Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Roland Danckaert

Openhartige schrijfsels

De harem van Sandro

Sandro - een Italiaans maffia-mannetje dat de lokale olijfpersers afperst - heeft een heel gevarieerde harem. Variatie houdt levendig en scherp!

Zijn laatste verovering is Isabel, een 18-jarige studente Kunstgeschiedenis met kort, donkerbruin haar, een klein lijf en de beste borsten die de man ooit heeft betast. Isabel is een heel ander type dan bijvoorbeeld haar 'collega' Jacqueline, een 55-jarige verpleegster, blondine bovendien. Zij is qua lengte twee koppen groter dan Isabel en oogt vrouwelijker. Isabel is een beetje het gemiddelde van vrouwelijke en mannelijke componenten. Wat Isabel en Jacqueline met elkaar gemeen hebben, is dat ze op zondag liefst de hele dag in de buitenwijk-villa met zwembad rondlopen in een groot overhemd van hun 'baas', zonder BH. Jacqueline draagt in tegenstelling tot Isabel geen slipje.

Weer een heel ander soort harem-lid is Antonio, een 39-jarige automonteur. Hij heeft een gespierd, strak turner-lichaam. Fitness is zijn middelste naam. Antonio is een beetje maf en valt net als Sandro op mannen én vrouwen: bi-zar noemen ze Antonio altijd gekscherend. En zo heeft Sandro ook nog een negerin in zijn harem, een Indiase deerne, een Surinaamse én een Poolse jongen van amper 17 jaar.

Van een meedogenloze maffia-man zou je het niet verwachten, maar voor zijn meisjes, vrouwen, jongens en mannen is Sandro heel attent en lief. Hij laat zelfs met z'n voeten spelen. Ze krijgen van alles van hem gedaan. En ze maken allen vrijwillig deel uit van zijn verzameling levensgezellen/bedpartners. Je moet er alleen niet uit willen stappen. Sandro is gehecht aan zijn haremleden (bezittingen). Wie uit zijn harem wil treden, wordt door Sandro op een gruwelijke, brute, seksuele manier afgeslacht, en daarbij helpen de overige haremleden hem een handje. Dat verwacht hij van hen. Loyaliteit. Niet dat hij het ooit heeft moeten vragen, zijn onderdanen voelden heel goed aan dat ze mee moeten helpen met het slachtingsritueel van een (wannabe) deserteur... Tot dusver is er maar één persoon geweest die de harem wilde verlaten, Marco. Hij ligt in stukken gehakt begraven onder de vloer van het zwembad in de villa-tuin.

 

www.rdanckaert.wordpress.com 

 

 

 

 

 

Wat ik wil bereiken

Mijn enige ambitie is nog: genieten van het leven. De levenskunst verfijnen (lijdenskunst hoort daar zeker bij!). En een fijn mens zijn voor mijn naasten en vrienden. De ene keer of de ene dag lukt dat beter dan het andere moment of de andere dag.

Ik hoef verder niets meer te bereiken. Ik hoef niet meer te bewijzen hoe goed ik kan schrijven en ik hoef niemand meer te overtuigen van mijn inzichten. Ik wil alleen nog maar zoveel mogelijk wennen aan het Hier en Nu. 

Ik ben het zwarte schaap dat een wit voetje haalt bij het plezier. Vleier.

 

www.rdanckaert.wordpress.com

 

Al meer dan 500 stukjes op Bloggers.nl!

HET BEGON BIJ HET VOLKSKRANT-BLOG

Mijn zeer intense maar bescheiden 'bloggers-carriŤre' ben ik acht jaar geleden begonnen bij het Volkskrant-blog dat er op een dag zomaar mee ophield: de sloop werd wťl netjes aangekondigd. De Volkskrant-hoofdredactie had nochtans weinig begrip en sympathie voor de teleurstelling en daarmee woede van de bloggers. De journalisten van deze pretentieuze, zogenaamd linkse krant keken erg neer op de bloggers en hun bijdragen, terwijl er echt veel fantastische blogs en bloggers waren.

Gelukkig waren er enkele techneuten onder de bloggers van toen die voor een schijntje je hele VK-blog konden overhevelen naar Wordpress. Zodoende bleef ons oeuvre behouden.

In de periode van de grote onzekerheid over de toekomst/het voortbestaan van mijn bij het VK-blog vervaardigde werk begon ik een blog bij Logme.com, maar ook dat blog werd zomaar en ditmaal zonder aankondiging opgeheven: al mijn blogs die ik op dat podium had gefabriceerd, gingen verloren. Onderwijl was ik een weblog begonnen bij bloggertje.nl. Duizenden blogs heb ik bij bloggertje.nl geschreven, maar vanaf 1 januari 2018 is het kanaal volledig uit de lucht en zijn mijn blogs daar in rook opgegaan. Bloggertje lag er wel al vaker maandenlang zomaar ineens - zonder bericht aan de bloggers - uit, maar nu lijkt het definitief te zijn. Niet netjes, hoor: zonder enige (voor)aankondiging stopt zo'n webhost ermee en dan sta je met een lege vuilniszak op de digitale straat. Al je blogs liggen begraven op het digitale kerkhof.

In een van de jaarlijks terugkerende periodes dat bloggertje.nl er tijdelijk maandenlang uit lag, heb ik bij bloggers.nl een account aangemaakt. Deze website raakt snel overbelast en heeft nog altijd haar technische (systeem)kuren (tegen betaling kun je een betere versie 'kopen'), maar tot dusver is bloggers.nl betrouwbaar gebleken als het gaat om de consistentie. Wordpress ook. Dat is tot op heden toch het beste en grootste podium voor bloggers.

Ook op bloggers.nl schrijf ik over allerhande onderwerpen op diverse manieren. AFWISSELING is mijn tussennaam in kapitalen. Afwisseling is mijn specialisatie.

FACEBOOK

Ongeveer gelijktijdig met MIJN BLOG-DEBUUT in 2010 maakte ik een account aan op Facebook, door mij steevast cynisch Feestboek genoemd vanwege alle eenzijdige positieve en zelf-promotende berichten. Ik verwachtte heel naÔef dat ik op Facebook eindelijk ware verbinding met mijn uitgekozen vrienden zou kunnen hebben, dat het echt ergens over zou gaan, dat er sprake zou zijn van ware uitwisseling. Ik dacht dat Facebook me op het lijf zou zijn geschreven, omdat ik graag met mensen correspondeer. Het past bij mijn introverte aard (met deels extraverte neigingen en karaktertrekken) dat ik liever op afstand communiceer dan via de telefoon of in grote groepen mensen. Ik ben weliswaar een goede debater, maar absoluut geen (verhalen)verteller. Meer een luisteraar en vragensteller dan een verteller. Met mijn grote opmerkzaamheid (mijn hersenen hebben lage, continuŽ prikkel-drempels) voel ik snel intens aan en heb ik rap sterk door dat andere mensen moeilijk kunnen luisteren en weinig geduld hebben om naar mijn verhaal te luisteren: bijna driekwart van de mensen is extravert en wil (alleen maar of voornamelijk) zelf aan het woord zijn en verslag doen van zijn/haar belevenissen en beleving. Daarbij komt dat ik in gezelschap bescheiden ben: ik ben me ervan bewust dat die ander waarschijnlijk helemaal geen zin heeft in mijn vertelsels. Als schrijver heb ik daar allemaal geen last van.

Hoe dan ook: Facebook heeft me niet gebracht wat ik ervan verwacht had. Het is meer Photo(shop)book dan wat anders. De meeste mensen zijn alleen maar aan het vissen naar Likes voor zichzelf, en het gaat zelden echt ergens over. En alles moet positief zijn. Ruimte voor je ware gedachten, meningen en gevoelens is er amper. De meeste mensen zijn niet openhartig en niet transparant, en zijn erg bang om publiekelijk persoonlijk te worden. "Dat gaat niemand wat aan," zit er nog heel erg ingebakken. Komt nog eens bij dat Feestboek een heel commercieel medium is waarbij je als gebruiker wordt misbruikt door de reclamewereld. Bovendien blijk je weinig privacy te hebben: Facebook speelt je gegevens doodleuk door aan zogenaamde 'belanghebbenden'...†

Natuurlijk biedt Facebook veel mogelijkheden. Ik vind het leuk om af en toe met mensen te kunnen chatten, wat dingen te posten, likes en commentaar te krijgen en anderen te volgen.

Tot voor kort zat ook ik vaak en lang op Facebook. Het is digitale suiker: Het werkt verslavend. Je post iets en hoopt op Likes. Je gaat erop zitten wachten, en zo blijf je lang online, precies wat Feestboek en de adverteerders willen. Op je verjaardag ben je de hele dag online, omdat je weet dat je felicitaties krijgt en je wilt weten van wie, en hoe mensen je feliciteren. Tijdens het chatten, verwacht je onmiddellijk antwoord te krijgen. Vaak verlaten mensen zonder aankondiging de chat-sessie en zijn ze met meerdere vrienden tegelijk (apart) aan het chatten. Daardoor moet je vaak op antwoord wachten en verloopt zo'n gesprek allesbehalve vloeiend.

Tegenwoordig ben ik veel minder en veel minder lang actief op Feestboek en dat bevalt me uitmuntend!

www.rdanckaert.wordpress.com

Opgeleefd door erfenis

Ik ken mensen die helemaal zijn opgeleefd nadat ze een flinke erfenis hebben bemachtigd. Eindelijk weg al die geldzorgen! Eindelijk de middelen om leuke dingen te doen en de dromen waar te maken! Ik ken zelfs mensen met heel grote huwelijksproblemen die na het eerlijk verdelen en ontvangen van de erfenis weer helemaal verliefd zijn geworden!

 

Wie zegt dat geld niet (tijdelijk/een tijdlang) gelukkig kan maken? Geld kan een surfplank zijn waarmee je over heel wat golven kan gaan waar je anders niet tegenin zou kunnen zwemmen. Geld is een drug. Het kan je een geweldige boost geven. Al komt er meestal - vroeg of laat - een moment waarop de magie van zo'n erfenis is uitgewerkt: als de kick ervan af is en/of als het geld op is en het bezitten van dat droomhuis en die droomauto ook maar weer heel gewoon en vanzelfsprekend zijn geworden...

 

 

 

Erfenis

Een flinke erfenis versnelt en verzacht het rouwproces!

 

Het is altijd leuk om getrakteerd te worden, als er een groot geldbedrag, een auto of sieraden zomaar in je schoot vallen. In het leven komt het zelden voor dat je er weinig of niets voor hoeft te doen om iets te bemachtigen en om (even) verrast en gelukkig te worden.

 

Zo'n erfenis is een cadeautje. Komt vaak heel erg gelegen. Je kunt leuke dingen doen en dingen worden van jou die je altijd al graag had willen HEBBEN (om ervan te genieten).

Als een overledene wat nalaat aan de nabestaanden, dan gaat de rouw gepaard met voorspoed. Het maakt het gemis en het verdriet er niet minder om, maar wel zachter.

Zo'n nalatenschap is een fantastische herinnering aan de overledene. Je wou dat de levenden zo gul waren. Maar ja, zolang mensen leven, gaan ze ervan uit dat ze al die poen en dat grote huis zèlf nodig hebben. De meeste mensen schenken het meest ruimhartig en het liefst als ze er zelf toch niks meer aan hebben (met alle zekerheid weldra dood gaan), ook om te voorkomen dat hun geld en bezittingen in handen vallen van figuren die ze niet zagen zitten of die ze zelfs helemaal niet (goed) kenden.

 

www.rdanckaert.wordpress.com

 

 

Geloof het of niet

Als katholiek jongetje kreeg ik te horen dat je in God en Jezus moet geloven om in de hemel te komen. Echter, ik zag helemaal geen aanleiding, geen reden, om in ze te geloven. Dat ze een boek zouden hebben achtergelaten of dat er een boek over ze is geschreven, heeft me altijd weinig gezegd. Wat zegt een boek nou? Er zijn zoveel boeken geschreven! Waarom zou dit een heel speciaal boek zijn? Ik zou het veel liever uit de mond van God of Jezus zelf horen! Maar ze hebben me nimmer iets ingefluisterd, nooit een teken van leven gegeven en geen enkel gebed van mij verhoord.†

Ja, ik heb God en Jezus wel eens voor het blok gezet, uitgedaagd: "Als u deze wens vervult, dan beloof ik u dat ik de rest van mijn leven in u zal geloven, en uw bestaan en het verhoren van mijn gebed zal verkondigen." Maar met God en Jezus valt net zo 'goed' te onderhandelen als met de lucht. Met een kat of met een voetbal kun je nog beter onderhandelen dan met God!

Onmogelijke liefde

Ilse houdt al haar hele leven van haar broer Rob. Ze vindt hem de leukste en knapste man van de wereld. Haar verliefdheid en romantische liefde voor hem heeft Ilse nog nooit met iemand durven delen. Alle andere jongens vergeleek en alle andere mannen vergelijkt ze met Rob, en niemand kon en kan aan hem tippen. Wat was ze jaloers op elk vriendinnetje van Rob, en zijn trouwdag was de ergste dag van haar hele leven, zelfs erger dan toen hun moeder overleed na een hartstilstand. Rob is altijd haar grote liefde geweest, maar die liefde is altijd onmogelijk gebleven.

Tot haar 34ste bleef Ilse maagd en vrijgezel. Toen leerde ze Rob kennen. Een andere Rob dan haar broer. Alleen al vanwege zijn naam werd ze enigszins verliefd op hem. Niet zo verliefd als op haar eigen broer, maar verliefd genoeg om van hem te leren houden. Hij heeft veel trekjes van haar broer. Zo heeft Ilse toch een heel klein beetje het gevoel dat ze haar leven deelt met haar bloedverwant, met haar favoriete man.

 

 

Mispoes

Het leven, iedere dag, omvat een verzameling van diverse momenten: momenten van genot, ontspanning, stress, hoog oplopende spanningen en gemoederen, momenten van succes, teleurstellingen, verwachtingen en van falen. Zolang je in een niet te erg lijdensvolle situatie zit, gaat het allemaal nog wel. Dan sla je je er wel doorheen. Maar het wordt moeilijker als je in een te lastig parket zit en/of wanneer de symptomen van je ziekte en/of stoornissen te dwingend en te belastend zijn. In dat geval zijn alle kleine onaangename momenten en kleine mislukkingen eigenlijk teveel. Het leven spaart je niet: zelfs als je knock-out op het canvas ligt in de hoek waar de klappen vallen, kun je nog een schop na krijgen van het leven, een ander mens en/of de maatschappij. Komt nog bij dat we allemaal onvolmaakt zijn en steeds weer dingen doen, denken, voelen, verlangen en wensen die niet goed voor ons zijn. Vaak schieten we in van alles door.

 

Ongestoord lekker doorgaan met werken en genieten is er eigenlijk zelden bij. Er gaat voortdurend iets mis: mieren in de vaatwasser, computercrashes, een slecht nieuws-telefoontje, een dierbare die ziek is of anderszins lijdt, eenzaamheid en isolement, een bord dat tijdens het afwassen uit je handen valt en breekt, ongedierte dat je planten in de tuin aantast, een aanrijding in het verkeer... het gaat maar door. Allemaal van die kleine dingen die je plannen in de war schoppen, die jouw rust en ritme verstoren. Daarom is het zo belangrijk dat je zelf, indien mogelijk, zoveel mogelijk ontspanning zoekt, geniet, rust, temporiseert en onverstoorbaar doorgaat, en de draad van je leven weer oppakt zodra de omstandigheden dat toelaten.

 

www.rdanckaert.wordpress.com   

 

 

Menselijk vergiet

Leed en problemen negeert ze, onderdrukt ze, ontkent ze. Maar daardoor zal ze ook nooit een probleem oplossen/aanpakken en daardoor zal ze zich niet uit de voeten maken als het haar te heet onder de voeten wordt. En: de problemen en zorgen van anderen negeert ze evengoed. Ze maakt zich er misschien wel zorgen over, maar ze probeert die zorgen te verdringen en alles goed te maken met lekker eten en vrolijke teksten. 

Het zal en moet gezellig zijn en blijven.

Als je haar gisteren hebt verteld dat je naar de oogarts moet, zal ze dat niet bij je terugkoppelen. Ze onthoudt alleen de leuke dingen. Ze zal nooit aan je vragen hoe het was bij de oogarts. Ze kan of wil alleen maar luchtige gesprekken, slechts praten over hoe lekker, fijn, lief en leuk alles is. 

Ze is heel erg lief, maar haar gedrag kan weleens heel erg irritant zijn. Soms word je er moedeloos én opstandig van. Totaal geen realteitszin. En doordat ze alle uitdagingen koppig negeert, mist ze iedere vorm van daadkracht. 

 

 

 

Werken voor je vijand

Xander werd op de lagere school en ook nog op de middelbare school getreiterd door Mark, een blonde jongen met blauwe ogen en denkbeeldige duivelsoren. Mark kwam uit een welgestelde familie van frauduleuze projectontwikkelaars die overal mee weg kwamen. Die Mark was niet alleen een verwend joch die - heel irritant - populair was bij de meisjes en het gewend was om te krijgen wat en wie hij wilde hebben, maar hij was bovenal een etter. Althans, hij kon een plaag zijn voor een paar slachtoffers die hij - misschien willekeurig, misschien instinctief - uitkoos. Bij de meeste scholieren was hij populair, het type toekomstige radio-dj. Vlotte bink met praatjes. Zo eentje die zich overal in en uit lult.

 

Maar Mark werd geen dj, hij ging natuurlijk in het florerende familiebedrijf werken.

 

Xander - opgegroeid in een modaal, burgerlijk gezin - kon na zijn schooltijd maar niet aan een baan geraken. Edoch, via het UWV kreeg hij een baan aangeboden in... je raadt het al: het bedrijf van de familie van Mark. Xander had geen keus: zijn uitkering zou van hem worden afgenomen als hij deze baan niet accepteerde. De UWV-medewerkster had er geen boodschap aan dat Xander al tien jaar had geleden onder de terreur van die pestkop. "Zet je erover heen. Jullie zijn nu allebei volwassen."

Xander werkte vijf jaar onder het terreur-bewind van Mark die gewoon doorging met hem treiteren. Mark genoot op een sadistische wijze van het kleineren en laten creperen van Xander. Laatstgenoemde zit nu al twaalf jaar overspannen thuis met een stress-stoornis. En met Mark gaat het prima: gezond, goed gesoigneerd, nog steeds populair bij de vrouwtjes en bij z'n evenzeer rijke vriendjes, welgesteld en hoofd van de onderneming. Mark zit heerlijk in z'n vel.

 

Waargebeurd!

 

Zo ellendig onrechtvaardig kan het leven zijn...

Levensvrees

Mensen kunnen last hebben van watervrees, hoogtevrees, pleinvrees, straatvrees en van nog veel meer fobieën en angststoornissen. Maar de levensvrees is eigenlijk niet zo'n ingeburgerd begrip. En dat, terwijl volgens mij best veel mensen lijden aan levensvrees. Voor veel mensen zijn het leven en de dood, de maatschappij en het sociale verkeer doodeng. Akelig. Druk, gevaarlijk, risicovol, hard, meedogenloos, groot...

 

De mens is van nature - van oudsher, van begin af aan - gewend om in redelijk kleine groepen te leven. Hele volksstammen zijn opgegroeid in de bossen. Of op weidse, open vlaktes. In kleine gemeenschappen. Maar met de tomeloze ambitie van de vooruitstrevende mens, de ontwikkeling van de  technologie, de medische kennis en kunde en de daaruit voortvloeiende overbevolking is de wereld steeds groter, ruimer en drukker geworden.

Tegenwoordig leven de meeste mensen op een kluitje in immens grote steden. Dat is eigenlijk heel erg onnatuurlijk. Alles is gigantisch én een onverbiddelijke strijd: de arbeidsmarkt, de bedrijven en fabrieken, de woonwijken, de autowegen, de steden en de vliegvelden. Daarbij krijgen we door de media alles te weten over alle misstanden in de wereld, hetgeen ons besef over wat er allemaal mis is en mis kan gaan enorm verruimt.

In die grote, drukke wereld kun je je als mens dan heel erg nietig en overweldigd voelen. Dit geldt vooral voor mensen die autistisch, introvert, verlegen, erg gevoelig, zachtaardig, artistiek en labiel zijn. Zij kunnen het hele leven - inclusief de mensheid - als buitengewoon griezelig ervaren. Als je dat hebt, dan ben je in de aap gelogeerd, want je leeft nou eenmaal in deze wereld. Een andere wereld is er voor ons mensen niet. Leven en dood zijn evenmin te veranderen, niet op onze persoonlijke behoeften af te stellen. Wij moeten ons schikken naar de maatschappij en naar leven en dood, andersom gaat niet.  De mensen die van nature houden van risico's, avontuur en uitdagingen en die juist genieten van drukte, weidsheid, 'massaliteit' en van concurreren, hebben minder problemen met de hele gang van zaken dan luitjes zoals ik die van nature bang zijn aangelegd en veel beschutting, rust, kleinschaligheid en bescherming nodig hebben!

 

 

Steeds meer details

Als je in een huis, plaats of land komt waar je nooit eerder bent geweest, dan zie en hoor je vooral de grote lijnen. Het is nog allemaal te nieuw om alle details in je op te kunnen nemen. Hoe langer je er blijft en hoe vaker je er komt, hoe meer details je beginnen op te vallen. Ik vind dat iedere keer weer een apart fenomeen. Dat je na verloop van tijd steeds een ander detail ontdekt dat je eerder nog niet was opgevallen...

Twee poezen

De zwart-bruine poes van de blanke buurtgenote is heel aanhalig, maar haar wit-zwart-bruine poes wil nooit aangehaald worden. Laatstgenoemde huisdier heeft totaal geen behoefte aan aaitjes en knuffels. De zwart-bruine laat zich zelfs bovenop haar kopje kussen. Met haar kun je echt verrukkelijk vrijen. Ze is een troeteldier. Nu moet ik wel zeggen dat de zwart-bruine poes een grotere maag heeft en zelfs na de meest riante maaltijd om meer bedelt. Dus misschien is ze wel zo knuffelig, omdat ze op die manier een wit voetje probeert te halen bij degene die haar voederbakjes vult! Geen kwestie van liefde dus, maar van opportunisme en strategie! Die andere poes is echter minstens zo slim, want zij weet dat die baasjes alleen maar knuffels willen en echt niet nog eens wat extra kip en lever in het bakje doen...

SmeuÔge seks

John keek door de glazen deur en hield abrupt zijn pas in. Zag hij dat nou goed? Was aan de andere kant van die glazen deur een heerlijke blondine een knappe jongeman aan het afzuigen? Tja, als je als verliefd koppeltje met z'n tweetjes alleen in een saunacabine zit, dan kan het er hitsig aan toe gaan! John raakte in een geile trance door het verrassings-moment. Hij pakte gehypnotiseerd zijn meteen omhooggesprongen lul in zijn hand en begon er met zijn rechterhand aan te sjorren, terwijl hij gebiologeerd bleef staren naar de gratis peepshow. De jongen die de blowjob van zijn leven kreeg, keek op en stak zijn duim naar John op. Zijn vriendin staakte haar activiteit even om te zien naar wie haar vriend zijn duim had opgestoken. Ze lachte toen ze John zag staan en ging daarna verder met waarmee ze bezig was. Het duurde niet lang of John spoot een wit patroon op de glazen deur. Creative art with sperm!

 

De jongen aan de andere kant van de glazen deur kwam alras klaar in het pijpmondje van zijn lekkere meisje. Zij stond nadien op en ging met haar naakte lijf uitdagend voor de deur staan, tegenover John. De blondine en John waren slechts gescheiden door de glazen wand. Er zat 5 centimeter tussen hen in. Het meisje deed demonstratief haar spermabekkie open: ze had niets doorgeslikt, maar het witte goedje gehamsterd in haar mondje. Nu liet ze het langs haar kin druipen. Wat sperma van haar vriend kwam zo op de glazen deur, en het zou zich hebben vermengd met John's geile vocht als er geen 'afscheiding' was geweest.

 

Het meisje gaf een knipoog aan John, terwijl haar vriend haar van achteren met zijn armen om haar middel vastpakte en haar in haar nek kuste. Toen liep John verder, richting koude douche. Het koude water verdampte op zijn hete huid en gleed als kokend water weg in het afvoerputje...

 

www.rdanckaert.wordpress.com 

 

 

 

Stekeblind door verliefdheid

Doordat zij een leuke lach heeft en belangstelling voor je toont, ben je als een kat in een volière. Je hersenen staan allemaal kaarsrecht omhoog. Je brein juicht. Je hart slaat alsof je de dubbele marathon van de liefde hebt gelopen. Maar je weet toch dat je heel erg snel heel erg verliefd wordt en heel rap gecharmeerd bent van iemand? Meestal valt die ander tegen als je haar echt goed leert kennen. Trouwens, bijna altijd was die ander nooit zo gek op jou als jij op haar. Maar weinig mensen lopen zo hard van stapel. Als je verliefd bent, dan voel je je alsof je een wereldreis hebt gewonnen en alleen maar in 5-sterren-hotels mag verblijven op kosten van het casino. Je bent niet de enige: de meeste mensen die (snel en hevig) verliefd zijn, idealiseren de persoon op wie ze verliefd zijn en zien een mooie toekomst voor zich met hem of haar.

 

Maar je weet onderhand toch wel dat er heel wat bij een relatie komt kijken? Nog veel meer dan alleen maar passie, verliefdheid, liefde en seks. Loyaliteit, communicatie, ruggengraat, opoffering, concessies doen... dat is allemaal minstens zo belangrijk, en al helemaal in tijden dat het tegenzit en je niet de beste versie van jezelf kunt zijn of als die ander zijn of haar poep niet meer kan ophouden. 

 

Heb je wel voldoende raakvlakken met haar? Ja, je kunt fijn met haar praten over jullie beider passie voor sport, maar hoe denkt ze over politiek, discriminatie en religie, en is ze materialistisch en/of opportunistisch of juist niet? Is ze verdraagzaam, is ze jaloers aangelegd en is ze veeleisend? Dat weet je allemaal nog niet. En: ben je echt verliefd op haar of op dat zalige, rooskleurige verliefde gevoel alsmede op haar belangstelling voor jou?

 

 

Zwart-wit-lezers

Heel veel lezers van kranten, hier in Nederland en in andere westerse landen, denken heel erg in kampen: Europa, Amerika en Israël zijn goed (Australië en Nieuw-Zeeland ook, maar dat zijn landen die - voor ons Nederlanders - bijna niet lijken mee te doen en niet lijken mee te tellen) of zijn in elk geval beter dan de Aziaten, Afrikanen en Arabieren. Iran, Rusland, Cuba, Irak en Noord-Korea - laat staan landen als Syrië, Saoedi-Arabië en Libië - zijn volgens veel westerse dagblad-lezers alleen maar slecht en onze vijand. Japan en China zijn raar en bedreigend ("ze nemen het over als ze de kans krijgen!") en de meeste westerse mensen vinden Afrikaanse landen onbeschaafd, ongecultiveerd en niet serieus te nemen. Een deel hiervan zal allemaal waar zijn. De meeste krantenlezers zijn echter weinig kritisch op hun 'eigen kamp'. Dagbladen, andere media en politici voeden dat kamp-denken, dat kamp-gevoel. "Wij zijn goed (beter) en zij zijn slecht. Pas maar op voor ze! Wees alsjeblieft hartstikke bang voor ze!" Natuurlijk gaat het er in moslim-landen en in Rusland, China, Japan, Afrika en Cuba precies hetzelfde aan toe: die verdomde westerse staten! Ze zijn gevaarlijk, ze zijn onze vijand!

 

Zo gaat het ook met de binnenlandse politiek. De meeste lezers van Nederlandse kranten krijgen een pro-rechts beeld voorgeschoteld, worden vanaf rechts geconditioneerd. Als GroenLinks of de SP iets fout doen, dan vallen de media, de samenleving en politici er veel meer overheen dan wanneer iemand van de VVD of het CDA iets mispeutert: die komen er vaker nog mee weg. Ook hier weer dat kamp-gevoel: links is slecht voor de economie en voor de financiën, rechts is niet altijd even betrouwbaar maar wel veel meer vakkundig. 

 

De media en hun lezers, kijkers en luisteraars denken heel erg in kampen en meten met twee maten: ze zijn veel kritischer op het vijandige kamp dan op het 'eigen' kamp. En dat, terwijl toch iedereen onderhand weet dat je bij jezelf moet beginnen en het goede voorbeeld moet geven als je ECHT de wereld wilt veranderen (verbeteren). Maar ja, de meeste lieden willen alleen maar macht en kunnen alleen maar in kampen denken, beslissen en leven. 

 

www.rdanckaert.wordpress.com  

 

 

Morgen ziet ze hem weer

Vandaag staat voor Astrid helemaal in het teken van morgen. Want morgen ziet ze hem weer, Kasper. Die ontzettend leuke jongen met z'n trouwe, bruine ogen en de kuiltjes in zijn wangen als hij lacht. Vandaag heeft Astrid iedere seconde aan Kasper gedacht en zich verheugd op hun ontmoeting morgen. Gezoend hebben ze nog niet. Maar Astrid vindt het alleen al fijn om in zijn buurt te zijn, om Kasper om zich heen te hebben. Ze kan urenlang naar hem kijken, zoals je gefascineerd kunt blijven staren naar een heel erg mooi schilderij, en zoals je een heel leuk liedje wel duizend maal achter elkaar wilt horen. Astrid wou dat het al morgen was, dat ze de nacht kon overslaan. Vandaag is 'morgen-dag' voor haar! 

De tijd gaat absurd snel

Hoewel er nog steeds 24 uur in een dag gaan en de uren niet korter duren dan 100 of 200.000 jaar geleden, gaat de tijd voor ons gevoel alsmaar sneller. De tijd reisde vroeger te voet, daarna per koets, vervolgens per boot, nadien per trein en tegenwoordig in een raket. Morgen vanaf 12.00 uur zal de tijd zelfs 300 maal zo hard gaan als gewoonlijk. Ik zal morgen om die tijd binnen één uur twintig keer jarig zijn, en helemaal kaal en rimpelig worden, en ook jij zult dan van de schoolbanken naar het bejaardencentrum moeten verhuizen. De baby die morgen wordt geboren, zal nog dezelfde dag haar vijftigste verjaardag vieren. Vanaf morgen zal alles anders zijn. Dan reist de tijd vele malen sneller dan het licht. Wees erop voorbereid, dames en heren!

 

 

Absurdistische patiŽnt

Jan en Miep reden over de geasfalteerde weg tussen bossen links en rechts van hen toen ze een beer van een vent langs de kant van de weg zagen huilen. Hij leek wanhopig. Jan deed het raampje van zijn Citroën omlaag: "Kan ik u helpen, mijnheer?" De reusachtige kerel werd door de aandacht alleen maar wanhopiger. Hij deed wild zijn hoofd in zijn handen: "Ik voel me zo klein! Wat is er mis met me, verdomme?! Ik loop hier en het is alsof ik net zo klein ben als een hond. Maar mijn hoofd voelt juist heel erg groot aan, zo groot als een watermeloen. Wat doet mijn brein met me? Ik lijk wel gek geworden, maar ik ben niet geestesziek, want geesteszieken weten niet van zichzelf dat ze gek zijn geworden. Ik kan nog heel helder denken. Ik heb alleen van die rare gewaarwordingen. Mijn hele lijf voelt buiten proporties aan! Geen arts heeft er een verklaring voor. Het is een fenomeen waarvan het bestaan nog niet eerder lijkt te zijn vermeld. Ik ben radeloos, hulpeloos!"

 

Jan en Miep wisten zich geen raad met de man en met zijn verhaal, maar ze voelden met hem mee. Ze hadden met hem te doen. "Kunnen we iets voor u doen? U naar huis rijden, iemand voor u bellen?"

 

De wanhopige man werd weer wanhopiger: "Niemand kan iets voor me doen. U bent erg aardig, maar laat me maar. Ik moet ermee zien te leren leven. Misschien ben ik wel echt gek geworden, maar kan ik tegelijkertijd mezelf observeren. Vanmorgen kreeg ik te horen dat een tante van me is overleden, en toen ging ik op Teletekst kijken of haar dood werd vermeld. En toen dacht ik: 'Waarom doe je dit nou? Tante Anja is helemaal niet beroemd of bekend, natuurlijk zetten ze dat niet op Teletekst!'

Als ik uit mijn geparkeerde auto stap, dan is het net alsof de auto achteruit rolt, terwijl ik de motor heb afgezet en de sleutel van de auto in mijn handen heb. En daarnet plaste ik tegen een boom en toen begon die spar te kreunen van genot. Die boom zei dat ze het zo geil vond, dat warme vocht uit mijn pik tegen haar stam. En als ik dan denk aan mijn ex Karin... Zoals ze met haar handen altijd de haren achter haar oren deed... dat mis ik nog het meest. Dat vind ik het mooiste en meest vertederende van een vrouw met langer haar: hoe ze haar lokken achter haar oren doet. Ik word gek als ik daar aan denk."

 

Jan bleef kalm. Hij antwoordde: "Zo te horen, bent u inderdaad nog steeds heel erg zelfbewust en kunt u zeer helder nadenken. Misschien bent u wel TE helder van geest, TE scherp van geest. Ik lees de laatste tijd veel over het brein - ze weten steeds meer over onze hersenen - en mogelijk is door trauma en/of stress of gewoon door ziekte een gedeelte van uw brein aangetast. Ik zou u eens neurologisch laten onderzoeken als ik u was. Mogelijk is er een medische verklaring voor uw toestand."

 

De wanhopige man kalmeerde nu een beetje. "Ja, daar zegt u zo wat. Ik heb mijn hersenen nog niet laten onderzoeken. Misschien is dat een goed plan. Maar dan nog is het maar de vraag - als ze wat vinden - of ze het probleem kunnen verlichten of verhelpen."

 

Miep vroeg nogmaals of ze iets voor hem konden betekenen, maar de man ging langs de kant van de weg zitten, in de grasberm en zei, met het hoofd tussen de schouders: "Rijdt u maar door. Het gaat wel weer. Ik wist me even geen raad meer. Ik heb de auto even verderop geparkeerd en dan rijd ik naar huis en neem ik een warm bad. Er is niets wat me meer ontspant dan een warm bad. Ik wens u nog een fijne dag toe. En bedankt voor het luisteren en voor uw goede advies."

 

www.rdanckaert.wordpress.com      

 

Bijna allemaal meer dan 100 jaar

Door de technologische ontwikkelingen gaat ook de medische wetenschap, de kennis en kunde, vooruit. Althans, de geneeskunde profiteert van de technologische voortgang. De wetenschappers en politici schilderen ons mooie scenario's voor: straks kan bijna iedereen, dankzij het kweken en inbrengen van organen, spieren en cellen, meer dan honderd jaar worden.

Ik zet daar mijn vraagtekens bij. Dat we veel ziekten beter kunnen gaan bestrijden en behandelen en dat meer mensen een ernstige aandoening zullen overleven, daar ben ik wel van overtuigd. Maar dat bijna iedereen heel erg oud zal worden en misschien zelfs 150 jaar kan worden, dat geloof ik niet. Er zijn een aantal factoren waardoor mensen ondanks de medische kennis niet massaal zo oud zullen worden:

1). Er is nu al zogenaamd een tekort aan geld om de zorg te kunnen betalen. Althans, er wordt heel veel geld verkwist en aan andere doelen - zoals oorlog voeren en sport-sponsoring - uitgegeven. Nieuwe behandelingen zullen alleen maar nog duurder zijn en het lijkt er dan ook sterk op dat in de toekomst alleen nog maar rijke mensen zullen kunnen profiteren van de medische vooruitgang.

2). De optimisten die ons een wereld voorspiegelen met allemaal gezonde en gelukkige 100-jarigen houden geen rekening met de dood door ongelukken, oorlogen, eenzaamheid, isolement, zelfmoord (levenspijn, stoornis-moeheid) en (natuur)rampen. De kllimaatopwarming en de luchtverontreiniging zullen hun tol eisen, net als terrorisme en oorlogen.

3). BacteriŽn en virussen blijven intelligent en slim en zich ontwikkelen, en zullen altijd weer manieren vinden om ons ziek te maken, om ten koste van ons te overleven.

4). Echt super leuk, al die technologisch-medische sprongen die we maken en nog zullen gaan maken, maar het lijkt me moeilijker om het aangetaste brein en het zenuwstelsel goed te behandelen en dus emotionele, psychosomatische en hersenziekten en geestesziekten te genezen. Stress en trauma's en afwijkingen in en van het brein... die blijven precair. En hoe bestrijd je bijvoorbeeld werkelijk succesvol dementie?

5). Je kunt misschien zorgen dat mensen niet meer zo snel sterven door een hartziekte, kanker of een beroerte, maar voorkom je daarmee - als mensen ouder worden - ook de aftakeling aan en van het skelet, de ogen, de oren, het concentratievermogen en het geheugen? Worden we wel op een leuke en waardevolle manier ouder? Mogen we straks echt allemaal 10 x per jaar naar het ziekenhuis voor een ingrijpende medische behandeling? Is daar het geld voor?

Mij lijkt het raadzaam om toch vooral ook aandacht te blijven besteden aan de kwaliteit van leven en niet alleen aan de duur van ons bestaan. Er is nog heel veel onnodig onrecht en er zijn nog zoveel misstanden die de wereld uit geholpen zouden kunnen en moeten worden. Span je daar nou eens maximaal voor in, geef daar nou ook eens wat meer geld aan uit. Mee eens?!

De macho's die de 3D-printers, robots, griepspuiten, geneesmiddelen en en gekweekte organen uitvinden, maken en vooral ook VERKOPEN gaan enorm prat op wat ze allemaal wel niet kunnen dankzij de techniek, en wat de techniek wel allemaal niet kan met ons. Ze kloppen zichzelf en elkaar op de borst en schouders en laten hun intellectuele spierballen zien. Maar de menselijkheid blijft achter. Dat is zorgwekkend. Besteed daar nou eens wat meer zorg aan...

OVER MIJZELF DAN NOG EVEN

Ja ja, in periodes dat ik niet word opgeslokt door wanhoop omtrent zorgen, problemen, problematische situaties en omstandigheden en stoornis- en ziektesymptomen kan ik best wel een bijdrage leveren die niet alleen gaat over mijzelf. Als ik mijn hart niet hoef te luchten en energie en tijd heb om me met andere dingen bezig te houden, dan komen er heus wel zinvolle en niet-egocentrische dingen uit me. Maar zelfs tijdens mijn slechtste dagen blijf ik oog houden voor andere mensen die lijden en blijf ik informeren naar hoe het met je gaat. Belangstellend blijf ik. Ik stel vragen, ik luister... Hoe slecht ik me zelf ook voel, hoe gefrustreerd ik ook ben!

Maar wie besteedt er zoveel tijd en energie aan mij? Wie kan het opbrengen om eens een half uur aandacht te hebben voor mij en mijn zorgen? Wie gaat er eens spontaan voor zitten om mij vragen te stellen en aan te horen? Wie reageert eens uitgebreid en onbaatzuchtig op mij?

Helaas, de bekommernisvolle vragensteller is een uitstervend ras. Altijd al schaars geweest...

www.rdanckaert.wordpress.com


<- Last Page :: Next Page ->
Hosting door HQ ICT Systeembeheer