Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Niets is Abnormaal Home | Profile | Archives | Friends
Paranormale zaken onder de aandacht en aanspreekbaar maken!

Er zijn zaken die je altijd bij zullen blijven, en die je gewoon wilt koesteren!7/7/2014

Gisteren zou ik met een paar vrienden gaan gokken, en aangezien het redelijk mooi weer was besloot ik om een paar uur eerder te gaan, en de Parkway te nemen om in Cherokee te komen. Een schitterende rit, vooral omdat de bomen één kleuren spektakel zijn, echt ongelofelijk mooi en dan erger je je pas echt als je ziet dat ze een heel stuk berg aan het omtoveren zijn in een resort voor rijke Republikeinen, die minder met de natuur hebben dan ik, want anders zou je die natuur wel in stand houden! Maar nee, niet in de USA, daar pletteren ze gewoon een stuk of 30 huizen tegen een bergwand, lang leve de inkomsten van de ontwikkelaars, hoop oprecht dat ze door de financiële crisis die huizen niet kwijt kunnen en gewoon op de fles gaan! Maar doordat het A: stil was en B: het te koud was door de wind, om uit de auto te gaan, was ik veel te vroeg in Cherokee en besloot om maar eens in het museum van de Cherokee indianen te gaan kijken, iets waar je normaal gesproken eigenlijk nooit aan toe komt. Dat museum ligt nogal verscholen, maar als je de bordjes volgt, of zoals ik deed, je TomTom er op instelt, is het best te vinden. Het is een houten gebouw, niet groter van een meter of 20 in het vierkant, en toen ik m'n wagen parkeerde, was dat de enige op de parkeerplaats. 


Binnen rook het lekker, vraag me niet waarnaar, muskus of zo iets, er hingen beren huiden, er stond een hele grote opgezette Grizzlybeer (beetje vreemd omdat die hier niet voorkomen, alleen zwarte beren, en die zijn alleen gevaarlijk als ze jongen hebben!) er stonden tenten, hingen foto's en voor ik het wist was ik een half uur verder. Eerst had ik alleen een oude indiaan gezien die bij de kassa zat ($5) en verder niemand, nu waren er echter nog 3 oude indianen bij gekomen, die er om leken te smeken te worden aangesproken en dus deed ik dat maar, waarbij ik me richtte tot de man die me de baas leek, gezien z'n prachtige kostuum (had er de pest in geen fototoestel bij me te hebben, maar ik denk niet dat ze dat er op prijs hadden gesteld) en zei "First my respect, but I've got the feeling that this museum is not really telling the story of the Cherokee indians, more the story as US visitors would like to see it?!" 
Daarop volgde het verhaal van de Cherokee, hoe ze bij een gedreven waren en in dit dal terecht waren gekomen, hoe geïsoleerd het was geweest en hoeveel er waren gestorven door hongersnood en ziektes, opgelopen door contact met de nieuwe bewoners van het continent, afkomstig uit Europa en vol met ziektes, waar ze zelf geen last van leken te hebben, maar dodelijk waren geweest voor een groot deel van het Cherokee volk!! Zo had ooit één van de opperhoofden na het roken van een vredespijp, de hand moeten schudden van de Generaal die hem verslagen had, binnen een dag was hij zo ziek van de diarree dat hij 3 dagen was overleden als gevolg van uitdroging, net als z'n vrouw die voor hem gezorgd had! 


M'n GSM ging en m'n vrienden vroegen waar ik bleef "liever nog een poosje hier! gaan jullie maar gokken, ik kom denk ik nog wel, en zo niet... ook goed!" want laten we eerlijk zijn, als je net als ik geïnteresseerd bent in leven in en met de natuur, dan is een gesprek met deze oude mannen een buitenkans die je niet aan je neus voorbij mag laten gaan! Het werd donker buiten en toen gebeurde iets dat mijn vrienden hier het "Rob Effect" plegen te noemen, ik werd uitgenodigd om met hen mee te komen en met hen te eten. Ik belde mijn vrienden even en die bevestigde mijn stelling "this can only happen to Robert!" en misschien is dat ook wel zo, maar komt dat alleen maar omdat ik me altijd open probeer te stellen voor alles wat er op me af komt, en ik ben er van overtuigd dat iedereen die net als ik probeert om een ander altijd met respect te behandelen, het zelfde was overkomen! Ik kon m'n wagen laten staan, want de mannen woonden in 4 bescheiden hutten, een klein stukje het bos in, direct achter het museum. Er werd een vuurkorf neer gezet, een vuur gemaakt en kwam er eentje aanzetten met een paar lappen vlees (uit de super zo te zien!) en werd er gegrild, terwijl ze door gingen met hun verhalen. Hoe ze het recht op gokken hadden verkregen en dat ook Las Vegas een indianen reservaat was, dat ze met de opbrengst van het Casino iedereen gratis medische hulp hadden bezorgt, dat hun kinderen bijna allemaal naar de universiteit gingen omdat er geld genoeg was om voor ieder de studie kosten te dragen. Dat ouderen, zoals zij, aanspraak konden maken op $1500 per maand, het dubbele van een staats AOW in de USA, en nog veel meer dingen die me minder interesseerden. Maar ook over hoe belangrijk het was om respect te hebben voor de bossen, de rivieren, de dieren en de mensen binnen hun gemeenschap. Het werd koud en tegen een uur of 10 zat ik tussen 4 oude indianen, net als zij onder een warme deken in het vuur te staren. Ik probeerde hen uit te leggen dat in Nederland genoeg mensen rondliepen die met respect over de indianen spraken, hun levenswijze van weleer bewonderden en die net als zij, probeerden om in harmonie te leven met hun omgeving.

Dankzij de wonderen der techniek en mijn Motorola in het bijzonder, kon ik hen even een blik gunnen op de Hyves "Native American People". Het gesprek kwam op respect voor je voorvaderen, en dan hebben ze een goede aan mij, ik geloof namelijk dat we hier zijn om wat te leren, en dat we terugkomen in de kinderen van onze kinderen hun kinderen. Of gewoon als vogel of rat of ... om het even wat, Energie is niet vergankelijk, hersenenergie dus ook niet en als we dood gaan komen we vanzelf weer ergens op deze aardkloot te voorschijn, niet dat we ons daar van bewust zullen zijn, maar dat is gewoon wat ik geloof en daarom heb ik respect voor mijn voorvaderen, omdat zij ons gemaakt hebben tot wat we zijn! Dit bleek geloof ik aardig met de filosofie van deze indianen overeen te komen en toen ik m'n zoveelste shagje wilde draaien hielden ze me tegen en kwam er een mooie oude pijp te voorschijn. "Zeg je vrienden maar dat je hier blijft slapen, dat is, als je wilt" en dat wilde ik wel, ik belde even, en toen ik ze er van had overtuigd dat ik volkomen veilig was, gingen zij verder met gokken en ik nam een eerste trekje van die pijp! Nu ben ik wel wat gewent, maar voor de kenners: wat ik daar te roken kreeg maakte Sneeuwwitje een supersoftdrug! Binnen de kortste keren zag ik wolven om het vuur heen sluipen, veranderden de hutten in tenten, en verschenen er steeds meer mensen, liepen er kinderen te gillen, zag ik een waanzinnig mooie indiaanse (prachtig lang zwart haar, en een gezicht als een droom!) en te veel andere dingen om die allemaal op te kunnen schrijven, er werd gedanst, gegeten en ik werd bij de hand genomen door die ongelofelijk mooie vrouw, weg van het vuur.... en ik werd om precies 6 uur vanmorgen wakker! 


De oude man in wiens hut ik blijkbaar had geslapen was al wakker en gaf me een kop koffie, waar mijn haren van overeind gingen staan, en ik ben toch wel wat gewent! Hij lachte een beetje "je was een behoorlijk eind weg!" en ik kon hem alleen maar gelijk geven, "Yep STONED ALS EEN AAP!" Maar de man knikte ontkennend, "nee, we hebben je de kans gegeven om te zien hoe wij leefden, 500 jaar geleden, voor dat we gedwongen werden ergens te gaan leven waar onze levenswijze volkomen op z'n kop werd gezet, en we van jagers, boeren werden!" Ik kreeg een maiskoek, rookte buiten in de mist een shagje en nam toen afscheid van de man, de andere 3 heb ik niet meer gezien, maar hij beloofde hen van me te groeten, ik ben naar mijn auto gegaan, heb de TomoTom op "thuis" gezet en ben weg gereden. 

Ik was om half 10 thuis, het is nu 14:43 en ik begin nu pas te beseffen dat ik een unieke belevenis heb gehad. Ik zou graag terug willen, maar denk dat ik dan nog de oude mannen, nog hun hutten zal terug vinden. Het bewijs dat ik niet gedroomd heb zijn de bezorgde SMSjes van mijn vrienden die zich afvroegen waar ik uit hing, de "outgoing calls" met tijd en datum op m'n GSM en de lucht die ik bij me heb, ik stink naar koeienhuid! 

Wilde dit met jullie delen, verklaar me gek, zal me een zorg zijn, ik zal deze herinnering koesteren en als ik volgende week weer naar Cherokee ga, zal ik "misschien" gaan kijken, maar ik ben een beetje bang voor wat ik misschien aantref... niets

 

Goed, ga er maar even voor zitten, want ik ben zelf nog niet helemaal bekomen, maar wil dit alleen al om niks te vergeten, zo snel mogelijk goed 'op papier' hebben. 


Toen ik vanmiddag op een uur of 2 bij het Museum aankwam, was het parkeerterrein weer verlaten, het is nu eenmaal niet de tijd dat hordes toeristen dat dal bestormen en met hu kinderen een regenachtige dag doorbrengen in een museum, daar kwam bij dat de regen had opgehouden en de zon aan het doorbreken was, dan kan je beter over de Parkway rijden en genieten van het kleurenspel, in plaats van in een muf museum rond te hangen. 

Tot zo ver nog niets aan de hand dus, maar toen ik het gebouw binnen ging zat er dit maal een aardige dame achter de balie, die me welkom heette in "the Museum of the Cherokee people". De eerste twijfels over wat er gebeurd was kwamen toen ze zei dat de entree $15 was, maar waar ik echt even een klap van in m'n smoel kreeg was toen ik vroeg hoe het kon dat een kaartje in één dag 300% duurder was geworden, ze me verbaasd aankeek en zei "een kaartje kost al jaren geen $5 meer!" ze keek naar buiten "is dat uw auto?" ik knikte bevestigend "die heb ik dinsdag toen ik naar huis ging zien staan, maar u heb ik nog nooit gezien!" 
Ik keek haar waarschijnlijk een beetje TE verbaasd aan, en vervolgde "ik ben de enige hier, dus als u al hier geweest bent zou ik het moeten weten en als u betaald heeft om binnen te komen, kan dat alleen aan mij geweest zijn!" Ik haalde eens diep adem "gisteren zat er hier een oude man, hij droeg een eenvoudige indianen outfit en later kwamen er nog 3 oude mannen binnen lopen, waarvan er eentje heel mooi gekleed was!" 

Nu ben ik al jaren betrokken als "Paranormal Investigator" bij een paar internet site, en ik heb al heel wat rare en onverklaarbare dingen gezien in m'n leven, maar wat ze vervolgens zei deed me denken aan "Welcome to the Twilightzone!" Ze werd een beetje bleek en zei toen "oh.. my god... you've seen the 4!" ze kwam gehaast achter haar balie vandaan en trok me aan m'n hand mee de ruimte in "kijk, waren ze dat!" en ze wees op 4 foto's die aan de wand hingen, en ik kon niet anders dan stamelen dat ze dat inderdaad waren, terwijl ik de tekst las die er bij stond. De oude man die er als een opperhoofd had uitgezien was overleden in 1905 en was de originele oprichter van het museum "dat bedoeld was om de geschiedenis van het Cherokee volk nooit verloren te laten gaan" De man die achter de Balie had gezeten was overleden in 1972 en de laatste van de "beheerders" van het museum, alvorens het eigendom was geworden en onderhouden werd door het Casino. De andere 2 waren beheerders geweest in de jaren die daar tussen lagen en net als de andere 2 allang overleden! 

Ik weet niet eens meer hoe ik precies naar buiten ben gekomen, maar ik ben m'n auto ingeklommen en heb eerst eens even rustig een shaggie zitten roken! Dit was even meer dan ik kon hebben en zeker meer dan ik verwacht had aan te treffen, hoewel, in één van de dromen van de afgelopen nacht had ik iets dergelijks al een keer op me af zien komen! Ik had net een tweede shaggie gerold (neem altijd mijn eigen Nelson Zware mee!) toen er op het raampjes geklopt werd. De dame van de receptie stond naast mijn wagen met een beker koffie "ik denk dat je dit wel kan gebruiken, en als je denkt dat je er tegen kan om meer te horen, kom dan even binnen" en dat duurde nog 2 shaggies! 

Toen ik binnen kwam was ze in gezelschap van een oudere indiaan, gewoon in t-shirt en spijkerbroek, die zich voorstelde als Jeff, en me vroeg waar ik even wilde gaan zitten om z'n verhaal aan te horen. Mjn auto dus! daar voelde ik me op dit moment even het veiligste! We namen ieder een beker koffie mee, de ramen open en terwijl hij een sigaret opstak, draaide ik nog maar een shaggie (maar goed dat ik altijd een reserve pakkie in m'n dashboardkastje heb liggen! want ik rookte mee dan ik de laatste weken gedaan heb!) Hij zei een poos niets, maar zei toen, terwijl hij door de voorruit naar buiten staarde "geloof je in het paranormale?" ik viste één van mijn kaartjes uit mijn zak "Paranormal Investigator, ik sta er open voor, heb al meer Deja Vu's gehad dan me lief is, en al meer gezien dan ik eigenlijk zou willen, beantwoord dat je vraag?!" de man keek me nog steeds niet aan maar knikte "dan begrijp ik het, alle mensen die is overkomen wat jou is overkomen, stonden er open voor en waren op de één of andere manier paranormaal begaafd" Wel ik vind mezelf niet paranormaal begaafd, hooguit gevoelig voor paranormale zaken! en dat zei ik hem dan ook. Hij knikte weer, nu keek hij me aan "ik zal je vertellen wat je is overkomen, zodat je het een plaats kan geven" 

Waar het op neer kwam? Eens in de zoveel jaar waren er bezoekers geweest die de zelfde ervaring hadden gehad als ik, die een deel van een dag of in één geval zelfs 3 dagen kwijt waren, omdat de 4 oud mannen die het zo belangrijk vonden dat hun geschiedenis bewaard bleef, zich gemanifesteerd hadden aan die bezoeker. Hij zelf was één van de eersten die dit hadden mee gemaakt, in 1986 was hij hier naar binnen gelopen, gewoon uit nieuwsgierigheid en omdat hij als Cherokee indiaan vond dat het tijd werd om eens wat meer aandacht aan z'n verleden te schenken. Hij was al de jaren daarvoor te druk bezig geweest met geld verdienen en nu hij besloten had dat het mooi was geweest, zich willen aanbieden als vrijwilliger. Hij had precies het zelfde mee gemaakt als ik, z'n beschrijving van wat hem was overkomen, kwam voor bijna 100% overeen met wat mij was overkomen, met dat verschil dat hij 's morgens in 50 minuten naar z'n huis was gelopen en z'n auto had laten staan. 

"ik heb het er daarna met iedereen die net als jij terug kwam omdat ze wilden weten wat er gebeurd was, het er over gehad, maar er is geen verklaring voor te geven!" ik kon hem geen ongelijk geven, want ik heb een hoop gelezen over een gat in de tijd, en over geesten die aan mensen verschenen, maar dat het zich zo sterk manifesteerde, "ik begrijp niet dat mijn auto leeg op de parkeerplaats heeft gestaan, dat ik kon bellen en gebeld was, daar kan ik echt geen verklaring voor geven!" Hoewel... er is in een aantal verhalen sprake van parallelle werelden, waarin we allemaal leven in één ruimte, maar waarbij tijd en plaats niet relevant zijn, en waarbij iemand van de ene in de andere wereld stapte, gewoon door een gat in de wand tussen de dimensies! "Stel dat die oude mannen hier leven, maar dan in een andere dimensie?" hij knikte "daar hebben we het allemaal ook over gehad, maar het is niet logisch dat die 4 in één ruimte zijn!" ik kon een (nerveuze) grinnik niet onderdrukken "nee het is logisch wat ons is overkomen!" en daar moest hij me dit keer gelijk in geven. 

We zijn samen gaan eten, hebben nog zeker 2 uur zitten praten over niet alleen wat ons was overkomen, maar ook over wat een onrecht de indianen door de jaren heen is aangedaan! Dat ze het nu beter voor elkaar hadden, omdat ze door de opbrengsten van het Casino de beste Medische hulp hadden, alle kinderen konden studeren en zoals hij zei, er ooit een president zal zijn van indiaanse afkomst! Misschien hoort dat wel zo, per slot van rekening waren zij hier het eerste! Toen we afscheid namen moest ik beloven volgende week of zo nog een keer langs te komen, maar dan gewoon als vriend, want mensen die een dergelijke ervaring deelden zijn vrienden voor het leven, zei hij en ik kon hem geen ongelijk geven! 

Toen ik naar huis reed was het al bijna donker. Het was bij jullie al 3 uur 's nachts toen ik aan dit stukje ben begonnen. Denk dat ik het net voor 6 uur on-line kan hebben. 
Mensen die me kennen weten dat ik een verschrikkelijke hekel heb aan liegen, dat ik altijd probeer om gewoon eerlijk te zijn, en het delen van deze ervaring met jullie was één van die dingen die ik in het leven belangrijk vind, of jullie me nu geloven of niet, het is me om het even, want ik heb iets mee gemaakt dat zo bijzonder was, dat ik daar heel blij en trots om ben. En door dit op te schrijven hoop ik dat ook jullie een beetje dat heerlijke gevoel hebben, dat ik op dit moment voel! En wie weet, overkomt jullie ooit ook iets dergelijks! 

Voor wie een verhaal te delen heeft, (maakt niet uit waarover) maar er zijn naam niet onder durft te zetten, stuur het me maar in email en ik zal het plaatsten als "een bijdrage van een vriend(in)" 

Het was toen ik dit neer typte, om 3:59 was ik klaar (9:59 voor jullie) en nu ik het nog eens heb door gelezen, twijfel ik nog steeds aan geen woord dat ik heb neer geschreven!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Dingen die ons altijd bij zullen blijven!7/7/2014

Er zijn van die dingen, die hoelang geleden ze ook gebeurd zijn, nooit meer helemaal uit je geheugen zullen verdwijnen. Zo was de meest recente, de moord op Pim Fortuyn, maar wat dacht je van de eerst mens op de maan, dat waren TV beelden die je nooit meer vergeet! Dat wil zeggen, tot je de film Capricorn One hebt gezien, want dan kan je wel eens gaan twijfelen! Maar ook iets om nooit te vergeten waren de eerste uitzendingen vanaf het REM eiland, die we ontvingen door een plank omwikkeld met snoer op een ladder te leggen. Mister Ed het sprekende paard was een verrijking van ons leven, om het over de eerste TV reclames nog maar niet te hebben! De Radio piraten voor de kust, stiekum met een transistor radio in bed luisteren naar Radio Luxenbourg, AFN, en later Caroline, Veronica en RNI. Dan natuurlijk ook de bomaanslag door Veronica op het schip van Radio Nordsea International, dat was er ook zo eentje om nooit meer te vergeten, heb ergens nog steeds een cassette tape met de uitzending, een door de rook hoestende DJ’s en een kapitein die een SOS door riep! We zaten voor de radio tot de zender uit de lucht ging, spannende tijden! en daarmee werd gelijk het einde ingeluid van de piraten, eeuwig zonde! 
Recentelijk was er natuurlijk de aanslag op de Twin Towers, iets waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds geen moer van begrijp. Op het moment van de aanslagen, was ik in North Carolina en die dag was ik net naar buiten gelopen met m'n camera om dat een koe bij de buren zo hard stond te loeien, dat alles er op wees dat er een kalf geboren ging worden, het werden er twee! En ik stond daarvan foto’s te maken, toen m’n mobieltje begon te piepen, en vanuit Nederland werd ik door mijn vader gebeld die zei dat is snel een TV moest opzoeken, en ik had de TV net op tijd aan gezet, om de tweede plane in de Towers te zien verdwijnen. Blijf het vreemd vinden dat die gebouwen in elkaar zakten, terwijl je mensen zag staan zwaaien, daar waar de vliegtuigen er in waren gevlogen, dus zo heet kan het er niet geweest zijn. Maar goed, dagen mocht er geen vliegtuig de lucht in, en ik begon me af te vragen hoe ik ooit op tijd voor mijn werk, weer thuis moest komen. De grote vliegvelden gingen weer open, en ik kreeg van Delta al te horen dat ik eventueel met een bus naar Atlanta gebracht zou worden, maar gelukkig 3 dagen voor ik naar huis moest ging het vliegveld van Asheville ook weer open. En waarschijnlijk mede doordat ik daar zat, maakte het geheel meer indruk op me, dan wanneer ik in Nederland geweest was. 
En dan waren er de meer persoonlijke zaken, het overlijden van m’n grootouders kwam niet echt als een schok, het is iets dat je schijnt te verwachten, maar wat wel een schok was was het overlijden van Ankie, waarschijnlijk de enige vrouw waar ik ooit echt van gehouden heb. Toen bleek dat ze kanker had waren we ons rot geschrokken, daarna de vreugde toen ze te horen kreeg voor 100% genezen te zijn, maar uiteindelijk kwam een paar maanden toch de klap, toen de kanker terug bleek te zijn, en ze binnen 14 dagen dood was! Dan het overlijden van m’n zwager, veel te jong en een vent die het echt niet verdient had om in Afrika één of ander onbekend tropisch virus op te lopen! Kon hem langzaam zien doodgaan en ik vergeet nooit dat ik tijdens een meeting te horen kreeg dat het gelukkig over was, heb zitten janken als een klein kind! 

Ik zit nu heel diep in mijn geheugen te spitten, maar ik kan me eigenlijk geen "leuke" dingen voor de geest halen, die echt een blijvende impact op me gehad hebben. Oké een paar, zoals de opluchting toen ik in een opwelling Janneke vroeg of ze niet met me verder wilde, en ze zei geen zin in trouwen te hebben, kwam ik mooi weg! Mijn opbloeiende liefde voor Iris, en wat altijd een prachtige vriendschap is gebleven, al meer de 45 jaar! De kinderen in mijn leven, al of niet van mezelf, die me vreugde schonken door hun onvoorwaardelijke liefde! Maar dat brengt me ook op het verhaal van dit blog, want het zijn toch echt de negatieve dingen die ons overkomen die ons voor altijd bij blijven.  

Om het maar heel simpel te zeggen, de dingen die ons het meest bij schijnen te blijven, zijn de dingen die zeer doen! 

 Het volgende verhaal heb ik "op papier" gezet in een iets andere versie, ergens in 2007. Ik besloot om het van me af te schrijven, toen het al een paar dagen door m'n kop had gespookt. Waarom ik he zo wie zo nooit echt zal vergeten lezen jullie aan het einde wel, maar ik wil graag dat ook mijn lezers op Hyves dit verhaal leren kennen, Daarom loop ik vandaag door het blog heen en haal alle taalfouten er uit, althans dat hoop ik! Maar er zijn ook een hoop dingen, vooral details, die ik in de eerste versie vergeten ben. Dit is echt zo'n verhaal dat ik wil delen, gewoon omdat het mij enorm heeft aangegrepen, en toen ik daarstraks bezig was er door heen te lopen kreeg ik het op een paar momenten weer te kwaad! Het is een verhaal dat alles te maken heeft met respect en naastenliefde, met onbegrip over hoe mensen kunnen zijn, en over hoe mooi iets zou kunnen zijn als we allemaal eens zouden proberen ons als MENSEN te gedragen! Dit is iets is wat me altijd zal bij blijven, zolang als ik leef en waarvan ik hoop dat het ook jullie iets zal doen! Niet dat ik jullie ook aan het janken wil hebben, maar omdat ik hoop dat jullie mij daardoor wat beter begrijpen, waarom ik dingen doe en zeg, en hoe ik in het leven sta! Doe me een lol, als je het mooi vind, en dat hoop ik maar, stuur dan de link naar al je vrienden, het waarom zal je zelf dan wel begrijpen!

 


Het was in de zomer, het was denk ik 1976 en ik voer als 2e machinist op een boot die alles vervoerde dat geld in het laatje bracht, waardoor we in de kleinste havens terecht waren gekomen, plaatsen waar je nog nooit van gehoord had! Maar we deden natuurlijk ook wel grotere havens aan, en dit keer liepen we de haven van Dakar in Senegal binnen. Ik was vrij van wacht en hing over de reling, een peuk in m’n mond, een potje bier in m’n hand en m’n fototoestel om m’n nek. De zon brandde behoorlijk, maar een lekkere wind van zee maakte het wel heel erg aangenaam, en zo nu en dan een foto makend, genoot ik gewoon van het uitzicht, terwijl we de haven binnen voeren. Senegal was één van de weinig landen in Afrika waar je redelijk veilig over straat kon, dat was in Nigeria wel anders, als je daar het haventerrein af wil, moet je een pistool huren,m anders mag je niet eens de poort uit! Maar Nigeria was Engels, en Senegal was Frans en je kunt veel van die haantjes zeggen, ze hebben hun koloniën over het algemeen netjes achter gelaten! Die landen hebben bijna allemaal een redelijk functionerende democratie en een goed draaiend ambtenaren apparaat. Net als de Engelsen maakten ook de Belgen er een zooitje van, gewoon omdat ze te lang door gingen met de baas spelen, Congo is daar weer een goed voorbeeld van! Maar dit verhaal gaat niet over het koloniaal beleid van Europese landen, maar over heel iets anders, dus laat ik maar verder gaan! 

We lagen nog niet voor de kant of er stond een groep kinderen bij de gangway (loopplank voor niet zeerotten), ze verkochten fruit, maar vooral souvenirs, variërend van pakjes postkaarten, tot mooie hand gesneden beeldjes, waarvan ik er inmiddels al een partij in m’n hut had staan, maar voor nog meer moois had ik altijd wel plaats en later die dag kocht, of beter, ruilde ik, een mooie peddel voor 5 pakjes sigaretten. Dat ding heb ik nog steeds, staat ergens in de hoek van m'n slaapkamer. Nu is Frans nooit m’n sterkste taal geweest, maar ik slaagde er toch aardig in om met de kinderen te praten, zo kwam ik te weten dan het knulletje dat me de peddel had verkocht liever sigaretten had dan geld, dat was omdat hij die laatste straks per stuk in de stad ging verkopen. De peddel, zo verzekerde hij mij, was door zijn grootvader gemaakt en behalve dat hij hem later een deel van het geld zou gaan brengen, hij wilde ook één pakje sigaretten voor de oude man bewaren. Hij praatte honderduit en vertelde dat hij later naar school wilde, dan naar de universiteit om uiteindelijk president te worden! Want net als de huidige president was hij hartstikke goed in dammen en hij schreef ook gedichten! (de toenmalige president van Sengal was inderdaad een dichter, een dammer en een filosoof) Toen ik hem vroeg me dan eens een gedicht te laten lezen stammelde hij dat hij nog niet lezen of schrijven kon, maar later… nu had hij die gedichten alleen maar in z'n hoofd! En verdomd, hij deed z'n ogen dicht en ratelde er iets uit wat ik niet kon verstaan, maar dat wel mooi klonk! Ik vroeg hem hoe oud hij was en kreeg te horen dat hij geen idee had, z’n grootvader zei dat hij waarschijnlijk 8 was, maar ook die wist het niet zeker, hij was geboren toen z'n ouders hun geluk ergens anders hadden gezocht. Z’n ouders waren al lang geleden weer vertrokken, ze hadden hem bij z'n grootouders gebracht, en eerst hadden ze nog geld gestuurd, maar nu waren hij en z’n grootvader volledig afhankelijk van het geld dat hij verdiende met het verkopen van wat z’n grootvader uit hout kon maken, z'n oma was ook al weer een tijdje dood. 

Niet alleen ik, maar ook de meeste andere bemanningsleden hadden de grootste lol met de kinderen, ze waren open en eerlijk en de onze dag kon helemaal niet meer kapot toen het knulletje en een meisje ons uitdaagde, om voor een pakje sigaretten tegen hen te dammen. Menno (de 2e stuurman) tekende met een krijtje een dambord op het dek, en met doppen van Amstel en Becks bier werd vervolgens aan ons uitgelegd hoe je moest dammen, want we verloren allebei dik! En niet omdat we ze wilde laten winnen! De kinderen speelden ook nog even een potje tegen elkaar en dat ging zo snel dat er voor mij als goed bedoelende hobbydammer, geen touw aan vast te knopen was! Het liep tegen etenstijd en de mafketel die we als kapitein hadden, had in z’n wijsheid besloten dat op de ene zaterdag, pannenkoeken en erwtensoep op tafel kwamen, en de andere week hadden we dan Groningse rijsttafel: bruine bonen met spekkies, gebakken en rauwe uiten en pikkels! (niet te vreten!) En geloof me, of het nu zoals vandaag een dikke 35oC was, dat donderde niet, Hollandse winterpot op Zaterdag! Dankzij die randdebiel had ik al snert zitten eten, terwijl we over de Amazone voeren en de vogels dood uit de lucht vielen van de hitte! 45oC buiten en 22oC in de accommodatie, de Airco kon het maar net aan! en wat kregen we te eten?! Juist van dat bruine beton! Geen slechte vent, maar zwaar Christelijk en een geboren Delfzijler, dat maakt het dubbel erg, wan als hij kwaad was kon je hem ook nog eens niet verstaan! Maar hoewel een beetje gestoord, een slechte vent was het niet, en dat bewees hij u ook weer, door de kok opdracht te geven extra pannenkoeken bakken en de kinderen werden uitgenodigd om samen met ons, op het achterdek onder een tentzeil, te eten! Het smaakte hen misschien een beetje vreemd, lekker vonden ze het in elk geval wel, want tegen de tijd dat het donker was geworden, was alles leeg, en ik bedoel echt leeg, want de kinderen hadden met stukjes pannenkoek, de laatste druppels soep uit de pan zitten vegen! Omdat de kinderen bang waren dat de bewakers van het haventerrein hun sigaretten zouden afpakken, vroegen ze of we die tot de volgende dag wilden bewaren, maar we wisten een betere oplossing en zeiden dat ze wel op het achterdek konden blijven slapen. Er werden wat dekens naar boven gehaald om voor de totaal 11 kinderen, een slaapplaats te maken. We speelde nog een paar keer een potje dammen, maar nadat ik voor de 10e keer verloren had, was ook voor mij de lol er een beetje af en gingen we maar slapen. Ik liep nog een keer door de machinekamer, daar draaide de diesel die voor de stroom moest zorgen gelukkig probleemloos en toen ik daarna nog even op het dek keek, lagen de kinderen al te slapen, vol gegeten en dol blij met hun “nieuwe vrienden”. 

De volgende morgen werd er weer op dek ontbeten en kregen ook de kinderen weer genoeg om de dag door te komen, maar toen moest er weer gewerkt worden, we moesten een hulpmotor overhalen en daar hadden we op zondag mooi de tijd voor. De kinderen verdwenen naar de stad en het schip kwam weer tot rust! Omdat het zondag was moesten we alleen even, net als dus elke zondag! bij de kapitein in z'n hut komen, hij speelde net als altijd een psalm op z'n keyboard, en jammer genoeg voor hem, was er niemand die mee kon zingen en was er ook niemand die er de behoefte aan had het te leren! We kregen ons oranje bitter, lieten hem 10 minuten wat voorlezen uit de bijbel, luisterden weer naar een liedje en toen zat het er wat ons betreft voor deze week weer op! Doe liever aan echter naastenliefde, daar heb je tenminste wat aan dan aan dat gekwezel uit de bijbel! 
’s Middags zat ik met m’n assistent op het dek een peuk te doen, toen die met het idee kwam om de kinderen echt blij te maken en een dambord met stenen voor hen te maken. We waren toch klaar, dus waarom niet en er werd een plank betimmerd met stukjes zg. latoenkoper (heel dun koper in velletjes, dat we als vul materiaal gebruikten) en ik zaagde een staaf aluminium en een staaf koper in schijfjes. Even over de slijpsteen om de scherpe randjes weg te werken en we hadden een schitterend damspel! 
Maandag werd er gewerkt, het schip werd gelost maar dat ging wel een paar dagen duren, want de dingen gaan in Dakar niet zo snel! Onze lading werd doos voor doos met de hand in een net gezet, uit het ruim getakeld en daarna volde op de kade het zelfde, maar dan in omgekeerde volgorde en in een truck. Tegen de tijd dat de havenwerkers weg gingen, kwamen de kinderen weer te voorschijn, we kochten hun fruit, wat van hun andere rommel en we gaven ze weer te eten. We speelde dammen met het nieuwe damspel, en ik kan me de uitdrukking op het kindersmoeltje nog zo voor de geest halen, toen ik zei dat hij het spel wel mocht hebben! Het knulletje straalde, hij snapte er niks van, maar was dolgelukkig! Dat is denk ik meer naastenliefde dan een stuk uit de bijbel voorlezen aan mensen die er niets van willen weten! Voor ik het vergeet, of beter, nu ik dit tik schiet het me weer te binnen, z’n naam was Loiiee. We bleven nog een week liggen en toen de kinderen de volgende morgen weer naar de stad gingen, om te handelen en te proberen om aan andere zeelui hun rommel te verkopen, vroeg ik aan het knulletje om naar z’n grootvader te gaan en me een trommel te bezorgen, zo’n holle boomstam met een stuk huid er overheen gespannen, in ruil daarvoor zou ik hem 4 sloffen sigaretten geven! Hij zei dat hij dan wel een halve dag moest lopen, omdat z’n dorp een paar kilometer landinwaarts lag, en ik gaf hem omgerekend $1, zodat hij terug de bus kon nemen, en hij beloofde me dat hij woensdag terug zou zijn, met een trommel! 

