Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Roland Danckaert

Openhartige schrijfsels

Raad

Ren jezelf niet voorbij, maak pas op de plaats. Ontspanning kan niet zonder rust. Zoek je ontspanning dus ook in de rust. Ga gewoon eens een kwartiertje voor het raam zitten en kijk naar buiten. 

Kut-artsen

En dan zegt zo'n witte jas tegen iemand met een burn-out of met het Chronisch Vermoeidheid Syndroom: "Ga wat meer sporten, zorg dat je conditie opbouwt."

Telefoon

Vanmorgen had ik mijn ouderwetse mobiele telefoon - zonder internet-opties - aan de oplader gelegd. Nadat ik zoonlief had afgezet, ben ik een stukje gaan wandelen. Met de grote, stevige paraplu (het miezerde, maar ik stak hem niet op), want dan voel ik me zekerder. Mijn angsten, spanningen en stress slaan heel erg op mijn evenwichtsorgaan (ledematen) en zorgen voor een GEVOEL van onveiligheid en onzekerheid. Terwijl ik dat stukje wandelde, vlak langs de muurtjes en hagen vanwege mijn pleinvrees (ruimtevrees), voelde ik in mijn broekzak, met de vragende en zoekende handen naar mijn telefoon. Maar die was ik dus vergeten, die lag nog thuis op de keukentafel aan de oplader. Onmiddellijk voelde ik me wat minder zeker. Het bij me dragen van mijn mobiele telefoon verschaft me net als het wandelen met een grote, stevige paraplu een iets zekerder gevoel, omdat ik dan weet dat ik bij paniek en nood iemand kan bellen. Tot dusver heb ik die telefoon als zodanig nog niet vaak nodig gehad, maar het gaat om het gevoel van veiligheid.

Gevoel. Zeker als je van binnen geblutst bent, dan kan je gevoel rare dingen met je doen. Als gevoelig kind werd mijn gevoel door het snerthuwelijk van mijn ouders vrijwel dagelijks beschadigd en vertrapt. Het is dus niet verwonderlijk dat mijn gevoel van slag is. En gevoelens produceren gedachten, en vice versa. Dus ook mijn gedachten zijn regelmatig van de kaart. En zo zit ik dus opgescheept met gevoelens en gedachten die me dikwijls geen goed doen, die gehavend zijn en zelfs ziekmakend. Het is jammer - tragisch eigenlijk - dat het zo is gelopen. En iets dat van kleins af aan zo lang zo hevig aan de orde was - namelijk het misvormen van mijn binnenwereld - heeft tot op de dag van vandaag een enorm grote impact en laat zich heel erg traag en moeilijk verbeteren. Het herstel, de psychische, emotionele en psychosomatische revalidatie, vergt daardoor heel veel tijd en verloopt met vallen en opstaan. Soms val ik terug, soms heel ver en soms valt het wel mee, de terugval. Daarna krabbel ik wel weer op, zo nu en dan behoorlijk, en bij tijd en wijle een beetje.

Het blijft lastig wanneer vervormde en misvormde gedachten en gevoelens onderhand tastbare feiten zijn geworden.

Mijn ouders hebben me gelukkig nooit met opzet, moedwillig, beschadigd. Integendeel, ze hadden beslist het beste met me voor en hebben heel veel dingen heel goed gedaan. Maar ze waren zich er blijkbaar niet of onvoldoende van bewust wat hun oorlog en gedrag met ons/ me deden.

www.rolanddanckaert.nl

www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

Claustrofobie in wasstraat

Claus kreeg opeens een paniekaanval toen hij in zijn Renault Clio door de wasstraat ging. Hij begon te zweten en te trillen en voelde een enorme druk op zijn borst. Hij werd licht in zijn hoofd en van binnen heel erg onrustig.

