Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Roland Danckaert

Openhartige schrijfsels

Herinneringen

Gitaarles vond ik atlijd twintig keer opdrukken in de modder. Mijn gitaarleraar was niet zozeer streng als wel stram. Niet iemand die nou erg veel gevoel had voor de omgang met jeugd. Ik weet nog dat hij een keer tegen me zei, toen ik weer vergat of gewoon verzuimde om naar mijn linkerhand op de snaren te kijken: "Wie niet kijkt, is geen goede gitarist." Ik hoorde: "jij bent een slechte gitarist!"

 

Tijdens een uitstapje met de klas van de HBO-opleiding fluisterde het leukste meisje Ginny iets in het oor van het lelijkste meisje, Anita, die verliefd op me was (terwijl ik geilde op Ginny). Ik wilde per se weten wat Ginny had gezegd. Ik bleef aandringen. Zo nieuwsgierig ben ik dus. Na doordrammen, kreeg ik antwoord: "Ginny is zojuist ongesteld geworden."

 

Oh.

 

Hopen dat de wereld vergaat

Willem heeft de maatschappij en mensheid altijd gehaat. Hij veracht de waanzin, het onrecht, het geweld en het gebrek aan vrede, behulpzaamheid, verstand, menselijkheid, wijsheid, harmonie en rechtvaardigheid.

 

Maar Willem beseft dat hij de mensen eigenlijk niet de schuld kan geven. Het leven zelf is de boosdoener van alle leed en kwaad. Want het leven - de natuur - is van nature een formule waarbij voortdurend van alles scheef groeit en mis en kapot gaat. Niemand heeft haat, jaloezie, geweld, stoornissen, rampen, ongelukken, de dood, ziekten, tragedies, verdriet, concurrentie en agressie uitgevonden, het heeft altijd al bestaan, ook toen er nog geen mensen waren. Dus is het bestaan schuldig.

Alhoewel, het leven heeft zichzelf evenmin gemaakt. Van schuld kun je dus eigenlijk niet spreken. Nooit.

 

 

In elk geval ligt de oorzaak van alle onheil bij de structuur en het karakter van het leven, van Moeder Natuur. Heel mooi en heel wreed. Constructief en destructief.

 

Willem hoopt altijd stiekem dat de wereld vergaat. Dat alles en iedereen eraan gaat. Niet eens zozeer vanwege die waanzin en zijn aversie tegen de mensheid en haar knotsgekke maatschappij.

Willem heeft altijd een hekel gehad aan het idee dat hij bij zijn dood van alles en iedereen achter zich moet laten waarvan en van wie hij houdt. Dat het doorgaat zonder hem. Het mag dan wel allemaal waanzin zijn, maar het leven kan ook heel fijn, mooi, interessant, gezellig en lekker zijn. Als de wereld verging, dan zou Willem weten dat iedereen heen zou gaan en niet alleen hij, zoals bijvoorbeeld bij een sterfgeval door een plotselinge hartstilstand.

 

Willem beseft dat dit heel erg egocentrisch is, maar als hij eerlijk is, dan lijkt het hem het mooiste einde dat er is: sterven in de wetenschap dat ALLES ophoudt en dat iedereen eraan gaat, niet alleen hij. Hoe groot de hekel ook is die Willem heeft aan de maatschappij en de mensheid, hij wil zijn dierbaren en de fijne kanten van het bestaan niet achterlaten. Dan maar allemaal tegelijk sterven! Het slechte feestje mag niet zonder hem doorgaan! Die gedachte vindt Willem ondraaglijk!

 

Bang om beter te worden

Jeffrey lijdt al decennia aan een angststoornis. Hij wilt beter worden, maar is tegelijkertijd bang om te genezen. Want wat dan? Wat moet hij dan met zijn leven? Eigenlijk is hij bang om te leven. Bang voor de maatschappij, bang voor mensen, bang voor nieuwe uitdagingen, bang voor succes. Hij kan alleen gedijen in een veilige haven, ook al verwenst hij de sleur en de veiligheid en hunkert hij naar avontuur. Alles is dubbel in en bij Jeffrey.

 

Jeffrey wilt genezen, maar is bang voor een leven zonder gezondheidsproblemen. Hij is de angst gewend. Hij is vertrouwd met het lijden en met de symptomen van al zijn kwalen. En ook al verafschuwt Jeffrey zijn lijdensweg, hij weet inmiddels niet beter. Zoals de oude indianen zeiden: wie het slechte gewoon is, moet wennen aan het goede. 

 

Jeffrey lijdt al zo lang intens dat hij heeft moeten proberen om van zijn lijden te houden. Om te kunnen overleven!

 

 

Burenruzie

Het huis naast John en Annemiek kwam te koop te staan. De ouders van John waren op zoek naar een nieuwe woning. Het leek alle betrokkenen wel wat als zij het te koop staande huis zouden kopen. Waren ze altijd naast de deur om de kleinkinderen op te vangen. John had immer een heel goede band gehad met zijn vader en moeder. Nooit een onvertogen woord. 

 

Maar bij de verbouwing van het gekochte huis ging het mis. John en Annemiek kregen woorden met zijn ouders. Waarover, dat weten ze zelf waarschijnlijk nu al niet meer. Maar beide partijen zetten hun hakken in het zand. Ze spreken elkaar niet meer, ontwijken elkaar. Alleen de kleinkinderen zijn nog welkom.

 

Nog niet eens officieel buren, en nu al een burenruzie! 

Niet gewoon

Door mijn stress-, angst- en paniekstoornis plus mijn psychosomatische malaise leid ik een aangepast leven. In veel opzichten een surrogaat-bestaan. Maar ik ben op de niet al te lijdensvolle momenten dankbaar dat ik leef en ieder moment mag proeven van alle schoonheid en alle geneugten des levens. Ik slaag er telkens in om met name op eigen kracht crises te overwinnen en om te leren gaan met mijn moeilijkheden. Echter, ik vind het jammer dat ik niet gezond ben en heel veel dingen niet (normaal en gewoon) kan doen. Ik vind het jammer dat ik niet gewoon onbezorgd cola, thee en koffie kan drinken. Ik vind het allemaal hartstikke lekker, maar van alle opwekkende middelen krijg ik last van enorme innerlijke en lichamelijke onrust, verergerde angsten en paniek en zelfs agressieve neigingen. Blijkbaar is mijn geest al te over-actief of te opgewonden.

 

Jammer vind ik het ook, dat ik niet onbezwaard de fiets kan pakken of een wandeling kan maken. Door de uitputting (zwakte van het lichaam), het zeer trage en slechte herstelvermogen na een kleine - laat staan grote - inspanning alsmede door de pleinvrees (ruimtevrees) moet ik me beperken tot heel korte fietstochtjes en wandelingetjes, liefst onder begeleiding van mijn vrouw. Buitenshuis heb ik namelijk ALTIJD last van dronkenmansbenen of zwabberbenen. De angsten, stress en spanning slaan bij mij heel erg op het evenwichtsgevoel, met name in de ledematen. Dat is EXTRA beangstigend en beperkend. Natuurlijk probeer ik wel eens om langere fietstochten en wandelingen te maken en soms gaat dat best goed, maar meestal is het een uitputtingsslag door de lichamelijke zwakte in combinatie met de angsten en paniek. Let wel: therapie en medicijnen hebben me nooit kunnen helpen.

 

Ik betreur het dat ik om dezelfde redenen niet op zaalvoetbal kan, niet meer kan tennissen en niet ver met de auto kan rijden. Ik maak er vanzelfsprekend altijd het beste van en ben dankbaar dat ik veel nog WEL kan, maar het is niet leuk om in zo'n keurslijf te zitten. Het voelt als een cel. 

 

Maar er is meer dat me benauwt. Ik vind het zonde dat het UWV zo weinig begrip toont en erkenning geeft. Hetzelfde geldt voor de artsen en psychologen. Ik baal van hun foute inzichten en diagnoses. En van hun TE zakelijke houding. Mijn ervaring is, dat maar heel weinig mensen als mens en in hun vak briljant zijn en uitblinken, iets EXTRA'S kunnen en ZIJN. De meeste mensen zijn matig, zowel als mens als in hun werk. Dat was op school toch al zo, nietwaar? Wat zijn er in deze overbevolkte wereld toch weinig empathische mensen die echt met je begaan zijn, die zich werkelijk en oprecht om je bekommeren! De meeste mensen horen je verhaal onbewogen aan en je ziet ze denken: aansteller, watje, overdrijver!

Gelukkig weet ik zelf wel beter. Ik ben juist een vechtjas, moedig en een doorzetter. En positief! Maar ik verstop mijn lijden niet. Ik verzwijg mijn frustraties en verdriet niet! Dat heb ik lange tijd gedaan en dat bracht me nergens. Klagen moet samengaan met vechten en genieten. Je MAG klagen, vooral als je doorgaans je beste beentje voor zet. Klagen kan zelfs gezond zijn. Opluchten! Ruimte scheppen in jezelf.

 

Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik een vrouw heb die me onvoorwaardelijk bijstaat en steunt. Maar het is een wisselwerking. Ik ben er ook voor haar. Zij maakt los van mij en mijn problematiek natuurlijk zelf wel eens moeilijke periodes en fases door en dan ben ik er voor haar. Ik leun op haar, maar zij ook op mij. Zo hoort het. Ik vraag niet alleen om (noodzakelijke) hulp, ik bied het zelf ook! Ik klaag niet alleen, ik beur mensen ook op! En ik luister naar HUN klaagzangen. Ik geef aandacht!

 

MOEITE MET VERANDERINGEN

 

Niet dat dit ook een stoornis is, maar ik merk dat ik altijd moeite heb met omschakelingen, met veranderingen. Tegenwoordig wordt alles gepsychologiseerd en gediagnosticeerd, niet in de laatste plaats door de therapeuten zelf.

Afijn, ik moet altijd heel erg wennen aan de omschakeling van de vakantiereis naar het alledaagse leven thuis. Het duurt een hele poos voordat ik mijn draai dan weer heb gevonden. Wennen moet ik eveneens aan de omschakeling van reizen door het spannende buitenland en het weer in eigen omgeving moeten bivakkeren, in het veilige, vredige, groene maar ook saaie dorp en in de zo vertrouwde maar door ons al een miljoen keer uitgekamde omgeving.

 

De omschakeling van winter naar lente en van zomer naar najaar gaat me eveneens steevast moeilijk af. In het begin van de lente moet ik weer erg wennen aan het buitenleven, de langere dagen, de explosie van het groen, de drukte op straat en het fellere licht. De benauwende hitte van de Nederlandse zomers kan me gestolen worden. Maar als het september is geworden, dan moet ik opnieuw heel erg wennen aan de omschakeling naar de grauwe, grijze luchten en van het heerlijke buitenleven naar het binnenzitten. In de herfst heb ik minder zin om naar buiten te gaan. Het leven speelt zich dan meer binnen af. maar voordat ik die omslag heb gemaakt, ben ik alweer weken of zelfs een maand verder.

 

Begrijp me niet verkeerd: naast ritme en regelmaat heb ik heel erg behoefte aan afwisseling en variatie. Op vakanties bezoek ik liefst iedere dag andere gebieden en slaap ik liefst iedere nacht in een ander (hotel)bed. Thuis heb ik echter moeite met te wennen aan een nieuw bed of een andere auto.

 

HEERLIJK OM ZOVEEL ZELFINZICHT TE HEBBEN

 

Wat is het toch een voorrecht om zoveel zelfinzicht en zelfkritiek te hebben, en zelfliefde natuurlijk. Wat is het fijn om gewoon open te durven zijn en je kwetsbaar op te stellen, het beestje bij de naam te noemen, jezelf en anderen te durven confronteren met alle plussen en alle minnen. En om psychologisch en filosofisch zo goed onderlegd te zijn, en dat zonder opleiding en diploma's in die richting. Zo zijn er heel goede zangers die nooit zangles hebben gehad, en heel matige zangers die al hun hele leven de deur van de zangleraar plat lopen. Ik heb heel veel matige psychologen gesproken. En (huis)artsen.

 

Het voelt goed om zelf mijn beste therapeut te zijn. Veel mensen hebben coaching en therapie nodig om zichzelf een beetje te ontleden en aan hun problemen te werken. Ik niet. Al heb ik door mijn toestand natuurlijk wel praktische en emotionele steun nodig en die krijg ik volop van mijn formidabele vrouw.

 

Maar op andere vlakken dan de psychologie en filosofie ben ik minder begaafd. Van financiën, administratie en klussen heb ik totaal geen verstand. Het interesseert me bovendien niets. Daar zijn weer andere mensen voor aan wie ik in dat opzicht veel te danken heb.

 

www.rolanddanckaert.nl 

 

 

 

 

 

Vroeger

Ik zie hoe de ooit succesvolle voetbaltrainer naar de deur van de apotheek strompelt. Ooit een beest op het trainingsveld, nu een wandelende brancard. Alles verandert en weinig verbetert.

 

Ik loop langs een gebouw waar ik ooit mijn werk deed. Ik had de sleutels van de toegangspoort en van de entree. Nu blijft de poort voor mij gesloten, staan er andere auto's op 'mijn' parkeerplaats en heb ik er sowieso niets meer te zoeken, omdat er een ander bedrijf huurt. Alles verandert en weinig verandert mee.

 

 

Oorlogsheldin

Mijn oma - ik had maar één oma, maar dat is een lang verhaal en dit wordt juist een kort stukje - zat in de oorlog ondergedoken. Ze verschuilde zich in de visvijver van een Duitse burger in het Twentse dorpje. Met duikflessen en al. Ze at de vissen in de vijver, dolfijnen, walrussen en orka's. Zo bleef ze in leven. Een vetpot(vis) was het niet, maar beter iets dan helemaal niets!

Gelukkig viste de vijand - de Amerikanen - allemaal in dezelfde vijver, namelijk in die van mijnheer Pastoor die erom bekend stond dat hij de viswijven uit het dorp - die met de Duitse soldaten naar bed waren geweest - in zijn vijver liet schuilen in ruil voor wat naaiwerk. Een voor een werden deze onderduikers door de Yankees uit het water gehaald. Voor straf mocht mijnheer Pastoor - zwaar bi - de homoseksuele soldaten geen bowjobs meer geven. Hij moest toezien hoe de koster die taak mocht overnemen en zo heel wat steekpenny's in zijn zak stak.

Maar mijn oma is dus nooit opgevist. Nimmer is het boven water gekomen dat zij ondergedoken zat in de vijver van Hector, de Duitser die heulde met de SS. Hij vond Joden simpelweg te Israëlisch. Ik moet zeggen dat hij dat wel goed heeft gezien. Maar dat was natuurlijk nog geen reden om ze te vergassen. Er zijn ook vriendelijkere methode om gezellig genocde te plegen!

 

 

 

 

 

 

Levensvreugde

Wat hou ik van het leven!

Als je lid moest worden, had ik me er allang voor ingeschreven!

Natuurlijk is er ontzettend veel leed

Maar toch staat er ontzettend veel lekkers op het picknick-kleed!

Mooie muziek, mooie meningen en mooie meiden

Het leven weet me keer op keer te verblijden!

 

© Roland Danckaert.

Rouwtekst

Hij heeft haar zijn hele leven gekend

En toch leek de tijd samen heel kort

Het is in elk geval veel te tijdgebonden geweest

Zij was met hem driekwart van haar bestaan

Maar het was alsof het maar één-zesde was

Het is in elk geval veel te tijdgebonden geweest...

 

© Roland Danckaert

Smeerpijperij

Inge zuigde de lul van Erik af waarmee hij daarnet nog in haar kont had geduwd. Mmmm, wat een lekker satéstokje!

Wesp in bidhuis

Een grote dikke wesp vloog rond in/terroriseerde het gebedshuis

Het insect stak Jezus aan het kruis onder z'n lendedoek in zijn kruis

Zelfs in een kapel is het leven niet zonder gevaar en dus niet pluis

Ik sloeg het gevaar(te) tegelijk met een kruis

Vanaf dat moment zat op mijn lijntje met God echter een ruis

Het gebod 'Gij zult niet doden' had ik overtreden en misschien gaf Onze Lieve Heer daarom niet meer thuis?!

 

© Roland Danckaert

Stoer?

Sonja doet stoer en sterk, alsof niemand en niets haar nog wat kan maken, alsof ze alles heeft verwerkt en alleen nog maar van het leven geniet, maar zodra ze begint te denken aan en te praten over haar ouders die haar verlieten en over haar pleegmoeder die haar mishandelde, dan wordt ze emotioneel en moet ze bijkomen.

 

Op emotioneel niveau heeft ze haar verleden echt nog niet kunnen parkeren, zelfs niet na vier jaar psychotherapie. Beslist, Sonja zorgt thans goed voor zichzelf en maakt er iedere dag weer zoveel mogelijk een feestje van, maar ze drukt veel weg. Dat ze tegen wil en dank alleen is en zich vaak eenzaam voelt bijvoorbeeld. Ze roept altijd tegen iedereen, inclusief tegen zichzelf, dat ze het als vrijgezel hartstikke goed naar de zin heeft en deels klopt dat ook wel, maar in de diepere lagen van haar emoties etteren eenzaamheid, verlangen, verlatenheid en gebrek aan geborgenheid en aan liefde. 

 

Pierre doet eveneens stoer en sterk, maar hij IS dat lang niet altijd. Met zijn gebodybuilde lichaam en zijn emotieloze masker tracht hij zijn kwetsbaarheid te maskeren en mensen en gevoelens op afstand te houden, doch eigenlijk is hij een zacht ei dat heel snel ontroerd en bang is. Kortom: een kwetsbaar, gevoelig mens dat als de dood is voor zijn eigen kwetsbaarheid en voor de kwetsbaarheid van anderen.

 

Stoerheid is meestal een houding die heel veel angst, verdriet en teleurstelling verbergt en probeert te onderdrukken. Je kan er ver mee komen en er moed mee genereren, maar je onthoudt jezelf met die maskerade heel veel dat tot mooie en fijne ervaringen en tot diepe ontspanning en acceptatie zou kunnen leiden. 

 

En dan is er nog Petra die zich ophangt aan haar spirituele kennis, aan al haar spirituele rituelen, attributen, kunst en boeken. Het spirituele draagt ze als een schild, als een wapen. Ze schuilt achter de rug van Boeddha en achter de woorden van Gandhi. En ze leest iedereen de les. Zij weet hoe je sterk kunt worden en kan blijven. Maar diep van binnen is ook zij kwetsbaar. Ze durft het alleen niet toe te laten en al helemaal niet te tonen, bang om vermorzeld te worden, eraan te gaan, door anderen vertrapt te worden.

 

Je groot houden, kost ontzettend veel kracht en energie. En je slaagt er nooit altijd en de hele tijd in om die verdedigingsmuur overeind te houden. Telkens weer zijn er momenten waarop je spontaan wordt geconfronteerd met je meer lugubere emoties, gedachten en gevoelens. Die je snel weer wegdrukt... Maar weg gaan ze nooit. In de verdrukking komen ze nochtans wel. En jij daarmee idem dito.

 

www.rdanckaert.wordpress.com 

Talenknobbel

Op zich heb ik best wel een redelijke talenknobbel. Engels, Duits, Frans, Italiaans en Spaans verstaan, gaat me heel goed tot redelijk goed af. Op school was ik in de buitenlandse talen beter dan in Nederlands. Als je een taal heel goed wilt doorgronden, dan is het niet veel anders dan wiskunde en ik vind wiskunde 'ballon door een rietje duwen'. Heel moeilijk dus. Onmogelijk eigenlijk. Nu ik alweer dertig jaar van school ben en geen taalonderricht meer krijg of volg, is het bedroevend gesteld met het schrijven en praten van de buitenlandse talen die ik heel goed tot best goed kan verstaan. Passief ben ik nog altijd best goed in talen, actief ben ik matig tot best slecht.