Dinsdagmorgen werd ik wakker omdat de matroos van de wacht op de deur van m’n hut stond te trommelen, ik keer naar het alarmpaneel tegen de wand, maar daar was niets te zien, toen keek ik op m’n horloge en zag dat het net 6 uur was geweest, een beetje raar moment om te worden wakker gemaakt, zeker omdat we in de haven lagen en er nog geen dag voor een uur of 9 begonnen was met lossen. Ik deed de deur open en keek in het opgewonden gezicht van Pinto, geloof tenimste dat hij zo heette, ik weet nog wel dat het een Kaapverdiaan was, hij zei dat ik mee naar het dek moest komen en ik hees me in een broek, stopte een L&M in m’n mond en terwijl ik mijn longen eens lekker schoon hoestte als gevolg van de bijtende rook, liep ik naar het dek. 
Daar stonden Loiiee’s vriendinnetje (die ook zo goed kon dammen) en nog 4 kinderen, allemaal met betraande smoeltjes en toen ik me door m’n knieen liet zakken, vloog het meisje me gelijk om m’n nek en begon erbarmelijk te janken. Het kostte me even een paar minuten, voor ik het kind een beetje rustig gekregen had en in m’n beste Frans kon vragen wat er in godsnaam aan de hand was. Wat ze toen zei liet m’n hart bevriezen.. “Loiiee wilde gisteren al naar z’n dorp gaan, ik wilde mee gaan, omdat ik daar ook woon, maar ik moest eerst nog helpen schoonmaken in de winkel waarachter we mogen slapen, dus zouden we vandaag gaan… gisteren had hij aan iedereen trots z’n “gouden damspel” laten zien, en toen ik wakker werd, hadden ze dat gestolen… en eh…” Ze begon weer te janken, en het kostte haar moeite verder te gaan, toen ze zei “En Loiiee hebben ze vermoord!” 

Ik weet niet meer wat m’n eerste reactie was, ik voelde me schuldig omdat ik hem dat dambord gegeven had, ik voelde een blinde haat tegenover iedere volwassen neger in dit land en waar dan ook ter wereld, en ik kon wel janken… ik… Godverdomme, ik had een borrel nodig! En een kop koffie om wakker te worden! Deze nachtmerrie moest snel eindigen, maar helaas was het geen droom, maar gewoon de harde werkelijkheid, waar ik in vast zat! Inmiddels waren ook Menno en de kapitein op het dek verschenen en in overleg met hen, besloot ik om de stad in te gaan, ik wilde kost wat het kost het knulletje nog een keer zien, zodat ik tenminste afscheid kon nemen, en nu ik daar toch aan dacht, om als het kon, het dode knulletje naar z’n grootvader te brengen, zodat ook die op een fatsoenlijke manier afscheid zou kunnen nemen en het kind kon begraven. Zou ik dat niet doen, dan was de kans groot dat hij net als al de andere daklozen die elke dag vermoord werden (ook door de politie!) ergens in een kuil naast de vuilnisbelt belanden zou, en dat was iets dat ik echt niet zou kunnen verwerken! 
Menno bood gelijk aan om mee te gaan, wel een prettig gevoel want Menno was een kop groter dan ik, van Ambonese afkomst en hij viel enerzijds minder op door z'n kleur, maar anderzijds maakte hij met zijn verschijning genoeg indruk om problemen te voorkomen! Een uurtje later liepen we samen met de kinderen naar de stad. Nu heb ik de schurft aan lopen en de eerste de beste taxi die we zagen kon wat aan me verdienen! Menno met 3 van de kinderen achter in en ik met het meisje op schoot, voorin. Zij gaf de aanwijzingen over hoe we moesten rijden en nog geen 10 minuten later zat ik op m’n hurken bij een dood knulletje, die in een plas bloed lag, met een doorgesneden keel, terwijl mijn tranen naast z’n koppie uiteenspatte. Z’n keel was zo ver doorgesneden dat ik bang was, dat als ik hem op zou tillen, het hoofd er spontaan vanaf zou vallen! Ik voelde alleen nog maar machteloosheid en een haat die niet te beschrijven viel, een haat tegen mensen die niets menselijks meer schijnen te hebben! 

De Taxi chauffeur die ons had gebracht was blijven wachten en kwam kijken wat er aan de hand was, en of we weer terug gebracht wilde worden. Ik maakte de man duidelijk dat ik niet terug naar het schip wilde, maar dat ik dit kind naar z’n geboorte dorp wilde brengen, zodat z’n grootvader tenminste op een fatsoenlijke voor de begrafenis van z’n kleinkind zou kunnen zorgen! De man keek een beetje verbaasd, en mompelde toen iets van “maar niet in m’n taxi!” om vervolgens te opperen, dat hij wel een aanhangwagentje kon regelen. Ik was inmiddels weer gaan staan, en vroeg hem wat me dat ging kosten. Het kwam er op neer dat hij dacht voor $5 die aanhanger wel te kunnen huren, en voor $50 wilde hij ons wel op en neer rijden! Ik ging gelijk akkoord, het geld verdomde me niet en hij leek wel genoeg te vertrouwen, om er van uit te kunnen gaan dat we ook weer veilig terug aan boord zouden komen. Er werd een deken gekocht, waar we het lijkje in wikkelden en toen de taxi met een aanhangwagentje terug kwam, hebben Menno en ik ieder een kant van de deken beet gepakt en heel voorzichtig het lijkje in dat ding gelegd, dat het wel leek of we bang waren dat hij wakker zou worden! 

Het was nog geen 9 uur in de ochtend toen we de stad uit reden, het meisje (waarvan ik de naam echt niet meer zou weten) zat achterin met Menno en gaf aanwijzingen, en achter de taxi in een op instorten staand karretje, lag het levenloze lichaam van een kind, dat zulke mooie toekomst dromen had gehad, en nooit iets anders in z’n leventje had misdaan, dan proberen te overleven! Je kunt je heel misschien voorstellen hoe ik me voelde, maar dan met de nadruk op HEEL MISSCHIEN, want ik heb er nu nog moeite mee! De rit duurde 2 uur en nog voor het echt heet begon te worden, kwamen we aan in een klein dorpje. Het meisje wees ons de hut van Joiiee's grootvader en toen ik voor de deur stond (oké, geen deur maar een gordijn voor een gat in de muur van een rond geval met strooien dak) vroeg ik me af hoe je in godsnaam aan iemand moet vertellen dat z’n kleinkind vermoord is, om een paar schijfjes aluminium en een paar schijfjes koper! Ik weet nog dat het meisje naast me was komen staan en zei “ik zeg het wel” en dat ik niet vaak ergens zo dankbaar voor geweest ben, want ik wist echt niet wat ik moest zeggen! Ik zal jullie verder de meeste details maar besparen, het kwam er op neer dat de grootvader er kapot van was, maar ook ontzettend dankbaar dat we het kind naar z’n dorp hadden terug gebracht. Het halve dorp was inmiddels uitgelopen en gezamenlijk droegen ze het kind naar iets wat op een begraafplaats leek, net buiten het dorp. Het was nog niet eens 2 uur in de middag, toen ik naast de oude man in de schaduw een sigaret zat te roken, terwijl z’n kleinkind net begraven was! Menno zat met de taxi bestuurder bij wat de lokale kroeg leek te zijn, een biertje te drinken, terwijl ik een kom in m’n handen gedrukt had gekregen, waar iets in zat dat stonk als zeik en dat smaakte als vloeibaar vuur, maar me wel tot rust bracht! 

Ik praatte zo goed en zo kwaad als het ging met de oude man, daarbij geholpen door het meisje (en ik zit me kwaad te maken, omdat ik me haar naam maar niet kan herinneren), en toen het tijd werd om afscheid te nemen, liep hij naar binnen, om weer te voorschijn te komen, met een schitterend ebbenhouten beeldje. Het was een nachtzwart beeldje van een oude man, die verdrietig voor zich uit staarde, leunend op een stok, en die precies uitdrukte hoe zowel hij als ik me op dat moment voelden. “denk aan mij en Loiiee. Telkens als je dit ziet!” was het enige wat hij zij terwijl hij het beeldje in m'n handen drukte. En dat doe ik bijna dagelijks, want het beeldje staat thuis in de vensterbank en telkens als ik er naar kijk, voel ik gelijk weer het verdriet van toen! Ik wilde de man wat geld geven, maar daar wilde hij niks van weten, dit was een geschenk waarmee hij z’n dankbaarheid wilde tonen, omdat ik zoveel respect had gehad voor z'n kleinkind, dat ik hem naar z'n dorp had willen brengen. Zonder dat hij het merkte stopte ik stiekem 10 biljetten van $1 in de inmiddels leeg gedronken kom, die zou hij wel vinden als we weg waren! Ik omarmde de man, hij omarmde mij en ik ging naar de taxi, tijd om terug naar het schip te komen! Het meisje bleef bij haar ouders en even voor het donker was, kwamen we aan bij ons schip. Toen ik de Taxi bestuurder z’n beloofde $55 wilde geven, weigerde hij die “Wat jullie vandaag hebben gedaan, is met geen geld te betalen, geef me voor de benzine en de aanhanger $15 en ik ben meer dan tevreden!” Gelukkig kon ik hem er nog wel toe overreden om een slof L&M van me aan te nemen en meer dood dan levend strompelde ik m’n hut in en pleurde in slaap. 

De volgende dag zaten we stil op het achterdek te zuipen, ook de kapitein, die normaal nauwelijks dronk, deed die avond mee. De stilte werd alleen verbroken door een diepe zucht of het ontkurken van een verse fles bier, of zoals in mijn geval, het volschenken van het zoveelste bierglas, met Oude Bokma. We hadden zo zekr een uur zitten zuipen toen plots (en dit vergeet ik ook niet snel) zei de kapitein “Jullie weten dat ik gelovig ben, ik wil niet voor niets elke zondag dat jullie in m’n hut komen luisteren naar een stukje uit de bijbel, maar wat hier gebeurd is….” Hij nam nog maar eens een stevige slok jenever “… heeft me aan het twijfelen gebracht, want wat heeft dat kind in godsnaam misdaan om zo te moeten sterven!” en omdat wij het ook niet wisten, zeiden we maar niets en namen nog maar een slok. De kaptein zoop net als ik oude Jenever en kan je verzekeren, die 38% alcohol voel je! De slokken die de kapitein nam waren voldoende om ook mij omver te blazen, en hij was het niet gewent, ik wel! Het duurde even, maar toen ging hij verder “als er een GOD is… dan denk ik dat hij met pensioen is…. Of heel erg onrechtvaardig!” en toen volgde er iets dat ik hem in de 4 maanden die ik bij hem aan boord was nog nooit had horen zeggen “GodGloeiendeGoverdomme, wat een tering wereld!” Vanaf die dag hebben we hem nooit meer over de Bijbel gehoord, we hoefden op zondag niet meer in z’n hut te komen, hij ging er niet door zuipen of zo, maar hij was blijkbaar niet meer zo overtuigd van z’n gelijk, als hij voorheen was geweest. 
Later, toen ik van boord ging en nog even een hand ging geven, schopte hij de deur van z’n hut achter me dicht, kwam vlak voor me staan en zei “Die dag… daar in Senegal… ben ik van m’n geloof gevallen!” hij zuchtte en het deed hem duidelijk pijn dit te moeten zeggen “Jij bent een ongelovige hond, zolang als ik je ken, maar je hebt meer hart dan onze lieve heer!” ik wist niet of ik dat nu als een compliment moest zien, maar ik pakte z’n hand, schudde die en zei dat hij z’n geloof wel weer zou vinden, maar diep in m’n hart wist ik dat dit niet het geval zou zijn! Ik vertelde het maar niet hard op, maar ik had hem willen zeggen: "GOD (als hij er al is) is niet rechtvaardig, en je zult iets in je leven moeten meemaken om dat zelf te ontdekken, ik was nooit erg gelovig, nooit geweest eigenlijk, maar deze gebeurtenis heeft me voorgoed genezen!" 

Zo’n 15 jaar gelden werd ik door Menno gebeld, die had via via m’n adres te pakken gekregen en vroeg of ik er wat voor voelde om nog een keertje met een paar man van vroeger samen te komen. We spraken af in een restaurant bij Utrecht en op een zaterdagmiddag stond ik gezellig aan de bar met een hele boel ex-collega’s en ook een hoop die ik niet kende. Er werd lekker gebluft over de mokkels die we gewipt hadden, en de stemming zat er aardig in, toen we aan tafel gingen. Menno nam het woord, deed z’n speech en vroeg of er nog iemand iets wilde zeggen, kapitein Mulder stond op, en zei “Een Toost! Op Loiiee!” en ik, Menno en nog een paar die het verhaal ook kenden, zaten met rooie ogen! Want sommige dingen vergeet je nooit! En zeer zeker niet de slechte! Gek genoeg, nu ik dit verhaaltje zit te bewerken, zit ik weer met natte ogen! Zou dat nu komen omdat ik zo'n jan lul ben, of omdat er nu eenmaal dingen zijn, waar je wel om moet janken, en dat "God ons daarom tranen heeft gegeven!"? 

Nederland, slaap zacht, denk eens aan Loiiee, want ook jullie weten nu wie hij was!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Dromen die geen dromen bleken te zijn!6/7/2014

Zeker 2 maanden lang heb ik kladjes lopen vol schrijven met aantekeningen maar nu moeten jullie er toch aan geloven! Wat hieronder volgt is 100% waar, er is geen woord van gelogen en ik heb het geschreven omdat ik het tijd vond om het op papier te zetten, en met anderen te delen! 

Ik zit te denken, wanneer was het nu ook al weer precies? Ik zat in de 4e klas van de lagere school, en zal dus een jaar of 8 á 9 zijn geweest. Ik was moe, elke dag stortte ik na een uurtje op school te zijn, finaal in en omdat ze dat vreemd vonden, stuurden ze me naar “de Baan” in Rotterdam, alwaar ze wel even precies zouden vertellen wat er met mijn loos was. Ik moest er de 3 dagen dat ik er moest komen opdraven, zoveel bomen tekenen, dat je er een kompleet oerwoud van had kunnen maken! Een “boze” boom, een “Blijde” boom, een “fantasie” boom, een “Boze” boom en zo ging het maar door. Ik moest inktvlekken bekijken en vertellen wat ik er in zag. In elke vlak zag ik een vlinder, maar om die onderzoeker een lol te doen verzon ik er een paar, wat hem weer scheen te verbazen, en ik maar denken dat het juist de bedoeling is, om je fantasie op die vlekken los te laten, want geen zinnig mens kan me wijsmaken er ECHT wat in te zien! Het duurde even, maar uiteindelijk bleek mijn IQ redelijk hoog te zijn, maar kon in niet uit mijn hoofd leren, en omdat ik minimaal 3 boeken in de week las, en ook schoolboeken binnen een dag of wat wel gelezen had, lag daar de oorzaak! Simpel, hoewel… ik had ook altijd pijn, als iemand me ook maar een por gaf, liepen de tranen over mijn wangen, want alles deed pijn, maar dat zat volgens het zelfde rapport, gewoon tussen mijn oren! Pas een paar maanden later, toen ik in de klas finaal in elkaar gestort was en ze me naar een ziekenhuis hadden gebracht, kwamen ze er achter dat ik aan “De Ziekte van Pfeiffer” leed, tegenwoordig wordt dat vrij snel vastgesteld, maar in 1963 waren ze nog niet zo ver. 

Pfeiffer is een vermoeidheidsziekte, de lymfeklieren (zuiveringsstations van je lichaam) gaan opzwellen (onder je oksel of in je hals) en vaak is er verlies van eetlust. De lever kan gaan ontsteken, de milt gaat zich vaak vergroten, kort om, ellende genoeg! Pfeiffer wordt aangetoond in het bloed, daarom kwam er vanaf de dag dat ik ziek thuis moest blijven, één maal in de week een verpleegster langs om bloed te prikken, een prik in je vinger, de druppel tussen 2 plaatjes glas en weg was ze weer, en dat 18 weken lang! Dat het zo lang duurde kwam A: omdat we er zo laat achter waren gekomen en B: omdat er nog iets anders speelde, en dat is waar ik het zo over ga hebben! Maar nog even voor hen die graag alles weten, de ziekte van Pfeiffer wordt ook wel 'kissing disease' genoemd. Het wordt veroorzaakt door het Epstein-Barr virus en dat virus is overdraagbaar via het speeksel. Je kunt dus Pfeiffer krijgen als je iemand met Pfeiffer zoent, uit hetzelfde glas drinkt, hetzelfde bestek gebruikt, door aanhoesten, enz. Zoenen zal het op 9 jarige leeftijd nog wel niet geweest zijn, dus één van de andere opties lijkt logisch. Het lastige is dat je Pfeiffer eigenlijk alleen krijgt als je een lage weerstand hebt. Als je met het virus in aanraking komt en je hebt een hoge weerstand, kan het zelfs zijn dat je helemaal niets merkt. Mijn vermoeidheid had meerdere oorzaken en daardoor was mijn weerstand zo laag dat ik er dus doodziek van was geworden. 

