Dan naderen wij een kruispunt dat qua hachelijkheid berucht is onder collega-fietsers. Een geestelijk gehandicapte steekt ogenschijnlijk voorzichtig de weg over, maar kijkt eerst naar rechts in plaats van naar links. De blonde vrouw wordt hierdoor duidelijk uit haar ritme gehaald, maar erge ongelukken lijken niet in het verschiet te liggen. Ze trapt gewoon op haar achteruittraprem. En roept dan vol irritatie, en met een uiterst welvarend accent: “Jééézus! Mongóól!!” Ik schrik. Niet van de verkeerssituatie, maar van de taal die mijn voorgangster hier bezigt. Blijkbaar kun je mensen tegenwoordig niet meer zo eenvoudig op hun uiterlijk en lichaamstaal beoordelen! De arme geestelijke gehandicapte wordt hier dan wel juist getypeerd, maar de vraag rijst of de blonde vrouw dit persoonlijk bedoeld heeft, of dat dit haar stopwoordjes zijn in gevallen van ergernis. Ik vraag mij af hoe dit zit. Ondertussen vergeet ik mijn hand uit te steken en word ik overreden door een razende BMW met een minderjarig petje achter het stuur. Bah. Nu maar eens even checken of jezus misschien een mongool is.