Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Wat niet al

Swag walk

Posted in Unspecified

Ik sprak laatst Rik, die net als ik op Lowlands was geweest. Meestal zijn de gesprekken die je voert met andere mensen die ook op het festival aanwezig waren een beetje van hetzelfde laken een pak. ‘Wat heb je gezien?’, ‘Wat was het vetst?’  en ‘Op welke camping stond je?’ zijn over het algemeen de vragen die in zo’n gesprek worden beantwoord, wat uiteindelijk nauwelijks tot het uitwisselen van ervaringen leidt. Toen ik aan Rik vroeg hoe het had gehad, kwam hij echter met een veel verrassender antwoord. Hij vertelde mij dat hij samen met een vriend het concept ‘swag walking’ had getest. Het idee was om zo langzaam mogelijk van A naar B te verplaatsen om zodoende continu het moment volledig te beleven. Op deze manier kostte het hem af en toe twee en een half uur om van de ene naar de andere tent te komen en mistte hij enkele optredens, maar hij beschouwde het experiment als meer dan geslaagd. Hij maakte veel meer contact met zijn omgeving en kwam erachter dat het eigenlijk helemaal niets uitmaakt of je nu een kwartier of een uur van het optreden meemaakt voor de manier waarop je het ervaart. Door zijn trage bewegen kwam het namelijk nog wel eens voor dat hij ergens voorbij de helft van het optreden de tent in kwam gewaggeld, maar dit deed niet af aan zijn beleving. Ook genoot hij veel meer van het onderweg zijn, doordat hij de tijd nam om onderweg contact te maken met de mensen die hij tegenkwam. Wel moet hierbij gezegd worden dat hij het grootste gedeelte van de tijd redelijk stoned en dronken was, wat het geheel wel makkelijker maakte. Ik kon me wel vinden in het concept.

 Nu ik studie- en werkeloos ben, heb ik uitgebreid de gelegenheid het swag walken eens grondig te testen. Ik swag walk door het huis, naar de supermarkt en terug en ik swag walk door het park. Volgens mij kunnen een hoop mensen een voorbeeld nemen aan deze swag walk. Het levert rust op, want gestressed swag walking is absoluut niet vol te houden. Op deze manier is het absoluut een effectieve manier voor mensen om snel van hun stress af te komen. Maar alhoewel ik denk dat het voor veel mensen iets zou kunnen opleveren, word ik er zelf een beetje sloom van en dringt het besef steeds verder tot mij door dat ik echt een beetje actie moet gaan ondernemen. Ik geloof dat de swag walk pas iets toevoegt als je normaal gesproken het idee hebt dat je te snel door het leven heen gaat. Daar heb ik geen last van.

13:43 - 11/9/2013 - comments {0} - post comment


Crisis geen invloed op werkgelegenheid in de kunstsector

Posted in Unspecified
Werkeloosheid blijft stabiel

De crisis die door ons land en heel Europa heen woedt, heeft natuurlijk over het algemeen vrij negatieve effecten op de werkgelegenheid. Jong en oud lijkt nergens meer aan de bak te kunnen en de frustratie loopt dan ook steeds hoger op. Dit fenomeen geldt echter niet voor de kunstsector, deze reageert relatief positief op het feit dat er steeds minder geld beschikbaar is. Ik interviewde hier Thijs van Boerhave de Jong (42) over, van de vakbond voor kunstzinnigen.

Er wordt veel geklaagd over de crisis en de negatieve effecten hiervan op de werkgelegenheid, wat merken jullie hiervan?

'Wij merken dat zeker wat oudere acteurs, eigenlijk behoorlijk positief zijn over de crisis. Er werd altijd veel geklaagd over het feit dat er te weinig werk voor ze was en dat het salaris bij elkaar gescharreld moest worden. Dat is natuurlijk nog steeds zo, maar omdat dit fenomeen nu door de hele samenleving breed geldt, wordt het een stuk minder als negatief ervaren. Bij jonge acteurs horen we vaak dat het wel een prettig moment is om in te stappen, omdat het in de toekomst net zo moeilijk blijft werk te vinden.' Acteur Steven Cohen (24) zegt hierover: 'Ja, ik kom echt helemaal nergens aan de bak. Dat wist ik van tevoren eigenlijk al, maar er wordt dankzij de crisis over het algemeen heel begripvol op gereageerd. Het is wel fijn om op deze manier rustig niet te kunnen starten, om er later wat meer gewend aan te zijn.'

En hoe zit het in andere sectoren?

'Nou, ook bijvoorbeeld door schrijvers wordt de crisis omarmd. Wij kennen verhalen van jongens die al jaren schrijven, al meerdere romans op hun naam hebben, maar nooit een boek uitgegeven konden krijgen. Hier is de laatste tijd geen negatieve verandering in gekomen. Ik denk dan ook dat het relatief goed gaat, ik hoor hier sinds de crisis minder klachten over dan ervoor. Als ik mijn collega's van andere vakbonden spreek, dan denk ik dat we aardig bezig zijn!'

En hoe is het in de beeldende kunst?

'Ja ook hier gaat het vrij goed. Het is namelijk eigenlijk voor de meeste beeldende kunstenaars altijd ondoenlijk geweest een beetje te kunnen leven van hun producties. Neem nu het schildersgilde, zij zijn altijd aangewezen op andere baantjes om zichzelf te onderhouden. Nu zij ook niet in de illusie verkeren dat ze ooit nog iets van hun werk gaan verkopen, is de druk om te blijven produceren ontzettend afgenomen. Dit neemt een hoop onrust weg.'

Ik kan dus eigenlijk wel concluderen dat u wel te spreken bent over de crisis?

'Zeg dat wel! Wat mij betreft gaan we nog even zo door, want volgens mij varen onze leden hier ontzettend wel bij!'

16:47 - 20/3/2013 - comments {0} - post comment


Volendam

Posted in Unspecified
Vrijdagavond zit ik aan de bar. Omdat met de barvrouw nauwelijks te communiceren valt, kijk ik verder om me heen. Rechts van me hangt een rookgordijn waarachter ik twee vrouwenstemmen tegen elkaar aan hoor tetteren. Als ik de rook een beetje opzij trek zie ik twee hoogblonde dames zitten van in de veertig, met net te strakke broeken aan. Ik vang iets op over Gerard Joling en wend gauw mijn hoofd af. Aan de andere kant zitten twee jongens van mijn leeftijd in een mij volstrekt onbekend en onverstaanbaar dialect met elkaar te praten. Als ik vraag waar ze vandaan komen, vertelt de jongen die kan omschakelen naar Nederlands aan me dat ze Volendammers zijn. Op het moment dat hij dit zegt, gaat in mijn hoofd het laadje Volendam open inclusief de mij bekende vooroordelen.

Vooroordelen zijn er niet voor niets. Ik ben me ervan bewust dat ze lang niet altijd gelden, maar het stereotype dat achter een vooroordeel schuilt, is vaak op waarheid gebaseerd. Ik vind het dan ook heerlijk om een vooroordeel bevestigd te zien. Bij Volendam moet ik denken aan paling, het feit dat elke jongensnaam met een J begint, Jan Smit, Jeroen Verhoeven, Melvin Platje (de uitzondering die de regel bevestigt), de brand in het Engeltje en aan coke. In Volendam wordt meer gesnoven dan waar ook in Nederland, met Urk op een knappe tweede plaats. Als ik dit aan Jan vertel, krijg ik te horen dat dit in de media allemaal zwaar wordt overdreven, af en toe een snuifje, maar dat doet toch iedereen? Jaap vertelt ook iets, maar is werkelijk niet te verstaan. De vertaling van Jan leert mij dat Jaap er in het weekend wel het een en ander doorheen snuift, gemiddeld zo'n zes gram. Dat klinkt als vrij veel en het lijkt me daarbij ook wel behoorlijk duur, als een grammetje zo'n 50 euro kost. Jaap vertelt dat hij schildert en zo zijn drugsgebruik bekostigt. Daarbij heeft hij een trucje. Hij koopt vaak 10 gram, versnijdt dan de helft met manitol om door te verkopen en haalt zo een groot gedeelte van zijn kosten er weer uit. De openheid en vanzelfsprekendheid waarmee Jaap vertelt over zijn drugsgebruik en -handel verbaast me aan de ene kant een beetje. Aan de andere kant is het wel een indicatie dat het voor hemeen vrij normale gang van zaken is.

Als Jaap even naar de wc is, vertelt Jan dat Jaap niet helemaal een gemiddelde Volendammer is. Jaap is geboren met zijn hart aan de verkeerde kant, waardoor het niet helemaal naar behoren functioneert. Volgens de artsen had hij al een tijdje onder de grond moeten liggen, zo vertelt Jan. In plaats daarvan trekt Jaap vaak het hele weekend door in de wetenschap dat het elk moment afgelopen kan zijn. Ik neem een slokje van mijn bier. Als Jaap terug komt vertrekken de heren weer in de richting van Volendam. Mijn hoofd duizelt een beetje van het gekke verhaal en ik vraag me af of ik ook elk weekend 6 gram coke zou snuiven als ik zou weten dat het elk moment afgelopen kan zijn. Ik hoor mijn buurvrouwen over de nieuwe real life soap van Barbie. Ik zou in ieder geval geen seconde langer in deze kroeg blijven.

21:15 - 10/3/2013 - comments {0} - post comment


Huishoudbeurs

Posted in Unspecified
Ik zat laatst in de trein op het moment dat er drie vrouwen van middelbare leeftijd instapten. Ik heb de term 'middelbare leeftijd' eigenlijk nooit echt zo goed begrepen, maar volgens mij behelst deze categorie alle leeftijden tussen student en bejaard, daar hoorden ze wel bij. Ik betwijfelde het of ze ooit gestudeerd hadden, mocht dat zo zijn, dan lagen die jaren wel ver achter ze. Ik denk dat in deze context de term ´hoge middelbare leeftijd´ wel gerechtvaardigd is.

Enfin, alle drie de vrouwen hadden twee grote tassen vol met spullen bij zich. Omdat het fascinerend is om te kijken naar drie vrouwen van hoge middelbare leeftijd wanneer je in de trein zit, was dat precies wat ik deed. De eerste vrouw, van wie ik had bedacht dat ze Wendy heette, had hoogblonde krullen, misschien een permanentje, een huid die vergelijkbaar was met een walnoot, onnatuurlijk bruin en gerimpeld, en stembanden die gemaakt leken van schuurpapier. Dit laatste weerhield haar er overigens niet van om de coupé gedurende een half uur op de hoogte te stellen van haar beslommeringen van de afgelopen dag. De andere twee dames, die wat weg hadden van respectievelijk ma Flodder en juffrouw Jannie, kwamen dan ook beduidend minder aan het woord maar konden zich prima schikken in hun rol van luisterende ja-knikker. Wendy vertelde over het weer, over haar vriendinnen en over welke merken sigaretten ze allemaal had gerookt in haar leven. De ja-knikkers vervulden hun taak met verve. Waar Wendy het meest over praatte, was over wat de dag in de RAI haar allemaal had gebracht. In mijn hoofd vond de simpele rekensom plaats: vrouwen van middelbare leeftijd + tassen met spullen + RAI = Het walhalla van de vrouwen van middelbare leeftijd, het epicentrum van de burgerlijkheid, namelijk de huishoudbeurs! De dames hadden het over hun belevenissen, ze hadden gepoetst, stofgezogen, afgewassen en zich op laten maken. Ja, het heet dan ook de huishoudbeurs. Het gesprek ging pas echt los toen de conductrice zich bij de dames voegde. Wendy zag hierin haar kans om alle op de kop getikte items tevoorschijn te halen en voor ik het wist stroomde de coupé vol met swiffers met magneetstrips, sloffen om je voeten warm te houden, stofzuigers met koplampen en fluoriserend afwasmiddel.

Omdat mij vriendelijk werd verzocht te stoppen met mijn hoofd tegen de schuifdeuren aan te rammen omdat de schuifdeuren hiervan wel eens kapot konden gaan, koos ik er maar voor me niet verder op de dames te focussen. Terwijl de dames vrolijk doortetterden, vroeg ik mezelf af of cassieres die mij vorige week zoveel wijsheid over de crisis hadden verschaft, ook naar de huishoudbeurs waren geweest.

11:50 - 28/2/2013 - comments {2} - post comment


Supermarkt

Posted in Unspecified
Het is dus crisis zeggen ze. Wat betekent dit nu eigenlijk? Voor mij persoonlijk betekent het voornamelijk dat ik niet al snel moet afstuderen omdat een echte baan er voorlopig toch nog niet in zit. Als ik om mij heen kijk zie ik overal slimme, ambitieuze afgestudeerden die nergens aan de bak kunnen. Toegegeven, de een is slimmer dan de ander, ze barsten niet allemaal van de ambitie en een enkeling is ook niet afgestudeerd, maar toch!

Crisis dus. Lichtelijk wanhopig word ik ervan als ik erover nadenk dat de crisis een gevolg is van de behoefte van de consument aan een ipad, een iphone en een idontgiveafuckhoejehetnoemt. Ik sprak een jongen die me vertelde dat Steve Jobs zo'n grote held was omdat hij de consument kon vertellen waar ze behoefte aan heeft. Dat hebben we blijkbaar zelf niet eens door! Om deze groei aan hebzucht te bevredigen is een systeem ontwikkeld waar eigenlijk niemand meer iets van begrijpt. Een enkeling die een idee heeft hoe het werkt, gebruikt deze kennis voornamelijk om de eigen zakken te vullen. Topmannen van banken krijgen steeds exorbitantere bonussen, daarentegen moet er wel op van alles bezuinigd worden om dit niet-functionerende systeem in stand te houden. Ook al realiseer ik me dat de analyse misschien wat kort door de bocht is, economie is dan ook niet mijn vak, klopt het systeem volgens mij van geen kant.

Als ik in de supermarkt sta en de cassiere met een klant hoor praten, klaart mijn humeur zienderogen op. Ook de dames in de supermarkt hebben te maken met 'de crisis', maar ze laten zich er niet door op de kop zitten. Gniffelend volg ik de volgende conversatie:
- Hé Schat, hoe is het nou?
- Ach Mop, breek me de bek niet open!
- Wat is er dan?
- Ja crisis hè.
- Nee toch, lopen ze weer te zeiken?
- Ja, je kent het wel. We doen steeds meer en krijgen steeds minder..
- Schandalig, maar je weet het hè, niet gestressed worden.
- Wie? Ik? Haha, nee hoor, na 30 jaar hetzelfde gezeur raak je eraan gewend.
- Goed zo moppie, zie je morgen weer!
- Tot morgen lieverd!

Ik heb het idee dat ik nog een hoop van ze kan leren.

10:12 - 13/2/2013 - comments {0} - post comment


In Espain

Posted in Unspecified
' Una preguntita por favor. Donde esta el estacion de autobuses?' vraag ik in mijn beste Spaans aan de jongedame bij de tourist information. Waar in Nederland iemand die Nederlands probeert te praten, maar het niet zo goed kan, vaak wordt behandeld als een down patient en beantwoord wordt met luid geschreeuw, krijg ik hier op het vliegveld in Madrid een antwoord op mijn vraag alsof ik een Spanjaard ben. Dat voelt op zich goed, enig nadeel is wel dat ik alleen uit de richting die haar vinger op wijst kan opmaken welke kant ik op moet lopen. Ik vraag me dus ook af welke van de twee omgangsvormen ik nou eigenlijk prefereer. Het Spaans komt nog een beetje stroef op gang, maar dat gaat wel lukken. Bij de buschauffeur versta ik in ieder geval al het aantal hele euro's dat ik moet betalen, die centimo's mag hij houden. Het Spaans is een heerlijke taal en eigenlijk helemaal niet zo moeilijk. Ik vraag me alleen af waarom die Spanjaarden elke keer zoveel lettergrepen in een seconde moeten proppen.

Dat het steeds beter gaat met mijn Spaans blijkt de volgende dag wel als we in een computerzaakje staan met een kapotte adapter van de laptop. Het mannetje neemt bijzonder rustig de tijd om eventjes met ons te babbelen over wat het probleem is en hoe we het op moeten lossen. Alhoewel ik niet heel actief deelneem aan het gesprek, gaat het verstaan best aardig. Ik heb bewondering voor de rust die de man heeft bij het helpen met ons probleem. Tegelijkertijd probeer ik te bedenken hoe deze man in godsnaam winst kan maken als hij er bij ons al anderhalf uur over doet om een adaptertje van 28 euro te verkopen. Soms willen Spanjaarden trouwens behulpzaam zijn, maar zijn ze daardoor het tegenovergestelde. Op donderdagavond gaan Bas en ik ons geluk beproeven bij de lokale pingpongclub maar komen er snel achter dat het een feestweek is van een of andere heilige. (Daar lusten de Spanjaarden wel pap van. Het gaat in Spanje zelfs zo ver dat wanneer de feestdag in het weekend valt, er de maandag vrij bij wordt genomen, want hé, die vrije dag, daar hebben we recht op!) Die avond gaat het dus niet door, maar Miguel, het mannetje van de pingpong, kwam direct naar ons toe lopen al roepend; 'Manana, manana'. Morgen dus. Nou wisten we al een beetje dat dit wel vaker de instelling is in Spanje, maar als we de volgende dag dezelfde wandeling van 30 minuten door de stromende regen maken om er opnieuw achter te komen dat er niet gepingpongd wordt, zijn we toch een beetje teleurgesteld. Gelukkig biedt een speelhal ons soelaas. Hier kan ik mijn Spaans nog eens meten met de lokale jeugd (te gusta Ronaldo? no me gusta, es muy chulo).

Ik ben bij Bas op bezoek en omdat er op de een of andere manier overal veel Nederlanders lijken te zijn, spreek ik het grootste gedeelte van de dag Nederlands. Met de internationale studenten is de voertaal eigenlijk standaard Engels, dus om het Spaans een beetje te oefenen, moet je gewoon een gesprekje beginnen met het groente- en fruitvrouwtje op het plein, bij de bakker of met de bedelende zwerver op straat. Dat laatste is trouwens af te raden, want die zwervers lullen alleen maar over geld. Hier en daar wel een gesprekje, maar het is mondjesmaat. Op vrijdagavond zijn we bij een feestje met Oscar Mulero. Hier wordt niet zoveel gepraat, wel veel gedanst. Alhoewel een paar drankjes misschien wel kunnen helpen bij het starten van een gesprek, merk ik dat die drankjes een niet al te beste uitwerking hebben op het articulatievermogen van de Spanjaarden. Af en toe komt er wel een Spanjaard met grote ogen vertellen hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is. Dat mag ik wel. Als ik op een gegeven moment meer dan een half uur naast een Spaanse schoonheid sta te dansen vind ik het tijd worden haar de liefde te verklaren. Ik denk dat ook hier sprake was van een taalbarrière, want het volgende moment was ze verdwenen.

Op zaterdag maken we een wandeling door Salamanca, wat eigenlijk een dorpje van niks is. Binnen een uurtje heb je het hele centrum gezien. Als je de kikker, de astronaut en de masturberende man hebt gespot, kan je zeggen dat je de toeristische highlights van Salamanca wel gehad hebt. Ik heb toch het idee dat ik nog even mijn Spaans moet oefenen dus ben dan ook verheugd als ik hoor dat de collega van Bas ons 'el masturbador' komt laten zien. Van zijn Catalaanse dialect word ik echter niks wijzer en ik houd het erop dat het komt doordat ik een kater heb. Zondag is de laatste dag dat ik er ben, we gaan padél spelen. Een Spaans spelletje wat een soort kruising is tussen squash en tennis. Aangezien we maar met zijn tweeën zijn en het aan te raden is dit spel met zijn vieren te spelen, worden we gekoppeld aan een Spaanse broer en zus. Deze figuren hebben wel iets weg van Downers, dit blijkt ook wel uit hun padél kwaliteiten. Na afloop schreeuw ik in het Spaans dat ik het leuk vond een potje met ze te spelen en is het tijd weer terug te keren naar Nederland.

13:28 - 9/2/2013 - comments {1} - post comment


Description
Welkom op mijn blog, vanaf hier zal ik jullie op de hoogte houden van alle razend spannende belevenissen in mijn leven. Ik zal zo nu en dan eens een stukje plaatsen met mijn kijk op alledaagse praktijken. Veel plezier!
Home
User Profile
Archives
Friends
Recent Entries
- Swag walk
- Crisis geen invloed op werkgelegenheid in de kunstsector
- Volendam
- Huishoudbeurs
- Supermarkt
Hosting door HQ ICT Systeembeheer