Wat speelde er dan nog meer? Laat ik het zo eenvoudig mogelijk proberen op te schrijven: Als ik naar bed ging om te slapen, werd ik wakker, en wanneer ik naar bed ging om te slapen, werd ik weer wakker, en als ik dan ging slapen, werd ik wakker….. 

Verwarrend? Voor mij zeer zeker, want dit was wat er gebeurde: 

Ik herinner me de eerste keer nog heel goed, dat was omdat het me overkwam op de verjaardag van mijn moeder, ik mocht langer opblijven, het was een zaterdag, en toen ik om een uur of 11 eindelijk in mijn nest lag, vielen mijn ogen gelijk dicht… heel even duurde dat maar, want ik werd bijna gelijk weer wakker, ik weet nog dat mijn eerste reactie was “verrek het is al licht” maar vanuit mijn bed kon ik helemaal het raam niet zien, dat zat boven mijn bed en ik sliep met mijn rug naar de muur (doe ik overigens nog steeds) maar ik zag een raam, dunne gordijnen en ik vroeg me even af of ik soms in het ziekenhuis lag, bij een bezoek aan mijn grootmoeder aldaar, was me opgevallen dat de gordijnen zo verrekte dun waren. Naast mijn bed stond nu een nachtkastje, en daarop een wekker, niet dat ronde ding met wijzers en 2 bellen er op dat ik naast mijn bed had staan, maar ééntje met van die witte flappen met cijfers er op, die op 06:45 stond. Ik keek om me heen en zag dat ik in een tweepersoonsbed lag, en de plek naast me was beslapen maar leeg, ik bevond me in een redelijk grote slaapkamer en ik vroeg me met de minuut meer af, waar ik beland wat. Vanuit een andere ruimte riep een vrouw dat het ontbijt klaar was, en ik stond maar op, ik liep naar wat de badkamer bleek te zijn, stak mijn kop onder de kraan en voelde niet de lange haren die ik normaal gesproken had, en dus keek ik maar eens in de spiegel… en schrok me te pletter! In de spiegel zag ik iemand die op mij leek, maar minstens zo oud was als mijn vader! Nu had ik wel vaker dromen die zo duidelijk waren dat ik ze een paar dagen later nog kon na vertellen, en er zijn er een paar uit mijn jeugd, die ik nu nog zo op papier zou kunnen zetten, vandaar dat ik dit nu op kan schrijven, en hoewel ik er een paar weken op heb lopen broeden en de nodige kladjes voor me heb liggen met aantekeningen, heftige dromen blijven mij altijd bij! 
Gek genoeg weet ik daarom ook nog dat ik dacht “dit is een droom, laten we maar eens kijken wat er gaat gebeuren” en ik liep door een andere deur, kwam in een halletje terecht, en rook koffie, waardoor ik door acht mijn neus aan te gaan, in de keuken terecht kwam, waar een aardige vrouw van mijn moeders leeftijd, een meisje van een jaar of 5 en eentje van mijn leeftijd al aan tafel zaten. Het was net of ik in een lijf zat waar ik geen controle over had, ik ontbeet, dronk koffie, iets was ik als kind smerig vond, maar waaraan ik sinds die dag ook in mijn normale leven verslaafd was! Ik keek uit het keukenraam en zag een rare betonnen pak op palen, waarover een trein leek te rijden, en ik zag dingen die ik helemaal niet herkende. Later leerde ik dat het ene een waterkoker was, het andere een broodrooster etc. Wat echt te gek was, kwam echter later, eerst ging ik me aankleden, via een portiek kwam ik op straat waar mijn fiets stond, ik fietste naar iets wat ik nog nooit gezien had, een winkelcentrum, ging via een roltrap een heel eind naar boven (roltrappen kende ik al, we gingen als kind graag bij Termeulen of V&D met die dingen op en neer.), ik stapte in zo’n trein, die heel snel ging en na 3 haltes onder de grond verdween, ik kwam op een ondergronds station waar ik uit stapte en ik ging het gebouw van de RVS binnen, en zocht mijn bureau op. Om er even snel door heen te gaan, ik werkte daar blijkbaar, ging later weer naar huis, zag voor het eerst van mijn leven een TV in kleur en ging naar bed om te slapen…. Waarop ik wakker werd in mijn eigen kamertje, en ik op de klok zag dat het 7 uur was! En dat verdomme op een Zondag! 

Vanaf die nacht overkwam me dat dus elke nacht! En in de loop van de nachten/dagen die ik daar doorbracht, zag ik wel eens een kalender hangen en het was daar altijd 2 dagen en 10 jaar later dan in mijn wereld! 1973 dus, en daar leefde ik totaal 22 weken! 

Het gekke was dat op de dag dat ik gewoon in slaap viel en lekker sliep, ik ook binnen een week beter was, de vermoeidheid was misschien gedeeltelijk de danken aan Pfeiffer, maar ook aan mijn dubbel leven, want als je in je eigen leven van 9 tot 9 wakker bent en in je andere leven van 7 tot 11, blijft er weinig ruimte voor rust! Het rare was, ik leefde daar, ik had seks met mijn vrouw (iets wat me in eerste instantie niets zei maar ik begon het al snel leuk te vinden hoewel, het was net of ik lag mee te kijken hoe ik zelf bezig was) en kreeg voor het eerst in mijn leven een natte droom, waarvan er nog velen zouden volgen, maar ik had dan ook een actief seksleven. Mijn vrouw heette overigens Karin en de mensen noemden mij Henk Verstegen, de kinderen waren Marianne en Monika. Ik werkte bij de RVS op de afdeling kansberekening, waar ik voor verzekeringen bepaalde wat de risico’s waren en wat dat dan moest kosten. Verder zwom ik wel eens in een zwembad, ging ik wel eens met vrienden voetballen en samen met mijn vrouw bridgede ik. Het kwam allemaal over als “heel normaal” en ik had er ook geen moeite mee, alleen was ik daardoor zo verrekte moe! Niet daar, maar alleen hier! De enige keer dat ik echt bang ben geweest was toen ik met mijn vrouw aan “de Denneheuvel Bridgedrive” mee deed en mijn vader zag lopen, 10 jaar ouder, maar zonder meer mijn vader! Gek genoeg werd ik bijna misselijk van de spanning, en ik meen me te herinneren dat ik er onderweg van mijn vrouw behoorlijk van langs kreeg omdat ik zo waardeloos gespeeld had! 

Toen de “Dromen” verdwenen, werd ik weer gewoon de schooier die ik altijd geweest was, het enige verschil met mijn leeftijdsgenootjes was mijn nogal grote belangstelling voor het andere geslacht, en met 11 jaar had ik verkering met een meid van 14 die “all the way” ging, zodat ik al de enige in mijn klas kon zeggen “HET” gedaan te hebben! Maar verder dacht ik er niet meer aan terug, ik wist het nog wel, maar het interesseerde me om de één of andere reden niet zo! 

Op 15 Mei 1984 moest ik op Rotterdam-Zuid zijn, er zat daar een computerzaak waar ik moest zijn en ik zocht een plek voor mijn auto. Ik vond een plek voor een portiek, recht onder de Metro, en toen viel het dubbeltje! Ik heb zeker 30 minuten in mijn auto gezeten, en in een sneltreinvaart gingen de 20 weken die ik “hier” gewoond had, aan me voorbij. Ik herkende elk plekje en snapte nu pas dat ik elke dag naar winkelcentrum Zuidplein was gefietst, om daar op de Metro te stappen, het RVS gebouw wist ik ook te staan en alles werd zo ECHT dat ik er even geen raad mee wist. Ik besloot het maar even te laten voor wat het was, maar toen ik van die winkel terug kwam, kon in het niet laten om even op de naambordjes te kijken. De naam Verstegen stond niet bij 15c maar op 14b stond “Kramer” en dat was de naam geweest van één van de buurtjes. Ik stapte in mijn auto, stapte weer uit, stapte weer in, reed weg, reed terug en stapte weer uit, ik was om 11 uur aangekomen, inmiddels was het bijna 3 uur, dus jullie begrijpen dat ik behoorlijk had lopen twijfelen. Ik trok de stoute schoenen aan en belde aan bij 14b. De stem uit het luidsprekertje maakte me bijna misselijk, want ik herkende die gelijk, en toen ik zei “Sonja, even niet schrikken (die naam plotte er gewoon uit), maar ik zou je graag wat willen vragen” was de reactie “Hans?!” en de deur klikte open! De dame was blij met aanspraak, vertelde me dat mijn stem precies die van Henk was en dat ik zelfs een beetje op hem leek, alleen hij had geen baard of bril gehad, maar verder…. Gek genoeg voelde één en ander zo vertrouwd, dat we er eens goed voor gingen zitten met een bak koffie en ik haar mijn verhaal deed. Toen ik klaar was en haar aan keek, zei de oude dame “ik moet je wel geloven, want echt alles klopt!” het was alleen jammer dat inmiddels haar man was overleden, en Verstegens er ook niet meer woonden, want die waren in December 1974 naar Canada geëmigreerd en ze had het altijd jammer gevonden nooit meer wat van hen gehoord te hebben. 

Sonja Kramer is 3 maanden later overleden, ik las de advertentie te laat om nog even de laatste eer te gaan bewijzen, maar zij was wel de bevestiging voor mij, dat alles wat er gebeurd was, ook echt gebeurd was! Ik had in de Metro gereden, nog voor ze er aan begonnen waren, ik had kleuren TV gezien voor die er was, ik had… te veel mee gemaakt om hier allemaal op te schrijven, en het was allemaal echt gebeurd! Later heb ik me wel eens afgevraagd waarom dit is voorgevallen en vooral, hoe! Maar ik heb er geen antwoord op, als tijd een dimensie is, ben ik blijkbaar elke dag via een “deur” van mijn naar die dimensie gegaan, in een tweede gesprek met Sonja hoorde ik dat Henk ook aan Pfeiffer geleden had, maar hij had dat gekregen, een paar weken nadat de “dromen” voor mij gestopt waren. Had ik hem op de been gehouden? En wie weet, misschien leef ik wel in die andere dimensie en is dit leven de droom! 

Allemaal mogelijk, ik kan er geen antwoord op geven, en ik heb in de literatuur ook niet echt een voorbeeld kunnen vinden van iemand anders die dit heeft mee gemaakt. Jaren heb ik het voor me gehouden, maar nu ik me al een paar jaar in het Paranormale verdiep, vond ik het tijd om dit met anderen te delen, jullie dus! Als jullie ook rare dromen hebben gehad, graag een reactie achter laten, want ik ben heel erg benieuwd naar de ervaringen van anderen, want ook dat is de reden waarom ik ze met jullie wil delen, luisteren, lezen en er misschien iets van leren! 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Dit is een beetje wie ik ben, en waar ik voor sta!6/7/2014

Hamina, Finland, hartje winter, 1975. 

Die kerstavond was het overgrote deel van de bemanning naar de kerstviering in het Duitse Zeemanshuis geweest, ik had boordwacht gehad (de machinist die verantwoordelijk is voor het werken van kachels en generatoren) en was er eerlijk gezegd niet rauwig om, dat ik niet mee had kon, wat heet, ik had me vrijwillig aangemeld! We kwamen wel vaker in Hamina en ik kende de “vader” van dat zeemanshuis inmiddels al weer een jaar of wat. Zijn gastvrijheid was geweldig, hij reed ons naar het zwembad, organiseerde voetbalwedstrijden en meer van dat soort gemaakte gezelligheid, maar zijn “oost Friese thee” was niet iets waar je mij voor warm kon krijgen! Donkere sterke thee, met kandij suiker en een klont roomboter! WALGELIJK! Het mag goed zijn voor je lippen in de vrieskou, ik verdroeg de smaak niet echt, laat staan de stank van dat spul! Maar het gaat niet over 1ste kerstdag, het was de volgende dag waar het me om ging! 

2e kerstdag, vieren de Finnen niet, maar het was Zaterdagavond en weekend vieren kunnen ze des te beter, Finnen drinken niet, ze ZUIPEN! Let wel, of ze dat nog steeds doen, ik zou het niet weten, dit verhaal speelt zich inmiddels bijna 40 jaar geleden af! 

Na een dag sleutelen in de machinekamer, was ik een uurtje de sauna in gedoken en nu was ik klaar voor een lekker avondje stappen, en vooral om op vrouwenjacht te gaan! (Sorry dames) Van de Zweedse dames werd gezegd dat ze nogal makkelijk waren, maar de meeste Finse dames waren zo zeer teleurgesteld in hun mannelijke landgenoten, vanwege overmatig alcohol gebruik, dat je als Hollander al snel in de prijzen viel! Maar eerst eens even lekker onder de douche! De sauna was om lekker te zweten, maar schoon wordt je toch echt alleen van zeep en shampoo! Dat ik een eigen douche en toilet had, kwam omdat ik op de Altair zat, een boot die er op wachtte verkocht te worden aan India of een ander ontwikkelingsland en die voorheen naast lading ook passagiers had vervoerd, daardoor waren de hutten net iets luxer dan op de meeste boten! 
Stappen in Scandinavië betekende wel dat je een colbertje, stropdas en nette broek aan moest, maar dat wist is, en dus had ik die ook bij me! Ik tilde mijn matras op en haalde mijn broek en overhemd er onder vandaan, regel één voor een vrijgezelle zeeman, strijken doe je door je kleren ligt vochtig onder je matras te leggen! Niet te lang, want dan staat de schimmel er op, maar een paar uurtjes doen wonderen! Misschien een tip voor jullie als je op vakantie bent! 
Nu stond ik voor de spiegel en probeerde mijn stropdas in model te krijgen en geloof me maar, een stropdas stikken is moeilijker dan je denkt, vooral als je dat zo weinig doet als ik. Het kostte even moeite, maar uiteindelijk zat de das zoals hij hoorde te zitten, deed ik mijn colbertje aan en bekeek het resultaat eens even rustig in de spiegel. Wat ik zag beviel me wel, ben altijd gelukkig geweest met wie ik ben en hoe ik er uit zie, en gezien mijn succes bij de dames in de verschillende havens, was ik niet de enige die er zo over dacht! Hoe ik er dan uit zag? Ik was 21 jaar, 1meter82 en woog een kilo of 90. Zwaar gebouwd zonder dik te zijn, noemen ze dat geloof ik! Mijn baard was lang, vol, maar wel netjes geknipt, ik droeg een bril die voor de tijd redelijk modern was. Mijn haren hingen over mijn schouders en waren redelijk opvallend, maar dat was wie ik was en geen haar op mijn hoofd die er over dacht om er een schaar in te zetten! 
Ik keek mijn hut eens rond, je wist maar nooit, meestal slaagde ik er wel in om ergens bij een dame te overnachten, maar er waren er genoeg die nog bij hun ouders woonden, of thuis een man hadden zitten, en die kon ik beter mee naar boord nemen! En ik ruimde maar snel even de nodige rommel op. De kerstverlichting die ik aan de muur had hangen, gaf de boel een gezellige warmte, gekleurd licht maakt nu eenmaal vrolijk! Om voorbereid te zijn op dames bezoek, trok ik gelijk ook mijn kooi maar even een stuk naar buiten, ik legde de 2 losse delen die in een la er onder lager op z’n plaats en zie daar een “bijna” tweepersoonsbed! Tevreden bekeek ik het resultaat, keek nog eens in de spiegel, en ik kon me met de beste wil van de wereld niet voorstellen vannacht alleen te zullen slapen! 

