Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Roland Danckaert

Openhartige schrijfsels

Stukje 306

Ik ben veel en veel in mij is dualistisch en tegenstrijdig. Deels ben ik heel erg ongelukkig, maar dat bestaat in het deel van mij dat heel erg gelukkig is en dat buitengewoon kan genieten van de mooie dingen des levens die overigens alleen maar heel mooi aanvoelen als er niet te erg en te veel leed is. Een van de dingen die me het meest met geluk vervullen, is het harmonieuze gezinsleven. Ik ben onder andere een gezinsman. Dat wil niet zeggen dat ik geen tijd voor mezelf en buiten het gezin nodig heb en dat ik nooit baal van de dingen thuis. Dat hoort er juist allemaal bij. Het pakketje is veelkleurig.

 

Maar het is gewoon heel fijn om een sterke, goede band te hebben met je kinderen en je partner. En het is geruststellend dat iedereen in huis goed (genoeg) met elkaar kan opschieten. Als kind heb ik ervaren dat bijna niets zo erg is als disharmonie aan het thuisfront. Mijn vrouw, ik en onze kinderen vormen een (h)echt team. Nogmaals, ik wil er niet TE rooskleurig over doen, want ook wij hebben onze onderlinge irritaties, ruzies, ergernissen en frustraties over en met elkander. Samenleven is niet makkelijk. Maar als het enigszins reilt en zeilt, dan is het wel heel erg fijn om een thuisbasis te hebben. Ik vind het heel aangenaam dat ik me daar zo bewust van ben en dat ik er dus heel nadrukkelijk van geniet. Ik ben wakker. Heel veel mensen verslapen hun leven. Die vergeten te genieten, verdoen hun tijd met futiliteiten en/of vinden alle geluk maar vanzelfsprekend. 

 

Heerlijk vind ik het om partner te zijn en vader te zijn, en om een vrouw en kinderen te hebben, om samen een gezin te vormen. Te weten dat je altijd op elkaar kunt terugvallen, dat je een solide basis hebt. Die onvoorwaardelijke liefde is onbetaalbaar en van onschatbare waarde. Dat gun ik echt ieder mens. Maar ik weet dat lang niet iedereen een veilig, liefdevol en gezellig thuisfront heeft.  

 

Mijn gezin geeft me kracht en ik merk dat ik als partner en als vader van grote waarde ben. Mijn gezinsleden zetten mij in bloei en ik laat hen groeien.

 

Natuurlijk kunnen er altijd dingen gebeuren waardoor de harmonie wordt verstoord, soms zelfs onherstelbaar. Het leven bulkt van de onaangename en aangename verrassingen. Maar tot dusver hebben we een goed gezinsleven en voel ik mij als bloggende huisman vrij en senang.

 

Mijn dagen vul ik zo leuk mogelijk in. Soms is dat een hele toer. Af en toe lukt het gewoonweg niet. Ik begrijp mezelf en anderen als het mislukt. Het leven kan lastig zijn, en wij zijn maar mensen.

 

Er zijn niet veel mensen met wie ik een speciale band heb. Er zijn miljarden mensen op de wereld en met misschien maar 12 mensen heb ik echt een klik en een band. Maar dat is voldoende. Thuis heb ik er al 3. Heerlijk!

 

www.rdanckaert.wordpress.com 

Leef als een kind

Leef in het hier en nu en probeer er bewust en volop van te genieten.

 

Maak het jezelf en je omgeving zo aangenaam mogelijk.

 

 

Heb begrip voor je onvolmaaktheid (meer dan je best kun je niet doen) maar tegelijkertijd voor je behoeften. Geef je over aan vriendschappen, liefde en lusten, maar hou maat.

 

Is het kut, dan is het kut en dan zeg je gewoon dat het kut is. Niet moeilijk over doen. Morgen of straks is het misschien weer wat beter. Eens flink huilen en schelden doen wonderen, daarna kun je misschien weer lachen, plezier maken en genieten. Accepteer de/je beperkingen, dat wat onmogelijk is. Geniet van wat er wel is en van wie er wél zijn.

 

 

Alles gaat voorbij. Het leven is een lang lint van verschillende fasen en is zwanger van de vele afzonderlijke en aaneengeschakelde momenten. Ieders leven heeft een paar hoofdthema's, een paar rode draden.

 

Richt je dagen zo leuk mogelijk in en wees daarbij creatief en inventief. Durf te leven! Neem initiatieven! En doe op z'n tijd gewoon eens lekker niks. Nutteloos bezig zijn, is soms heel nuttig!

 

Succes met leven!

 

www.rolanddanckaert.nl  

Kritiek op je eigen helden

Ik bewonder tennisser Roger Federer om zijn prestaties, mooie speelstijl en vlekkeloze gedrag. Het viel me laatst op, na afloop van weer een gewonnen match op Wimbledon, dat de Zwitserse tenniscrack altijd heel even de persoon aankijkt aan wie hij een handtekening geeft. Veel spelers kijken de fan niet eens aan, maar de voormalige nummer 1 van de wereld doet dat dus wel. 

 

Welnu, hoe erg ik Federer ook admireer, toch heb ik soms 'second thoughts' bij hem. Dan vraag ik me bijvoorbeeld af of hij niet te kakkerig en te materialistisch is. Ik weet dat hij omgaat met mensen van adel en met andere vooraanstaande, rijke stinkerds en ik weet niet of ik dat nou zo'n goede eigenschap vind. Ook vraag ik me bij Federer soms af of hij wel echt altijd zo welgemanierd is of dat hij er gewoon heel goed in is om zijn ergernis, irritaties, afkeer en agressie weg te drukken, om zijn onhebbelijkheden te verstoppen en (deels) toneel te spelen. Soms lijkt het allemaal te mooi om waar te zijn. Trots op en blij met deze argwaan ben ik beslist niet. Het is fijner om gewoon lekker onbezorgd en onbekommerd te bewonderen. Maar ja, ik besef nou eenmaal heel erg dat niemand ideaal en volmaakt is, zelfs mijn all time-idool wijlen John Lennon niet (oprichter en leider van de wereldberoemde muziekgroep The Beatles).

 

Soms zoek ik onbewust en zelfs bewust naar oneffenheden bij de mensen die en hun werk dat ik bewonder. Neem nou Het Parool-columnist James Worthy. Ik vind dat hij in iedere column minstens twee heel mooie vondsten en inzichten heeft. Hij is een taalacrobaat. Maar als ik zijn schrijfsels lees, dan komt er spontaan toch ook wat kritiek bovendrijven. Worthy spreekt zich zelden of nooit uit over politiek of de toestand in de wereld. Gaan zijn columns eigenlijk wel ergens over? En is hij eigenlijk wel een leuke man of meer een geniale zonderling? Wellicht heb ik die kritiek ook wel een beetje uit jaloezie. Ik schrijf zelf en kan het mogelijk niet verdragen dat iemand anders ook goed of zelfs veel beter schrijft en er wel (financieel en professioneel) succes mee oogst.

 

Zelfs bewondering is niet altijd heel zwart-wit en puur. Niet onbedreigd...

Verliefdheid

Joe (42) zag gisteren het meisje - inmiddels vrouw - dat op de middelbare school verliefd op hem was. Ze kwam altijd in zijn buurt, maar hij zag haar destijds niet staan en niet zitten. Hij vond haar gewoonweg niet aantrekkelijk (genoeg). Zijn lat lag hoog. Zijn mogelijke vriendin moest heel mooi en precies zijn type zijn. Maar de meisjes die hij bewonderde vanwege hun leuke gezichtje, kledingstijl en figuurtje waren bij nader inzien meestal niet aardig en zagen niets in hem.   

 

Het meisje van toen dat altijd en ondanks zijn norse blikken volhardend naar hem lonkte, is weinig veranderd nu ze volwassen is. Hoe is het mogelijk dat sommige mensen zo goed geconserveerd blijven?! Joe vindt haar nu wel heel aantrekkelijk. Wat heeft ze eigenlijk een lekker figuurtje, een leuk gezichtje en wat draagt ze stijlvolle kleding!