 

Tijdens deze paniekaanval voelde Claus zich de hele tijd en zelfs in toenemende mate enorm opgesloten. Het was alsof hij plat werd gedrukt, alsof de wasborstels de auto met hem erin zouden opvreten. Claus wilde in zijn pure wanhoop eigenlijk ontsnappen, de auto verlaten, vluchten. Maar dat kon natuurlijk niet in de wasstraat. Hij moest de paniek dus maar ondergaan en hopen dat het einde van de wasstraat snel in zicht zou komen. Maar de 5 minuten in de wasstraat leken wel vijf jaar te duren! Arme Claus! Hij durft nooit meer naar de wasstraat te gaan. Alleen het idee of de gedachte al doet bij Claus het zweet uitbreken. 

 

www.rolanddanckaert.nl 

Tegen haar laatste wil

Tante Corrie had de kerk teleurgesteld en kwaad de rug toegekeerd. Tijdens de laatste jaren van haar leven voelde zij zich geen katholiek meer. Haar man Kees was wel nog gelovig en kerkelijk. Hij was dement  en wist daardoor bijna niets meer en kon zich bijna niets en niemand meer herinneren, maar de weesgegroetjes en de Bijbelteksten kon hij nog foutloos en zonder enige moeite opdreunen.

 

Tante Corrie wilde niet bediend worden toen ze op sterven lag. Haar man Kees stond er evenwel op, dat de pastoor haar het allerlaatste kruisje op haar voorhoofd zou geven. Samen met de verzorgster en de pastoor zorgde Kees ervoor, dat zijn vrouw voldoende medicijnen kreeg om in te slapen, zodat zij zonder het te merken bediend kon worden. Wim, een van hun drie zoons, vond dit verachtelijk. Zijn broers Joep en Jan stonden achter het besluit van hun vader. 

 

Wim wilde op de begrafenisdienst van zijn moeder graag de liedjes draaien die zij altijd het mooiste had gevonden, maar met name Jan vond dat maar niks: Jan - net zo'n dominante en ongevoelige narcist als zijn vader - wilde de muziek draaien die voor hemzelf betekenis had. 

 

Zelfs de laatste wens(en) van tante Corrie werd niet gerespecteerd door haar man en door twee van haar zoons. 

 

 

Seksueel misbruik bij voetbalclub PSV

Het Pedofiele Seks Verbond (PSV)...

Het op een drinken zetten

Sterke drank - waaronder sherry, bier, port en wijn - hadden we altijd wel in huis toen ik jong was, maar werden bijna alleen maar uit de fles gehaald als er bezoek kwam, en tijdens verjaardagsfeestjes natuurlijk. Gelukkig waren mijn ouders geen drinkers. Mijn twee oudere zussen ook niet. Misschien dronk ik - met uitgaan - nog wel het meeste (vooral omdat een bepaalde vriend maar bier bleef bestellen), maar dronken was ik zelden. Soms was ik aangeschoten. En keer ben ik echt van de wereld geweest door alcohol. Dat was tijdens een carnaval. Iemand had iets - een drug of zo - in mijn bier gedaan, want het gerstenat smaakte ongewoon zoet. Echt heel erg zoet. Toch dronk ik het glas leeg, want het smaakte best lekker. Ik schijn die avond op de vloer van een kroeg te hebben gelegen en op auto's te hebben gedanst. Ik heb het me nooit kunnen herinneren. Ik werd die nacht wakker in een struik, naast mijn fiets. Het is me daarna gelukt om heelhuids thuis te geraken. Daar moest ik meteen meerdere keren achter elkaar overgeven. Tussen de kotsbuien door weende ik zonder tranen tegen mijn moeder: "Ik schaam ze zo!"

Mijn vader zette het soms - thuis - op een drinken als zijn collega Hans er was (die ik intutief niet mocht), of als zijn lievelingsbroer op bezoek was. Ik kan me herinneren hoe ik als kind en puber dan getuige was van het drankgelag, hoe samenzweerderig en uitgelaten ze van de sherry en port snoepten. Samen - in een soort van alliantie - genieten van sterke drank, alle remmen los. Niet dat ze stomdronken werden, maar ze hadden dan wel te veel op.

Ik vond dat nooit prettig om te horen en zien, om te ervaren. Het was iets tussen en van die twee mannen die tegenover elkaar zaten te drinken en zaten te lallen. Het ergste vond ik dat ze hun glazen maar bleven vullen, terwijl ze duidelijk al te veel op hadden. 'Stop nou toch!' dacht en wenste ik dan. Ik heb dat zuipen als bedreigend, als angstaanjagend ervaren.

Onderling hadden ze dan een sfeer waar je als 'buitenstaander' niet tussen kwam. En ik zag dan een heel andere kant van mijn vader: hij had dan natuurlijk minder controle over zijn spraak en ledematen. hij lachte meer en luider maar op een voor mij onaangename manier en samen met zijn broer of collega maakte hij flauwe grapjes. En ze lieten (onbewust) merken dat je er buiten stond en je niet met hun feestje moest bemoeien. Ze zeiden dan domme en stomme dingen tegen je, alsof ze je een beetje belachelijk maakten.

Het kwam gelukkig niet vaak voor, hooguit een paar keer per jaar. En het liep nooit uit de hand. Maar prettig vond ik het niet.

Huwelijksaanzoek

Berend kwam hijgend - eindelijk, na een lange, vermoeiende klim, te voet - bovenop de heuvel met uitzicht op het meest bekoorlijke landschap. En daar, op de top van die heuvel, stond een meisjesachtige vrouw in een gele maillot en daarover een kort, zwart rokje reeds intens te genieten van de omgeving. De vrouw draaide zich - op zo'n vijftien meter afstand - naar Berend toe en lachte gelukzalig naar hem. Berend lachte terug en aarzelde geen moment. Hij liep op de vrouw af en ging op zijn knien: "Wil je met me trouwen?" Het was wat hem betreft liefde op het eerste gezicht. "Ja natuurlijk!" glunderde de vrouw en ze kusten elkaar innig en langdurig op de mond. Daarna stonden ze hand in hand, schouder aan schouder, samen te genieten van het uitzicht en van elkaar. Terug in het dal gingen ze op zoek naar een kapel en naar een pastoor die hen zou kunnen trouwen. Berend en de vrouw wisten op dat moment nog niets van elkaar, niet eens hun naam, woonplaats, leeftijd en beroep. Maar ze trouwden die dag en leven nu alweer dertien jaar gelukkig als man en vrouw...

De eerstvolgende dode

En dan gooien we op haar begrafenis een rouwboeket achterwaarts over onze schouder en wie het boeket vangt, voor de voeten wordt 'geworpen' of tegen zich aan krijgt, zal de eerstvolgende zijn van wie we afscheid zullen moeten nemen. Kunnen we daar alvast rekening mee houden...

En Klaas gooide het rouwboeket loodrecht omhoog en ving de troostbloemen zelf op, met zijn hoofd dan wel. Tsja... Troostbloemen?!

Gelukkig en gezond

Hoewel algemeen bekend is, dat voortdurende stress, spanningen en ongeluk een grote aanslag kunnen plegen op het lichaam en zelfs dodelijk kunnen zijn (en ik me daar veel te bewust van ben!), leggen mijn huisartsen nooit dat verband en vinden ze het niet nodig om mijn gestel eens heel grondig te laten controleren, al was het maar preventief.

Ze begrijpen zelfs niet en hebben niet eens door dat ik hypochondrisch ben geworden, doordat de stress bij mij zoveel lichamelijke sensaties en dus psychosomatische shit veroorzaakt.

Trauma's, overspannenheid en chronische stress worden nog steeds behandeld als afgestane, zowaar ongewenste kindjes, zelfs door veel medici die de behandeling van en aandacht voor deze ziekten dus schromelijk verwaarlozen.

 

Om nog zieker van te worden! Het is zo frustrerend, de houding van IEDEREEN, inclusief artsen.

 

Niets zo gezond als gelukkig zijn.

 

Niets zo ziekmakend als stress en ongelukkig zijn.