Goed, niet langer getreuzeld en ik stierf inmiddels van de honger! Ik liep door de gang, trap op, deur door en SHIT WAT WAS HET KOUD! Ik droeg alleen een colbertje, normaal was dat genoeg, de kou hier is nu eenmaal anders dan die in Nederland, en ik trok even een sprintje de gangway af en snel naar het kantoortje van de havenbewaking, om een taxi te bestellen! De Taxi deed er 25 minuten over om te komen en ondertussen hoorde ik even de bewaker uit over de uitgaansmogelijkheden. Ik kende Hamina wel een beetje maar er was altijd wel een beter tent te vinden, nooit te oud om te leren en zeker niet om iets te proberen! Hamina kon je nauwelijks een stad noemen, maar ik denk dat er toch snel zo’n 60.000 mensen woonden. Maar voor de (toenmalige) Rotterdammer die ik was, was dit dus gewoon een gat! Gelukkig had je er wel een paar restaurants waar een band zat te spelen. In Nederland zag je dat niet, maar in Scandinavië, of het nu Zweden, Noorwegen of nu dus Finland was, overal had je ‘Diner Dansant’ en geloof me maar, dat is DE gelegenheid om een aardige dame aan de haak te slaan! Maar nu was is dus onderweg en ik zat behaaglijk achter in een goed verwarmde Volvo. De Taxi hield er een beste gang in, en ik kneep hem als een dief in het donker! Het enige wat je door de voorruit zag was een hele fijne sneeuw die tegen de ruit te pletter sloeg een een baan licht, die je 15 meter vooruit liet kijken! Het was dan wel lekker warm in de Taxi, buiten vroor het dat het kraakte, het zal zo rond de -15oC geweest zijn en ik was zo nu en dan echt even bang dat de Volvo ergens een berm in zou schuiven, want de wegen lagen niet alleen vol sneeuw, maar die sneeuw was ook nog eens stijf bevroren. Maar de rit duurde gelukkig niet lang en binnen 20 minuten kon ik afrekenen en schoof ik snel een warm restaurant binnen, terwijl ik de chauffeur nog hoorde zeggen dat dit “de beste tent van Hamina” was! 

Als dit de beste tent was, dan wilde ik de rest niet zien! Je moet je even voorstellen, een halletje met een garderobe, een versleten rood tapijt op de vloer een twee gammele klapdeuren die toegang gaven tot de eigenlijke zaal. Die was hoog, veel te fel verlicht, en door de felle verlichting kon het je niet ontgaan dat het plafond wel eens een kwast kon gebruiken, want het zat vol scheuren. Een paar pilaren schenen de boel te ondersteunen en ook daaraan hingen weer lampen, nog meer licht! Zet dan in die ruimte van 20 bij 20 meter zo’n 20 tafels en je had de Finse versie van een restaurant anex nachtclub! Op een podium dat plaats bood aan een middelgroot dansorkest, stond een vent op een keyboard te timmeren en er naast stond een dame die te zingen in iets dat naar Engels klonk maar het niet was! Ik denk dat het Russen waren, die zag je hier veel en zo’n kop had ze eigenlijk ook wel, vierkant! Ik bedacht me dat het net was of ik ergens in de (voormalige) DDR was beland, daar doen ze ook hun best om er iets van te maken, maar het lukt meestal net niet! Maar dat (mijn bezoek aan Lubeck en de rest van de DDR) is weer een ander verhaal. De zaak zat tot mijn verbazing redelijk vol, vooral veel dames van middelbare leeftijd (voor mij als 21 jarige was alles tussen de 30 en 45 jaar dus middelbaar), en een paar verdwaalde echtparen. Ik werd aan een tafel gezet met nog 2 mannen en een vrouw, en toen bleek dat hun kennis van het Engels of Duits beperkt bleef tot een vriendelijk knikje, verdiepte ik me maar in de menukaart. 
Dit was waar ik al de hele dag naar had uitgekeken, want je kunt zeggen van de Finnen wat je wilt, lekker eten kan je er wel! Door import vanuit Argentinië, kon je in Finland altijd een prima stuk vlees krijgen, lekker en alles behalve duur! Nu was dit niet een restaurant waar veel toeristen kwamen en de kaart was dan ook gewoon in het Fins, en hoewel ik een beetje Fins kon verstaan en zelfs spreken, lezen was toch even een ander verhaal en van wat er op de kaart stond kon ik niet veel maken. Ik ging maar op de prijs af, aan de opbouw van de tekst kon ik vermoeden dat ik een menu zou krijgen, en ik “Tournedos” zag staan, wist ik dat ik daar in elk geval niet mee de mist in kon gaan! Toen een aardige ober mijn bestelling kwam opnemen bestelde maakte ik hem nog wel even duidelijk dat ik graag 2 van die stukken vlees wilde hebben, want ik had 250gr zien staan en dat was me een beetje te weinig! Een lekker 3 gangen menu in het vooruitzicht, een Bloody Mary in mijn rechter en een Camel in mijn linker hand en ik was dus helemaal happy! Ik zakte een beetje onderuit en liet mijn blik eens door de zaal gaan. Zoals gezegd, de meeste dames waren al wat ouder, maar daar had ik nog nooit moeite mee gehad, een paar weken terug was ik met een Finse dame mee naar huis gegaan die me had doen denken aan Jane Fonda, en die later al 48 bleek te zijn, maar ik kan niet zeggen dat ik me had hoeven te beklagen, en ze had tenminste nog een lekker ontbijt voor me gemaakt! Er zaten een paar jonge meiden, maar die waren zo druk met elkaar bezig, dat ik er niet op rekende er tussen te kunnen komen, en verder … Stond nu de soep voor mijn neus! Ik heb geen idee wat het voor soep was, maar hij smaakte prima, op het eerste gezicht een rundvlees soep, maar het zou best wel eens rendier geweest kunnen zijn. Ik had na de laatste hap, mijn lepel net neergelegd of er kwam een dame vragen of ik wilde dansen, (een snelle blik; minstens 40, een beetje grof, niet echt mooi, wel lekker klein, oké, dansen en beleefd afwijzen!) en hoewel dus niet bepaald mijn type, ik danste graag en een foxtrot om je soep te verteren en weer honger te krijgen voor de volgende gang, was nooit weg! Toen ik zag dat mijn Tournedos gebracht werden, brak ik de dans beleefd af, om vervolgens eerst eens even lekker te gaan zitten buffelen! Gebakken krieltjes, een lading sla met tomaten en komkommer, en twee perfect klaar gemaakte stukken vlees, genieten dus! Het vlees was echt perfect, ik hoefde mijn mes er alleen maar op te leggen om het er doorheen te laten zakken! En de krieltjes waren precies wat ik nodig had om lekker vol te geraken! Ze hadden wel haast, want ik had mijn bestek nog niet neer gelegd of er stond al een beker ijs, een gebakje en een kop koffie voor mijn neus! Met de koffie in de hand, lekker onderuit gezakt aan het uitbuiken, probeerde ik mijn prooi te bepalen, want je bent jong en je wilt wat, en wat ik niet wilde wist ik, alleen slapen! 

Aan het tafeltje scheef voor me, zaten twee dames die me de zonde wel waard leken, in ik schatte mijn kansen op een opwindende nacht met één van die twee op 90%. De ene dame zag er leuk uit, de andere heel erg leuk, alleen die laatste zat nogal sip voor zich uit te kijken, met voor zich de nodige lege en nog één vol glas Wodka. Ik hou niet van bezopen vrouwen, een beetje aangeschoten is leuk, maar je wilt niet dat ze je nest onder kotsen! En dus stapte ik maar op mijn 2e keus af en voeg beleefd of ze met me wilde dansen. Dat wilde ze maar al te graag, en omdat ze duidelijk liet blijken een avontuurtje met mij wel te zien zitten, waren we de daaropvolgende 25 minuten op de dansvloer in de weer. Tijdens een slowfox (schuifelen, slijpen, hoe noemen ze dat tegenwoordig voelde ik een hand over mijn kruis wrijven en kreeg ik een stuk tong in mijn mond geperst, en hoewel niet echt mijn natte droom, ik hoefde in elk geval niet bang te zijn vannacht niet aan mijn trekken te komen! Toen de muziek ging pauzeren, en plaats maakte voor één van de slechtste jongleurs die ik in tijden gezien had, bracht ik haar netjes naar haar tafel en aanvaarde de uitnodiging om er bij te komen zitten. De ober was zo vriendelijk om het restant van mijn gebak en een verse bak koffie even bij me te brengen en in gebroken Engels begonnen we een gezellig gesprek over koetjes en kalfjes. Toen we weer de dansvloer opschoven, bedacht ik me dat haar vriendin niet één fucking tone had uitgebracht. Maar ik werd op mijn wenken bediend, want plots barstte de dame uit in een gejank, waarvan de hele zaak stil werd, en zelfs de toetsenist vergat even dat hij zijn keyboard aan het mishandelen was! We gingen naar het tafeltje en mijn danspartner sloeg troostend een arm om de schouders van haar vriendin, die inmiddels stil was geworden, maar nog hevig door snotterde. Ik moest wel vragen wat er aan de hand was, want blauw worden is één, in een redelijk volle tent gaan zitten janken of je net een kind bent verloren, is toch even net iets anders. 

Terwijl ik zielig werd aangestaard door twee rode betraande ogen, vertelde haar vriendin “ze is net een paar dagen geleden uit het ziekenhuis ontslagen” “Ja en?” “waar ze één borst hadden afgezet!” Begrijpelijk dat je daar ongelukkig over bent, maar het kon nog erger “en of dat nog niet genoeg is, nu heeft haar vent haar verteld dat hij geen halve vrouw wil, en dat ze dus maar moest maken dat ze weg kwam!” Ik wist echt even niet wat ik moest zeggen, ik ben een gevoelsmens en dit raakte me in het diepste van mijn (duistere) ziel! “Sindsdien slaapt ze bij mij, en ze is geloof ik nog geen dag nuchter geweest!” 


Gek, maar ik herinner me nog heel goed dat de woede die ik in eerste instantie gevoeld had, en de zin die ik had om even haar adres te vragen en die vent af te tuigen, omboog naar een gevoel van intense medelijden en de wens deze mooie jonge vrouw te troosten en als het even kon, haar gevoel voor eigenwaarde terug te geven! Ze heette overigens Marva en bleek 27 jaar oud te zijn, maar dat kwam er later pas uit, nu probeerde ik aardige dingen te zeggen, en mijn vaste lezer kennen me inmiddels goed genoeg om te weten dat ik niet echt een blad voor mijn mond neem, en best wel eens een beetje bot uit de hoek kan komen! Maar juist daardoor kreeg ik een betraande grijns op haar lieve smoeltje “Snap niet wat je je druk maakt, ik ken genoeg meiden die zo plat zijn dat het net is of ze geen borsten hebben, en die zijn ook gelukkig!” Ze ontdooide een beetje en het was tijd om haar nuchter te krijgen! Ik liet ook voor hen koffie met gebak brengen en hoewel je daar nu niet gelijk nuchter van wordt, het helpt wel, helemaal als je na het eten van een paar stukken vet gebak een sprint naar het toilet moet ondernemen om je maag te legen! Ik maakte nog een paar “grappige” opmerkingen en probeerde haar in elk geval er over te laten praten, want ik wist wel niet veel van hoe het is om een borst te moeten missen, ik wist wel dat je ellende alleen kan verwerken door er over te praten! Zeker een uur later kon ze haar tong weer een beetje in bedwang houden en was haar Engels goed genoeg om het voor mij verstaanbaar te maken, en toen volgde haar relaas. Het was een heel verhaal, over hoe ze een knobbeltje gevoeld had, en dat ze in het ziekenhuis niet eens de moeite hadden genomen voor een bestraling, er was maar één manier geweest om de kanker te stoppen voor ze kon uitzaaien en dat simpel weg door haar borst te verwijderen. Ze had het idee dat ze nu geen vrouw meer was en door de reactie van die klootzak van een vent van haar, was ze daar nu nog meer van overtuigd ook! 

Nu was Marva een stuk aantrekkelijker dan haar vriendin, en ik had er alles voor over om haar te laten zien dat je met één borst nog net zo veel vrouw kan zijn! Dat klinkt nu lullig, maar geloof me, op dat moment was het zeker niet zo bedoeld, ik vond haar een heerlijke vrouw en had er gewoon alles voor over om haar weer een beetje eigenwaarde te geven! Toen ze nuchter genoeg was om te weten wat ze deed, nam ik haar mee naar de dansvloer en ze kroop gelijk dicht tegen me aan. Ze rook naar drank, kots en een parfum dat niet definieerbaar was, maar dit breekbare vrouwtje in mijn armen, had haar hart bij me uit gestort en dat vertrouwen wilde ik voor geen goud beschamen! Daar kwam bij, het was een knappe meid met een mooi figuurtje, net 165 en lekker slank! Blonde haren die half lang waren en ze deed me een beetje aan Doris Day denken, en daar was/ben ik al jaren gek op! Jullie snappen het al, ik was wat je noemt in één klap smoorverliefd! Toen Marva even naar het toilet was om nog maar een keer haar maag leeg te gooien, leunde haar vriendin naar me over en zei “ik denk dat zij je vannacht harder nodig heeft dan ik!” en toen Marva terug kwam, zei ze dat ook glashard tegen haar! En ik? Ach ik offerde me maar op ! 

In de Taxi zeiden we niet veel, ze kroop onder mijn arm en ik streelde haar haren, en drukte er een kus op, ze keek naar me op en ik drukte ditmaal een kus op haar voorhoofd, haar neus en een hele licht op haar lippen. Ik was met mijn gezicht vlak bij het hare en we keken elkaar recht in de ogen, terwijl ze een beetje omhoog kwam en op haar beurt mij een heel zacht zoentje op mijn lippen gaf. Het kon me niets meer schelen wat er vannacht zou gaan gebeuren, seks leek al lang niet belangrijk meer, als het er op neer zou komen dat ik met haar in mijn armen in slaap zou mogen vallen, zou ik net zo gelukkig zijn! Het was nog ruim voor middernacht toen we bij mijn schip aankwamen en daardoor waren er nog een paar wakker, die het niet konden laten om een paar “vriendelijke” opmerkingen te maken, maar dat deed haar alleen maar goed! Een paar uur geleden was ze er nog van overtuigd dat ze niets meer waard was, en nu waren er 5 man stik jaloers op me! 

Toen ik de deur van mijn hut achter me in het slot duwde, hing Marva al om mijn nek en ik kan me niet herinneren sindsdien ooit zo intens gezoend te hebben, een zoen die zeker 10 minuten duurde en ons uiteindelijk niet in bed, maar op de bank deed belanden, waar we eerst maar eens een sigaretje rookten. Het voelde zo vertrouwd, ik kon het niet echt beschrijven, maar voor mijn gevoel kende ik haar al mijn hele leven, en toen ik dat tegen haar zei, streelde ze met haar hand door mijn haren en zei “me too!” Wat er daarna gebeurde zal duidelijk zijn, en ik voel er weinig voor om het jullie te vertellen, dit is een serieus verhaal, en geen hitsig dames romannetje, maar ik kan je wel verzekeren dat Marva er geen seconde aan gedacht heeft dat ze maar één borst had, en ik geloof niet dat ik er veel bij stil heb gestaan! Pas toen we “moe en voldaan” zoals dat zo mooi heet, een peuk lagen te roken en besloten een douche te pakken, werden we ons weer bewust van de grote pleister, die haar linker borst ontsierde. Ik vroeg hoelang het geleden was dat ze geopereerd was en toen ik zei dat dan de pleister er wal af kon, raakte ze eerst een beetje in paniek, blijkbaar had de dokter gezegd dat ze die er een paar dagen geleden al af had kunnen halen, maar ze had het niet aangedurfd haar “mismaakte” lichaam te zien! Ik stelde haar gerust, ik zou er echt niet van schrikken, hoewel ik me er eigenlijk niets bij voor kon stellen, wat ik te zien zou krijgen. En hoewel met lichte drang, kreeg ik haar onder de douche en kroop ze zo dicht tegen me aan, dat ik er nu in elk geval niet bij kon! Maar het warme water maakte de pleister door en door nat en ik hield haar een beetje van me af “en dan nu samen!” en ik pakte haar hand en dwong haar min of meer een hoek van de pleister beet te pakken en heel voorzichtig trokken we samen de pleister van haar borst los. Ze durfde niet te kijken, maar ik kon niet anders, en ik verbaasde me er over dat ze er niet iets mooiers van hadden kunnen maken. Het leek wel of er een kruis op haar borst stond, op de plaats waar je een tepel zou verwachten, en met zeep en niet te warm water maakte ik voorzichtig de hechtingen schoon. De helft van de draadjes kon ik er zo uit trekken en omdat ze verteld had dat de dokter ze maandag zou verwijderen, pakte ik een nagelknippertje en begon de draadjes één voor één door te knippen en te verwijderen. Nu de boel schoon was, zag het er niet eens zo erg uit, vreemd maar niet eng of zo. En weer met enige dwang liet ik haar in de spiegel kijken, en haar gezichtje klaarde op “zo recht van voren valt het wel mee….” En ze had echt even de tijd nodig om zichzelf eens goed te bekijken, ik stond onder de hete stralen te kijken hoe ze voor de spiegel stond te draaien. Plots draaide ze zich naar me om, nam mijn gezicht in haar handen en zei “je hebt gelijk, ik ben nog steeds een vrouw en nog een mooie ook!” waarna ze haar mond op de mijne drukte en we weer even lekker zoenden. 

