25/4/2008 - Schoon beleid

Schoon beleid. Het schijnt een inmiddels ingeburgerde term in onze Nederlandse maatschappij te zijn. Maar het verschijnsel is aan mij pas sinds gisteren openbaard. In Breda.
Een uurtje voor het optreden dat ik in de plaatselijke poptempel ga verzorgen laat ik een stapeltje Rick Treffers-stickers achter op de bar. Het concert van vanavond is uitverkocht en een modern popmuzikant moet zichzelf op strategische plekken (laten) promoten, zo lees ik steeds in alle handleidingen die moeten leiden tot een moderne, succesvolle en uiteindelijk winstgevende popmuziekonderneming.
Als ik amper twee minuutjes later echter langs diezelfde bar loop, zijn de stickers alweer verdwenen, terwijl de zaal nog volledig leeg is. Verbaasd vraag ik aan de van enthousiasme trappelende barmedewerksters waar mijn stickers zijn gebleven. Hun naam is helaas haas (met een zachte h), maar in mijn ooghoeken zie ik de directeur van dit popmuziekwalhalla ondertussen een beetje ongemakkelijk frummelen in de binnenzak van zijn colbert. Ik loop op hem toe en vraag hem of hij soms mijn stickers….
Op dat moment haalt hij de stickers onmiddellijk uit zijn binnenzak. Een vuist vol. Het lijkt mij sterk dat deze zaalbaas zo idolaat is van mij dat hij alle voorwerpen waar mijn naam op staat direct tot zijn bezit rekent.
‘Waarom heb je die stickers weggehaald?’ vraag ik hem daarom op vriendelijke, maar verbaasde toon.
‘Maar je wéét toch wat mensen met stickers doen?, antwoordt hij een beetje verongelijkt.
Tsja. Wat doen mensen zoal met stickers? Ze weggrissen van de bar? Hun kont er mee afvegen? Er hun jengelende kinderen de mond mee snoeren? Hm… Ja, ze plakken stickers ook wel eens ergens op. Maar daar zíjn stickers voor. Ze heten niet voor niets stickers. Toch vat ik niet meteen wat de directeur bedoelt met de vraag ‘je weet toch wat mensen met stickers doen?’. Het klinkt zo vermanend. Alsof Sinterklaas zegt: ‘je weet toch wat de Sint met kinderen doet die stout zijn geweest?’. Mijn lieve stickertjes zijn echter heel onschuldig. Klein en zonder aanstootgevende teksten of beelden. Dan mengt de kittige assistente van de directeur zich in het gesprek. Zij heeft van die glimmende permanentkrulletjes die de hele tijd bewegen als zij praat.
‘Stickers worden natuurlijk overal opgeplakt! Ga jij ons helpen die stickers er weer van af te peuteren dan? Wij voeren hier sinds een paar jaar schoon beleid, en dat geldt ook voor vriendelijke singersongwriters.’
Zo. Die zit. Na deze opmerking rest mij eigenlijk niets dan perplex en niet zo bijster vriendelijk meer terug te staren, hoe singersongwriter ik ook ben. Ik moet me gedeisd houden. Het is niet mijn terrein. Ik moet mijn manager het vuile werk laten opknappen en mij niet de oren laten wassen. Op het podium geef ik ze wel een koekje van eigen deeg.
Maar de assistente lijkt het op mij gemunt te hebben en neemt geen blad voor de mond: ‘Waarom ga je na afloop van het concert niet bij de deur staan en geef je iedereen een sticker om mee naar huis te nemen?’,  zegt zij. Zij lijkt het echt te menen en wil blijkbaar graag aan de directeur laten zien dat Brabant ondanks die hardnekkige zachte g geen plek is voor doetjes. Ik wil nog iets roepen met het woord ‘respect’ er in, maar stamel slechts: ‘Prima’.  
Schoon beleid dus. Zou er ergens ter wereld dan ook vies beleid bestaan? Beleidsnota’s die voorschrijven dat bedrijven of culturele instellingen een beloning krijgen als de wc-borstel slechts éen keer per maand uit de wc-borstelhouder gehaald wordt? Of dat er een prijs uitgereikt wordt aan de vertegenwoordiger die het vaakst over zijn eigen klanten heen kotst? Of dat bedienend personeel de opdracht krijgt alle klanten zo onbeschoft mogelijk uit te kafferen?
Als ik even later het podium betreed, klinkt er in de volle zaal zenuwachtig gelach (met een zachte ch). Ik heb al mijn smerige kleren in de kleedkamer gelaten en ga slechts getooid in 200, met zorgvuldig beleid opgeplakte Rick Treffers-stickers. Alleen mijn lippen, ogen en vingers zijn nog onbeplakt. Een popmuzikant anno 2008 moet nu eenmaal creatief te werk gaan om de aandacht te trekken.
‘Goedenavond, Breda! Sinds vandaag voeren wij bij Rick Treffers schoon beleid. Na afloop sta ik bij de uitgang en mogen jullie de stickers los komen peuteren.’