 

In moeilijke omstandigheden overwegend toch levensblij kunnen zijn, dat is je reinste levenskunst...

 

www.rolanddanckaert.nl 

 

 

 

 

Het leven bestaat uit losse fragmenten

Het bestaan is een verzameling van tientallen, honderden, duizenden, miljoenen of miljarden fragmenten, afhankelijk van hoe oud je wordt en van wat je (wel of niet) allemaal beleeft.

Je leven, dat is niet n geheel. Je leven bestaat uit talloze momenten, tijdsopnames, gerasterd. Het is net als een foto-album met allemaal foto's die je door elkaar kunt husselen.

Je hebt alleen het NU, DIT moment. Alles wat was en nog komt, is niets.

Mensen met caravan

Ze willen op reis met hun eigen auto en hun eigen sleurhut, met hun eigen aardappelen en hun eigen koffiezetapparaat, en als het even kan met hun eigen kussens en dekbedden. Mensen met een caravan(-verslaving), zijn dat nog grotere Eigenheimers? Zijn deze mensen (nog) eerder geneigd tot "Eigen Volk eerst"?!

 

Trampolines

Onderzoek heeft aangetoond dat geen enkele trampoline die in Nederland op de markt is veilig is, zeker niet bij het bokspringen. De trampolinemakers werpen tegen en op, dat veel trampolinegebruikers onveilige dingen doen - zoals stagediven - waardoor ze gewond raken.

Persoonlijk vind ik het toch veiliger om rare sprongen te maken op een tampon. Ik vertrouw trampolines nooit, ik ben er nog voor in therapie geweest. Het enige wat er bij mij springt op een trampoline, zijn de tranen in mijn ogen. De makers van de trampolines tonen gelukkig veel veerkracht, net als kippen. Ze gaan gewoon door met trampolines maken, al hebben ze even overwogen om over te stappen op de aardbeienschiller-business.

De staatssecretarissen van Veiligheid en van Gezondheidszorg gaan morgen samen een dagje springen in een trampolinepark. Ze willen zelf ervaren hoe het is gesteld met de kwaliteit van de springveren. Het is geen toeval dat hun 'springtime' in de lente is gepland! Koning Willem is er overigens tussenuit gesprongen...

Slootgeur

Gistermorgen ben ik tijdens het overstappen van de ene naar de andere oever in een slootje in het bos gevallen. Tot aan mijn knieën in de modder. Echt iets voor mij zoiets. 

 

Nu, een dag later, ruik ik de penetrante, muffe natuurgeur van de sloot nog aan mijn handen en schoenen. Gelukkig zijn vochtige toiletdoekjes ook heel bruikbaar als je heel vieze schoenen en handen moet poetsen...

 

 

Fijne morgen

Rianne heeft een fijne morgen. Ze werd heel geil wakker. Hoe komt het toch dat een mens vaak 's morgens bij het ontwaken de meeste zin kan hebben in seks? Haar vriend Rob was al naar z'n werk, dus moest Rianne het met zichzelf doen. En eigenlijk vindt ze dat veel lekkerder dan neuken met Rob. Hun vrijpartijen duren kort en zijn voorspelbaar, routineus. Rianne wreef met haar vingers over haar recht overeind staande tepels, met haar platte hand over haar buik en met een vingertop over haar klitje. Ze fantaseerde dat ze in de kleedruimte van de fitness-club onder de douche stond met die leuke, strakke blonde meid en dat ze die meid van achteren met haar handen bij de borsten pakte, terwijl ze haar kutje tegen de kont van haar minnares drukte. Rianne werd heel snel heel erg heet - veel heter dan wanneer Rob haar penetreert of beft - en ze kwam binnen een mum van tijd klaar. Daarna bleef ze nog zeker tien minuten nagenieten van dat verrukkelijke orgasme en die botergeile fantasie. Fantasie is beter dan de werkelijkheid. Veel lekkerder. Daarna kleedde Rianne zich aan en maakte ze zich klaar voor de dag. Voordat ze ging ontbijten, rook Rianne aan de seringen in de voortuin. De seringen bloeien maar een paar weken en je moet er dus heel snel en heel bewust van genieten, want voor je het weet zijn ze weer verdwenen, alsof ze nooit aan de takken hebben gehangen en nooit die heerlijke geur verspreidden...

 

www.rolanddanckaert.nl   

Mishandeling

"Mijn ouders vermoorden me!" Lisa was helemaal in paniek nadat ze de kostbare vaas per ongeluk op de grond had laten vallen. Ze staarde naar de honderden grote en kleine scherven op de keukenvloer en stond te trillen op haar benen. "Dat zal toch wel meevallen, niet?" reageerde haar vriendin Caro die bij haar was. "Dat valt helemaal niet mee, ze vermoorden me, echt!"

 

Twee weken later kwamen Lisa's ouders terug van vakantie. Ze begroetten hun dochter amper. Geen kus, geen knuffel en geen vragen hoe Lisa het de afgelopen drie weken had gehad. Dat vond Caro vreemd. Maar toen Lisa's vader en moeder opmerkten dat de vaas er niet meer was en Lisa moest toegeven dat ze die per ongeluik had laten vallen tijdens het afstoffen, reageerden haar ouders vrij nonchalant. "Zie je nou wel," fluisterde Caro. "Ze vinden het helemaal niet zo erg."

 

Lisa keek niet erg gerustgesteld. Ze wist wat er ging komen. Caro was nog niet naar huis of Lisa's moeder begon helemaal hysterisch te doen over die vaas en over hoe onhandig Lisa wel niet was. Ook Lisa's vader begon te schreeuwen. En het duurde niet lang of hij begon zijn oudste dochter te schoppen. Lisa's moeder deed een duit in het zakje door aan Lisa's haren te trekken, zo hard dat ze een handvol lokken in haar knuisten had.  

 

Bont en blauw geslagen en psychisch vernederd, trok Lisa zich terug op haar kamer. Haar moeder plunderde ondertussen Lisa's spaarrekening - waar Lisa het geld op zet dat ze overhoudt van haar bijbaantje - om een nieuwe, nog duurdere vaas voor zichzelf te kopen...

 

www.rolanddanckaert.nl 

Hotelseks

Ron zat een hapje te eten in het restaurant van een hotel niet ver van zijn woonplaats toen hij in gesprek raakte met een Belgisch stel dat aan het tafeltje naast hem zat te dineren. De Vlamingen verbleven een paar nachtjes in het hotel. Op een gegeven moment vroeg Ron aan de vrouwelijke Belgische helft van het paar of ze een mooie kamer hadden. Ze antwoordde tot zijn verrassing dat ze hem hun hotelkamer wel even zou laten zien. Met z'n tweetjes gingen ze naar kamer 301. De Vlaamse maakte de deur open en wees meteen naar het bed. "Voel maar eens wat een lekker matras het is." Ron liet zich op het bed ploffen op z'n rug en zij kwam prompt naast hem liggen, sloeg een arm om hem heen en begon hem wild te zoenen. "Je hebt je toetje nog niet op," zei Ron met zijn neus tegen de hare en met zijn blik gepriemd in haar donkere ogen. "Jij bent m'n toetje," zei ze. Ron: "Maar straks komt je man..." Zij: "Oh, maak je om hem maar geen zorgen, hij weet wanneer hij weg moet blijven. Hij vermaakt zich wel beneden."

In de strop van de economie

Artsen doen er heel moeilijk over om je (uitgebreid) te laten onderzoeken. Want dat kost de maatschappij geld. Dat is dus een politiek-economisch dingetje. Terwijl ik denk: beter 20 medische onderzoeken te veel dan één te weinig, en: beter één heel uitgebreide en goede check-up, eens in de zoveel tijd, dan allemaal van die kleintjes.

 

Echter, ook onze gezondheidszorg zit met de hals in de strop van het geld, van de economie. De economie beheerst en beheert ons in plaats van omgekeerd. Het kapitalistische systeem maakt een hoop mogelijk, maar ook heel veel onmogelijk, doordat alles met de nek onder de guillotine ligt van het geld(gebrek).

 

Artsen klagen over werkdruk, maar niemand komt op het idee om meer kleinschalige artsenpraktijken en ziekenhuizen werkelijk tot stand te brengen, zodat de werkdruk van de vaak arrogante en over het paard getilde medici afneemt en de patiënten meer aandacht krijgen. Anderzijds willen de artsen geen stuiver inleveren, maar juist meer gaan verdienen. Wat is belangrijker: dat je meer dan een ton per jaar binnen harkt of dat je een beetje aangenaam en goed kunt werken én leven? Het is een kwestie van prioriteiten stellen. Dan maar geen tweede huisje in Frankrijk, dan maar wat minder dure auto's op de oprit en dan maar geen abonnement bij de golf- en countryclub die overigens belachelijke entree- en toelatingsgelden vragen...

 

De maatsachappij zit maar raar in elkaar. Ik vind het van de gekke dat het geoorloofd is dat reisorganisaties en vliegmaatschappijen (meer dan) het dubbele vragen in het hoogseizoen, waardoor mensen met een smalle beurs niet zo snel op vakantie kunnen. Ik vind het gek dat de politiek consequent de koopkracht aanvalt van gezinnen met maar één inkomen, en dat terwijl de werkloosheid weliswaar is afgenomen maar nog steeds hoog is.  

 

De waanzin regeert... En de waanzinnigen regeren... Plus: de waanzinnigen kiezen...

De hokjesgeest van huisartsen

Huisartsen neigen naar het - onuitgesproken en zelfs vaak onbewust - labelen en stigmatiseren van hun patiënten en verliezen daardoor hun objectieve en open kijk op degene aan de andere kant van het bureau. Je hoort de witte jas denken: 'Ach, dat is die neuroot. We moeten zijn/haar klachten niet te serieus nemen, die zijn allemaal psychisch, medisch onverklaarbaar'...

 

Natuurlijk zullen de medici het zelf nooit toegeven dat ze zo denken/oordelen/diagnosticeren, misschien niet eens ten opzichte van zichzelf. Maar het gebeurt wél!

 

 

Onderscheidende kleren

"Ik wil niet dat mijn zoontje dezelfde trui aan heeft als de jongen naast hem in de klas," hoorde ik de moeder zeggen. "Daarom brei ik originele truien voor hem die je niet in de modezaken of kledingwinkels kunt kopen."


Hiermee wordt meteen duidelijk, dat mensen zich ook door middel van kleding willen en kunnen onderscheiden van anderen, willen uitdragen een uniek persoon te zijn. Anders is dit bij mensen die hun ego opzij zetten en juist willen 'verdwijnen'/opgaan in iets groters dan zijzelf. Denk aan nonnen, monniken en pastoors, maar ook aan militairen en agenten, al draait het bij de mensen in uniform meer om conformeren dan om het zichzelf wegcijferen.

Er zijn mensen die beweren dat je tweelingen nooit hetzelfde moet laten dragen, en al zeker niet gelijktijdig. Door twee of meer kinderen exact hetzelfde te kleden, zou je hen beroven van hun eigen identiteit. Volgens mij valt daar wel wat voor te zeggen. Hoeveel tweelingen ook op elkaar lijken en hoe gehecht ze dikwijls ook zijn aan elkaar, het zijn en blijven toch twee verschillende individuen. Door de tweeling dezelfde kleren aan te trekken, maak je een soort van kleine 'groep' van ze. Dat kan de saamhorigheid (nog meer) bevorderen, maar tegelijkertijd de individuele expressie en behoefte onderdrukken.

www.rdanckaert.wordpress.com

www.rolanddanckaert.bloggertje.nl


<- Last Page :: Next Page ->
Hosting door HQ ICT Systeembeheer