 

Ik ben aan het corresponderen met een Duits persoon en ik heb geen flauw idee wat ik aan moet met die naamvallen. Ik kan er geen chocola meer van maken. Volgens mij heb ik ze allemaal fout. Het zou hetzelfde zijn als wanneer een Duitser ooit Nederlands heeft geleerd, maar nu niet meer weet hoe het nu precies zit met die lidwoorden en bijvoeglijke naamwoorden. Dan krijg je zoiets als: 'Het fiets is gestolen geworden toen Ik gistern in de café staand."

Zo ongeveer is mijn Duits.

 

Maar een Duitser met een redelijk gevoel voor taal weet wat ik bedoel en kan er wel wijs uit worden. Een Duitser die niet door de schrijffouten en foute grammatica heen kan prikken, heeft nochtans het gevoel een Chinese tekst onder ogen te hebben gekregen.

 

 

 

Haar broer is dood

Ze zei: "Maandag moeten we mijn broer begraven."

Haar ogen zagen geen veilige haven.

"De kanker heeft hem helemaal opgevreten."

Ze weet nu meer over het sterven dan ze wilde weten...

 

Ode aan zangeres Maan

Maan, je bent net zo mooi als dat je zingt. Als jij de Maan bent, dan is jouw talent de Zon. Maan, als je zingt, dan ben je echt Volle Maan. En wanneer jij op tv bent, dan baad ik in jouw licht. Ik wou dat ik niet een ouwe grijze vijftiger was zonder werk, maar een astronaut die de Maan, De enige echte Maan, niet alleen op afstand adoreert maar van heel dichtbij exploreert. Weinig vrouwen stralen zoveel klasse uit, ogen zo zuiver, zo puur. Ik vind je lief, ik vind je mooi en ik hou van de manier waarop je je fysieke instrument bespeelt. Ik geloof je als je zingt en ik geloof dan weer in de liefde.

 

De miljarden sterren die jou omringen, willen in jouw buurt vertoeven en vinden dat jij de enige echte ster bent! Lieve Maan, je verlicht mijn duisternis en je versterkt mijn levensvreugde. 

 

Stukje 306

Ik ben veel en veel in mij is dualistisch en tegenstrijdig. Deels ben ik heel erg ongelukkig, maar dat bestaat in het deel van mij dat heel erg gelukkig is en dat buitengewoon kan genieten van de mooie dingen des levens die overigens alleen maar heel mooi aanvoelen als er niet te erg en te veel leed is. Een van de dingen die me het meest met geluk vervullen, is het harmonieuze gezinsleven. Ik ben onder andere een gezinsman. Dat wil niet zeggen dat ik geen tijd voor mezelf en buiten het gezin nodig heb en dat ik nooit baal van de dingen thuis. Dat hoort er juist allemaal bij. Het pakketje is veelkleurig.

 

Maar het is gewoon heel fijn om een sterke, goede band te hebben met je kinderen en je partner. En het is geruststellend dat iedereen in huis goed (genoeg) met elkaar kan opschieten. Als kind heb ik ervaren dat bijna niets zo erg is als disharmonie aan het thuisfront. Mijn vrouw, ik en onze kinderen vormen een (h)echt team. Nogmaals, ik wil er niet TE rooskleurig over doen, want ook wij hebben onze onderlinge irritaties, ruzies, ergernissen en frustraties over en met elkander. Samenleven is niet makkelijk. Maar als het enigszins reilt en zeilt, dan is het wel heel erg fijn om een thuisbasis te hebben. Ik vind het heel aangenaam dat ik me daar zo bewust van ben en dat ik er dus heel nadrukkelijk van geniet. Ik ben wakker. Heel veel mensen verslapen hun leven. Die vergeten te genieten, verdoen hun tijd met futiliteiten en/of vinden alle geluk maar vanzelfsprekend. 

