26/10/2007 - Broodje poep

Hoe zou peniscola smaken? Ik weet het niet. Wel weet ik dat ik daar nu beland ben. Ik maak er een tussenstop. Peñiscola is een dorp aan de Middellandse Zee en ligt langs de A7, de duurste, langste tolweg van Spanje, waar Zuid-Amerikaanse immigranten en andere dolende deugnieten in de zomermaanden de toerist op behendige wijze van zijn luxe stationcar ontdoen terwijl deze met een niet zo heel knapperige bocadillo tussen de kiezen staat te genieten van het uitzicht op de nog steeds azuurblauwe mediterranée. Ik eet een portie op de bakplaat gebakken sepia met een heerlijk knoflooksmaakje en drink een bijpassend wit tafelwijntje. In de verte zie ik een tanker knoopje voor knoopje zuidwaarts varen. Zelf ga ik zo de andere kant op. Schoorvoetend doch vastberaden. Eerst langs het als Hollands zuinig bekend staande Catalonië, mij vervolgens rot zoeken naar een Frans etablissement dat na negen uur ‘s avonds de luiken nog op een kiertje heeft en waar de barvrouw mij met haar verzuurde rode wijnporem dan nog een allerlaatste cognac schenkt, daarna even wat extra frisse moed (lees: Leffe) indrinken in Wallonië en Vlaanderen, en dan naar mijn eigen lage landen (niet die van Boudewijn de Groot). Naar mijn vlakke land (niet die van mijn geliefde Jacques). Opzij, opzij, opzij, ik ga naar het mysterieuze Assen. Naar het volop in ontwikkeling zijnde Lelystad. Naar Middelburg, een hopelijk heel hete mossel in mijn koud geworden peniscola dopen. Gadverdamme, land van ome Willem, ik kom er aan! Haat, liefde, haat, liefde, deze vuist op deze vuist. Doe mij maar een broodje poep.