14/2/2009 - Born to be a Slut

Vandaag speel ik in een donker hol in Arnhem. Vroeger, in mijn tijd als jongere, heette zo’n hol officieel ‘jongerencentrum’. In mijn puberjaren en ook daarna nog bracht ik vele uren door in deze centra, door sommige annalisten ook wel ‘jeugdhonk’ genoemd (‘hangplek’ werd pas later uitgevonden). Het waren spannende vrijdagavonden. Ik lurkte er nonstop bier, keek naar rock- en wavebandjes die vooral hard en enthousiast konden spelen en bewoog - meestal na de derde halve liter bier - heel wild en onnavolgbaar acrobatisch op de dansvloer, teneinde in het vizier te geraken van stoere vrouwelijke medejongeren die stukken volwassener leken dan ik.
Dat was toen. Dit is nu. Ik speel zelf in een hol. Ik ben enthousiast, maar geen rock- of wavebandje. Ik speel niet zulke stoere liedjes op een akoestische gitaar en zing daarbij teksten over verloren gegane liefdes en het probleem van de vergankelijkheid. Er zijn geen stoere vrouwen. Ik probeer mijzelf te vermannen en de vraag ‘waarom doe ik dit?’ terug te duwen in mijn binnenste, want ik moet over vijf minuten op.   
De kleedkamer is behalve mijzelf leeg. Er staan drie afgedankte lederen bankstellen in kleuren die met elkaar vloeken. Ontwaar ik daar wat stokoude spermavlekken op het gescheurde leer? Misschien. Lurkende groupies zijn echter in geen velden en wegen te bekennen. De koelkast is gelukkig netjes en volgens protocol bevoorraad met groene flesjes bier. Maar ik drink geen bier meer. Daar moet ik heftig van boeren tijdens het zingen. De fles Ribera de Duero (reserva) die ik op de rider had gezet is zoals gewoonlijk in dit soort oorden niet geleverd. Ik onthoofd een Spaatje blauw en kijk naar het plafond om mijzelf wat moed in te spreken. Op een steunbalk ontdek ik een sticker met de tekst ‘Born to be a Slut’. Onder deze naam staat een 06-nummer. Ik probeer mij een voorstelling te maken van de muziek van Born to be a Slut, maar verder dan ‘futloze derrie’ of ‘bloedeloze takkeherrie’ kom ik niet, omdat ik mijzelf aan het vermannen ben.
Als ik even later zo opgewekt mogelijk het podium bestijg is het zaallicht nog aan. De dj draait plaatjes en heeft mij niet in de gaten. Ik zwaai driftig met twee armen naar de geluidsman om aan te geven dat mijn concert gaat beginnen. Ik zie zo’n vijftien mensen helemaal achterin het donkere vertrek staan. Zij ogen enigszins christelijk, met dichtgeknoopte overhemden, pullovers en corduroy broeken inclusief vouw. Barneveldse eitjes misschien. Zij lijken hier in het donkere hol van de duivel niet helemaal op hun plaats, maar wie ben ik om hier over te oordelen? Tegenwoordig kan alles. Kruisbestuivingen zijn aan de orde van de dag, geile baardapen worden EO-presentator en relnichten gaan naar het songfestival. Het jongerencentrum gaat blijkbaar mee in die stroom. Laat ik mijzelf maar vermannen. Relativeren die boel. Ik mag blij zijn dat er überhaupt volk is.
De christenen in kwestie lurken gewoon ordinair bier. Zodra ik mijn eerste liedje inzet keren zij mij stante pede de rug toe. Ze lurken niet alleen bier, ze praten tussen het lurken door onchristelijk luid met elkaar. Het is hun avondje uit. Zij overstemmen mijn gevoelige liefdesliedjes volledig. Waar zij het over hebben ontgaat mij. Ik concentreer mijzelf op de monitors en kijk gekweld richting geluidsman. Die staat ook bier te lurken, maar helaas niet achter zijn geluidstafel.
Als ik uit arren moede dan maar extra stevig begin te harken op mijn gitaar gaan de vijftien christenen nog volumineuzer praten. Er is geen beginnen aan voor mij en ik probeer mijzelf te vermannen, al begin ik steeds minder goed te begrijpen wat dat in deze situatie eigenlijk voor een zin heeft, jezelf vermannen. Het liefst zou ik deze kakelende schijnheiligen met een bijl doorklieven op de klanken van Born to be a Slut.
Na afloop stevent één van de christenen op mij af. Hij zegt: ‘Wij vonden het een erg mooi concert. Dank u wel. Wat kost de cd?’ Ik verman mijzelf zonder moeite en antwoordt hem: ‘Voor jou slechts 10 euro, goede vrind’.