Toen ik wat later, voorzichtig de littekens streelde, scheen haar dat op te winden en duurde het niet lang of hadden de meest waanzinnige seks onder de warme douche! En die ene borst die er niet zat? Ik kan me niet herinneren er ook maar een seconde bij stil te hebben gestaan, ik had het veel te druk met die andere borst, die hartstikke mooi was! En als er nu helemaal geen borsten hadden gezeten? Dan ben ik er zeker van wel iets anders gevonden te hebben om beet te pakken! Ik geloof oprecht, dat borsten en liefde bedrijven niet veel met elkaar gemeen hebben, het intense samenzijn, het voelen van elkaars lichaamswarmte en het bijna verworden tot één geest en dus één lichaam, daar gaat het om, niet om de uiterlijke schijn! Toen we uiteindelijk in elkaar armen in slaap vielen, waren we niet alleen beide lichamelijk voldaan, maar hadden we ook geestelijk iets mee gemaakt! Zij was er sterker en zelfbewuster uit gekomen, en het had mij geleerd dat liefde en seks twee heel verschillende zaken waren! Ik had al heel wat vriendinnetjes versleten, maar verliefd was ik duidelijk nog nooit geweest, dat wist ik in elk geval heel zeker! 

Toen we wakker werden begon het net een beetje licht te worden, Hamina ligt rechts van Helsinki, niet eens zo heel erg noordelijk, maar de dagen waren hier een stuk korter dan in Nederland, het zal dus tegen een uur of 11 geweest zijn. Ik kuste haar teder en als een kat rekte ze zich uit, en zoals ze daar lag had ik moeite om er niet gelijk weer tegen aan te kruipen! Maar ik wilde haar even wat privacy geven, en ging naar de kombuis om even een ontbijt voor ons beiden in elkaar te flansen. We hadden zo’n groot kolenfornuis, en daarop stond altijd een grote ketel met water, dat moet wel, want die kolen branden de hele dag en dan moet de warmte ergens heen! Maar dat maakte een paar eieren koken, een werkje van 3 minuten en ook een paar mokken thee waren zo gemaakt en ik roosterde gelijktijdig even een paar sneden brood, ook op de platen van het fornuis. Heb dat fornuis later wel gemist, want het was voor de kok wel vervelend steeds kolen op het vuur te moeten gooien, je had wel altijd alles bij de hand om even snel wat te eten klaar te maken! Een dienblad, 2 borden, een klont boter en een kwak marmelade en klaar was een perfect 3xxx ontbijt. Toen ik met het blad in de hut kwam stond Marva zich in de badkamer een beetje te fatsoeneren, ze had haar BH weer aangetrokken, ze keek naar me om “zal ik er wat instoppen?” ik haalde mijn schouders op, “ik denk dat je dat alleen maar moet doen als jij je daardoor beter voelt!” en dus verdwenen er een halve rol toiletpapier in haar BH en toen ik zag hoe ze voor de spiegel stond te draaien, besefte ik eens te meer hoe belangrijk borsten voor een vrouw zijn, maar of dat is omdat haar natuur haar dat verteld, of omdat onze omgeving dat doet, ik zou het niet weten, maar ik heb er zo mijn gedachten over! 

We aten ons ontbijt in alle rust en we praatte, praatte en praatte. Zo hoorde ik nu pas dat ze met die droplul getrouwd was, en dat ze dus net zo veel recht had op haar woning, maar dat ze bang voor hem was, hij was altijd al agressief geweest als hij te veel had gedronken maar nu leek het wel of hij een blinde haat voor haar voelde, alsof ze een last was die hij zo snel mogelijk kwijt wilde raken! Mijn opmerking dat ik hem wel eens even voor haar wilde afrossen, deed haar een foto uit haar tas opduiken: Een vent van 1 meter 90 en nogal breed uitgevallen, en die me gelijk deed denken aan een viking uit één van de films die ik wel eens gezien had! Maar voor elk probleem is er een oplossing, terwijl zij zich verder aankleedde ging ik even naar de machinekamer, ik zocht een bout die dik en zwaar genoeg was om er iemand een stevige koppijn mee te bezorgen, en toen ik die gevonden had, maakte ik die even klaar voor gebruik, alvorens hem in mijn zak te laten verdwijnen. Dat klaarmaken doe je als volgt, je neemt een bout en een moer, die draait de moer er zo ver op, dat je bout stijf in je vuist geklemd komt te zitten, bij je duim hou je de kop van de moer, aan de buitenkant zit dan een moet en een stuk draadeind. Op die manier heb je een soort boksbeugel, je kunt wel je vingers breken, maar de kracht waarmee je een klap kunt uitdelen is die van een blok ijzer en als het echt moet, kan je het uitstekende stuk ook nog gebruiken om nog meer schade aan te richten. 

Toen ik weer in mijn hut kwam, was Marva aangekleed, en ik trok ook maar snel even wat aan, alleen geen pakkie deftig, maar gewoon iets lekker warms! We hoefden niet op een Taxi te wachten, er stond er toevallig eentje bij de havenpoort te wachten op een rit, en even voor 2en, reden we weer naar Hamina. Marva was er niet gerust op om naar haar woning te gaan, maar ik stelde haar gerust “Geloof me lieverd, al was hij nog een kop groter, ik ben nog steeds zo kwaad over wat hij geflikt heeft, dat ik daar alleen al superkrachten van kan krijgen!” Ze was bloed nerveus en grinnikte maar een beetje, maar kroop ook weer lekker tegen me aan, gelukkig zat de bout aan de andere kant in mijn zak, want ik wilde haar niet bang maken! We reden de wijk in waar een paar flats stonden, grauwe naargeestige gebouwen met veel te kleine ramen, maar dat moet je wel als het zo koud is als hier! Niet echt een omgeving waar ik zou willen wonen, maar als je niet anders gewent bent… Gelukkig geen galerijen want dat heb ik echt altijd de lelijkste vorm van bouwen gevonden, gewoon een portiek is een stuk sympathieker, althans, dat vind ik! Ze was zo zenuwachtig dat ze de sleutel haast niet in de deur van het portiek kon krijgen, maar we kwamen binnen en 4 trappen later deed ze ook de deur open van haar woning op de 2e verdieping. De deur was nog niet eens helemaal open of we hoorden een kreet en gestommel, en een paar tellen later stormde er een vent te voorschijn. Toen hij zijn vrouw in de gaten kreeg, begon hij (duidelijk alles behalve nuchter) te schreeuwen “ik heb je toch gezegd dat ik geen half wijf in huis wil, oprotten!” en hij ging gelijk nog maar even door met “een wijf zonder tieten is geen wijf!” Toen kreeg hij mij in de gaten “wat mot jij hier godverdomde hippie?! “ ik zei niets, maar was bezig de moer in mijn hand te nemen “vind jij het wel lekker om een invalide te neuken!” Dat was het laatste dat hij zei, en ook voor een paar maanden verstaanbaar zou kunnen zeggen, want in mijn kop knapte er iets, ik voelde mijn bloeddruk naar maximaal gaan terwijl de adrenaline door mijn lijf pompte, en toen ik naar voren stapte en uithaalde, voelde ik zijn tanden als stokje afbreken, ik één klap was de schoft zowel onder als boven al zijn voortanden kwijt! Daarna verdween mijn vuist een eind in zijn maag en toen hij daardoor dubbel klapte, kwam zijn neus nogal ongelukkig in aanraking met mijn knie, waardoor die spontaan brak (zijn neus en niet mijn knie !). Toen zijn kop weer omhoog kwam moesten beide wenkbrauwen er aan geloven en ik herinner me vaag nog, dat ik probeerde of ik één van zijn armen kon breken! 

Tot zo ver weet ik het ongeveer nog wel, maar ik weet eigenlijk niet hoe ik hem vervolgens het huis uit heb getrapt en hem nogal onzachtzinnig de trap af heb geholpen! Ik herinner me nog wel dat Marva, redelijk in paniek met die vent z’n jas achter me aan kwam en nadat ik er voor gezorgd had dat hij in elk geval geen sleutels meer had, mocht hij die jas aantrekken, alvorens ik hem de straat op trapte en hij zich ergens kon laten verzorgen! 

Foutje! Bedankt! Nog geen 10 minuten later stond de politie voor de deur! 

Gelukkig was één van hen een vrouw, en die luisterde even eerst even rustig naar Marva. Vrouwen hebben Finland na de oorlog helpen opbouwen en geweld tegen vrouwen is niet iets waar ze makkelijk over doen, dat was ons geluk, want in Nederland had ik een hoop gelazer kunnen krijgen, nu zei de politieagente tegen haar collega “typisch geval van huiselijk geweld, die vent heeft haar bedreigd en haar kennis is haar te hulp geschoten!” Daarmee was de zaak gesloten en terwijl ik mijn knokkels stond te wrijven, en blij was dat de bout in de prullenbak lag, vertrokken ze weer. Maar niet alvorens de dame beloofde er voor te zorgen dat haar toekomstige EX een straat verbod zou krijgen, en haar het adres gaf van “rechtshulp” om zo snel mogelijk van die hufter af te komen. Of ze nog een aanklacht wilde indienen, maar Marva zei dat het genoeg was dat ze hem nooit meer hoefde te zien, en de agente verzekerde haar dat als hij haar ooit nog een keer lastig viel, één telefoontje genoeg was om hem een paar maanden op te sluiten! 
Toen ze weg waren kon je gewoon zien dat er een last van haar schouders was gevallen en nadat ze een koffie apparaat aan de gang had geslingerd, maakte Marva mijn knokkels schoon met alcohol. Dat brandde behoorlijk, want ik had ze op zijn tanden, behoorlijk kapot geslagen. We lagen vervolgens een uurtje op de bank te vrijen, gewoon lekker zoenen en knuffelen, waarna Marva voor me wilde koken. Vraag me niet wat het was, maar ik geloof een pasta. Die avond we hadden weer een paar keer seks, nee ik zeg het niet goed, “bedreven we de liefde” en waren toen ik die ochtend afscheid nam, allebei tot over onze oren verliefd. Toen ik om 6 ’s morgens met een taxi naar mijn schip reed, kon ik haast niet wachten tot we weer in Hamina zouden zijn. 
Tegen het einde van de middag zat de lading er in, grote rollen papier, en gingen we naar Hamburg om te lossen en daar hout te laden, dat hier weer naar toe moest, zodat ze er weer papier van konden maken. Op de eerste sluis van het Kielerkanaal belde ik haar even kort om te zeggen hoe veel ik haar miste, een paar uur later deed ik dat weer op de tweede sluis en de volgende dag belde ik haar weer vanuit Hamburg. 

Verliefd zijn is mooi, daar was ik inmiddels wel achter, en gelukkig volgenden er later nog voldoende verliefdheden. Onze liefde duurde 9 reizen (zo'n 20 weken), daarna ging ik op een ander traject varen en hoewel we wekelijks schreven en ik minstens in elke haven even probeerde te bellen, onze relatie begon langzaam verwateren. Mijn plan om er naar toe te gaan met vakantie viel in het water doordat ik na een week thuis te zijn, een aanbieding kreeg om als hoofdwerktuigkundige te gaan varen, en dat was op mijn leeftijd een aanbod dat ik onmogelijk kon afslaan. Nadat ik 3 jaar niets meer gehoord had, kreeg ik vorig jaar nog een kaartje met nieuwjaarswensen, en ik heb er netjes één terug gestuurd, maar het zegt niet veel meer, het is iets uit je verleden, en dat ligt nu eenmaal achter je. Ik weet wel dat ze al weer jaren getrouwd is, 2 kinderen heeft gekregen en ook haar andere borst heeft moeten laten verwijderen. Maar gelukkig leeft ze nog en is verder kern gezond! Haar nieuwe vent kan er blijkbaar wel goed mee omgaan en daar ben ik voor haar heel erg blij om, ik hoop dat ze samen nog een heel lang en gelukkig leven hebben! 

Liefde betekent niet voor niets, dat je de ander gelukkig wilt maken! Geluk is alleen volmaakt als je partner gelukkig is, en als die partner een lieve vriendin is geworden in plaats van een geliefde, moet je haar kunnen loslaten, omdat jij haar verder niet kan helpen, dat is nu de taak van haar nieuwe partner! 

Ik weet niet waarom ik jullie dit eigenlijk vertel, en nu ik een wat vollediger versie schrijf, besef ik pas goed hoe dit mij persoonlijk geraakt en misschien gevormd heeft. Ik denk dat ik dit vooral heb opgeschreven als een steuntje in de rug voor al die vrouwen die met borstkanker geconfronteerd worden, en doodsbang zijn dat hun man daar niet goed mee zal kunnen omgaan, hen wil ik laten zien dat het leven door gaat en dat er genoeg mannen zijn die het niets kan schelen dat je niet volmaakt bent, misschien omdat ze inzien zelf ook niet volmaakt te zijn! Maar ook voor die mannen, die ooit met dit onderwerp geconfronteerd worden, en dan zullen terug denken aan dit verhaal, en misschien dan beseffen, niet zo’n klootzak te willen zijn! U ziet het heren, het kan ook anders! Stel je zelf de volgende vraag eens “mag ik als man van mijn vrouw verwachten dat ze haar borsten laat vergroten, terwijl ik haar maar 12 centimeter kan aanbieden?!” 

NOBODY IS PERFECT, THANK GOD NOT! 

Marva’s nieuwe man is blijkbaar wel zo’n vent die staat voor wat hij zegt, hij heeft haar in elk geval door dik en dun gesteund! Geloof me dames, er zijn klootzakken en zij die het niet zijn! Denk dat hij en ik behoren tot de soort die MENS is en geen KLOOTZAK! 
Onthoud, er is altijd leven, ook als het niet helemaal is wat je gehoopt had! 

I KNOW 
LIFE SUCKS! 
BUT REMEMBER 
WE’RE NO CATS! 
AND WE ONLY GOT ONE LIFE! 
LET’S TRY TO MAKE THE FUCKIN’ BEST OF IT!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Let Me Take You For A Dream!6/7/2014

Welcome to my Nightmare was ooit de naam van een show van Alice Cooper, bizar en toch boeiend genoeg om je voor altijd bij te blijven, en om die kreet zo nu en dan nog eens te gebruiken, als er weer eens iets niet mee zit, en iemand je vraagt, waar je mee zit “Welcome to my Nightmare!” Maar nu wil ik jullie na alle negatieve ellende in de wereld, uitnodigen om mee te gaan naar een leuke droom! Deze droom had ik voor het eerst, zo’n 30 jaar geleden, en hij komt elk jaar wel een keer of 4 voorbij, meestal als ik lekker in mijn vel zit, en/of net een nieuwe liefde in mijn leven heb. Hij is een beetje verwarrend, als een modern gedicht rijmt hij van geen kanten, en springt van de hak op de tak, maar is gelijktijdig zo mooi en voelt zo echt aan, dat ik met er altijd weer op verheug als ik hem weer gehad heb! Ik heb geprobeerd om dit verhaal in te spreken en er een MP3 file van te maken, want met je ogen dicht zou ik je wel eens kunnen mee voeren, want het lijkt me te gek om jullie één voor één bij de hand te kunnen nemen, en weg te voeren naar … mijn droom! Maar het lukt niet erg, de file werd veel te groot en vooral duurde het veel te lang, omdat ik geen haast maak als ik wat verteld! De reden om hem nu met jullie te willen delen komt omdat ik deze droom al met zo velen heb gedeeld en iedereen er zijn eigen draai aan schijnt te geven, als ze hem later zelf beleven. 

Vorige week zondag nog, we zaten aan de telefoon, toen mijn vriendin me vroeg “Robert, Take Me For A Dream" en we gingen op bed liggen, de telefoon naast me op het kussen, “Hands-Free” en terwijl ik begon te vertellen, lag ook zij met haar ogen dicht, en probeerde zich in te beelden wat ik haar vertelde, meer dan 1000 kilometer bij me vandaan! Toen ik mijn laatste woorden had uitgesproken, hoorde is alleen nog “en nu ga ik dromen!” en werd de verbinding verbroken, geloof dat ik alleen nog de telefoon naast het bed heb gelegd en was ook vertrokken! De volgende dag belde ze om me te vertellen dat ze de hele droom opnieuw had beleefd, alleen was zij nu de dromer en ik haar gast! Heerlijk dus! Ik twijfel er niet aan, of het zal jullie niet moeilijk vallen, om na het lezen van onderstaand verhaaltje, vannacht mijn droom te beleven! Daarom ga ik proberen hem zo op te schrijven, als was het dat jij en ik hem nu beleven, zodat je hem vannacht met je partner kunt beleven, of gewoon met een vriend of vriendin, met wie je deze belevenis zou willen delen! Voor de jeugdige lezers, geen angst, dit is een echte droom, zo eentje die niets anders wil, dan je lekker laten ontspannen, en je wil laten wakker worden met een voldaan, uitgerust en gelukkig gevoel! Heel onschuldig en beslist niet voor boven de 16! 
Voor we beginnen, nog even dit, probeer je voor te stellen, dat ik voor even je ideale versie van het mannelijke of vrouwelijke geslacht ben, dat is dan eigenlijk weer een voordeel van het ontbreken van mijn stem, want ik wil ook graag de heren laten genieten. Wat jij bent, en wat of wie ik ben? Je jeugd liefde, je overleden moeder / vader / man / vrouw, je man of vrouw, de jongen of meisje van de buren, dat meisje / jongen uit je jeugd, die je nooit meer gezien hebt. Je mag het helemaal zelf invullen! WANT JIJ MAAKT UIT WIE JE OP DEZE DROOM BIJ JE WIT HEBBEN! 