 

Heerlijk vind ik het om partner te zijn en vader te zijn, en om een vrouw en kinderen te hebben, om samen een gezin te vormen. Te weten dat je altijd op elkaar kunt terugvallen, dat je een solide basis hebt. Die onvoorwaardelijke liefde is onbetaalbaar en van onschatbare waarde. Dat gun ik echt ieder mens. Maar ik weet dat lang niet iedereen een veilig, liefdevol en gezellig thuisfront heeft.  

 

Mijn gezin geeft me kracht en ik merk dat ik als partner en als vader van grote waarde ben. Mijn gezinsleden zetten mij in bloei en ik laat hen groeien.

 

Natuurlijk kunnen er altijd dingen gebeuren waardoor de harmonie wordt verstoord, soms zelfs onherstelbaar. Het leven bulkt van de onaangename en aangename verrassingen. Maar tot dusver hebben we een goed gezinsleven en voel ik mij als bloggende huisman vrij en senang.

 

Mijn dagen vul ik zo leuk mogelijk in. Soms is dat een hele toer. Af en toe lukt het gewoonweg niet. Ik begrijp mezelf en anderen als het mislukt. Het leven kan lastig zijn, en wij zijn maar mensen.

 

Er zijn niet veel mensen met wie ik een speciale band heb. Er zijn miljarden mensen op de wereld en met misschien maar 12 mensen heb ik echt een klik en een band. Maar dat is voldoende. Thuis heb ik er al 3. Heerlijk!

 

www.rdanckaert.wordpress.com 

Leef als een kind

Leef in het hier en nu en probeer er bewust en volop van te genieten.

 

Maak het jezelf en je omgeving zo aangenaam mogelijk.

 

 

Heb begrip voor je onvolmaaktheid (meer dan je best kun je niet doen) maar tegelijkertijd voor je behoeften. Geef je over aan vriendschappen, liefde en lusten, maar hou maat.

 

Is het kut, dan is het kut en dan zeg je gewoon dat het kut is. Niet moeilijk over doen. Morgen of straks is het misschien weer wat beter. Eens flink huilen en schelden doen wonderen, daarna kun je misschien weer lachen, plezier maken en genieten. Accepteer de/je beperkingen, dat wat onmogelijk is. Geniet van wat er wel is en van wie er wél zijn.

 

 

Alles gaat voorbij. Het leven is een lang lint van verschillende fasen en is zwanger van de vele afzonderlijke en aaneengeschakelde momenten. Ieders leven heeft een paar hoofdthema's, een paar rode draden.

 

Richt je dagen zo leuk mogelijk in en wees daarbij creatief en inventief. Durf te leven! Neem initiatieven! En doe op z'n tijd gewoon eens lekker niks. Nutteloos bezig zijn, is soms heel nuttig!

 

Succes met leven!

 

www.rolanddanckaert.nl  

Kritiek op je eigen helden

Ik bewonder tennisser Roger Federer om zijn prestaties, mooie speelstijl en vlekkeloze gedrag. Het viel me laatst op, na afloop van weer een gewonnen match op Wimbledon, dat de Zwitserse tenniscrack altijd heel even de persoon aankijkt aan wie hij een handtekening geeft. Veel spelers kijken de fan niet eens aan, maar de voormalige nummer 1 van de wereld doet dat dus wel. 

 

Welnu, hoe erg ik Federer ook admireer, toch heb ik soms 'second thoughts' bij hem. Dan vraag ik me bijvoorbeeld af of hij niet te kakkerig en te materialistisch is. Ik weet dat hij omgaat met mensen van adel en met andere vooraanstaande, rijke stinkerds en ik weet niet of ik dat nou zo'n goede eigenschap vind. Ook vraag ik me bij Federer soms af of hij wel echt altijd zo welgemanierd is of dat hij er gewoon heel goed in is om zijn ergernis, irritaties, afkeer en agressie weg te drukken, om zijn onhebbelijkheden te verstoppen en (deels) toneel te spelen. Soms lijkt het allemaal te mooi om waar te zijn. Trots op en blij met deze argwaan ben ik beslist niet. Het is fijner om gewoon lekker onbezorgd en onbekommerd te bewonderen. Maar ja, ik besef nou eenmaal heel erg dat niemand ideaal en volmaakt is, zelfs mijn all time-idool wijlen John Lennon niet (oprichter en leider van de wereldberoemde muziekgroep The Beatles).