 

Ze groetten elkaar gisteren, maar haar bewondering voor hem is verdwenen uit haar blik. In plaats daarvan kijkt Joe haar nu na met een verliefde oogopslag! De rollen zijn omgedraaid. Joe is inmiddels kalend, grijzend en 25 kilo zwaarder dan toen. Zijn good looks zijn lang niet zo goed bewaard gebleven. Hij voelt zich dan ook onaantrekkelijk. Als puber was hij al niet blij met zijn uiterlijk, terwijl hij er toen heus wel mocht wezen en hij best wel wat vrouwelijke fans had (die hij dus niet leuk vond).

 

Het leven zit vol van de ironie en de sarcastische wendingen.

 

www.rolanddanckaert.nl

Stukje 301

Heel soms ontmoet je een verrukkelijk mens, open, spontaan, warm en ontwapenend. Meestal gaat het dan om een leuk kind, een leuk kind dat speelt. Onbevangen. Alleen zo'n kind is de beste versie van zichzelf.

 

De meeste mensen zijn allang niet meer de beste versie van zichzelf. Door hun (nare) ervaringen, problemen, ziekten en opgelopen stoornissen zijn ze niet meer erg ontspannen en ontwapenend. Ze zijn argwanend, achterdochtig, op hun hoede of gewoon terughoudend. Door stress, zorgen en problemen zitten ze niet lekker (genoeg) in hun vel. 

 

Wat is het toch zonde dat zo ontzettend veel mensen niet meer de beste versie van zichzelf zijn. Kunnen zijn. 

 

Maar als je dan toch nog eens een wezen ontmoet dat hartveroverend en hartverwarmend is, puur, zuiver, ongekunsteld en heerlijk in zijn of haar vel zittend, dan voelt dat als een waar genot, als een ongekende openbaring. 

 

www.rdanckaert.wordpress.com 

Stukje 302

Een mens moet zich bij veel onverkwikkelijkheden neerleggen. Een mens moet veel tragedie door de vingers zien. Dat je ondanks je kolkende geilheid en liefde voor erotiek hartstikke impotent bent en dat er geen kruid tegen die impotentie gewassen is. Dat je werkgever de zwakste schakels prijst en jou - de sterkste schakel - verwenst. Dat je zoon veel meer en vaker met je vrouw - zijn moeder - wilt optrekken dan met jou. Dat je school de proefwerkweek twee weken voor het examen heeft gepland. Dat je club Ajax in 2018 weer geen kampioen gaat worden doordat de clubleiding geen duidelijk doel voor ogen heeft waarop het beleid wordt afgestemd. Dat je op je achttiende al kaal en grijs wordt. Dat je moeder alcoholiste is en je vader een slapzak. Dat sluwe, slimme, goedgebekte, narcistische gekken zelfs landen regeren en de wereld domineren.

 

Ga zo maar door. En het gaat zo maar door.

 

Het leven van een mens is één frustrerende, lange oefening in nederigheid.

 

Het leven is appelsap van citroenen.

 

www.rdanckaert.wordpress.com  

 

Kindervriendin of pedofiel?

Sinds haar ontmoeting met Bart van zes jaar kijkt Karin anders naar kinderen, naar jongetjes. Het was in een stads-speeltuin dat ze Bart zag en sprak. Hij gedroeg zich naar haar toe verrukkelijk vrij, spontaan, open en blij, alsof ze een vriendinnetje van hem was, zijn beste vriendinnetje. Hij ging met haar om zoals een volwassene nooit met haar is omgesprongen of zou omgaan. Veel toegankelijker. Bart liet van meet af aan blijken dol op Karin te zijn. Voor ze het wist, sloeg hij zijn handjes om haar middel heen en drukte hij zich tegen haar lichaam aan. Karin moest bekennen dat zelfs haar eigen vier kinderen dat nooit zo intens en spontaan hadden gedaan. Dit joch veroverde onmiddellijk haar hart. Karin leek wel verliefd!

 

Bart praatte tegen haar zonder reserves en zonder vooroordelen. Zo'n leuk mens had Karin nog nooit ontmoet. De doerak drukte de zijkant van zijn hoofd tegen haar buik aan en op een gegeven moment duwde hij met zijn vingers speels en ondeugend tegen haar tepels die ervan overeind gingen staan als kleine borstpenissen. "Je tepels worden groter," zei hij in al zijn onschuld. Karin schaamde zich dat de aanraking en zijn woorden haar zo'n lekker, zelfs erotisch gevoel gaven. Ze was verrast en geschokt door haar eigen beleving. Nooit eerder was ze opgewonden geraakt van een aanraking door een kind. 

 

Bart behandelde Karin alsof hij haar altijd had gekend en heel vertrouwd met haar was.

 

Dit alles gaf Karin een ontzettend fijn gevoel. Het hele pakketje klopte. En mensen zijn heel gevoelig voor fijne gevoelens, daarom raken we zo snel verslaafd aan de kick van drank en drugs, aan de smaak van chocolade en chips en aan het krijgen van complimenten. We zijn dan wel denkers, maar we zijn bovenal gevoelsdieren, ook al zijn we dat vergeten en willen we dat niet toegeven. 

 

Sinds de ontmoeting met Bart kijkt Karin met andere ogen en een ander gevoel naar kinderen die ook zo ontwapenend zijn als hij. Ze houdt nu meer dan ooit heel erg van hun spontaniteit, is verliefd op hun blijdschap, eerlijkheid en ook op hun vrijpostige lichamelijkheid. Karin vindt het bijna akelig, dat ze dit zo ervaart. Het voelt een beetje pedofielerig. Ze heeft zelfs al een keer een erotische fantasie gehad over seks met Bart, terwijl ze zichzelf vingerde en streelde. De herinnering aan zijn handjes op haar tepels kan haar nog heet maken. Echter, Karin weet - en dat stelt haar gerust - dat het slechts een warme fantasie is en dat ze nooit seks zou willen en kunnen hebben met een kind. Het is verboden en dat is maar goed ook, vindt ze. Maar ze wou dat haar eigen man - Robert - zo ongedwongen met haar omging als Bart!

 

Het leven kan macabere ontwikkelingen hebben en heeft dikwijls een zeer sarcastisch, cynisch of ironisch gevoel voor humor...

Landrot houdt nu van water

Het leven kan ironisch zijn. Als jongeling had ik nooit kunnen voorspellen dat ik als volwassen man een paar keer per week met veel plezier naar het zwembad zou gaan en dat het zwembad zelfs een van mijn overlevingsplekken zou worden. Als lagere scholier had ik namelijk last van heel hardnekkige en vurige watervrees. Vooral vrees had ik om te verdrinken, zelfs in het ondiepe. Terwijl werkelijk alle andere kinderen allang in het diepe (badje 4) zwommen, ploeterde ik nog voort in badje 2 (water tot aan de borst). Met een plankje om te blijven drijven. Ik wilde vaste grond onder mijn voeten kunnen voelen. Ik liet toen al niet graag en makkelijk los, gaf me toen al niet graag over. Controle houden, dat is wat ik wil(de)! Het is nooit wat geworden tussen de zwemles en mij en tussen de badmeesters en mij. Ik voetbalde en tenniste liever, en beter.

 

Nog steeds durf ik niet in het diepe. Mijn zwemtechniek is nochtans verbeterd door naar mijn wederhelft te kijken als ze zwemt. Mijn vrouw is een heel goede en fanatieke zwemster, maar heeft nooit het geduld gehad om het me te leren en me over mijn watervrees heen te helpen. Mijn vrouw heeft heel veel moeite met het moeten aanzien en begeleiden van mensen die niet snappen wat zij snapt en die niet kunnen wat zij kan. 

 

Ik ben dus nog altijd geen zwemgod. Maar tegenwoordig - sinds een jaar of vijfentwintig zelfs al - bezoek ik wekelijks het zwembad. Mijn chronische stress-stoornis - die helaas gepaard gaat met veel verschillende angstklachten en paniekaanvallen, maar ook met uitputting, een lage lichamelijke weerstand (altijd ziek, zwak en misselijk), hyperventilatie en doorlopend psychosomatische symptomen zoals duizeligheid, steken, tintelingen en ademklachten - kan ik enigszins in toom houden en beter de baas door te ontspannen in het zwembad, inclusief bubbelbad. Water doet me goed. Tijdens vakanties vind ik het heerlijk om met zoonlief in het (ondiepe) zwembad te sporten (volleybal, koppen, basketbal, gewoon gooien). Alles waar een bal bij aan te pas komt, vind ik leuk. Vandaar dat ik een voorkeur heb voor ballententen en borsten en billen.

 

Ook had ik als kind en als tiener nooit kunnen bevroeden dat ik als volwassene zou zweren bij de sauna. Ik was namelijk heel preuts en gaf me letterlijk niet graag bloot in het bijzijn van anderen, en al helemaal niet in de nabijheid van mijn zussen.

 

Echter, nood breekt alle wetten. Door mijn chronische en zeer ferme stress-klachten moest ik zoeken en moet ik blijven zoeken naar ontspanning, plezier, rust en genot. En ironisch genoeg vind ik die onder andere en zelfs bij voorkeur in het water en in de sauna!

 

www.rolanddanckaert.nl  

Bal hooghouden

Vanmorgen bij de eerste poging 88 keer de bal hoog gehouden, voetballend. Dat is vaker dan waartoe menige profvoetballer en zelfs international in staat is. In het tijdschrift Voetbal International had je vroeger een rubriek waarin voetbalsterren eveneens werd gevraagd hoe vaak ze de bal hoog konden houden. Soms was het ontluisterende aantal: 30. Dat heb ik altijd onthouden, want ik stond ervan versteld dat sommige profs en zelfs Nederlands elftal-spelers de bal minder vaak hoog kunnen/konden houden dan ik die zelfs voor het laagste niveau van de amateurs nog te slecht is (om wedstrijden te spelen)!

 

Misstanden

Misstanden worden in de mist gehouden, zonder mistlampen aan. Dat leidt tot misverstanden...

De waarheid wordt verduisterd

De meeste mensen walgen, de hele maatschappij walgt van de waarheid die aan het licht komt. Doodsbenauwd is men voor openheid en transparantie. Men ontwijkt de waarheid en het benoemen en beschrijven ervan fobisch. Alles moet onder de mat worden geveegd en onder de tafel worden gehouden. De schijn regeert! En men is oh zo verschrikkelijk bang voor reputatieschade. Men is zo bang voor het oordeel van de ander.

 

IK NIET!

Bang voor het geschreven woord

CENSUUR

 

Overal is censuur.

 

Je mag de waarheid, de werkelijkheid, het onrecht en de schande niet benoemen en beschrijven. De hele maatschappij is fobisch en neurotisch. Doodsbang zijn de meeste mensen voor openheid, openbaarheid, eerlijkheid en transparantie. Ze ontwijken het allemaal angstvallig.

 

Maar vooral voor openbaarheid is men doodsbang. En vooral: men heeft er een gruwelijke bloedhekel aan, men neemt er de grootst mogelijke aanstoot aan, men hekelt het.

 

Alleen van journalisten wordt verwacht dat ze de waarheid openbaren. Maar als burger, als werknemer, als partner, als lid van de maatschappij word je geacht te zwijgen. Er is overal censuur. Overal.

Negerin

Vanuit mijn auto zag ik een hete negerin

Ik dacht:'Hey schatje, geef me eens mijn zin

Misschien vind je me wat te oud

Maar vrijen met een grijsaard voelt heus vertrouwd'

Het water uit mijn mond droop over m'n kin

Dus ik zei: "Hot babe, stap maar lekker in!"

Ze lachte, vond de flirt best wel leuk

Maar toen wees ze naar de meid naast haar: "Zij is de enige met wie ik neuk!"

 

© Roland Danckaert

Verse jus

Ik dronk een verse jus op een terras

Het smaakte naar een waterplas

Het was met water aangelengde Lidl-sap

Er zat helemaal niets in van drap

De ijsklontjes verdunden de sap nog meer

Het schijfje sinaasappel smaakte naar peer...

 

© Roland Danckaert 

Pas uit de bajes, meteen weer aan het werk

Een paar uur nadat Jos was ontslagen uit de bajes, verkocht de ex-gedetineerde/toekomstige bajesklant alweer zijn eerste grammetjes cocaïne. Hij is ingetrokken bij zijn oudere zus die weduwe is en vanuit haar huis runt hij nu zijn business, of ze nou wilt of niet. Zijn dikke Audi en nieuwe Harley staan beneden voor de deur, op de parkeerplaats van het groezelige appartementencomplex waar veel verslaafden, uitkeringstrekkers en criminelen huizen.

 

Maak je om Jos maar geen zorgen. Hij zit nooit om werk verlegen. Er is geen dag voorbij gegaan dat hij niet heeft gewerkt. Okay, af en toe moet hij een paar maandjes brommen, maar zelfs als hij in de cel zit, heeft hij zo zijn lijntjes met de verslaafde buitenwereld. Hij is gewoon verslaafd aan het dealen en aan het geld dat hij ermee verdient. Eerlijke handel, hoor. Ja, je zou hem gerust een workaholic kunnen noemen of een cocaïnepooier, een loverboy van junks.

 

De politie weet drommels goed dat Jos weer dealt en altijd zal blijven dealen. Daar hebben the cops maar mee te dealen... Zoals we allen weten zijn agenten vaak ook maar domme krachten met geen al te groot geweten en geen al te goed en groot hart. Anders waren ze wel flying doctor of UNICEF-medewerker geworden!

 

www.rolanddanckaert.nl 

Mijn eerste dode geliefde

Negen maanden was ik toen mijn eerste familielid stierf, de moeder van mijn Wessemse opa. Een lange, tengere, montere, goedlachse, wat mannelijke vrouw met melkwitte haren. Ik kan zowaar nog haar gezicht boven mijn babysnuitje zien en haar blije, trotse liefde voelen waarmee ze me in haar armen hield in de woonkamer van mijn opa en oma bij wie ze inwoonde. 

 

Veertien jaar was ik toen mijn tweede familielid stierf. Opa uit Zeeland. Toen was ik me vanzelfsprekend wèl bewust van het verlies. Door de zoveelste explosieve ruzie thuis ging ik die dag niet mee naar de begrafenis. Ik bleef thuis alleen achter, terwijl mijn ouders en twee oudere zussen naar Zeeland gingen om afscheid te nemen van opa. Ik weet nog dat ik huilend door het verdriet om opa en vanwege mijn afwezigheid bij zijn begrafenis uit het raam van mijn ouderlijke woning keek en meende dat ik opa zag fietsen. Een oude man op een opafiets die op opa leek, zag ik voor opa aan: "Opa, opa!" Maar 'opa' fietste onverstoorbaar door en verdween al spoedig uit het zicht. 

 

Twee jaar geleden overleed mijn eerste geliefde, Desirée. Kanker. Ik ben tijdens mijn puberteit vijf jaar lang heimelijk verliefd op haar geweest en heb haar pas een paar jaar voor haar dood echt leren kennen, doordat ik haar via Facebook een berichtje stuurde. Ze gaf een bepaalde alternatieve therapie en ik ben chronisch ziek, dus dat was voor mij een mooie binnenkomer. Ze was nog steeds leuk, maar ze had het niet zo op Turken en andere moslims en dat stootte mij af. Voor een spiritueel iemand vond ik dat ze wel heel erg in een witte, rijke wereld leefde. Desalniettemin was ze een lief, leuk en goed mens. Maar een half jaar voor haar dood heb ik haar als vriend verwijderd van Facebook, in een periode waarin ik iedereen als vriend verwijderde die amper reageerde op mijn posts en reacties. Achteraf heb ik daar spijt van, dat ik haar en sommige anderen heb verwijderd.

Ik heb Desirée nooit 'gehad', maar ik ben wel heel erg verliefd op haar geweest. Misschien heb ik zelfs van haar gehouden. Nooit eerder en tot dusver nooit meer is een geliefde van me gestorven. Desirée heeft de primeur. Haar dood heeft mijn warme gevoelens voor haar vreemd genoeg meer aangewakkerd. 

 

Elian is een ander meisje dat ik nooit echt heb gehad, wel bijna. Ik was toen 22 jaar. Maar zij was toen al te ver heen. Zware anorexia en daardoor totaal verward, geestelijk ziek. Een goed gesprek was niet meer mogelijk. Zelf had ik eveneens te kampen met de Grote Inzinking waar ik nog altijd de gevolgen van ondervind. We liepen bij dezelfde paragnost die vooral een egocentrische geldwolf bleek te zijn en nu op de natuurbegraafplaats de natuur ligt te vervuilen. Elian ging eerder dan ik bij hem weg. Haar moeder had tegen me gezegd dat ik een beter en slimmer mens was dan de 'genezer' en dat Elian meer aan mij had dan aan die kut-paragnost. Maar Elian werd steeds onbereikbaarder. Ik haakte af, Elian haakte af en het contact werd nihil.

Ik was erg dol op Elian, heb mogelijk zelfs van haar gehouden. Doe dat wellicht nog. Voor altijd.

 

Uiteindelijk ben ik getrouwd met een heel erg leuke en lieve vrouw, Sandra. Ik hoop dat ze me overleeft, zo gelukkig mogelijk. 

 

www.rolanddanckaert.nl 

  

 

De gedachten die ik heb maar niet meen

De gedachten die voortkomen uit de levenspijn en uit het dagelijkse gevecht en die iedere dag - bijna de hele dag - door mijn hoofd spoken: 

 

'Het is tijd om dood te gaan'. 

 

'Het is genoeg geweest'. 

 

'Laat mij maar sterven'.

 

'50 is een mooie leeftijd om dood te gaan'.  

 

'Voor mij hoeft het niet meer'. 

 

'Ik heb zin om me kapot te zuipen'. (Ik drink zelden en nooit te veel).

 

'Straks sterf ik zonder ooit gelukkig te zijn geweest'.

 

'Ik wil nog gezond worden voordat ik sterf'. 

 

'Er moet nog iets moois gebeuren voordat mijn tijd is gekomen'. 

 

'Ik ben zo bang om dood te gaan'

 

'Ik ben doodziek'.

 

'Ik heb er geen geloof meer in dat ik ooit beter kan worden'.  

 

'Ik wil mijn kinderen en vrouw niet missen'. 

 

'Wat is het leven toch een tragedie'. 

 

'Niemand begrijpt mij'. 

 

'Niemand bekommert zich ECHT om me'. (Niet fair tegenover mijn vrouw, kinderen en familie en vrienden, maar lang niet alles wat je denkt is redelijk en rationeel).

 

'Het leven bestaat alleen maar uit lijden'. 

 

'Ik wil iedereen die ik lekker vind neuken'.

 

'Een flinke orgie zou me goed doen'. 

 

'De duivel heeft mij tot zijn project gemaakt'. 

 

'God is een klootzak die iedereen laat stikken'.

 

'De grootste klootzakken komen er altijd het beste vanaf'.

 

'De liefste mensen lijden het meest'.

 

'Ik voel me machteloos en gevangen, wanhopig en hulpeloos'.

 

Met al deze gedachten is er bijna geen ruimte voor de goede, mooie gedachten. Mijn situatie maakt veel meer slechte dan positieve gedachten, gevoelens en emoties aan...

 

www.rdanckaert.wordpress.com  

Wilde bloemen

Ik kan het niet verbloemen:

helemaal wild ben ik van wilde bloemen

Korenbloemen, boterbloemen en klaprozen

Een veld vol zal ik immer liefkozen!

Wilde bloemen maken me gelukkig

en beslist veel minder nukkig!

 

© Roland Danckaert

Ze heeft het goed voor elkaar

Jonge blonde chick in Fiat cabrio

geniet, heeft het goed voor elkaar

Samen met succes vormen de Italiaan en zij een goed trio

Aan de arm van de toekomst staat ze voor het altaar!

 

© Roland Danckaert

Hoofddoekjes

Je ziet steeds meer hoofddoekjes fietsen naar hun school

Vrijwel iedere jeugdige moslima is vies van boerenkool

Steeds meer jonge islamitische meisjes kleden zich religieus

Ze beweren dat het is hun eigen, vrije, weldoordachte keus

Voor de rest zijn ze eigenlijk heel erg modern gekleed

Ik zie de draadjes van hun oortjes onder hun hoofd-plaid!

 

© Roland Danckaert

 


<- Last Page :: Next Page ->
Hosting door HQ ICT Systeembeheer