Probeer steeds alles goed op je in te laten werken, en probeer het te visualiseren! 

Goed, gaan jullie mee? Let Me Take You For A Dream! 

We staan op een strand, zomaar ineens, en het zand brand onze voeten, zo heet! 
Niet bewegen, dan doet het geen pijn! 
We kijken om ons heen, wat het eerst opvalt, is het strand, want er is stand zo ver als we kijken kunnen, en niet gewoon wit, maar stralend wit! 
In stilte genieten we van het adembenemende uitzicht. 

De zon reflecterend op het zand verblind ons zo, dat we met onze ogen staan te knipperen. 
We kijken naar de zee, die is blauw, en geen golfje te zien, een blauwe plaat, glanzend in de zon en intens blauw. 
Even denken we dat we naar een schilderij staan te kijken, want lucht en zee zijn zo van een zelfde kleur blauw, dat er geen horizon te ontdekken valt! 

Als we een beetje aan het felle licht gewend zijn, ontdekken we een stukje verderop op het strand een groep zeeleeuwen die lekker van de zon liggen te genieten! 
We slenteren in de richting van de dieren, en pas als we er tussen gaan zitten, schijnen ze zich van ons bewust te worden. 
Maar ze voelen aan dat we niets kwaads in de zin hebben, en er komen zowaar een paar jonkies op ons af. 
Die drukken zich lekker tegen ons aan en gaan liggen genieten van de warmte van de zon. 
Deze prachtige beestjes voelen zich duidelijk zeer op hun gemak en volkomen veilig zo tegen ons aan. 
Als er eentje zijn oogjes even opent, aai ik hem over zijn koppie en hij geniet daar zichtbaar van. 
Het lijkt wel of het beestje dat tegen jou aan ligt jaloers is, en het drukt zijn snuit in je hand, vertederd aai je hem en hij maakt als dan allerlei lieve geluidjes. 

De ideale wereld! 
Alleen jammer genoeg in een droom! 
Maar dat maakte de belevenis er niet minder aangenaam op! 
Toch?! 
De wetenschap te dromen maakte het eigenlijk juist leuker! 
Er is namelijk helemaal niets om bevreesd voor te hoeven zijn. 

Waar ze vandaan kwamen weet ik niet, maar plots liggen om ons heen schalen met vruchten, bananen, kiwi, passievrucht, allemaal precies rijp genoeg en terwijl we ons daaraan te goed doen, worden we ons pas bewust van de honger die we inmiddels hadden gekregen. 
Ondertussen kijken we naar de zee, en zien hoe de zon zich langzaam aan het terugtrekken is, om uiteindelijk helemaal in de zee te verdwijnen. 
De wereld om ons heen wordt wazig en een weldadige rust komt over ons heen, nog heel even en we slapen. 

 

We worden wakker van de eerste zonnestralen, en we zijn alleen, de zeeleeuwen zijn er niet meer en het zand om ons heen is zo egaal, dat het moeilijk te geloven is, dat ze er ooit geweest zijn! 
We staan op en lopen weg van de zee, een soort duin op, en daar bovenop zien we dat het eiland maar heel klein is, niet meer dan een zandkorrel in de oceaan. 
We zien een donkere plek en daarboven vliegen vogels rond. 
Daar lopen we heen, niet ver, misschien 100 meter. 

De donkere plek blijkt een stuk lava rots dat uit het zand omhoog steekt. 
Er omheen bevinden zich een paar vogelnesten, die nu echter verlaten zijn, nu ik er aan denk, alle vogels zijn verdwenen! 
“Is jou dat ook opgevallen?” 
In een paar van de nesten liggen eieren. 
De zwarte stenen zijn door de zon zo opgewarmd, dat je er je hand niet op kunt leggen. 
Waar die open gebroken kokosnoten vandaan komen moet je me niet vragen, maar we drinken er lekker van, terwijl we ons te goed doen aan de op lava steen gebakken eieren! 

 

Kan het nog vreemder? Ja hoor! 

 

In de verte zien we dolfijnen zwemmen en we besluiten om er naar toe te zwemmen. 
Pas als we het water inlopen, realiseren we ons al die tijd naakt geweest te zijn, maar als niemand je ooit verteld heeft dat naakt niet mag, dan is het eigenlijk niets om je over te verbazen. 
Maar je bent wel mooi en ik hoop maar dat je mij ook mooi vind! 

 

Voor ik het water in duik, bedenk ik me dat dit inderdaad de ideale wereld is, en jij de enige met wie ik die wereld zou willen delen! 

 

We zwemmen in de richting van de hoog uit het water opduikende dieren en als we ze bereikt hebben is het duidelijk dat ze wel met ons willen spelen! 
We pakken elk zo’n prachtig dier bij de rugvin en we laten ons door het water slepen, de dieren maken daarbij dat leuke geluid, dat we van Flipper op TV kennen en we genieten intens van wat ons ten deel valt. 

 

Ongemerkt is ondertussen het eiland uit het zicht verdwenen, en dat realiseren we ons pas wanneer de dolfijnen zich van ons los maken en er razend snel vandoor gaan. 
We kijken elkaar aan, maar geen van tweeën weten we wat te doen. 
Om ons heen de zee, zo ver als het oog reikt! 
We zwemmen wat rond en hebben geen idee of we dichter bij het eiland komen, of er juist vandaan zwemmen, het is inmiddels zeker 12 uur, want de zon schijnt van recht boven ons, op ons neer. 

 

Plots krijg ik een verschrikkelijke kramp in mijn kuit, en ik zie aan je gezicht dat ook jij een kramp aanval te verwerken hebt, en ik besef dat we wel eens een probleem zouden kunnen hebben! 
Wanhopig kijken we om ons heen, maar de dolfijnen zijn in geen velden of wegen meer te bekennen. 
Je pakt me bij mijn handen, en ik zie aan je blik dat je het op wilt geven, ik voel me net zo, en terwijl ik je recht in je gezicht kijk zeg ik “onthoud goed, dit is maar een droom!” 
Ik stop met mijn pogingen boven te blijven, en samen verdwijnen we onder water. 

 

Krampachtig houd ik mijn adem in, terwijl ik om me heen probeer te kijken. 
Het oppervlak boven ons verdwijnt en het water wordt donkerder en kouder. 
Jij bent de eerste die durft te ademen, ik zie hoe je mond zich opent en je blijkbaar gewoon begint te ademen! 
Ik weet het, dit is een droom, ik heb het je net nog gezegd, maar iedere vezel in mijn lichaam verzet zich tegen de gedachte te ademen, maar uiteindelijk open ook ik mijn mond en met als laatste gedachte “Wereld het is mooi geweest, bedankt voor wat ik heb mogen mee maken” haal ik diep adem. 

 

Raar, maar wat wil je in een droom! 
Ik voel dat gevoel van willen opgeven, van me afglijden en we beginnen te zwemmen. 
Onder ons zien we alleen maar zand, met hier en daar een verdwaalde rots, een paar vissen, en een grote zeester dit zich traag voort beweegt. 

 

Wel mooi maar niet spectaculair, en dus zwemmen we maar rustig verder. 
Ik weet niet hoelang we zo zwemmen, maar de boel begint te veranderen. 
Er komt koraal bij, meer en vooral gekleurdere vissen en als twee spelende dolfijnen, zwemmen we tussen het koraalrif en genieten van de prachtige kleuren. 
Er is een vis die aan je huid komt knabbelen, even de dode schilfers verwijderen?! 
Een octopus die zich laat aaien en zijn tentakels even liefdevol om je arm wikkelt. 
Een grote maanvis komt vlak voor je gezicht zwemmen en het lijkt wel of hij je een kus wil geven. 
Het leven is mooi! 
Zeker als je dit soort dingen mag dromen! 

 

 

Het begint af te koelen, blijkbaar begint de zon onder te gaan, en we zwemmen maar verder, ditmaal kijken we gewoon waar de bodem omhoog komt. 
Pas als er niet meer dan een meter water staat, komen we omhoog en zuigen we onze longen vol met de frisse zilte zeelucht, en kijken om ons heen. 
We staan in de branding, op nog geen 2 meter van een strand. 

 

De zon is verscholen achter de wolken en de lichte bries van zee maakt het eerder koud dan aangenaam! 
Dat strand zit vol mensen die ons stomverwonderd aan staren! 
We kijken elkaar eens aan, en vervolgens naar beneden, en inderdaad, we zijn zo naakt als we geboren zijn! 
Terwijl we de laatste meters naar het strand afleggen, zien we pas waarom ze ons zo aanstaren: alle mensen dragen een badpak, ook de mannen! 

Waarom weet ik niet, maar het ziet er naar uit dat we in het Victoriaans Engeland terecht zijn gekomen en dan was de verbazing over onze naaktheid niet verwonderlijk! 
Maar jij schaamt je net zo min als ik en samen lopen we het strand op. 

 

We zien een paar politieagenten op ons af stormen, hevig op een fluitje blazend! 
Vlak voor ze bij ons zijn, breek de zon door de wolken, en zijn we plots omgeven door vogels. 
Als of we door de druk om ons heen fladderende vogels worden mee gesleurd, komen we los van het strand, en onder ons zien we te badgasten in paniek naar ons wijzen. 

 

We gaan hoger en hoger, de vogels zijn verdwenen, maar we winnen nog steeds aan hoogte. 
Het zou koud moeten zijn, maar dat is het niet, we zweven, hand in hand nu. 
De aarde lijkt steeds verder weg te zijn, en je wijst me verbaasd op het ruimtestation dat onder ons zijn rondjes om de aarde draait. 
De maan gaat langs ons heen, en het is net of hij de aarde achterna gaat. 

 

 

Tijd is allang geen factor meer, en snel volgen de verschillende planeten elkaar op. 
Als ik goed geteld heb moet die bal naast ons Uranus zijn, de aarde is niet meer dan een vlekje. 

 

 

Ons zonnestelsel zien we in de verte verdwijnen en plaats maken voor een grotere groep sterren, de Melkweg lijkt ook al aan ons voorbij te gaan, we gaan hand in hand steeds sneller, tot je plots zegt: 
“We zijn eigenlijk maar hele nietige wezens!” 
Ik “Wij?” 
Jij “de mensen!” 
Ik “en de aarde!” 
Jij “ik vraag me eigenlijk af wat we op aarde doen!” 
En ik weet niet anders te antwoorden dan: “What the fuck do we know!” 

 

 

En op dat moment wordt alles langzaam wazig, de sterren om ons heen vervagen en ik voel langzaam je hand aan de mijne ontglippen...........  om met een zalig gevoel wakker te worden! 

 

Droom lekker vannacht, ik weet zeker dat je het verdient hebt!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

We geloven allemaal ergens in, of niet?!6/7/2014

Ik heb er in de loop der tijden, al een hoop gehad, mailtjes waarin “gelovigen” me probeerden af te branden! Meestal zijn het scheldpartijen, zowel uit Christelijke als Moslim hoek, en ik doe er meestal niets meer mee, dan ze gewoon in de prullenbak laten verdwijnen.

Van de week was het weer eens zo ver, ik had er ergens op een blog gereageerd, waar de schrijver zo griezelig overtuigd was van zijn gelijk aangaande het bestaan van GOD en Jezus, dat ik er een beetje eng van werd, en dat ooko nog eens zonder daar ook maar één goed argument voor neer te leggen.

Binnen 24 uur had ik 45 haat mailtjes binnen, en ik kon er eigenlijk alleen maar om lachen, want ik was er weer eens in geslaagd een aantal mensen aan het denken te zetten, want alleen iemand die twijfelt aan zijn geloof, zal zo reageren! Iemand die echt van zijn geloof overtuigd is, zou mijn reactie gewoon negeren! Doe ik toch ook?! 

Het is maar hoogst zelden, dat een mailtje zinnig is, al helemaal dat mensen me de vraag stellen: “Robert, je zegt niet in GOD te geloven, maar waar geloof je dan wel in? Want een mens moet toch ergens in geloven?!” en dat klopt, maar bedenk, Geloven is: niets zeker weten en als waarheid aanvaarden wat anderen je vertellen! en daar begin ik dus niet aan!

Een goede reden om te bloggen al zeg ik het zelf, want ik geloof inderdaad ergens in: “niet geloven maar zeker weten” maar we kunnen helaas niet alles zeker weten, dus geloof ook ik uiteindelijk bepaalde dingen, maar niet omdat een ander ze zegt, maar omdat ik dat denk! Geloven en aanvaarden van dingen zijn twee heel verschillende zaken, en het klakkeloos aannemen van wat er in een oud boek staat, opgeschreven jaren nadat men zegt dat Jesus heeft geleefd, in een tijd waarin alleen de schrift geleerden konden schrijven en het waren juist zij die zo'n hekel aan die zelfde Jesus hadden! En dan is de boel nog eens een paar keer vertaald, met alle vrijheden van de schrijver van dien! Dat geloven is dus iets waar ik me niet aan bezondig! 

Ik ben er van overtuigd dat er na de dood, helemaal niets is, en waarom ik dat vind?

Simpel, ik ben een keer klinisch dood geweest na een zware aanrijding, en ik weet één ding heel erg zeker, “er waren geen engelen, geen wit licht aan het einde van een tunnel, geen…” NIETS DUS! En ook als ik op internet op zoek ga na hoe anderen een dergelijke situatie beleefd hebben, kom ik uit op maar één conclusie, er is gewoon helemaal niets meer als je dood gaat, “THE END” Misschien, en daar hoop ik eigenlijk zelf op, mogen we wanneer we lang genoeg dood zijn, en er dus geen kans is dat we weer terug worden gehaald, ergens anders een nieuw leven aanvangen, en dat hoeft niet als mens te zijn, misschien kom ik wel terug als hond of kat. Maar dat er een man met een lange baard in fel wit licht op je staat te wachten is (om het maar plat te zeggen) complete fucking bullshit! 

Soms heb ik wel eens het gevoel dat ik bepaalde dingen al eens eerder heb mee gemaakt, een gevoel dat we allemaal wel kennen, maar ik heb ook regelmatig, dat wanneer er op TV een uitzending is over iets dat in de geschiedenis gebeurd is, ik dingen herken, en vaak weet wat er gaat komen voor het in beeld komt. Dat is de reden waarom ik in reïncarnatie geloof, en door de jaren heen is dat besef alleen maar gegroeid! De volgende tekst heb ik al eens geplaatst, maar dat is al weer zo lang geleden en er zijn inmiddels zoveel nieuwe "vrieden" bij gekomen, dat ik het hier nu nog maar een keer plaats, zei het een beetje aangepast aan het heden en hoe ik nu tegen de dingen aan kijk.

“Wat geloof jij? En vooral: WAAROM?” 

Maar laat ik beginnen met jullie een paar zaken voor te leggen: 
Waarom is een meter, een meter? Omdat we ooit een standaard hebben gekozen, een standaard die bewaard wordt in Parijs, gemaakt van platina, omdat dat metaal minimaal op temperatuur reageert, maar wie zegt me of de meter die ik aflees op een rolmaat, inderdaad eerst is vergeleken met die “standaard”? Inderdaad, ik geloof dat een meter een meter is, omdat ik niet anders kan! Ik geloof ook dat er 1 liter melk in dat pak zit, hoewel ik geen enkel bewijs heb dat dit ook zo is! Ik geloof dat als er 20oC op de temperatuurmeter in mijn auto staan, dit zo is, want ook nu is dit iets wat ik alleen maar “herken” ik “weet” het namelijk niet! 
Waarom is iets zoet en waarom is iets zuur? Waarom is iets koud of warm? Dat is gemakkelijk, je moeder heeft je ooit verteld dat een lolly zoet was, en dat je moest blazen als je eten stoomde, omdat het heet kon zijn! Wat nu, als je moeder je verteld had dat die lolly zout was, en dat je suiker op je eitje strooit! Ze had ook kunnen zeggen dat je op moest passen je mond niet te verbranden, omdat je eten koud was! 
Zie je het al voor je? Een heerlijk warm zout ijsje! En graag was extra suiker op mijn koude patat! 
Allemaal dingen dus die ons zijn aangeleerd. De meeste alleen maar gebaseerd op onderlinge afspraken, waarbij de taal een hele belangrijke is, want wie zegt me dat de Duitser met Salt geen suiker bedoeld, en dat een Engels man als hij zijn “Sweet tea” drinkt, er niet eerst een schep zout in gooit?! Omdat we nu eenmaal in dat geval kunnen vergelijken wat hij bedoeld met onze eigen afspraken! Niet meer en niet minder! En dat we ooit zo ver gekomen zijn, dat we een standaard voor lengte, inhoud, snelheid en tijd hebben afgesproken, komt omdat we als mensen graag willen voorkomen dat we elkaar niet begrijpen! 
Daardoor geloven we dus dat bepaalde dingen zijn zoals ze zijn, maar in al die gevallen kunnen we, als we dat echt zouden willen, het bewijs vinden! Woordenboeken zijn geschreven om onze afspraken aangaande de taal vast te leggen, de standaard maten worden ergens bewaard zodat we ze altijd kunnen controleren! 

De meeste mensen die in een GOD geloven, doen dat omdat ze van kleins af aan hebben moeten aanhoren dat er een GOD was die hen in de gaten hield, net als dat iets zoet of zout is, zo kregen zij ingepeperd dat GOD alles voor hen besliste en dat de Dominee, Pastoor, Mullah of welke voorganger dan ook, precies kon vertellen wat die GOD met ons aan wilde! En die wijsheden haalde hij weer uit een boek dat ooit DOOR MENSEN was geschreven! Dat de Bijbel en de Koran door mensen is geschreven, DAT is te bewijzen, voor de correctheid van de inhoud is echter geen bewijs te vinden, en al helemaal niet voor de uitleg die er door anderen aan gegeven wordt! Dat sommige van de plaatsen en landen die genoemd worden, bestaan hebben is te bewijzen, maar voor de rest moet je maar “geloven” dat het klopt, er is geen enkele mogelijkheid om bij twijfel het bewijs onder ogen te krijgen! Vooral het oude testament klinkt als een sprookje, en in het nieuwe testament (en in het 2e deel van de koran) vinden we wat mensen er aan toe gevoegd hebben, om één en ander geloofwaardiger te maken. Inderdaad GELOOFwaardiger! 
Geloven in een GOD is nergens op te baseren, behalve dat we dingen die we niet kunnen verklaren graag een naam geven en als we alle dingen, waarvoor we geen oplossing hebben, onder één noemer willen brengen, heb je een GELOOF. Het geloof dat er een GOD is, of juist niet! Het geloof in reïncarnatie, of in een hiernamaals, of in NIETS! In alle gevallen dus gebaseerd op het onvermogen ergens een verklaring voor te hebben! De fout die de meeste mensen die een geloof aanhangen maken, is dat ze zichzelf te dom achten om te begrijpen wat er in de Bijbel/Koran te lezen staat en wat er mee bedoeld wordt. Ze laten zich door voorgangers vertellen wat ze moeten geloven dat er staat! Een beetje dubbel op dus! Stel dat je gelooft dat de aarde in 7 dagen geschapen is, je verstand doet je twijfelen, maar zoals gezegd, je GELOOFT dat het zo is, dan komt er iemand die het zelf ook niet zeker kan weten, die je gaat vertellen dat het zo is, omdat hij dat uit de Bijbel heeft gehaald, is dat dan het bewijs voor die stelling? Nee! Het is alleen maar een bevestiging van wat je gelooft door iemand die dat ook gelooft, niet meer, niet minder! Het enige dat het doet, is je geloof versterken, omdat je “geloven” wordt bevestigd door een ander! 

In dat kader vind ik het grappig om te zien dat er nu gelovigen zijn, die zeggen dat je de 7 dagen niet te letterlijk moet nemen, een dag van de schepping zou ook wel eens 10.000 van onze jaren kunnen omvatten, waardoor dus de schepping 70.000 jaren duurde. Een lul verhaal om je onzekerheid over de schepping zodanig aan te kleden dat je toch nog een beetje serieus genomen wordt! Zelf geloof ik nog in de schepping, nog in de uitleg die Darwin aan het ontstaan van het leven heeft gegeven, ik geloof dat we hier ongeveer 5.000 BC, zijn neer gezet door bewoners van andere planeten, maar dat is mijn mening! En een heel klein beetje mijn geloof! 

Daarom geloof ik dus niet in een GOD, waar ik eventueel wel in wil geloven, is dat we niet alleen in het heelal zijn, het zou arrogant en bovenal dom zijn, er vanuit te gaan dat WIJ het enige leven vormen, heel toevallig net op één van de minste planeten, rond draaien rond één van de onbeduidendste zonnen! Hoeveel sterren zijn er? Een paar miljarden! Waar geloven in GOD iets is, waarmee je het onverklaarbare probeert te verklaren, het geloven in het bestaan van buitenaards leven is iets dat meer met kansberekening te maken heeft! Ik schat persoonlijk de kans dat we niet alleen zijn op 1:1 terwijl ik de kans op het bestaan van een GOD zou willen vergelijken met de kans dat 52 weken achter elkaar, in de Lotto de zelfde cijfers vallen, EN dat jij die hebt ingevuld! Daarom geloof ik niet in GOD maar ook niet in Aliens, omdat ik van die laatste, zeker ben van hun bestaan, ik kan het dan wel niet bewijzen, de “waarschijnlijkheid” is zo groot dat ontkennen geen zin heeft! En op dat moment wordt “geloven” gewoon “zeker weten” De waarschijnlijkheid van het bestaan van een GOD hoef ik jullie vast niet voor te rekenen! 

Al jaren lang heb ik een paar plaatjes in mijn hoofd zitten, ik heb ze ooit ergens gezien, en als je mijn andere blogs ook gelezen hebt, weet je vast wel waar, en ik wil proberen ze hier en nu aan jullie te beschrijven. 

Ik mocht een boek inzien, dat volgends de datum op de buitenkant, (na wat rekenwerk omdat nu eenmaal niet iedereen op aarde onze kalender heeft) gemaakt was tussen 1287 en 1293. Het was zeker 15 centimeter dik en de pagina’s elk zo’n 50 centimeter breed en 60 centimeter hoog, geen idee hoeveel pagina’s er in zaten, maar minder dan je zou denken, want het papier was behoorlijk dik en deed meer aan karton denken. De tekst kon ik niet echt lezen, de getallen kwamen aardig overeen met het Thais, maar de rest van de karakters neigden meer naar Cambodjaans, zoals je dat op de wanden van die oude tempelcomplexen kunt vinden. Ik was er eens goed voor gaan zitten en met respect sloeg ik de pagina’s om. 

Op de eerste 4 bladzijden stonden afbeeldingen van de aarde, steeds een kwartslag gedraaid. Ongelooflijk mooi en zeer gedetailleerd, je kon goed zien dat dit boek sinds het gemaakt was misschien 10 of 20 keer was doorgekeken, alles zag er uit alsof de verf nog nat was. Het enige wat me gelijk opviel, was dat de afbeeldingen onmogelijk gemaakt zouden kunnen zijn zonder de hulp van een satelliet opname! “Dit was de aarde, zoals je hem waarschijnlijk zou zien, als je op de maan zat!” Waar steden zouden moeten zijn was nog niets te zien, en je zou eigenlijk denken dat de afbeeldingen gemaakt waren aan de hand van een voorbeeld dat nog veel ouder was dan 1287. Later heb ben ik tot de conclusie gekomen dat dit een kopie moest zijn van het origineel, want ook de vormen van de kustlijn van europa verried dat dit meer een weergave was van een paar duizend jaar voor Christus! Als ik de Nederlandse kustlijn langs liep met mijn vinger, leek dat meer op Nederland zoals ik dat op school geleerd had, ergens een jaar of 5.000 voor Christus! 

Echter wat daarna kwam, is wat ik nooit meer uit mijn kop heb kunnen krijgen! 

Eerste waren er 4 pagina’s met op de eerste alleen maar tekst, daarnaast een afbeelding van Azië. Duidelijk waren op verschillende locaties rondjes aangebracht. Om een paar locaties te noemen, Zuid India, tegen de Noord Grens van India, midden in China, aan de Chinese kust, waar nu Hong Kong was, op Japan, Vietnam, 2 in het gebied dat nu Thailand en Cambodja is geworden, en eentje in wat nu Irak is. Op de volgende pagina’s zag je Noord en Zuid Amerika, en Europa met Afrika. Op die laatste zag je cirkels bij Egypte, maar ook midden in Italië en het zuiden van Griekenland. Een grotere op een plek, die nu ergens op de Nederlands/Duitse grens zou liggen, en zo nog 6 stuks. In Afrika waren er maar twee te zien, eentje in Ethiopië en eentje in de buurt van wat nu Nigeria is. In Noord en Zuid Amerika waren het er minder, in Noord Amerika eigenlijk alleen ongeveer waar nu Washington DC ligt en midden in het continent. Zuid Amerika had 4 cirkeltjes in het noorden en eentje in het zuiden. 
Als je er over nadenkt, kwamen alle locaties overeen met waar de eerste civilisaties geweest waren. Zeker voor de USA was dat duidelijk, er waren oorspronkelijk eigenlijk maar 2 indianen volkeren geweest. 
Daarna kwamen afbeeldingen waarvan ik de locatie kon herkennen aan het landschap, maar wat veel schokkender was, waren de “ruimte schepen” die er op stonden afgebeeld. Die schepen leken het meest op de eerste hete lucht ballonnen, je hebt vast wel eens een plaatje gezien, zo’n omgekeerde druppel, met aan de onderkant een brede ring, waar later een mand kwam te hangen. Van boven die onderste rand liepen een soort ladders naar beneden en je zag hoe mensen en dieren naar beneden liepen, om zich op te stellen rond het ruimte schip, in afwachting van de rest. Pas toen ik al 2 pagina’s verder was, werd me iets duidelijk en ik bladerde terug, het eerste plaatje was duidelijk in Zuid Amerika, dit gezien het landschap, en de dieren waren vooral kleiner, de mensen hadden een licht bruin kleurtje. Plaatje 2 was duidelijk Afrika, dat moest wel want ik zag dat er olifanten waren uitgestapt, maar ook dat de mensen duidelijk nachtzwart waren. Voor China gold dat ze klein en een beetje gelig waren, de dieren ook hier vooral klein, met een paar tijgers er tussen. Op het plaatje waarvan ik dacht dat het midden/noord Europa moest voorstellen, zag ik blanke gestalten met lichte haren, koeien, paarden en een paar dieren, die te klein waren om te herkennen. 

Om een kort verhaal lang te maken :), ik zag uit elk ruimte schip een ander ras mensen naar buiten komen, en dieren die in hun leefomgeving pasten. Totaal denk ik dat er meer dan 20 schepen waren, en even zoveel variaties op het menselijke ras! 

Sindsdien heb ik me met een stevige regelmaat de kop lopen breken over het waarom, waar vandaan etc. en ik denk dat ik er in elk geval voor mezelf het antwoord op gevonden heb. De ruimte schepen kwamen van verschillende planeten, waarschijnlijk binnen een federatie, en de mensen werden daar neer gezet, waar de leefomstandigheden het meeste leken op die van hun thuis planeet. Het zou ook verklaren waarom er zo veel unieke rassen op aarde rond lopen, en waarom die blijkbaar niet erg willen mengen! Een blanke en een zwarte krijgen, een wit, zwart of bruin kind. Die kinderen krijgen op hun beurt meestal weer kinderen die direct zijn terug te verwijzen naar één van de ouders. Het komt voor dat 4 generaties nadat een blanke en een zwarte een kindje hebben gemaakt, er een kind wordt geboren dat OF zwart OF wit is, maar dat bruine is dan allang verdwenen. Als er een GOD is die ons naar zijn evenbeeld heeft geschapen, dan moet hij behoorlijk stoned zijn geweest, omdat we anders niet zo veel rassen zouden kennen! Alle rassen en variaties daarop opgeteld zitten we over de 1000! Hoewel, we zijn met z’n allen in 5 hoofdgroepen onder te verdelen, Wit, Zwart, Bruin, Donker, en Geel Bruin, maar ook dan heeft GOD duidelijk niet goed in de spiegel gekeken. 

Waarom we hier naartoe gebracht zijn? 

Misschien om te kijken of we ook, als we niet ieder op een eigen planeet zaten, ook konden samenleven. Misschien omdat de thuisplaneten op uitsterven stonden, door afstervende zonnen, of omdat de mens er een zooitje van gemaakt had. Vast staat voor mij in elk geval dat ik Darwin zijn verhaal maar moeilijk kan geloven, of er moet een tijd over heen zijn gegaan die in de honderd duizenden jaren loopt, in elk geval meer jaren dan dat deze aardkloot schijnt te bestaan! Als er water in bevroren toestand op Mars en de Maan wordt gevonden, kan het ook zijn dat de Aarde er zo bij heeft gelegen, maar dat door de warmte van de kern en de zon samen, dat ijs in water is veranderd en dat via micro-micro organisme er algen zijn gevormd, die voor zuurstof en uiteindelijk een dampkring hebben gezorgd, maar voor het echte bevolken van de aarde vertrouw ik toch meer op buitenaarde invloed! 
Inmiddels hebben we die buitenaardse er wel van overtuigd dat we er nog steeds zijn, en onze ontwikkeling niet heeft stil gestaan. Bedenk dat 2 jaar na de eerste atoombom, het Roswell incident speelt. Inmiddels heeft de Belgische luchtmacht erkend dat ze achter iets hebben aangezeten dat zo snel vloog dat het onmogelijk door ons bedacht en bestuurd kon worden, de G’s waren dan zo groot geweest dat een mens het loodje had gelegd. Er zijn inmiddels meer mensen die verklaard hebben een UFO te hebben gezien, en er soms zelfs foto’s of zelfs films van hebben geschoten, veel meer dan mensen die kunnen beweren met GOD te hebben gesproken! En dan bedoel ik fac2face en niet in gebed, want van wat er tussen je oren zit, kan je niet zeggen dat het een bewijs is! 

Ik weet wat ik weet, ik heb voor jullie weer een tipje van de sluier opgelicht, en verder is het aan jullie om er mee te doen wat je wilt, vergeten of er eens goed over na te denken! Ik ben in elk geval blij dit verhaal even kwijt te zijn, ik loop er al een jaar of 30 mee rond! 

De gelovigen onder jullie kunnen niet ontkennen, dat je allemaal “gelovig opgevoed” bent, wat betekend dat ze nooit de vrije keuze hebben gehad te kiezen wat en waarin je wilden geloven. Hadden je ouders niet geprobeerd om je hun ideeën op te dringen, je mee naar de kerk/moskee/synagoge sleepten en opsloten op de zondag/bijbel/koran-school, hadden jullie misschien je twijfels gehad, maar hoogstwaarschijnlijk geen geloof aangehangen. Via onderwijs wordt ons uitgelegd wat de regeltjes zijn waar je jezelf binnen de maatschappij aan moet houden! Niet alleen gedragsregels maar vooral wat de onderlinge afspraken zijn, die we als samenleving hebben gemaakt om goed te kunnen functioneren. Geloven in een GOD is iets dat je alleen maar mee krijgt van je ouders, ook omdat die je eventueel naar een school met de bijbel, of een koran school sturen, om je te laten vormen, naar hun ideeën, welke zij op hun beurt weer hebben mee gekregen van hun ouders. Op de openbare school leer je respect te hebben voor anders denkenden en dat je rustig mag spelen met kinderen van de katholieke school of welke school dan ook! Kinderen van een school die gebaseerd is op een religie krijgen (bijna altijd) te horen dat ze de anderen moeten bekeren en er niet mee mogen spelen. Geloof is gebaseerd op indoctrinatie, macht over anderen en vooral: Het misbruik maken van de zwakte van anderen! Waarbij de echte gelovigen de zwakken zijn en de voorgangers de misdadigers die daar gebruik van maken! En vergeet niet, en dit tot slot van dit betoog: Aan alle oorlogen die er in de loop der jaren gevoerd zijn, was onenigheid over “geloven” de uiteindelijke oorzaak! Hoewel, dan moet ik weer gaan uitleggen dat dit Religies zijn en dat die weinig met het geloof te maken hebben! 

Ik geloof dat JIJ God bent, omdat jij, net als ik en al die anderen, de wereld om zich heen vorm geeft, wij als mensen hebben de afspraken gemaakt waaronder we samen willen leven, wij beslissen uiteindelijk zelf of we wel of niet met een ander willen omgaan!

Vriendelijkheid tegen je buren, kan uiteindelijk het verschil zijn tussen leven of dood! Missen ze je na een dag, of bellen ze de politie wegens de stank?! 

De wereld waarin jij leeft, is de wereld die jij voor jezelf geschapen hebt! Als je daar een GOD voor nodig hebt, zal ik je niet tegen houden, maar ik denk dat als er al een GOD is, hij ons slim genoeg heeft gemaakt, om met respect voor een ander en diens overtuigingen, zelf over ons leven te beschikken en het zo in te delen, zoals wij dat willen!

AMEN 

Zie zoals altijd jullie reacties wel verschijnen en hoewel ik niet op elke zal reageren, ik lees ze echt allemaal!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer