Macamba op Aruba

Kwibus Apartment

Nadat Doris (na bijna 4 jaar onze buurvrouw te zijn geweest) eind juni is teruggegaan naar Belgë, zijn we druk aan het klussen geweest in het appartement. Het is van binnen geschilderd, de keuken heeft een metamorfose ondergaan en er zijn wat nieuwe dingen aangeschaft. Inmiddels is het beschikbaar voor korte termijn verhuur en heeft ons appartement een eigen website. De eerste boekingen zijn al binnen. Het appartement hebben we Kwibus genoemd. Om de website te bekijken: www.kwibus-apartment.nl. Ook op www.micazu.nl kun je ons appartement vinden.

4 jaar......

Vandaag 4 jaar geleden, kregen we een telefoontje dat onze (schoon) vader was overleden. Het verdriet slijt (al vind ik het vooral met vaderdag verdrietig voor Ron dat hij zijn eigen vader niet even kan bellen) maar de mooie herinneringen blijven. Met enige regelmaat komt er nog een grijns op onze gezichten als we aan Pa denken of als er een bekende "Pa-uitdrukking" wordt gebruikt. Jack, de broer van Ron verwoordde het van de week mooi: "feit is dat we allemaal een stukje Pa zijn en daar ben ik trots op".

Ik kan in ieder geval zeggen dat ik blij ben dat ik Pa gekend heb.

Voordat jullie echt denken dat we zijn overleden.....

.....We zijn nog altijd springlevend maar de wil ontbrak volledig om me met de site bezig te houden. Nu moet het er dan toch maar van komen!

De afgelopen 2 maanden stonden, voor mij, in het teken van spinning. Nadat Marianne en ik eerst voorzichtig 2x in de week aan de bak gingen werd het algauw tijd voor 3x in de week. Het spinninglokaal heeft sinds een paar maanden overal spiegels en ik kan jullie vertellen dat dat nogal confronterend werkt, haha. En tja, wat je er in een jaar aanvreet is er natuurlijk niet binnen een paar maanden af. We zijn inmiddels redelijk fanatiek en toen de enige echte fietsenwinkel - Tri Bike in St Cruz - een heropening had met daarbij o.a. spinninglessen buiten (de hoofdweg was gewoon afgesloten) hebben we ons daarvoor natuurlijk ook opgegeven. Filmpje is hier te zien.

Afgelopen zaterdag was het de laatste dag van Doris op nos dushi isla. Ze is terug naar België. En omdat we nog een dagje met z'n tweetjes op pad wilden zijn we een paar weken geleden eerst begonnen met het beklimmen van de Hooiberg. Dat stond nog op het to do lijstje van Doris maar toen ik eenmaal om 7 uur 's morgens op de stoep stond was ze al iets minder enthousiast, haha. Maar......we hebben het gedaan! Daarna terug naar huis, douchen en toen hebben we heerlijk ontbeten bij Matthews Restaurant. Voordat we er erg in hadden was het twaalf uur en dus happy hour. En ja, zo'n afscheid gaat natuurlijk niet zonder een cosmopolitan. Dus daar zaten we, rond het middaguur al aan de drank;-)

De top bereikt. Appeltje-eitje!

Op de terugweg in de enige echte latina pose, haha

Dit is veruit het meest vervelende stuk. Als je hier eenmaal voorbij bent.......

Het levert ook wel weer mooie plaatjes op....

Mmmmm, bageltje, scrambled eggs en vers fruit, wat wil een mens nog meer?

Proost!

We moesten beiden nog iets in de stad regelen en toen we daarmee klaar waren was het tijd voor de tattooshop. Doris loopt al jaren te roepen dat ze, voordat ze het eiland verlaat, een tattoo wil hebben. Ze is al met verschillende vriendinnen mee geweest maar steeds besloot ze om het toch maar niet te doen. Zo ook die bewuste zaterdag. Natuurlijk vond ik wel weer iets leuks en voordat ik het wist zat ik, in plaats van Doris, in de tattoo-stoel.

Als eerbetoon aan al onze hondjes, een hondepootje aan de binnenkant van mijn linkerpols.

Het appartement is nu leeg (de tranen vloeiden rijkelijk bij het afscheid nemen van elkaar en Doris van haar huisje) en zullen we gaan verhuren voor korte termijn (aan vakantiegangers dus). Een speciale website is in de maak maar eerst moet er nog "even" geschilderd worden, zowel binnen als buiten. Hopelijk is het per 1 september a.s. beschikbaar.

Vorige week stond Aruba in het teken van het filmfestival. En hoewel het weinig met film te maken heeft traden er een aantal beroemdheden op. We zijn naar het concert van Juanes geweest en, heel Arubaans, begon dat keurig op tijd. Dat wil zeggen, 11 uur 's avonds maar dat is hier echt heel vroeg. Echt een geweldig concert trouwens! Een korte impressie vind je hier (geluidskwaliteit van het filmpje is niet denderend - Tom, we missen je!! - maar hij zong echt prachtig). Marc Anthony was de dag erna aan de beurt maar ja, dat werd allemaal een beetje prijzig want een paar dagen later zouden we ook al naar Jurgen Raymann gaan. Dat was ook erg leuk! Toch weer heel anders dan op tv. Iedereen kreeg een beurt, Nederlanders, Surinamers en Arubanen. Zelfs de Minister President Mike Eman, die in de zaal zat, werd niet gespaard, haha. En natuurlijk deed ie ook Tante Es en Edsel:-)

Maandag ben ik, als het goed is, voor de laatste keer naar de DIMAS (immigratiedienst) geweest. Sinds een paar weken zijn de regels voor, met name, Nederlanders weer versoepeld dus ik heb gelijk mijn kans gegrepen. Als het goed is heb ik binnen 3 weken een "van rechtswege" wat zoveel wil zeggen dat ik hier onbeperkt kan wonen en werken, dezelfde statut die Ron al jaren heeft dus. Mocht ik ooit voor langer dan 3 jaar het eiland verlaten dan moet ik weer van voor af aan beginnen met de papierhandel.

De porch - voor en na de verbouwing

De oude situatie. De bank hebben we al heel lang niet meer maar even voor de kleuren op de muur en de ramen.

De lange kast rechts komt uit de woonkamer en moet nog onder de ramen worden opgehangen zodat we geen problemen krijgen als we de porch schrobben. De ramen zijn ook een stuk vergroot en natuurlijk heeft alles een andere kleur.

De muur is natuurlijk in een eerder stadium verbouwd maar nu ook netjes geschilderd. Op deze foto is het niet te zien maar het washok (achter de witte deur) is een keer zo breed geworden.

De stoelen hebben we gekregen van Antoinette en Eric. Wij (en met dank aan Ma v.d. Put) hebben er alleen een nieuw hoesje voor gekocht.

Wij zijn Ajax, wij zijn de beste!

We hebben het weer geflikt: kampioen worden van Nederland! En dat was nog helemaal niet zo makkelijk met al die bestuurlijke ruzies en blessures enzo. Gelukkig hield onze Frank zijn hoofd koel en dus konden we afgelopen woensdag de schaal weer in de lucht houden.

Wij gingen dat niet redden maar daarom zijn we niet minder blij. Die andere 50.000 hadden iig vast een leuke avond;-)

En natuurlijk ging op Aruba de vlag weer uit:-)