 

Soms zoek ik onbewust en zelfs bewust naar oneffenheden bij de mensen die en hun werk dat ik bewonder. Neem nou Het Parool-columnist James Worthy. Ik vind dat hij in iedere column minstens twee heel mooie vondsten en inzichten heeft. Hij is een taalacrobaat. Maar als ik zijn schrijfsels lees, dan komt er spontaan toch ook wat kritiek bovendrijven. Worthy spreekt zich zelden of nooit uit over politiek of de toestand in de wereld. Gaan zijn columns eigenlijk wel ergens over? En is hij eigenlijk wel een leuke man of meer een geniale zonderling? Wellicht heb ik die kritiek ook wel een beetje uit jaloezie. Ik schrijf zelf en kan het mogelijk niet verdragen dat iemand anders ook goed of zelfs veel beter schrijft en er wel (financieel en professioneel) succes mee oogst.

 

Zelfs bewondering is niet altijd heel zwart-wit en puur. Niet onbedreigd...

Verliefdheid

Joe (42) zag gisteren het meisje - inmiddels vrouw - dat op de middelbare school verliefd op hem was. Ze kwam altijd in zijn buurt, maar hij zag haar destijds niet staan en niet zitten. Hij vond haar gewoonweg niet aantrekkelijk (genoeg). Zijn lat lag hoog. Zijn mogelijke vriendin moest heel mooi en precies zijn type zijn. Maar de meisjes die hij bewonderde vanwege hun leuke gezichtje, kledingstijl en figuurtje waren bij nader inzien meestal niet aardig en zagen niets in hem.   

 

Het meisje van toen dat altijd en ondanks zijn norse blikken volhardend naar hem lonkte, is weinig veranderd nu ze volwassen is. Hoe is het mogelijk dat sommige mensen zo goed geconserveerd blijven?! Joe vindt haar nu wel heel aantrekkelijk. Wat heeft ze eigenlijk een lekker figuurtje, een leuk gezichtje en wat draagt ze stijlvolle kleding!

 

Ze groetten elkaar gisteren, maar haar bewondering voor hem is verdwenen uit haar blik. In plaats daarvan kijkt Joe haar nu na met een verliefde oogopslag! De rollen zijn omgedraaid. Joe is inmiddels kalend, grijzend en 25 kilo zwaarder dan toen. Zijn good looks zijn lang niet zo goed bewaard gebleven. Hij voelt zich dan ook onaantrekkelijk. Als puber was hij al niet blij met zijn uiterlijk, terwijl hij er toen heus wel mocht wezen en hij best wel wat vrouwelijke fans had (die hij dus niet leuk vond).

 

Het leven zit vol van de ironie en de sarcastische wendingen.

 

www.rolanddanckaert.nl

Stukje 301

Heel soms ontmoet je een verrukkelijk mens, open, spontaan, warm en ontwapenend. Meestal gaat het dan om een leuk kind, een leuk kind dat speelt. Onbevangen. Alleen zo'n kind is de beste versie van zichzelf.

 

De meeste mensen zijn allang niet meer de beste versie van zichzelf. Door hun (nare) ervaringen, problemen, ziekten en opgelopen stoornissen zijn ze niet meer erg ontspannen en ontwapenend. Ze zijn argwanend, achterdochtig, op hun hoede of gewoon terughoudend. Door stress, zorgen en problemen zitten ze niet lekker (genoeg) in hun vel. 

 

Wat is het toch zonde dat zo ontzettend veel mensen niet meer de beste versie van zichzelf zijn. Kunnen zijn. 

 

Maar als je dan toch nog eens een wezen ontmoet dat hartveroverend en hartverwarmend is, puur, zuiver, ongekunsteld en heerlijk in zijn of haar vel zittend, dan voelt dat als een waar genot, als een ongekende openbaring. 

 

www.rdanckaert.wordpress.com 


<- Last Page :: Next Page ->
Hosting door HQ ICT Systeembeheer