Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

riesteksten


La vita e bella

Posted at 18:28 on 2/8/2010

BOLSENA (juli 2010) -De koffie smaakt goed. Maar dat doet het eigenlijk altijd in Italië. Het meisje dat ’t minikopje bruine goud serveert heeft een lief lachend gezicht en een forse reet. Ik ben vooral geïnteresseerd in de koffie, een beetje in de lach. Een voorbijlopende Duitser met hangbuik overduidelijk meer in haar riante achterste gezien de onbeschaamde blikken die hij er op richt. Ik geniet van de zon, de koffie en de sfeer op het Piazza San Rocca. Zonverbrande toeristen met plastic boodschappentasjes aan de hand en camera’s om de nek doen interessant bij het eeuwenoude fonteintje. Meer vanwege het dit-hoor-ik-te-doen-idee dan om het praktische nut van het verfrissende water dat uit de kraantjes loopt. Een stokoude dorpsbewoner met een blauw overhemd en rode bretels sjokt richting Corso Cavour. Oude Italiaanse dametjes met getekende gezichten en vormeloze bloemetjesjurken bespreken de dag op een gammel en verweerd bankje op een beschut hoekje van het pleintje. Aan de andere kant, eveneens uit de zon en op een nog krakkemikkiger bankje, zijn evenzoveel oude mannetjes in een geanimeerd gesprek zoals alleen Italiaanse mannen dat kunnen. Met veel emotie in de intonatie en versterkende, overdreven arm en handbewegingen. Van alles wat om hen heen gebeurt, lijken ze niets mee te krijgen. Ik ben bang dat het gietijzeren bankje het gaat begeven. De bankzitters heb ik vaker gezien en vraag me terloops af of het misschien verbitterde echtparen zijn die dagelijks op het pleintje hun eigen weg gaan om vervolgens in elkaars zichtveld met sexegenoten in conclaaf te gaan. Hun uurtje om de wereld even te laten voor wat het is. Ik vang flarden van de gesprekken op. Maar ja, ik versta er geen moer van. Dus, zoals ik nu al drie jaar doe, neem ik me weer voor om Italiaanse les te nemen. Zodat ik volgend jaar eindelijk eens niet die hakkelende toerist hoef te zijn. Ik redt me tot nu toe net, maar op een bijzonder schamel niveau. Ik kan (zo’n beetje) tot 100 tellen, ja en nee zeggen, om een plastic tasje vragen in de winkel en tegen de pompbediende zeggen dat de tank vol mag en nog wat van dat soort toeristengewauwel. Op het moment dat er in het Italiaans tegen me wordt gepraat, haak ik af en weet me nog te redden met een beschamende Italiaanse variant van Ikke Niet Begrijp. Maar ik wil meer. Die lieve oude dametjes een hele goede middag wensen en vragen wat ze zelf vinden van hun prachtige dorpje waar ik zo van ben ga houden. Met de bakker een lullig praatje maken over het weer. Die juffrouw met die grote kont, ik bedoel die lieve lach, vragen om een extra zakje suiker en of ze misschien nog van die overheerlijke verse amandelkoekjes heeft. De mevrouw van de ijsboetiek vertellen dat we immens genieten van haar lekkernijen en dat het ons niet uitmaakt dat na vijf minuten het ijs bij onze handen naar beneden druipt. En die man met die rode bretels? Ik heb begrepen dat hij al decennia door de nauwe straatjes loopt. Maar wat doet hij? Die andere oude mannetjes vragen of ze niet bang zijn dat ze door hun bankje zakken.

Wie weet heb ik volgend jaar (of het jaar daarop) de gesprekken en antwoorden, nu moet ik het nog even doen met mijn eigen onbeholpenheid dat ik probeer goed te maken met mijn fantasie.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Dapper groen ding!

Posted at 14:50 on 20/6/2010

Twee jaar geleden, vlak voor de zomer, plantte ik een klimop in de tuin aan de rand van het terras. De betonnen muur van de fietsenschuur zou dan als klimwand fungeren. Van welk soort het plantje was, weet ik al niet meer. Ik vind ook niet belangrijk hoe zo iets heet. Zolang die maar mooi wordt en groeit zoals het een klimop betaamt. Maar terwijl in de gehele tuin ongewenst onkruid met schrikbarende vaart de grond uit bleef schieten, liet een verticale groeispurt van mijn klimopje op zich wachten. De zomer ging voorbij. In de herfst en winter leek het me toch te veel gevraagd om enige groei te verwachten. Een nieuwe lente, nieuwe hoop op groei. Onterecht, want wederom weinig ontwikkeling in de vooruitgang van het plantje. Er was wel sprake van enige groei, maar dat was niet meer dan een zielige poging van een falende plant. Er restte me nog maar één ding, vond ik, en dat was de hoop op een mooie volle klimop vaarwel te zeggen. Het ding had twee zomers de tijd gehad en alle liefdevolle verzorging, regenwater en zonneschijn bleken volkomen zinloos. Bleken. In zijn derde levensjaar schudde het plantje alle groeiremmers van zich af. Ik ben geen plantofiel dus ik kan slechts gissen naar de reden, maar feit is dat ‘ie nu groeit alsof zijn voortbestaan er van af hangt. (Wat in wezen ook wel zo is, want een aftocht naar de gft-container was aanstaande.) Al vele plantenmijlen heeft hij in enkele weken op eigen houtje afgelegd. De overstap van schuurwand naar schutting werd moeiteloos genomen. Afgelopen week bereikte de drieste plant het hoogste punt, de bovenkant van de schutting. Geen vaste materie meer waarlangs de klimplant zijn zegetocht naar boven kan vervolgen. Opzij of naar beneden is voor planten geen optie. De natuurwetten schrijven voor dat al dat groeit dat doet in de richting van de almachtige zon. En ons plotsklaps groeigrage klauterplantje kan daarom nog maar één ding doen; Proberen de gigantische stap te maken naar de ver weg gelegen gasbol. Inmiddels bijna 20 centimeter grijpende steeltjes en bladeren tasten vruchteloos in de hoogte. Niks om zich aan vast te klampen, slechts het idee dat het moet. Gedreven door een oerkracht, gedoemd om te falen. Waar gaat het heen. Voorlopig nog heel even omhoog maar het moment dat de zwaartekracht het wint van de klimop zal niet lang meer op zich laten wachten. Toch zal ik hem daarna steunen. Hem met liefde begeleiden langs muur en schutting. Groeiend en groeiend, heen en weer. Doorgaand, zonder hoop op het vervullen van de schijnbare levensverwachting. Mijn dapper groen ding.

Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer