Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Roland Danckaert

Openhartige schrijfsels

Verstandhoudingen

Je hebt meer vijanden dan vrienden. Iedereen is ook een krijger. Er zijn meer mensen die niet aan jouw kant staan dan die achter je staan. Slechts een paar mensen houden ECHT van je. Maar een klein aantal is een ECHTE vriend.

 

Het handelt om kwaliteit en niet om kwantiteit, ook als het gaat om vriendschappen en relaties... 

Kerkhof

Ik weet niet niet wat ik op het kerkhof deed, maar ik dacht bij mijzelf: 'Tot hoe lang na zijn of haar dood, laat een mens een scheet?'

Nagels knippen

Vanmorgen mijn vinger- en teennagels geknipt. Ja, dat moet ook gebeuren, nietwaar? Bij het knippen, springen de nagelresten weg, als vlooien bij het aloude vlooienspel. Ze vliegen door de kamer en belanden dan ergens op de vloer waar ik ze niet meer kan traceren. Meestal trapt mijn vrouw er dan op een avond of morgen op/in, met haar blote voeten en dan haalt ze haar hele voetzool open. Want ik heb me toch scherpe nagels! Echt, daar kun je een taai stuk vlees mee snijden. Daar kun je een lijk van een olifant mee in grammetjes uitbenen! Ik heb ook al vaker gehad dat de masseuse haar hand en onderarm openhaalde aan een van mijn (te) lange teennagels. Ik heb eens een voetmasseur naar de eerste huip moeten brengen. Zijn polsen waren bijkans doorgesneden!

 

Behalve vlijmscherpe nagels heb ik heel erg lange en stevige tandwortels. De tandartsen die mijn kiezen hebben moeten trekken, kwamen qua spierballengevecht volop aan hun trekken. Ze hebben er heel wat tangen op stuk getrokken! En hun eigen tanden op stuk gebeten. Kapot waren ze na het klaren van het karwei! De enige die het gemakkelijk afging, was een tandarts die erg goed was in wiskunde, in worteltrekken. Flauw hé?

 

www.rolanddanckaert.nl 

Oudejaarsconference 2017

Lieve lezers, ik hoop dat 2017 voor u een slecht jaar was. Een SLECHT jaar, ja. Dan kan het in 2018 alleen maar beter gaan, toch? Het leven wemelt van de golfbewegingen en meestal komt er na een slechte periode een goede en dan weer een slechte en ga zo maar door. Als 2017 u vooral tegenspoed heeft gebracht, dan is de kans groot dat 2018 u betere dingen gaat opleveren. Maar dan moet u wel weer uw hart vasthouden voor 2019. Mijn schoonvader heeft zowat half 2017 in het ziekenhuis moeten doorbrengen. Maar ja, zo'n verkeerde plek is dat ziekenhuis helemaal niet. Thuis lopen niet zoveel lekkere wijven in zo'n sexy, wit verpleegsterspakje rond en is er geen mooie meid van 18 jaar die je kont wast. Sterker nog, thuis loopt helemaal geen lekker wijf rond! Hooguit een ouwe zeurkous! Dat bedoel ik algemeen en als grapje en niet als een sneer naar mijn schoonmoeder of vrouw.

Tjezus, wat kan ik hypocriet en politiek correct zijn, hé?!

 

Voor mij was 2017 best een goed jaar, dus ik hou nu al mijn hart vast voor 2018. Dat belooft een kutjaar te worden. Financieel sowieso. De multinationals hoeven geen dividendbelasting meer te betalen, maar wij burgers moeten meer BTW gaan betalen. Deze regering wordt geleid door Shell en Unilever. En heel Nederland maar lekker rechts stemmen. Rechts heeft de verzorgingsstaat afgebroken en alle voorzieningen in de kernen verwijderd, want voor rechts telt alleen meer winst, de welvaart van de rijksten en de stem van de elite. En toch wordt Nederland steeds rechtser. De idealen van links kunnen de meeste stemmers gestolen worden: meer gelijkheid, het basisinkomen, inkrimping van de veestapel, een schoner milieu, bescherming van de natuur, het ecosysteem en de biodiversiteit... De gemiddelde stemmer wil alleen maar kunnen zuipen, roken, shoppen, autorijden, neuken, vreten en vakantie vieren. 

 

In 2017 werd ik ontslagen uit de gevangenis. Ik had in de bajes vriendschap gesloten met Wim, een bewaarder. "De deur staat altijd voor je open," zei hij tegen mij bij mijn vertrek. Aardige vent. Ik vind het zo erg voor hem dat hij zich zo opgesloten voelt op zijn werkplek, terwijl hij toch de enige is die er vrij kan in- en uitlopen! 'Mijn gevangenis' leek in niets op die van Michael P., u weet wel, de verkrachtende moordenaar die zogenaamd weer rijp was voor deelname aan de samenleving. Ja, hij deed zodra hij de kans had weer volop mee aan de waanzin in deze maatschappij!

 

Dit jaar heb ik een hond gekocht, een collie. Ik moest natuurlijk ook een halsband voor hem kopen. Dat moest vanzelfsprekend een collier zijn. Nogal duur, maar dan heb je ook wat.

 

De grote vakantie hebben we in Amerika doorgebracht. Amerika, het land dat zogenaamd zo veilig is omdat iedereen er een wapen mag dragen om zich te verdedigen tegen lunatics en waar zelfs kleuters leren schieten. Op de kleuterschool krijgen ze er vooral schietlessen. Dat willen ze nu gaan vervroegen, zodat ook peuters al leren knallen op de peuterspeelzaal. Met zelfverdediging kun je niet vroeg genoeg beginnen! Sommige pasgeborenen krijgen bij de geboorte al hun eerste wapen!

 

Maar de enige vent wiens kloten ze zouden moeten afknallen, is de leider van dat land. De wereld heeft de mond vol over mensen die zich seksueel zouden hebben misdragen, maar de grootste seksist staat aan het roer van het ooit machtigste land van de wereld! Desalniettemin is Amerika het allermooiste en allerfijnste vakantieland. Als je daar over de snelweg rijdt, is het alsof je in een film bent beland, een Amerikaanse film natuurlijk. Het voelt heel vertrouwd en onwerkelijk tegelijk. Ik voelde me er de hele tijd Clint Eastwood in een Western-movie. 

 

Lieve mensen, tot zover deze korte oudejaarsconference. Eigenlijk zou ik u ook een SLECHT 2018 willen toewensen. Dan heeft u wat om naar uit te kijken: alle hoop is dan gevestigd op 2019!

 

www.rolanddanckaert.nl 

Je kent niemand helemaal

Zelfs jezelf niet. Je bent tot dingen in staat en je vindt en voelt en doet dingen die je nooit van jezelf had gedacht. In bepaalde situaties reageer je op een wijze die je zelf niet in de hand lijkt te hebben, alsof de toestand jou regisseert.

 

Zelfs de mensen die ons heel nabij zijn, kennen we nooit helemaal. Onze ouders, broers, zussen, partner, kinderen, kleinkinderen. Wat denken ze als ze helemaal alleen zijn? Wat vinden ze van bepaalde mensen en dingen en ook van jou, maar zeggen ze nooit? Wat verlangen ze, waar dagdromen ze van? Wat denken en doen ze als ze geil zijn en waar worden ze echt hitsig van? Wat spoken ze uit tussen de lakens en wat nog meer zouden ze willen doen op het matras? Welke (verboden) fantasieën koesteren ze? Hoe doen ze als ze helemaal alleen zijn?

 

Natuurlijk is het maar goed dat we niet alles van elkaar weten, en zelfs niet alles van onszelf weten. In het eerste geval heet het privacy. Het zou averechts werken als we de hele waarheid zouden weten over onszelf en anderen, want die waarheid kunnen we niet verdragen en niet aanvaarden.

 

Toch is het iets waar ik wel vaker bij stil sta en over nadenk. Wie is die ander nou werkelijk? Wat gaat er allemaal in zijn/haar hoofd en hart om wat we nooit te weten komen? Welke dingen doen ze stiekem?

 

Het is geen geheim dat iedereen geheimen heeft. En dat zelfs ons karakter geheimen heeft voor onszelf...

