zien mij..” , desolater kun je ouder worden niet beschrijven. Herman Hesse heeft in De kunst van het ouder worden daar ook iets over geschreven. Hoopvoller dan Transtromer. Hesse ziet 50 als de overgang van de onrust naar bedachtzaamheid en wijsheid. Eigenlijk het beeld dat ouderen zo graag willen koesteren. Volgens Hesse leert de vijftiger wachten, zwijgen en luisteren. In het gedicht dat daarop volgt schrijft hij (hoe cynisch): “en in plaats van dat je verrukt, een jong meisje aan de borst drukt, lees je liever een boek van Goethe”. Je schrikt eigenlijk als je de implosie van energie terugbrengt tot het lezen van Goethe. Gelukkig vervolgt Hesse met een laatste strofe waarin hij schrijft: “maar nog een keer voor het eind. Wil ik zo’n kind nog krijgen, met klare ogen en krullen in het haar. En haar behoedzaam in mijn armen nemen, kussen haar mond, borst en wangen. En ontdoen van rok en slipje. Daarna in Gods naam. Mag de dood me halen". Gelukkig, ook na 50 jaar.

Last Page :: Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer