Maastricht is natuurlijk een internationaal getinte stad. Niet alleen vanwege Het Verdrag, maar vooral vanwege de strategische ligging, de slimme winkels en de koffiewinkels. Het is een beetje Vlaanderen (lekker Bourgondisch peuzelen), een beetje Duitsland (je kunt relatief rustig een zebra oversteken) en een beetje Holland (patatje oorlog en de appelpunt doen het hier prima). Er is ook een internationaal getint conservatorium. Klassieke en lichte muziek. Studenten uit alle windstreken oefenen hier hun toonladders, scoren contrapunten en jongleren gretig met intervallen. In de kroeg waar ik vanavond mijn Nederlandstalige deuntjes ten gehore mag brengen zet jazz overduidelijk de toon. De jonge, frêle zangstudente die zich keurig staande houdt in standards als Body and Soul en Girl from Ipanema reageert wat schichtig als de joviale café-eigenaar haar vertelt dat er vandaag een entr'acte is: een kalende meneer uit het westen met Nederlandstalig repertoire. Pop. Geen jazz. "Nou, ik ben zeer benieuwd", zegt de studente zonder al te veel overtuiging. Haar mede-muzikanten zijn dat niet. Tijdens mijn korte set staan zij vlak voor het podium luidkeels en virtuoos te converseren over hun geliefde instrument, over timing, drumvellen, Art Blakey en de psychische toonladder (of zoiets). Ik speel veel akkoorden in de eerste ligging, dus voor hen heb ik geen interessante omkeringen of ander kek studiemateriaal in de aanbieding. En liedteksten zijn aan jazz-studenten doorgaans niet besteed. Helemaal achterin zitten een paar niet-muzikanten geboeid te luisteren. Meerdere malen schieten zij in de lach tijdens Heet Mokkel en mijn nieuwe aanwinst Doe Niet Zo Vrolijk. Kijk, daar doe je het voor. De studente zang (lichte muziek) kijkt mij tijdens Doe Niet Zo Vrolijk niet zo vrolijk aan. Ik zit in mijn vijfde nummer en begin net op gang te komen. Maar zij vindt het de hoogste tijd voor serieuze jazz-standards, waarbij elke noot cool en verantwoord is en eigen werk sowieso inferieur is aan dat van de oude meesters. Weet je wat? Ik geef de schat gelijk. Dit is haar plekje. Ik ben een infiltrant. Een half uur later loop ik met mijn gitaar op de rug over de Sint-Servaesbrug. In de Maas springen dan maar? O nee. Morgen staat Arnhem voor de deur.