Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Roland Danckaert

Openhartige schrijfsels

Poepface

Ernst lag lekker lui te zonnen toen hij plotseling nattigheid voelde op zijn gezicht. Hé, regen bij een onbewolkte hemel? Ernst veegde het af met zijn hand en zag toen pas dat het vogelpoep betrof. Bah, dat stonk! Vol op z'n snufferd gescheten!

Zelfmoord?

Op een parkeerplaats in een natuurgebied in Schotland - in zijn auto, met het raam van zijn portier helemaal open - deed Gerard even een dutje. Zijn arm hing uit de groene Renault, langs het portier. Een nieuwsgierige wilde ram schuurde langs de auto af en sneed daarbij met z'n hoorns de pols van Gerard door. Die schrok wakker, maar was al na twee minuten dood. De 'moordenaar' liep rustig verder alsof er niets was gebeurd. De politie en familie van Gerard gingen uit van zelfmoord. Hij was al een tijdje overspannen...

Te geil om haar man te weerstaan

Ilse had al zes jaar geen seks meer gehad. Tussen haar man Ton en haar was er op dat gebied niets meer. Ilse vond Ton - inmiddels 19 kilo zwaarder dan toen ze hem leerde kennen - seksueel niet meer aantrekkelijk. Het kwam er evenwel ook niet van om vreemd te gaan. Lotte, haar beste vriendin, zei tegen Ilse dat ze haar schoonmoeder in huis moest nemen: "Toen mijn schoonmoeder bij ons kwam wonen, verbeterde ons seksleven aanzienlijk. Mijn man en ik zochten weer steun en warmte bij elkaar, en reageerden met seks onze frustraties af vanwege onze 'inwoonster'." Echter, Ilse's schoonmoeder was al elf jaar dood. En om nou een vergaan lijk te laten logeren in je huis, nee... Maar op een middag stond Ilse zo op knappen dat ze zich zelfs aan haar man vergreep. En ach, het was eigenlijk lekkerder dan ze had gedacht, misschien ook wel omdat de nood zo hoog was! Ze had het zelfs met een zeehond gedaan als die in de buurt was geweest!

Kort cabaret:als je je als onkruid voelt

Wie heeft er geen hekel aan onkruid? Eigenlijk wel zielig voor die plantjes. Niemand wil ze en iedereen doet er alles aan om ze weg te krijgen. Herkent iemand die dit leest dit gevoel? Dat je je als onkruid voelt, ongewenst en dat iedereen je weg wil hebben? Nou ja, weinig Marokkanen (in Nederland) lezen mijn blog, dus mijn lezers zullen dit gevoel wel niet zo herkennen!

Het leven is vuilnis

Gelukkig duurt het niet eeuwig, het vullen van deze aardse vuilnisemmer. Eigenlijk is het hele leven één lange zware bevalling. Wat hebben we een barensweeën! Weer een groot probleem gebaard!

 

Houten jaloezieŽn

Stofschappen!

Ze is simpel van geest

Ondanks haar 81 jaar is Gerda nog altijd simpel van geest. Ze is gewoonweg niet in staat om diepzinnig en holistisch (breed en alles in ogenschouw nemend) na te denken en te analyseren. Dit houdt niet in dat Gerda - een lieverd trouwens - oppervlakkig is. Dat is weer wat anders. Gerda is niet oppervlakkig. Ze is van nature nou eenmaal simpel van geest. Gerda heeft heel veel en heel veel intense gevoelens en emoties en ze is echt niet achterlijk of dom, maar ze is zich van heel veel dingen gewoon niet zo bewust. Ze denkt gewoonweg heel simpel. Noem het een kinderlijke denkwijze. Onderontwikkeld. Een voorbeeldje: aan een dochter die alleen woont, laat ze het meeste geld na, puur en alleen omdat zij alleen is, terwijl die dochter alles bij elkaar en in verhouding meer verdient dan twee van haar andere kinderen die een gezin hebben. En misschien is die dochter stiekem haar lievelingetje.

 

Misschien heeft Gerda in haar leven te weinig ontplooiingsmogelijkheden gehad (en ze als volwassene onvoldoende gecreëerd en ontwikkeld), dat kan zijn. Mogelijk heeft ze te weinig haar verantwoordelijkheid genomen en te weinig daadkracht getoond, en is ze stil blijven staan. Vreemd genoeg heeft ze in haar gezin (man, kinderen en kleinkinderen) juist allemaal mensen om zich heen die heel erg wakker zijn, die heel scherp en goed kunnen analyseren en ook discussiëren. Daar weet ze zich niet altijd goed raad mee: ze heeft dan het gevoel dat ze achter blijft. Gerda begrijpt heel goed wat er gezegd en bedoeld wordt, maar ze kan het zelf niet zo verwoorden. Sterker nog, ze is zelf niet in staat om bredere verbanden te leggen en diepere inzichten te vergaren, situaties en levens in een breder perspectief te zien en te ontsluieren. Gerda denkt nou eenmaal heel simpel. Voor haar omgeving is dat weleens irritant, maar feitelijk kan ze er zelf niet zoveel aan of tegen doen. Bovendien voelt ze niet de behoefte om zich te ontwikkelen, om aan zichzelf te werken en bepaalde vaardigheden beter onder de knie te krijgen. Gerda is een beetje als een stilstaand water...

 

www.rdanckaert.wordpress.com 

 

Wat is hem aangedaan?

Moet je toch eens kijken naar de foto van toen hij klein was. Zo'n schattig manneke! Zo onschuldig! Zo mooi! Nog zo onbekrast. Wie hem toen (al) kende, weet dat hij een heel aandoenlijk jongetje was, van nature voorzichtig en vrij bang, maar ook heel nieuwsgierig. Vanwege zijn gevoeligheid en introverte karakter was dat jochie bovengemiddeld kwetsbaar. Hij had veel en goede bescherming nodig, en veel bevestiging en warmte, veiligheid en geborgenheid, harmonie ook. Maar het knaapje van toen was tevens heel erg ondeugend. Niet alleen maar een lieverdje. Hij was er evenwel bovenal eentje die de kat uit de boom keek, zich niet snel aan anderen hechtte. Aan niemand zoals aan zijn moeder. Niet snel raakte hij vertrouwd met anderen. Niemand was zo lief en zacht en voelde zo vertrouwd als zijn eigen mama.

Moet je hem nu eens zien, meer dan vijftig jaar later! Wat is hem allemaal overkomen, waaraan is hij allemaal blootgesteld en wat is hem aangedaan? Zeker, deze man heeft ook genoten, geluk gehad en gevreeŽn en is gelukkig geweest. Maar dat aandoenlijke ventje van toen is nu een gehavende vent geworden. Beslist, hij is een wijze, talentvolle, leergierige, hardwerkende en zorgzame man die zichzelf heel erg goed kent, maar deze man is dat kereltje van toen en wie gunde dat kind zo'n zwaar lot?! Ach, ergens houden we ook wel van tragiek en dramatiek. Dat vinden we boeiend, spannend en het inspireert ons. Het is in elk geval niet saai.

De vijftiger van nu is weer net zo gaan leven als dat jochie van vijf dat hij ooit was en dat hij eigenlijk nog steeds is, maar dan veel groter en zwaarder en meer ervaren. Hij leeft weer in het Hier en Nu. Alleen was hij toenmaals nog gezond en was hij ook al bang, maar had hij geen angst- en paniek-STOORNIS. Alles is nu significant anders. Minder rooskleurig. Minder hoopvol. Toen wist hij nog niet wat hem te wachten stond en hij dacht er ook nimmer over na. Inmiddels heeft deze man meer dan de helft van zijn leven achter de rug en heeft hij heel veel dingen moeten meemaken waarvan hij als kind nooit had gedacht dat hij ermee te maken zou krijgen, dat ze bestonden. Hij was als kleuter voor veel bang, maar hij wist toen niet dat er zoveel gevaren en ellende in de wereld waren en dat er zulke narigheid op zijn pad kon komen. Hij wist wel al wat moederliefde was, en zorgzaamheid. Hij wist wat lachen en huilen waren. Maar oorlogen, zelfs de dood, kanker, fobieŽn, onrecht, haat, huiselijk geweld, narcisten, verlangen, lust, verliefdheid en seks waren hem vreemd. Dat waren nog eens tijden...

De Dood is het einde

Wie van dramatiek houdt, houdt van de dood. De Dood is het ultieme drama, de ultra-tragiek. Dit aardse strijdtoneel verlaten, moet een ongelofelijke climax zijn, net zo heroïsch en dramatisch als de geboorte, een sensationele ervaring. Tussen de geboorte en sterven kan veel gebeuren. Heel veel spectaculaire dingen. Maar niets heeft de toneelzucht van het eerste levenslicht en de laatste adem. Mensen houden van spanning. Ze zoeken de spanning steeds op. Zonder geboorte en zonder de dood was er geen spanning, zou het summum van de thriller ontbreken. 

 

De Dood is welkom. Het definitieve afscheid. Van geliefden, naasten, vrienden, passies, levenswerk, interesses maar ook van het lijden en van de doodsangst. Het is de grande finale. Het is het klapstuk van alle bombarie. De Dood gaat met evenveel vuurwerk gepaard als een geboorte. De Dood is onze meest trouwe metgezel...

Schrijven

Voor mij is schrijven vooral dť manier om de leegte, de eenzaamheid, de levenspijn en het isolement zo goed mogelijk door te komen en mijn levenspijn te uiten. Schrijven doe ik meestal als ik me verveel of me slecht voel, als ik niets leukers te doen heb, als ik geen fijne afleiding kan krijgen. Natuurlijk schrijf ik ook wel vaker als ik heel dringend een mening wil verkondigen, humoristische inspratie heb of mijn lichamelijk krachteloze geilheid op een andere manier kwijt moet (moet ventileren), maar heel vaak schrijf ik bij gebrek aan een (leuk) tijdverdrijf en uit frustratie.

Al mijn hele leven lang ben ik vaak heel lang alleen en voel ik me verlaten en doelloos. Soms, heel soms, heb ik de neiging er een einde aan te maken, mijn polsen door te snijden, maar afgezien van het feit dat ik dat niet durf, wil ik dat mijn vrouw, kinderen en naaste familie niet aandoen. Als vader heb je een levenslange taak en plicht om er in voor- en tegenspoed van en voor je kinderen te zijn, en zolang je die taak kunt uitvoeren, ben je daartoe verplicht, vind ik. Overigens ebt die zeldzame sterke neiging om zelfmoord te plegen meestal na tien minuten alweer weg. Ik heb wel raakvlakken met getormenteerde filosofen zoals Albert Camus en de Roemeen Emile Cioran.

Als de grote vakantie nadert, dan heb ik altijd dat lusteloze, uitgebluste gevoel én last van onrust. De laatste loodjes wegen het zwaarts. De laatste loodjes van de routine en de sleur, de alledaagse vermoeienissen. Een mens heeft eigenlijk veel vaker een maand vakantie nodig. Althans, mensen zoals ik in elk geval wel.

Ik heb even de kracht niet meer om me over mijn melancholie heen te zetten. Ik probeer een grap te verzinnen, maar er komt niks meer. De koek is op. Ik heb nergens zin in. Ik heb geen zin om te praten, geen fut om te luisteren, geen animo om nog de hort op te gaan, geen puf om te puffen. Komt nog bij dat de benauwende hitte ons tiranniseert en dat de dagen veel te lang licht geven. Zo vermoeiend!

Straks is het vakantie en gaan we op reis. De beste tijd van het jaar. Weg. Weg van alles. Even een andere omgeving, nieuwe indrukken, iets meer zorgeloosheid, in elk geval veel meer afleiding. Even vergeten hoe verschrikkelijk dat huishouden is, even niet denken aan alle facturen die betaald dienen te worden, even maling hebben aan het feit dat niets lukt, even niet omkijken naar het verleden en even niet vooruit blikken op de slechte vooruitzichten. Ik wil iets grappigs verzinnen, maar de lucht is uit de bal. Ik wil iets monters schrijven of zeggen, maar de positieve woorden zijn uitverkocht.

Een kalf ziet een wolk aan voor de uiers van z'n mama en wil omhoog klimmen, maar het dier komt niet van de grond en wenst dat het een vliegtuig was. In de garage heb ik twee platte muisjes gevonden. Wanneer had ik ook alweer beschuit met muisjes gegeten in de garage? Een derde plat muisje was aan het knabbelen aan een levende veldmuis. Mijn pupillen draaien als chakra's in alle kleuren van de regenboog rondjes en verspreiden de geur van pioenrozen. Een stier komt aanrennen, maar als hij mij op z'n horens neemt, loopt het dier leeg als een strandbed waar de ventielen uit zijn gehaald en een olifant op is gaan liggen. Een huisvlieg zit op het computerscherm en wordt digitaal ingestraald. Nu denkt het beest dat het een computeranimatie is...

Vrijheid

Aan voetbaljournalist Johan Derksen heb ik best wel een hekel (en ik vind hem er gewoon heel erg onsmakelijk en onaangenaam uitzien en daar kan ik slecht tegen), en toch heb ik wel een paar dingen met hem gemeen: niet alleen de liefde voor Amerika en authentieke Amerikaanse muziek, maar vooral de instelling en het streven om geestelijk onafhankelijk te zijn. Net als Derksen wil ik alles kunnen zeggen wat ik vind en voel. Alles. Ik weiger een blad voor de mond te nemen. Ik noem man en paard. En ik spaar mezelf niet. Daarbij zijn zelfspot en satire net als bij Derksen essentieel, vitale 'onderdelen' van mijn gedrag.

Net als De Snor neem ik de vrijheid om mijn mening te geven en te zeggen wat ik voel. Ook en misschien juist vooral als het zogenaamd niet helemaal/helemaal niet politiek correct is en als mensen er schande van spreken. Nog iets dat ik met hem gemeen heb: de hekel aan de massa en aan het volkse. Evenals Derksen ben ik absoluut geen meeloper. Daarbij zijn we allebei ambigue figuren: dubbelzinnig en zelfs tweesporig. Enerzijds nogal grof, bot en ordinair, anderzijds beschaafd, nauwgezet, consciŽntieus en menselijk. Maar in beide gevallen zeer uitgesproken ťn controversieel.

Aan Renť van der Gijp heb ik een veel minder grote hekel. Met hem deel ik de liefde voor vrouwen, erotiek, de sauna en bankhangen voor de televisie. Maar ook de gevoeligheid voor angst- en paniekstoornissen, voor fobieŽn. Net als ik is de voormalige stervoetballer van PSV en Oranje daar tamelijk open over. De levende lachzak - die overigens tevens periodes kan hebben waarin hij depressief, lusteloos en angstig is - kan van tijd tot tijd behoorlijk wat zelfkennis en zelfkritiek (en zelfs zelfverwijt) aan de dag leggen, is me opgevallen. Van der Gijp heeft bovendien best wel een goed vermogen om te analyseren, niet alleen als het gaat om voetbalwedstrijden, spelsituaties en voetballers. Hij is net als ik in staat om snel en goed mensen en situaties/omstandigheden te doorgronden en te zien waar het allemaal vandaan komt en heen zou kunnen gaan. En ook Van der Gijp is geestelijk onafhankelijk: hij zegt wat hij denkt en vindt en hoe hij het allemaal beleeft, en niet per se wat de massa vindt en wat de mensen willen horen, wat het lekkerste bekt en het beste klinkt. Spontane ingevingen maken ook bij hem deel uit van zijn gedrag. En vaak zijn z'n uitingen net als de mijne best wel banaal of over het randje, maar onschuldig.

Geestelijk onafhankelijk zijn, vind ik uitermate bevrijdend en belangrijk. Als je geestelijk niet onafhankelijk bent of durft te zijn, dan had je net zo goed niet geboren hoeven te worden. Dan ben je inwisselbaar, heel makkelijk en snel om te ruilen. Dan ben je eeuwig een wisselspeler, om maar in voetbaltermen te blijven schrijven. Ik denk dat VI-presentator Wilfred Genee eveneens redelijk vrij is, geestelijk onafhankelijk. Ook hij blijft redelijk autonoom.

Het voordeel dat deze drie heren hebben, is dat ze daarbij succes, roem en poen hebben, zaken waar ik door een samenloop van omstandigheden allemaal 0,0 van heb. Daarentegen heb ik dan wel weer een tamelijk hecht gezin en stabiel liefdesleven. Ik ben al 26 jaar bij mijn vrouw, en zij bij mij. En we hebben ondanks veel persoonlijke en gezamenlijke ellende een redelijk gelukkig huwelijk. We zitten met veel op precies dezelfde golflengte en beleven samen veel genietbare momenten.

Met Derksen, Gijp en Genee heb ik een eenzijdige haat-liefde-verhouding. Ik vind ze iedere uitzending wel een paar keer walgelijk en een paar keer per aflevering buitengewoon goed en amusant. Ze roepen veel weerstand op, maar hebben veel fans. En eigenlijk geldt dat op de manier van mijn leven ook voor mij: ik krijg het altijd weer enorm met mensen aan de stok (meestal komt het nooit meer goed: zoals met sommige buurtgenoten en met het UWV bijvoorbeeld. Ik haat de mensen van deze instantie echt hartgrondig) en er zijn lieden die mijn bloed wel kunnen drinken. Maar daarnaast heb ik bewonderaars en liefhebbers.

Er zijn mensen die niet goed weten wat ze van me moeten denken: soms verras ik hen positief en even later stel ik hen verschrikkelijk teleur. Ik zit dan ook in een hokje waar bijna niemand anders in zit. Het is MIJN eigen veelzijdige, unieke hokje. Al mijn hele leven ben ik een buitenstaander, een roepende in de woestijn ook, een eenling, in de ogen van anderen een vreemde, onnavolgbare, onpeilbare, grillige snuiter. Een heel ander hokje 'beman' ik dan de meeste andere mensen. Ik ben veel extremer gevoelig en zachtaardig dan de meeste andere mannen, veel hulpelozer, minder zelfstandig en jongensachtiger dan de meeste volwassen kerels. Ik ken ook heel weinig mensen die zo idealistisch zijn en met zoveel Weltschmerz kampen als ik. Ook mijn klachtenpatroon en lot is vrij zeldzaam. En ik ken eigenlijk geen enkel ander levend wezen dat in de communicatie met anderen zo belangstellend is en zichzelf zo wegcijfert. Misschien dat daardoor veel mensen me heel snel en uitvoerig dingen vertellen die ze tegen andere vreemden nooit vertellen. Ik ben van karakter dus al vrij anders, en daarbij is ook mijn lot nogal anders. Da's dubbelop anders!

Enfin, ik wil kunnen mededelen hoe het WERKELIJK met me gaat en wat ik ECHT vind en voel. En soms vinden mensen mij heel erg inconsequent en tegenstrijdig, maar ik geloof helemaal niet in eenduidigheid. Het hele leven is dubbel en dualistisch! Die tegenstrijdigheid van het leven maar ook in mijzelf heb ik omhelsd. Voor mij telt maar 1 ding: De Waarheid, De Realiteit. En om een volledig beeld te krijgen van de werkelijkheid, moet je alles in ogenschouw nemen en met elkaar verbinden, ook de zogenaamd tegenstrijdige facetten en factoren. Om heel te kunnen zijn, moet je een COMPLEET mens durven zijn en een COMPLEET beeld samenstellen en geven. Compleet is iets anders dan volmaakt of perfect. Ik schrijf het er maar even bij, om te voorkomen dat ik weer totaal verkeerd geÔnterpreteerd, begrepen en verkeerd geciteerd word.

En ik weet heus wel dat er bijna geen mens is die zich interesseert voor wat ik schrijf, hoe het met me gaat en wat ik allemaal vind, en dat ik schrijf alsof ik - ik niet weet - hoe beroemd en belangrijk ben. Maar bij mezelf ben ik wereldberoemd. Wereldberoemd in eigen lijf. Wereldberoemd op eigen weblog. Ik heb maar 1 constante lezer en dat ben ikzelf: wat mij betreft een enorm groot en fijn publiek. Ik schrijf altijd vooral voor mijzelf. Als iemand het leest en er wat aan heeft, dan is dat mooi meegenomen en dan glunder ik. Ondanks gebrek aan succes, aandacht en roem ga ik door. Genee, Gijp en Derksen zouden dan honderd procent zeker wat anders gaan doen, want ze doen wat ze doen voor de kick van de poen, het succes en de roem. Ze vinden het ook leuk om te doen, maar als er geen mens naar VI zou kijken en ze er niet dik voor betaald werden, dan zouden ze meteen afhaken.

Maar ik blog niet primair voor het succes, al droom ik heus wel van De Doorbraak en van populariteit en grote gages. Ik schrijf echter in eerste instantie, omdat het een passie, overtuiging en eerste levensbehoefte is, een redmiddel, een leefwijze, op mijn lijf geschreven. Ik kon eerder schrijven dan ademen. Tja, dat klinkt theatraal, populistisch en dramatisch, ook weer iets waar veel mensen van moeten braken, maar...† that's me in my blog.

www.rdanckaert.wordpress.com

Heilige erotiek

Alle leuke meisjes en vrouwen zou ik willen veroveren en bezitten, zoals het ook heerlijk moet zijn om een dikke zak met poen te hebben om alle leuke dingen te kunnen doen en als je doodziek bent een levensreddende behandeling in Los Angeles te kunnen betalen van 10 miljoen dollar.

Alle leuke meisjes en vrouwen zou ik willen proeven. Hun vlees zou ik aan mijn saté-prikker willen spiezen. Hoe meer smaken hoe beter. Met mijn jachtinstinct is niks mis, maar met mijn jachtuitrusting daarentegen is van alles aan de hand. Mijn boog is altijd veel te strak gespannen en knapt zelfs als het erop aan komt. Mijn pijlen zwabberen en treffen geen doel. Sterker nog, mijn pijlen zijn krom en stomp. Ik ben een zeer energieke maar waardeloze jager. Ik ben een prima speurneus, maar ik ben als de ontdekkingsreiziger die niet aan land durft te gaan. 

Maar in wezen ben ik net zo erg als Picasso, Gauguin en Julio Iglesias, verslaafd aan vrouwelijkheid, vrouwen, vrouwelijk schoon, vrouwelijk naakt en intimiteit met vrouwen (en meisjes - leeftijd doet er immers niets toe, alles draait om de grenzeloze en taboeloze begeerte).

 

Ach ja, dan zullen we maar zeggen dat erotiek overgewaardeerd is en dat het een vloek is om verstrikt te zijn geraakt in het web van Eros. Het is net zo'n erge verslaving als de verslaving aan heroïne, hasj, het casino en alcohol. Het plakkerige, bittere druipgeil blijft desalniettemin door mijn pijpleiding stromen, ongecontroleerd en ongeremd.

 

Het is in elk geval - objectief gezien - waar dat seks je rolstoel niet voortduwt. Mijn eega is mijn elektrische rolstoel. Oh wee, als er wat met die rolstoel zou gebeuren. Dan ben ik in de aap gelogeerd. Bovendien wil ik dat deze rolstoel een prachtleven heeft. Ik gun haar alle geluk van de wereld. Onze relatie is op veel belangrijkere dingen gebaseerd dan seks, status en geld. Ware liefde, loyaliteit, vriendschap, dezelfde levensvisie, hetzelfde levensgevoel en politieke kleur en gelijkgestemdheid geven de doorslag en zijn veel waardevoller. Zij is de enige die net zo gekweld is als ik en die begrijpt wat ik ervaar, denk, voel, beleef en doormaak. De anderen hebben geen flauw benul. Alleen zij weet wat echt lijden is. De anderen begrijpen De Teleurstelling, het anders-zijn, het isolement, het pessimisme, de suïcide en de eenzaamheid niet of niet zo spectaculair.

 

Het leven is een tragedie. De Tragedie is overal. En als je ervoor staat, dan moet je erdoorheen, dan ontkomt je er niet aan. Ontsnappen is onmogelijk. Hooguit enige, meestal kortstondige en tijdelijke verlichting. Er zijn wel slaapmiddelen maar geen geneesmiddelen. Er is wel hulp, maar geen redding. En dat begrijpt niemand anders zo goed als zij. En niemand anders kan ook zo intens genieten van een scone met lemon curd en van het ontdekken van een andere streek, een ander land, een andere natuur, een andere cultuur. We zijn als een tweezitsbank van het hout van één boom. Een treurwilg natuurlijk. Een treurwilg die zich prikt aan de rozenstruik, maar intens geniet van de rozengeur.

 

 

 

 

Granaatappel

Zojuist een granaatappel geschild teneinde de honderden pitjes eruit en eraf te schrapen en op te eten. Wat een pittige kutklus! Een granaatappel heeft pit, dat kun je wel stellen!

Het sap van de vrucht is een natuurlijke kleurstof. Het is net verf. Mijn kleren en de muren van de keuken zitten thans onder de rode spetters, alsof ik op het aanrecht een varken heb geslacht en in de rondte heb geslingerd, of alsof ik in een spontane poging tot vrije expressie mijn verfkwast met dieprode verf als een lasso boven mijn hoofd draaide! Het huis en ik zien eruit alsof er een granaat met rode verf is ontploft! Vandaar de naam 'granaatappel'? 

 

www.rdanckaert.wordpress.com  

 

Ik wil je overal

Jouw naam tolt door heel mijn hoofd. Ik zie je in iedere vrouw. Ik hoop je overal tegen te komen. Ik wil je overal, en altijd. Mijn obsessie is onophoudelijk. Ik denk de hele tijd aan je. Ik fantaseer eindeloos over jou, over ons. Jouw stem verbreekt de stiltes en klinkt uit ieders keel. Ik leef je. Jij runt mij.

 

 

Geen remmingen meer

"Ik geef het toe: ik ben een vrouwengek," zei James hardop tegen zichzelf. "En ik wil niet kiezen. Ik wil alle leuke meisjes en vrouwen. Als het kon zelfs allemaal tegelijk én onophoudelijk, dag en nacht! De aanblik en het gezelschap van vrouwen is het enige op deze wereld dat me werkelijk iedere keer weer in vervoering kan brengen. Het enige dat me werkelijk interesseert. Al het andere is surrogaat, komt op het tweede plan. Wat dat betreft, kan ik me inleven in de geest van grote kunstenaars als Picasso en Gauguin voor wie alleen vrouwen telden, en daarbij de liefde van en voor vrouwen, de erotiek met vrouwen en vrouwelijk naakt. Helaas zijn de meeste leuke vrouwen en meisjes onbereikbaar, niet beschikbaar. En ik weiger te betalen voor erotisch genot. Ik wil iedere keer weer oprechte, ECHTE passie, aantrekkingskracht en verliefdheid. En dus flirt ik met en geef ik me aan iedere vrouw die zich beschikbaar stelt, die zich openstelt voor mijn bewondering en liefkozing. Ik geef toe: het is maniakaal en kinderachtig, naïef bovendien. Theatraal zelfs, pathetisch. Onvolwassen. Maar dat is wat ik ben, zeker als het om vrouwen en meisjes gaat: een labiele gek, volslagen irrationeel. En ONVERANTWOORDELIJK. Ik geef het ruiterlijk, ronduit toe. Het is zoals het is. En van het oordeel van de anderen trek ik me niets meer aan. Ze zijn in dit opzicht of in een ander perspectief/op een ander thema geen haar beter."

 

www.rdanckaert.wordpress.com 

 

 

Kleren op de trap

Julia gaf Jake wisselende signalen/boodschappen in de kroeg. Ze streelde meermaals zijn arm en zei dat ze volgens haar soulmates waren, maar telkens als hij haar een compliment maakte, zag hij twee rode stoplichten in Julia's ogen. Zij was ongelukkig in haar relatie en ze twijfelde of ze bij haar echtgenoot zou blijven, maar ze stond op monogamie, zei ze. "Vriendschap houdt zoveel langer stand dan een liefdesrelatie." Enigszins gepuzzeld kwam Jake thuis. Hij deed zijn stropdas af en schopte zijn schoenen uit. Jake was blij met het warme contact dat hij die avond had gehad met Julia en dat zij hem had gevleid, maar hij was teleurgesteld over het feit dat er niets tussen hen was gebeurd, en dat ze telkens de boot had afgehouden als hij liet blijken meer met en van haar te willen.

Jake pakte de afstandsbediening van de tv en zette een willekeurige zender op. Hij keek wel naar het beeldscherm, maar zag eigenlijk niks, en kon het programma niet volgen. Zijn gedachten over Julia maakten het hem onmogelijk om zich te concentreren op de tv-serie. Opeens ging de bel van zijn voordeur. Het was 01.00 uur 's nachts. Wie kon dat zijn? Jake schrok. Als het maar geen politie-agent was om hem te vertellen dat er iets met zijn lieve, oude vader was gebeurd. Met kloppend hart en zware benen van de angst beende Jake naar de voordeur. Toen hij opendeed, zag hij Julia voor zijn neus staan. "Neem me," zei ze half gebiedend, half vragend. Nog eens: '"Neem me!?" Jake trok haar naar zich toe, sloot de voordeur en begon Julia hartstochtelijk te kussen. Hij deed de bandjes van haar jurkje van haar schouders en zij knoopte gehaast zijn overhemd los. Onderwijl ze elkaar uitkleedden, gingen ze in fases de trap op naar de slaapkamer. Toen het stel eenmaal boven aan de trap was aanbeland, lagen hun kleren verspreid over de treden. De trap der overtreding. De overtreffende trap van overspel. Julia was Jake's schoonzusje...

De volgende morgen bracht Jake zijn minnares versgeperste sinaasappelsap op bed. En een beschuitje met aardbeien en suiker. "Zou je een beschuitje met me willen eten?"

De date is heet

Voor het eerst De Aanraking. Het eerste lichamelijke contact tussen ons. Jouw hand op mijn schouder. Het begin. Het begin van een relatie die niet alleen maar verbaal blijft. Lichamelijke communicatie. Lijfelijke interactie. Je weet in dat stadium van verkenning nog niets van elkaar. Wat vindt de ander lekker? Hoe zoent hij/zij? Hoe reageert hij/zij op erotische opwinding? Ik weet alleen dat je lekker ruikt. En dat jouw hand op mijn schouder elektriciteit opwekt. Het debuut van de passie voor elkaar. Mijn wijsvinger glijdt langs jouw ruggengraat. Je bent strak, dus de wervels zijn mooi zichtbaar, zitten niet verborgen onder een dikke laag vet. Ik kijk naar jouw oren. De mooiste oren die ik ooit heb gezien. Mooi rond, precies goed van formaat. Een klein zilverknopje in het gaatje. Een juweeltje in een sieraad van een vrouw. Ik kus je nek. Ik streel je wang. Ik vind jouw lippen. Eerlijk gezegd heb ik niet zoveel met borsten. Tieten zijn mooi en horen bij de vrouwelijkheid, maar ik vind ze meer esthetisch dan erotisch. Het gezichtje, de hals, de schouders en armen, de billen en vooral de bovenbenen zijn mijn favorietje plekjes. Misschien heeft het ermee te maken dat ik bi ben. De pik van de man interesseert me in erotisch opzicht ook niet zo heel veel. Het is meer een werkattribuut. Z'n torso en nek, z'n ogen en lippen... die doen het hem wat mij aangaat. Is het toeval dat de bi-man niet zo kickt op borsten en penis? Het typisch vrouwelijke en het typische mannelijke element zijn ondergeschikt. Ik zit meer tussen twee geslachten in. Daarom vind ik kleine, slanke vrouwen met kort haar ook zo sensationeel! En blonde jongens met een turn-lichaam. Blond, omdat blond lichaamshaar minder opvalt. Ik hou niet van mannen met heel duidelijke (donkere) lichaamsbeharing. Niet van mannen zoals ikzelf. Liever iets vrouwelijker. Vrouwelijkheid staat met stip bovenaan.

Maar jij bent een vrouw en je bent verrukkelijk. Een overheerlijk wezen. Lief, grappig, rebels, spontaan, vrouwelijk en mooi. Heel mooi. De mensen van wie ik hou, wil ik vooral teder beminnen. Jammer als zij/hij juist wild en hard genomen wenst te worden, want ik wil vooral jouw vingers door mijn nekharen en jouw hoofd op mijn schouder, jouw lippen op mijn oren. Voelen dat we het dichtstbij mogelijk zijn... Psychologische erotiek...

Erotische passie

"Kun je hem voelen, lekker wijf? Voel je hoe ik in je zit? Nu zijn we pas écht connected, verbonden, één, met elkaar versmolten. Samen zijn we nu één worstenbroodje. Mijn worst in jouw broodje. Lekker hé? Wil je me nog beter voelen? Wil je voelen hoe ik afdaal naar de bodem van jouw put?"

"Ja, ik ga nu naar jouw olie boren. Ik haal al jouw geile nattigheid eruit. Oh ja. Wat ben je lekker! Aah, het past precies. Als de punt van een pen in een pennendop, als een dolk in de dolkschede, als een injectienaald in een ader. We zijn op maat gemaakt, voor elkaar. Oh ja, draai die zachte, warme kut van je maar lekker om mijn hete, stijve pik. Wring hem maar eens goed uit. Ik hamer mijn spijker in jouw plug. Ik ben ingeplugd. Heerlijk. Zalig. Jij bent de mooiste, de allermooiste. Wat hou ik van je. Je weet toch hoeveel ik van je hou? Mijn hele leven draait om jou. Alles in mij is door jou afgesteld en is afgestemd op jou. Je bent de Schepper van al mijn gedachten, gevoelens en emoties, de kunstenares van mijn fantasie en verbeelding, de slavendrijver van mijn verlangens, de bezetter van mijn tijd, de data in mijn agenda, de moeder van mijn geluk, de bezitter van mijn geilheid."

"Oh ja, ik kom, aaah! Ik voel dat jij er ook aan komt. Werp dat zadel en die teugels maar van je af, geile merrie van me. Ja, verlies maar lekker alle controle, gooi alle remmen los. Versmelt met jouw orgasme. En ik ga gewoon nog even door terwijl jij kronkelend en in slow-motion wegglijdt in die zalige verdoving van het hoogtepunt. Ik doop mijn kroontjespen in mijn eigen inkt waarmee ik jouw inktpot heb gevuld. En ik schrijf met die pen en de inkt  het woord 'LIEFDE' aan de binnenkant van jouw heilige tempel." 

 

Zo oma zo kleindochter

Het is raar, en toch werkt het bij allebei zo, CHRONISCH, ALTIJD: oma en haar kleindochter trekken zich allebei - onafhankelijk van elkaar - heel erg veel aan van wat anderen zeggen, en dan vooral van de onzin die anderen verkondigen. Om de een of andere kromme reden luisteren zij naar en laten zij zich enorm beÔnvloeden door random mensen. Ze laten hun oren hangen naar de grootst mogelijke onzin-verkopers, naar de meest onrechtvaardige criticasters en naar de slechtste adviseurs.

Maar de werkelijk goede raad van de wijze mensen in hun nabijheid slaan ze volledig in de wind. Dan zijn ze plotseling hartstikke eigenwijs. Koppig. Eigengereid. Het is net alsof ze niet ontvankelijk zijn voor wijsheid en waarheid, alsof ze immuun zijn voor goede inzichten en alsof ze tegelijkertijd de slaaf zijn van onzin. Het is een beetje een familietrekje van moeders kant: opstandig worden van wijsheid, zich aangetrokken voelen tot bullshit.

Blijkbaar spelen de mensen die onbelangrijke dingen zeggen en adviseren een belangrijkere rol in hun leven. BEKEND maakt onbemind. Zij die het meest dichtbij staan, worden vaak minder belangrijk gevonden. Naar hen wordt door grootmoeder en kleindochter minder goed geluisterd. Het staat hun ontwikkeling en welzijn enorm in de weg. Blijkbaar dringt dat nooit tot hen door.

Maar het heeft er vooral ook mee te maken dat ze heel praktische kritiek, advies en aanmoedigingen veel serieuzer nemen dan raad over de levensstijl. De oppervlakkige, eenvoudige dingen, daar zijn oma en kleindochter volop mee bezig, niet met de wezenlijke zaken. Als ze ergens zelf moeite voor moeten doen, als het handelt om werkelijk persoonlijke zaken, dan geven ze niet thuis. Als iemand hen het advies geeft azijn bij het vlees te doen, dan zullen ze dat meteen doen, maar als je hen de raad geeft om hun grenzen te bewaken of naar de huisarts te gaan, dan worden ze opeens heel koppig en is het alsof je alles in het vergiet hebt gedaan... Ergerlijk. Frusterend.

www.rdanckaert.wordpress.com

Rare snuiters in de bieb

Ik bivakkeer graag in de bibliotheek om vrijblijvend in boeken en tijdschriften te neuzen. Ik ben vaak te vinden in de Openbare Bibliotheek van Roermond. Het is een prettig gebouw in het centrum van de Middeleeuwse stad. Ik voel me er senang. Je hebt er makkelijke zetels waar je heerlijk ontspannen en tamelijk privé door allerlei lectuur kunt bladeren. Vandaag heb ik er zitten grasduinen in boeken over het Symbolisme (stroming in de kunst) en Caravaggio. Maar ook in reisboeken over Spaans Baskenland.

Er komen wel meer rare snuiters dan alleen ik. Vandaag was er een man die permanent een afwezige, binnenpretjes-glimlach op z'n gezicht had staan. Hij had ook enigszins een wat rare motoriek, en droeg suffige ambtenaren-kleding. En soms praatte hij in zichzelf, zich niet bewust van zijn omgeving. En er was nog zo'n vreemde man... dit heerschap keek permanent verbaasd, maar hij zag niets of niemand. Alsof hij onder een met zwart zeil beklede stolp leefde. Ook zijn motoriek was opvallend afwijkend. De bieb is mede een trekpleister voor eenzame, werkloze en/of gestoorde mensen. Zwervers zoeken er ook geregeld een plek om even bij te komen. Zolang ze niemand tot last zijn, prima. Ik had op deze drukke zaterdag meer last van de vele luidruchtige kinderen (en ouders!) en van de evenzeer luidruchtige medewerkers in de restaurant-keuken die mijn concentratievermogen op de proef stelden. De flinke galm - de beroerde akoestiek in het gebouw - is daarbij een ferm minpunt.

Toch kom ik graag in de bieb. De tijd gaat er altijd snel om. Iedere keer moet ik me weer naar de parkeermeter haasten om geen boete te krijgen, zelfs als ik de wagen voor drie uur heb geparkeerd. Ik zou er een hele dag kunnen doorbrengen. Met al die boeken en tijdschriften gaan er zo ontzettend veel deuren voor je open! Het is het informatie-paradijs. Alhoewel, ik vind er niet altijd de antwoorden waarnaar ik op zoek ben. Voor sommige van mijn vragen en problemen kan ik nergens en bij niemand terecht... Zelfs de bieb biedt dan geen soelaas. 

 


<- Last Page :: Next Page ->
Hosting door HQ ICT Systeembeheer