 

www.rolanddanckaert.nl 

Thorn (Het Witte Stadje) bij avond (in het donker)

Huisjes van sneeuw, huisjes die een architectonische sneeuwcreatie moeten voorstellen. Duizenden handen hebben de vlokken van de grond geraapt, het samenraapsel op elkaar gestampt en er huisjes van uit de grond gestampt. Het wit van de leefboxen contrasteert met het donkere grijs van de gevallen avond en zo lijken de witte woningen net waxinelichtjes in een voorts onverlicht vertrek... 's Avonds worden de sprookjes voorgelezen en dit Witte Stadje voelt als het donker is als een spannend sprookjesboek waar je doorheen bladert met je ogen. Kijk, daar lopen Hans en Grietje, en zit in die kamer vol met snuisterijen niet een van de gebroeders Grimm te werken aan het sprookje voor morgenavond? 

Stockholm-syndroom of zoiets

Ruim dertig jaar lijd ik nu al aan een ernstige, gecompliceerde angst-,paniek- en stressstoornis met pleinvrees. Waarschijnlijk ga ik er ook mee of op wat voor manier dan ook aan dood. Ik blijf knokken voor verbetering en rationeel gezien weet ik en hou ik voor ogen dat verbetering en misschien zelfs totale genezing zeker mogelijk is, want ik heb al heel veel overwonnen en er zijn al eens eerder klachten spontaan verdwenen, al maakten die klachten eigenlijk plaats voor andersoortige kwalen. Zo gaat dat bij mij: is het niet dit waar ik last van heb, dan wel van dat.

 

Al heel vroeg in mijn leven ben ik veel te krom getrokken en daar is veel te lang niets en later niet het juiste mee gedaan. Er zit duidelijk iets scheef bij mij, de balans is zoek en gezien mijn levensloop is dat heel logisch.

 

Het positieve is dat ik mijzelf tot dusver toch nog kan redden en helpen plus dat ik de liefste en fijnste vrouw heb die ik me maar kan wensen, mijn grote steun en toeverlaat. Bovendien heb ik het geluk tot dusver niet in een inrichting te zijn opgenomen en geen last te hebben van nog meer zware psychiatrische stoornissen zoals stemmen horen, schizofrenie, een klinische depressie en psychoses. Onderweg heb ik ook wel al het nodige opgestoken, geleerd en overwonnen. En er zijn zegeningen om zeer dankbaar voor en blij mee te zijn. Het is niet allemaal kommer en kwel. Mijn grootste geluk is dat ik een veel fijner en harmonieuzer gezin heb dan het gezin waar ik uit kom. Onze twee kinderen is niet aangedaan wat mij is aangedaan. Zij hebben het veel en veel en veel fijner, en dat is me alles waard.

 

Niets liever wil ik dan genezen en daar laat en doe ik alles voor. Maar de gedachte aan een leven zonder angsten, paniek en pleinvrees boezemt me gek genoeg ook weer vreselijk veel angst in. Want ik weet ondertussen niet beter. Dit is wat ik het grootste deel van mijn leven gewend ben. Op een bepaalde manier ben ik dus gehecht geraakt aan mijn 'daders'. Je zou het kunnen beschouwen als een vorm van het Stockholm-syndroom dat optreedt wanneer een gegijzelde sympathie krijgt voor de gijzelnemer(s). Nou ja, sympathie voor mijn kwalen heb ik beslist niet, maar ik raak al in paniek als ik denk aan een leven zonder de malaise. Want al 30 jaar staat mijn hele leven in het teken van het omgaan met de psychische en psychosomatische misère. Ik zou me geen raad weten zonder die poespas! Wat moet ik dan?! Wat zou dat vreemd voelen!

 

Zo verwrongen, idioot en gecompliceerd kan het menselijk brein door bepaalde omstandigheden dus werken. Ik heb het gevoel dat het me allemaal is overkomen, ik ben er slechts de drager van, de getuige van.

 

www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl  

 

 

Echte communicatie niet via sociale media

Dankzij Facebook, Twitter en andere symptomen van de sociale media staan we in verbinding met wie we maar willen. Maar voor mensen die echt naar verdieping en ware uitwisseling zoeken, hebben de moderne communicatiemiddelen weinig te bieden. Het is voor deze mensen juist frustrerend om te merken dat het veel meer gaat om de kwantiteit van de contacten dan om de kwaliteit. En de contacten zijn meestal van korte duur. De meeste uitwisselingen op de sociale media hebben weinig om het lijf en het aantal levendige discussies en de interactie tussen mensen vallen verschrikkelijk zwaar tegen. Indien je echt met mensen wilt communiceren, dan ben je toch nog altijd het beste af met het ouderwetse 1 op 1-contact, het live-contact, of met de aloude e-mail. Op de sociale media moet alles kort en snel. Het is verschrikkelijk vluchtig. Daar hoef je als contactmaker niet je toevlucht toe te zoeken. Je wordt er alleen maar eenzamer van. Het is als een fastfood-resaturant: lekker snel en veel, maar totaal geen kwaliteit. Toch zijn er hele mensenmassa's die daar genoeg aan hebben en er juist heel erg van genieten en niets anders wensen. Tsja...

 

Onafhankelijkheid

Voor de onafhankelijkheidswens van de Catalanen kan ik bitter weinig begrip opbrengen. Deze wens is voor mij alleen maar een bewijs dat groeperingen en volkeren zich tegenwoordig in groeiende mate willen distantiëren van het collectief en meer zoeken naar verschillen dan naar overeenkomsten met anderen.

 

Ik denk dat ik bij deze de republiek Roland Danckaert ga uitroepen. Ik wil helemaal onafhankelijk zijn en met niemand anders meer wat te maken hebben en met geen mens rekening hoeven te houden. Iedereen zal en moet weten, horen, merken en zien dat ik zelfstandig ben. Dat ik geen deel meer uitmaak van Limburg, van Nederland en zelfs niet van de wereld. Ik bezit het naar mij vernoemde universumpje. 

 

De Catalanen zeggen dat ze niet bij Spanje horen, dat ze geen Spaans spreken/kennen en dat hun regio vroeger ook al onafhankelijk was. Okay, ik ken Limburgers die geen stom woord ABN spreken. Sommigen kunnen het niet eens spreken. En chauvinistisch dat ze zijn! En dit geldt zeker niet alleen voor Limburgers, maar voor regio-mensen in heel Nederland, in heel de wereld. Stel je voor dat die allemaal zelfstandig/onafhankelijk willen worden, zich willen losmaken, loskoppelen van de rest. Waar blijft dan de homogeniteit? In plaats van dat de wereld meer een team wordt, raakt de wereldmaatschappij alleen maar meer verdeeld en verbrokkeld. Dat wil ik niet.

 

www.rolanddanckaert.nl 

Verveling

Zodra ik geen positieve afleiding heb, domineren mijn angsten, zorgen en paniek. Niet zo vreemd, want als kind zat ik twee decennia lang in de rats, omdat thuis altijd wel weer de bom kon barsten. 

 

Verveling is voor mij dan ook extra vervelend. Als ik al niet lijd door de paniekaanvallen, stressreacties en angsttoestanden, dan lijd ik wel door de verveling die regeert door al mijn beperkingen. Sporten was vroeger haast allles voor me en dat kan ik niet meer doen. Ik zei vroeger altijd dat ik me geen leven zonder sport kon voorstellen en dat ik me niet kon voorstellen dat sommige mensen nooit sporten, en nu weet ik dus dat zo'n leven inderdaad verschrikkelijk en ziekmakend is, tenminste, als je sportief bent aangelegd en vooral gelukkig wordt van sporten.

 

Ook het isolement en de eenzaamheid dragen bij aan de verveling en aan het lijden. 

 

Eigenlijk heb ik meer positieve afleiding nodig. Iets dat mijn aandacht wegneemt van alle shit. Mooie, leuke en goede tv-programma's, wedstrijden van Ajax, een gezellig onderonsje met lieve mensen, een uitstapje of vakantie en een goed boek doen hun goede werk. Soms heb ik de hele dag gebaald van het alleen-zijn en van de verveling (dat ik zo vol was van en met leegte), maar als dan 's avonds een interessant tv-programma op de buis is, dan wil ik toch weer niet gestoord worden en heb ik geen zin om te praten. Ook een goed boek of muziek kan fijn gezelschap zijn. En als je lekker in je vel zit, dan kun je fijn gezelschap voor jezelf wezen.

De Straat

De mensen in je straat maken niet zo heel erg veel samen mee. Maar ze maken wel veel dezelfde soort dingen mee en ze krijgen het een en ander mee van wat er in de straat en met de bewoners gebeurt. Ook al heb je weinig of geen contact met de luitjes bij jou in de straat... er is toch sprake van een bepaalde connectie: je woont in dezelfde straat en zit in hetzelfde geografische schuitje. De individuele beleving en de interpretatie van dat alles kunnen evenwel heel erg van elkaar verschillen.

 

Je ziet in de straat met z'n allen de vuilniswagens, het verjaardagsbezoek, een ambulance met zwaailicht, de bekendmaking van een geboorte op de ramen, de lijkenwagen, de postauto's en postbodes, je ziet je straatgenoten hun boodschappen uitladen en dragen, rijden, tuinieren, fietsen, praten en wandelen, je krijgt mee wie er met vakantie gaat en wie er weer terugkomen van een reis...

 

Of je nou veel, weinig of geen contact hebt met de mensen in je straat, ze maken toch deel uit van je dagelijks leven.

 

Geluk

Je kan jezelf gelukkig prijzen als je niet (extreem) ongelukkig bent. Dat is al heel wat. Misschien ben je niet (uitgesproken) gelukkig, maar als je ook niet (uitzonderlijk) ongelukkig bent, dan is dat echt al heel wat!

 

En als je niet gelukkig bent over je eigen leven en over jezelf, misschien kan het geluk van anderen je dan (bij momenten) gelukkig maken!

Gekke Kees

Vanmorgen zag ik hem weer fietsen, gekke Kees. De laatste tijd zie ik hem weer vaker. Gekke Kees kent mij niet en weet niet dat ik weet wie hij is. Veertien jaar geleden zat hij vlak bij ons in de donkere bioscoopzaal, bij de film 'De Schippers van de Kameleon'. Kees was alleen en zat in zichzelf te praten en tegen zichzelf te praten, ook tijdens de film. Hij lachte sadistisch bij een fragment waarbij een meisje lastig werd gevallen door nozems. "Rustig Kees, ruistig Kees," probeerde hij zichzelf te kalmeren. 

 

Sindsdien kennen we Kees zonder dat hij ons kent. Griezelige, akelige, gestoorde Kees. We vinden Kees een enge gek, maar zijn ook gefascineerd door hem. Zulke mensen komen je zelden (in het openbaar) tegen.

 

Ik kan het soms niet laten om gestoorde Kees uitbundig te groeten als we hem zien: "Hey Kees!" Natuurlijk kijkt hij dan gepuzzeld, want hij weet niet wie ik ben. Hij is dan net zo verrast als ik vanmorgen toen een mij onbekende vakkenvuller in de supermarkt me joviaal op mijn schouder sloeg: "Leuk je te zien. Hoe is het nu met je?!" Of net zo verrast kijkt Kees dan als toen ik in Amerika door een vriendelijke zwerver-neger werd aangesproken: "How are you doing, man? Long time no seen!"

 

Kees fietste vanmorgen dus weer door deze contreien. Fietsen is blijkbaar zijn liefste tijdverdrijf. Hij pedaleert door weer en wind. Gebogen rug, hoofd uitgestoken naar voren. Groot hoofd met hoog, kaal voorhoofd, grijs licht krullend haar aan de zijkanten en aan de achterzijde van zijn enorme harses. Dikke groeven of plooien in zijn gezicht bij zijn wangen en links of rechts een dikke vleeskleurige pukkel. Grote mond, grote neus, grote ogen... Een heel groot lijf met lange benen en een heel lang bovenlijf. Niet dik, niet slank, maar wel massief. Altijd die blauw-zwarte regenjas aan en daaronder een blauwe of zwarte broek. Zo fietst Kees door zijn leven. Gekke Kees. De Zoetemelk van de psychisch gestoorden.

 

 

Mensen komen uit hotel

"Wat een luxe, hé, Bert? Niet normaal gewoon!" (Bert reageert lauw - heeft misschien minder genoten dan zijn vrouw)...

 

"Wanneer stop je nou eens met roken?"

"Ooit." (Het mooie, blonde meisje neemt een sigaretje uit haar pakje rookwaar en steekt hem op. Het stel betaalt alvast bij de parkeergarage en daarna rookt ze buiten haar peuk. De jongen kijkt ongeduldig en afkeurend en afwijzend -ingehouden geërgerd zelfs - toe).

 

"Zullen we vanavond bij die Vietnamees gaan eten?"

"Gisteren hebben we ook al Aziatisch gegeten. Ik heb meer zin in Indonesisch."

 

 

Leven is vechten

Het leven is primair een gevecht.

Bij de geboorte begint de strijd reeds.

Een bokspartij tussen krom en recht.

De confrontatie tussen plus en min.

Ziekten, de dood en lijden zijn felle tegenstanders.

Pech beconcurreert het geluk.

Een gevecht tegen honger en voor bevrediging.

Bekvechten tussen stress en ontspanning.

Een clash tussen genieten en lijden.

Vrolijkheid en frustraties botsen tegen en met elkaar.

Ieder gevecht heeft primair te maken met het leven.

De doden hoeven niet meer naar het front.

De overledenen zijn over het leed heen...

 

© Roland Danckaert

Schoondochter en schoonmoeder

Sara kan het niet opbrengen om aardig te doen tegen haar schoonmoeder Rimke, de moeder van haar man Roeland. Zoals Roeland als kind tussen twee vuren zat - tussen zijn vader en moeder - zo zit hij thans wederom tussen twee partijen in, tussen twee mensen die hem na staan en van wie hij houdt. Waarom is het leven toch zo moeilijk, inclusief de verstandhouding tussen mensen?!

 

Rimke heeft niets tegen Sara en probeert haar best te doen om een leuk contact tot stand te brengen. Maar Sara geeft haar geen enkele kans. Bij Sara stuit Rimke op een muur van onwil en onvriendelijkheid. Rimke gaat hier enorm onder gebukt. Ze vraagt zich af wat ze in hemelsnaam fout heeft gedaan en waarom Sara het haar niet kan vergeven dat Roeland zo'n zware juegd had door de thuissituatie. Sara en Rimke zien elkaar gemiddeld een keer per jaar. Heel kort. En dan doet Sara stuurs.

 

Roeland lijdt onder dit stroeve contact. Omdat door Sara's houding de sfeer altijd gespannen is tussen zijn vrouw en zijn moeder, probeert hij een ontmoeting tussen beiden te voorkomen. Zelden nodigt hij zijn moeder bij hen thuis uit. Eigenlijk nooit als Sara er is. In zijn jeugd heeft Roeland lang en erg genoeg tussen twee kemphanen in gezeten. Hoe is het mogelijk dat zulke dingen toch weer terugkomen in 's mans leven? Dat het zich nog eens herhaalt, alsof je twee keer een vliegramp overleeft?! Eerlijk is eerlijk, omdat zijn moeder zich niet heeft ontwikkeld en vaak onbevredigend reageert op zijn ups en downs mijdt hij zijn mama ook meer dan hem eigenlijk lief is. Daar voelt Roeland zich wel eens heel erg schuldig over, want hij voelt dat zij daaronder lijdt. Rimke is een heel gevoelige vrouw die veel liefde nodig heeft. Hij wou dat hij weer zo dol kon zijn op zijn moeder zoals vroeger. Hij houdt nog steeds heel veel van haar en hij heeft haar nodig in zijn leven, maar toch is het contact met haar minder bevredigend dan het ooit was.

 

Soms heeft Roeland het gevoel dat hij moet kiezen tussen zijn vrouw en zijn moeder. In dit stadium van zijn leven is Sara de meest belangrijke volwassene in zijn leven en dus stemt hij vooral af op haar. Rimke en Roel hadden allebei zo graag gehad dat er sprake kon zijn van een ontspannen contact tussen schoondochter en schoonmoeder, maar Sara maakt dit onmogelijk. Ze kan en wil het niet opbrengen om hier verbetering in aan te brengen. Dit maakt Roeland razend op Sara, maar hij kan haar niet veranderen en niet dwingen!

 

Onderwijl heeft Roeland al veertien jaar geen contact meer met zijn vader, op het sturen en ontvangen van verjaardagskaarten en andere wenskaarten na. Het contact tussen hen is onmogelijk gebleken. Althans, een goed contact. Een contact waar Roeland mee kan leven. Maar gevoelsmens Roeland lijdt op de achtergrond onder deze realiteit. Onverkwikkelijk is het eigenlijk. Roeland weet dat zijn vader zich niet in hem verplaatst, maar toch heeft hij medelijden met zijn ouwe. Het feit dat hij nooit een prettige vader en een fijn contact heeft gehad met zijn vader ettert diep.

 

Wat is leven toch moeilijk, gecompliceerd. Wat zitten er toch veel haken en ogen aan, tevens aan het contact tussen mensen... Echte liefde tussen mensen die stand houdt en niet afkalft, is zeer zeldzaam.

 

Niets dringt tot haar door

Ze filtert alleen wat ze wilt horen, de rest gooit ze onmiddellijk weg en vergeet ze. Niets lijkt echt tot haar door te dringen als je haar wat zegt. Alsof je woorden afketsen op een betonnen muur of op een stuk metaal. Hierdoor ontwikkelt ze nimmer realiteitszin én reageert ze nooit écht op wat je zegt. Heel veel dingen beseft ze niet. Al vertel je het haar honderdduizend keer, ze neemt het gewoon niet in zich op. Ze leeft in een droom-, fantasie- en sprookjeswereld. Voor iemand die wel realiteitszin heeft, is dat enorm frustrerend...

 

Plassende paarden

Twee melkchocoladebruine merries staan te 'weien'. Ze komen beide even bij me buurten. Mijn aaitjes over hun snuit nemen ze in ontvangst, maar ze schudden hevig en onophoudelijk hun hoofd en zo de vliegen van zich af waardoor het aaien onmogelijk wordt. Jammer. Ik heb veel liefde te geven en sta open voor ontvangst. Ik knuffel graag. Het liefst nam ik deze prachtdieren mee naar huis en kroop ik lekker met ze onder de wol.

 

Een van de merries zet het op een plassen. De achterbenen wijd, de staart omhoog. Er komt een waterval uit haar plasser, een waterval die best wel lekker ruikt, naar een melange van koffie en thee of zoiets. Even later gaat de andere merrie op exact dezelfde plek plassen als haar wei-collega. Benen wijd, staart omhoog. Als de laatste druppels eruit zijn geperst, stamt dit paard nog even met het linkerachterbeen op de grond, volgens mij om de blaas echt goed te legen en alle laatste druppels die aan de plasser zijn blijven plakken los te stampen.

Tegelijkertijd

Juul zit thuis in Biervliet met z'n gezin te eten, terwijl hij in Rome bij een ijskraam een hoorn met drie chocolade bollen bestelt. Ondertussen ligt de makelaar - die iedere zondag schittert in de spits bij Inter Milaan - in Punta Cana op het witte strand en raken de warme uitlopers van de golven zijn tenen. Zo dadelijk wordt hij de operatiezaal ingereden om zijn blinde darm te laten verwijderen. Maar eerst stopt hij nog een stuk gehaktbal in zijn mond, luistert hij naar wat zijn dochters te vertellen hebben en overlegt hij op hetzelfde moment met een collega hoe ze het morgen zullen gaan aanpakken!

Zo zit dat met lust

Alle mannen willen een minnares, een minnares die er helemaal niets om geeft dat mannen denken of vinden dat ze makkelijk het bed in is te krijgen en dat ze een amateurhoer is. Tegelijkertijd willen alle mannen een echtgenote of vriendin, een vaste partner die met niemand anders het bed zal induiken!


<- Last Page :: Next Page ->
Hosting door HQ ICT Systeembeheer