Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Reisblog 

Een warme schoot

22:24, 23 January 2010  ..  0 comments  ..  Link

Zaterdagavond . Onder het genot van een kopje thee nemen we de post door. Onze terugreis is heel aangenaam verlopen. Vanochtend staat een middelgrote luxe touringcar voor ons huis om ons en onze koffers op te halen voor de reis naar Gardermoen. De chauffeur rijdt, ongeacht de hoeveelheid sneeuw op de weg, meestentijds de toegestane maximum snelheid. Van de zestien zitplaatsen zijn er maar twee bezet. Wij vinden het een beetje overdreven, zo’n grote bus, maar waarschijnlijk moet er een groter gezelschap ’s middags mee worden teruggenomen naar Gålå.

Op Gardermoen hebben we net voldoende tijd voor een broodje. Als we naar de gate lopen is het instappen begonnen. Het toestel blijkt nog niet half gevuld als de deuren sluiten en de gezagvoerder zichzelf voorstelt. Op Schiphol is het al niet anders. Onze koffers komen als eerste uit de catacomben van de luchthaven langs rollen. Als even later ook de ski’s naar boven komen kunnen we naar de uitgang.

Het regent en het is iets boven nul. Even wennen met die dikke kleren van ons. De auto staat nog keurig op zijn plekje in Haarlem. Onderweg naar Oudkarspel gaat de regen langzaam over in sneeuw. Speciaal voor ons, om de overgang niet te groot te maken.

Naast de post en een flinke stapel kranten wacht natuurlijk Chipola op ons. Chipo is nooit boos als we lang zijn weggeweest. Met Wolfje was dat wel anders, die kon je de eerste dagen volledig negeren. Chipo gelukkig niet. Ze ligt heerlijk te spinnen op schoot.



Het is mooi geweest

18:30, 22 January 2010  ..  0 comments  ..  Link
“We hadden ook gewoon het skiliftje kunnen nemen”, denk ik als we na ruim twee kilometer klimmen uitgeteld in Gålå aankomen, vlakbij het keerpunt van de sleeplift. Het beginpunt hebben we zo’n drie kwartier eerder gepasseerd. En toch blijft het slechts een gedachte. Ik heb iets tegen liftjes. En de liftjes hebben iets tegen mij. Een paar jaar geleden hebben de skiliftjes ervoor gezorgd dat ik nooit enthousiast ben geworden voor het alpineskiën. Het skiën gaat nog wel, maar met liftjes heb ik altijd ruzie. Ik kan er gewoonweg niet in blijven hangen. Maar buiten dat is het leuke van langlaufen nu juist dat je zo onafhankelijk bent. Je gaat op eigen kracht naar boven, en je daalt op eigen kracht. Niets of niemand is daarbij behulpzaam. Vrijheid in optima forma.

Juist met dat gevoel van vrijheid besluiten we onze laatste skidag, en daarmee onze vakantie in Noorwegen. We hebben genoten van de natuur, het weer en van elkaar. Vanavond nog een laatste diner in het restaurant en een laatste nacht in hytte nummer 6. Morgenvroeg om half negen rijdt de taxi voor die ons naar vliegveld Gardemoen brengt. Het is mooi geweest.  



Horizontale sneeuw

18:27, 21 January 2010  ..  0 comments  ..  Link

 

Lett bris heet de wind die we vandaag ervaren. Zwak tot matig zouden wij hem noemen. Toch een wereld van verschil met de voorgaande dagen. We weten weer hoe het is de sneeuwvlokken horizontaal aan je voorbij te zien komen. En in je gezicht te voelen striemen. Ook dat is Noorwegen. De tocht die we de tweede dag in de volle zon gemaakt hebben, doen we nu onder een grijze hemel in  een constant vallende sneeuw.

Vooral in de open vlakten is de wereld klein en mistig. Eerst denk ik aan beslagen brillenglazen, maar ook zonder bril zie ik wazig. Het zal een laaghangende wolk zijn. Tussen de bomen is het zicht beter. In een wolk skiën is lastig. Je ziet geen diepte. Je voeten het werk laten doen is dan het beste. Je glijdt vanzelf en als je hard gaat, weet je dat je daalt. Het is dan zaak op tijd te remmen. Een beetje eng is het wel.  Omdat Ruud niet bang is – en vallen, na 13 jaar gym, tot kunst heeft verheven - gaat hij voorop. Irma kan dan aan Ruud zien of er een plotselinge afdaling volgt.

De bomen gaan gebukt onder de vele sneeuw. Alleen de kaarsrechte dennen redden het. Scheef staande bomen worden nog schever. Sommigen leggen het loodje. Een spaarzame vogel laat zich zien. Knap hoe hij zich in deze omstandigheden in leven houdt. Een volgende keer nemen we een netje pinda’s mee. 



Muesli met skumma kultur

17:12, 20 January 2010  ..  1 comments  ..  Link
Opnieuw zijn we ruim voor zeven uur wakker. Niets is lekkerder dan rustig beginnen aan een dag waarop niets moet en alles mag. Een kop thee, douchen en ontspannen ontbijten. Hier doen we dat met een flink bord muesli met skumma kultur, een Noorse variant op yoghurt. We beleggen onze boterhammen voor onderweg met leverpastei en hapå. Dat laatste lijkt nog het meest op stevige suikerstroop.  Na het ontbijt kleden we ons op de te verwachten kou. Met de aangekondigde -8 wagen we het erop een laag minder aan te doen. Voor 9 uur zijn we buiten. Het schemert nog wat. Ook valt er een soort ijzel uit de lucht. Vreemd bij vrieskou. De ijzel zorgt ervoor dat onze brillen in een mum van tijd bedekt zijn met een laagje ijs.

Zonder bril beginnen we aan een pittige ronde. Opnieuw is het vrijwel windstil, maar bewolkt. De thermometer van Ruud wijst na verloop van tijd -16 aan. Het is de eerste dag dat het  niet lukt foto’s te maken. Het zal een combinatie van vocht en kou zijn. Ook deze ronde genieten we: een goede loipe, waarop we mooie slagen kunnen maken.  Ruim 6 uur later, en 34 kilometer op de gps, bereiken we onze hytte weer.



De Koninginnerit

17:11, 19 January 2010  ..  0 comments  ..  Link
 

In een koers is altijd één rit de zwaarste. Voor ons is dat vandaag. We combineren twee bergetappes: de groene route van 20 kilometer en de blauwe van 14. Al voor de zon op komt, staan wij op de lange latten. Het is -16, vrijwel onbewolkt en windstil. Na zo’n 10 minuten kleurt de hemel rood en breken de stralen van de zon door en langs de besneeuwde takken. We prijzen ons opnieuw gelukkig met onze langlaufzonnebrillen.

Het gaat voortdurend op en af vandaag. Lange beklimmingen, eerst tussen de bomen, later boven de boomgrens, worden gevolgd door even zo lange afdalingen. Die gaan ons steeds makkelijker af. Voor welke haarspeldbocht dan ook, we draaien onze hand er niet meer voor om. Tot de laatste scherpe bocht vlak bij huis. Eén onoplettendheid en Ruud maakt een duik voorover in de diepe sneeuw. Zie daar maar eens uit te komen. Gelukkig biedt een boom houvast en slaagt hij er, soepel als altijd, in ongedeerd de sneeuw te boven te komen.  

Na een kleine dertig kilometer en heel veel hoogtemeters te hebben overbrugd kijken we doodop, maar uiterst voldaan terug op opnieuw een prachtige dag. Het lijkt eentonig te worden. Toch went het niet. Het landschap is van een zo ongekende schoonheid, dat woorden tekort schieten. De zachte kleuren zijn onbeschrijflijk. Gelukkig hebben we de foto’s nog… 



We own the world

17:09, 18 January 2010  ..  0 comments  ..  Link
 

Na twee dagen van onafgebroken sneeuwen stopt het in de loop van vandaag. aan het begin van de middag gaat de sneeuw langzaam over in een neerslag die wij in Nederland niet kennen. Als het op onze kleren valt is het niet meer dan een sneeuwkristal van ongeveer twee millimeter. Een perfect fragiel sterretje. Hopelijk lukt de foto die we ervan hebben gemaakt.

We maken onze langste tocht tot nu toe, naar Fagerhøy. Fagerhøy ligt zeventien kilometer ten zuiden van Gålå. Het wagentje dat de loipes moet trekken heeft een prachtig spoor voor ons klaargelegd. Vandaag klopt het loipenplan wel met de voorspellingen.

Pas na ruim vijfentwintig kilometer komen we iemand tegen. Tot die tijd hebben we als eersten over een onaangetaste loipe bewogen. Wel even wat anders dan wat we zondag hebben ervaren. De passant spreekt ons toe in vloeiend Noors. Nadat wij aangeven de taal niet machtig te zijn, verwoordt hij in het Engels exact het gevoel dat wij ook hebben: “It’s so beautiful. We own the world.”

In de loop van de middag klaart het vanuit het noordwesten op. In het begin een smalle rand licht boven het gebergte. Langzaam wordt de rand breder en komen er prachtige kleuren in de lucht. Op de loipe wordt het, naarmate we dichter bij Gålå komen ook weer wat drukker. Maar het gevoel blijft nog wel even hangen. We own the world.



Zondag in Gålå

20:06, 17 January 2010  ..  0 comments  ..  Link

Het sneeuwt nog steeds. Al vroeg rijdt de sneeuwschuiver over het park. Jammer, op verse sneeuw is het prettiger langlaufen. Op het eigen Gålå-tvkanaal zien we welke loipes getrokken zijn. We willen de rode lus doen van 29 kilometer, gedeeltelijk door het bos en over de hoogvlakte. Waar we verwachten, gezien de sneeuwval, het Peer Gynt-rijk voor onszelf te hebben, is het druk.  We wanen ons op zondagmorgen in de Schoorlse duinen. Waar daar de hardlopers en wandelaars hun rondje doen, zo doen de Noren hier hun skirondje.

Ons rondje loopt wat anders dan we ons voornamen omdat de loipentrekker eigenwijs blijkt te zijn. Maar ook nu genieten we. We lijken te wennen aan de kou. -8 voelt aan als een lauwe lentedag. We hebben weer een ouderwets natte rug als we thuis komen.



Een zware tocht

19:23, 16 January 2010  ..  0 comments  ..  Link
Noorwegen ziet er opeens anders uit. De helder blauwe lucht heeft plaats gemaakt voor egaal grijs, waar constant kleine sneeuwvlokken uit vallen. Ook is er een venijnig windje. De Noorse wimpel aan het hotel blijkt opeens te kunnen wapperen. Even omschakelen. We kiezen een tocht die nu eens niet over hoogvlakten leidt, maar door het bos. Fefor is ons doel voor vandaag.

De verse sneeuw heeft de loipe doen verdwijnen, wat betekent dat we zelf ons spoor moeten trekken. En de sneeuw blijft gestaag vallen. Dat is zwaar. Stokken en bordjes op bomen geven de richting aan. Ons is verteld dat het Fefor Høgfjellshotel tot 21 januari gesloten is, maar we hebben geluk. Er blijkt iemand te zijn en we kunnen warme chocola drinken. Daarbij nemen we een typisch Noorse kruising tussen een cakeje en een krentenbol.   

De weg terug gaat opnieuw voor een groot deel door het bos. Het blijft sneeuwen en we ploeteren voort. Het landschap met de schitterende ijskristallen is veranderd in een spierwit tapijt. De bomen kunnen hun last nauwelijks dragen. Sommige takken buigen vervaarlijk om en de zwakste zijn al afgebroken. Het schemert al als we uiteindelijk uitkomen op een skipiste.

Op onze smalle langlauflatten suizen we in kakhouding naar beneden, af en toe voorbijgesneld door een echte skiër en een snowboarder. Met knikkende knieën, verkrampt van het remmen, komen we beneden. Het is nog een klein stukje klimmen naar ons vertrouwde huisje. Maar wat kan zo’n klein stukje zwaar zijn.



Nieuwe sneeuw

08:08, 16 January 2010  ..  0 comments  ..  Link

Wat was het weer en koude nacht. In onze (zelfverkozen) onverwarmde slaapkamer liggen we met een ventilatierooster en een raam, beide op een kiertje.  Als we ’s avonds in bed stappen is alles vreselijk koud, zeker in tegenstelling tot die lekker warme kamer waar we net uit komen. Na een tijdje wordt de lucht onder het dekbed wat aangenamer van temperatuur. Het tweede dekbed dat daarbovenop ligt, zorgt dat de warmte ook daadwerkelijk om het lichaam hangt en de kou wordt buitengesloten. Het hoofd daarentegen heeft geen schijn van kans tegen de kou. Met het dekbed zo hoog als maar kan opgetrokken, blijft een groot deel onbedekt. Slapen is desondanks geen enkel probleem.

Een eerste blik naar buiten deze zaterdag laat kleine vlokjes zien die langzaam langs de buitenlamp, om zeven uur is het verder nog inktzwart buiten, naar beneden dwarrelen. Is dit de sneeuw die pas morgen wordt verwacht?



Een paradijs op aarde

18:49, 14 January 2010  ..  1 comments  ..  Link

De nadruk ligt vandaag op de laatste twee letters van het langste woord in de titel. Voor het krieken van de dag zijn we wakker. In onze koude slaapkamer, de enige kamer waar geen verwarming aanstaat en waar 's nachts zelfs een raam op een kiertje gaat, slapen we goed. We ontbijten stevig, want het belooft een lange dag te worden. De temperaturen die het hotel op het informatiekanaal doorgeven zijn -10 bij ons en -24 in het dal. Wij blijven boven dus zullen het niet koud krijgen.

Na een kilometer of acht blijkt die inschatting volledig onjuist. We langlaufen over een hoogvlakte met een aantal meren waar deze ochtend een dikke nevel boven hangt. En die combinatie zorgt voor een plotselinge temperatuurdaling van een graad of vijftien. Vingers, tenen, gezicht, alles voelt die kou. We trekken direct wat extra kleding aan om de kou te trotseren. Warm worden komt pas veel later. Daarvoor moet er eerst weer bewogen worden.

Als de nevel weg is, is het direct weer een stuk aangenamer. Het mooie van die nevel is de wijze waarop de kristallen zich aan elkaar hechten. Het valt moeilijk te omschrijven. Het heeft nog het meeste weg van donsveertjes. Heel fragiel en qua structuur perfect. 

We vragen ons af waar we zoveel schoonheid aan te danken hebben. Het is eigenlijk te koud om foto's te maken. Ruud heeft ons kleine toestel in zijn broekzak gestopt, dicht tegen zijn warme lijf. Zo blijft hij het doen. Vaak kan hij het niet laten de kou te trotseren en toch een foto te maken. Na verloop van tijd lukt dat zelfs met handschoenen aan.

Vandaag telt de gps 24 kilometers. En nog steeds is het wolkenloos.



Hoe bittere kou ook aangenaam kan zijn

18:45, 13 January 2010  ..  0 comments  ..  Link
 

Het is woensdag, onze vijfde dag alweer in Noorwegen. Onze hytte is weer ouderwets gezellig en warm. Ruim, veel hout, een open haard en twee slaapkamers. Eén van de slaapkamers heeft een stapelbed, de ander twee eenpersoonsbedden die met de hoofdeinden tegen elkaar staan. Die hebben we in gebruik genomen. De bedden kunnen niet schuiven, dus het blijft behelpen. We genieten van de stilte, de rust en elkaar. Zojuist hebben we bij Gala Handel – een wandeling van zo’n 20 minuten -  weer onze boodschappen gedaan. Dat wordt weer smullen vanavond.

Het weer is ongekend mooi. Vanaf kerst is het zonnig, maar bitter koud. Tot deze week schommelde de temperatuur rond de -29 graden. Sinds onze komst varieert het tussen de -10 en -24. Vreemd is dat het zonder aanwijsbare reden op de ene plek – meestal dicht bij het Galameer – zo’n 15 graden kouder kan zijn dan wat hoger op de berg. Die plekken liggen luttele kilometers van elkaar verwijderd. We moeten toch eens bij Erwin Krol vragen hoe dat kan. De kou is tot nu toe redelijk te dragen: een stuk of vijf laagjes thermo-ondergoed en een windstopper. Dikke handschoenen zijn ook hard nodig, als ook een muts. De speciaal ingekochte warmtegel gaat elke dag mee, maar is nog niet gebruikt.

We hebben wel geleerd in beweging te moeten blijven en onze handschoenen aan te laten, ook bij het eten van een boterham en het drinken van warme thee onderweg. Even de handschoenen uit en de kou slaat onverbiddelijk toe. Tijdens de eerste skitour op zondag treffen we halverwege een prachtige houten wigwam, die functioneert als schuilhut. Binnen is een kampvuurplaats, compleet met aanmaakblokjes en lucifers. De pauze is – hoewel wat rokerig – aangenaam. We zitten lekker in onze wigwam met open dak. Maar onze handen zijn koud geworden. Heel langzaam, gepaard met veel pijnlijke tintelingen, komen ze door de inspanning van het langlaufen weer tot leven.    

Na een rustig begin op zondag, met een skitour van ruim 10 kilometer en een wandeltocht van 5, gaan we er maandag eens flink tegenaan. Een tocht van ruim 30 kilometer. Het is een mooie, niet al te moeilijke tocht. Toch kost zo’n lange afstand bij een temperatuur van -20 heel veel energie. We genieten van het prachtige winterse landschap. En de door de vele sneeuw bijzonder gevormde bomen en struiken. We komen nauwelijks iemand tegen en voelen ons God in Noorwegen. In de schemering komen we uitgeput weer thuis. Irma heeft een knoeter van een blaar op haar hiel. ’t Zal een klus worden die kwijt te raken.

Na een instemmingsverklaring om op de lijst voor de gemeenteraadsverkiezing te hebben gemaild naar Langedijk, gaan we dinsdag weer goedgemutst op weg voor een skitocht van zo’n 17 kilometer. Het is een tocht om het Galameer. Hij is ‘noe kupert’, dus tamelijk heuvelachtig. Opnieuw is de lucht blauwer dan blauw. Nog nooit heb ik het zo helder gezien als deze dagen in Noorwegen. De droge kou – weer tussen de -10 en -20 – is opnieuw draaglijk. Een paar kilometer voor het einde nemen we een pauze in Peer Gyntkafe. De thermometer daar wijst -24 aan.

Vandaag, woensdag, lijkt de laatste wolkenloze dag te worden. Er zit iets meer vocht in de lucht. Hier en daar, vooral boven het meer, hangt een dunne mistflard. Heel veel piepkleine ijskristallen schitteren in de sneeuw. Hier en daar zien we boven een struik een soort omgekeerde regenboog. Een combinatie van damp, sneeuw en de Noorse zon. De zon is zwak, maar geeft een prachtige, warme gloed. En zelfs midden op de dag zijn de schaduwen lang. Toch lijkt het alsof de zon elke dag zichtbaar wat hoger boven de horizon staat. Wat is de winter in Noorwegen toch ongekend mooi. 



Back home

02:10, 12 September 2009  ..  0 comments  ..  Link

Maar langzaam dringt het tot ons door: ook aan deze mooie vakantie gaat een einde komen. Zojuist hebben we onze koffers op de band zien verdwijnen. We zijn gescand en in orde bevonden. Nog ruim twee uur en onze vlucht vertrekt vanuit Vancouver naar Amsterdam.

Gisteren hebben we nog een geweldige dag beleefd op Vancouver Island. Het is weer zonovergoten. Met een snelle boot zijn we op zoek gegaan naar beren. Deze laten zich vaak zien in een van de vele baaien bij Tofino. We hebben geluk. Eerst zien we een prachtige adelaar boven in een boom. Na zich door ons te laten bespieden, vliegt hij als een vorst weg. Wat een prachtige vogel!

Even verderop liggen enkele harbour seals van het ochendzonnetje te genieten.  En net als we denken dat de beren vandaag verstek laten gaan, komt er een het bos uit. Speciaal voor ons scharrelt hij over het strand, steeds een rotsblok of steen wegduwend op zoek naar voedsel. Onze boot ligt op nog geen 30 meter afstand. Ruim een kwartier kunnen we van dit mooie dier genieten.

Aan het begin van de middag, na nog een matcha (speciale groene thee met melk), gaan we de bergen van Vancouver Island over, richting de boot. De boot van 5 uur is vol, om 7 uur schepen we in. Rond half 10 doemt onze oude, vertrouwde YWCA van de eerste overnachting in Vancouver weer op. 

Vandaag schijnt de zon alweer uitbundig. We zoeken een strandje op en lezen ons boek uit. Tijd om naar huis te gaan. Het was grandioos. Canada: we'll come back! 



Tsjakka!

19:31, 9 September 2009  ..  0 comments  ..  Link

Vancouver Island is echt een paradijs op aarde. Ons verblijf, de Middle Beach Lodge, is gebouwd op de rotsen aan de Pacific Ocean. Vanuit onze kamer - en ons piepkleine balkon - kijken we uit over de baai en de nabijgelegen rotseilandjes. De hele nacht horen we de golven van de oceaan. Het geluid maakt dat we heerlijk slapen. Dinsdagochtend gaan we aan boord van een zodiac op zoek naar walvissen. Na een kwartier zien we de zwiepende staart van de eerste bultrugwalvis. De omvang van het dier, en de souplesse waarmee het zich voortbeweegt zijn indrukwekkend. Om kippenvel van te krijgen.  Het plaatje hieronder geeft een indruk, hoewel de werkelijkheid nauwelijks te benaderen valt.

Even verder komen we enkele grijze walvissen tegen (gray whales). Je komt ogen en oren tekort. Met een onbeschrijfelijk geluid communiceren ze met elkaar.

Als onze Zodiac naar een rotseiland vaart komen we de eerste robben tegen. Ze glijden van de rotsen en klimmen er weer op. Verderop, een groep zeeleeuwen luierend in de zon. Allemaal mannetjes terwijl de vrouwtjes op jacht zijn naar eten. Een enkel vrouwtje zien we af en toe met de kop boven water komen. De zeeleeuwen zijn geweldig groot. In hun bewegingen, en hun omvang, is te zien dat ze verwant zijn aan beren.

Na deze trip, waarbij we ook nog aalscholvers en een puffin hebben gezien, zijn we - weer aan wal - toe aan een kop sweet potato curry soup, een plaatselijke specialiteit waar je het erg warm van krijgt. We zijn klaar voor een stevige wandeling in het Pacific Rim NP, een dichtbegroeid bijna ondoordringbaar regenwoud. Het bijzondere is dat dit vlak bij de kust ligt. De wandeling gaat voor een groot deel over vlonders. Naast en boven ons varens, paddenstoelen, bessen, lianen en heel hoge bomen. En overal mos. Plots zien we hem: een zwarte beer. Rustig kuierend op zoek naar voedsel. Hij doet ons hart sneller kloppen. We zijn onder de indruk van een paar minuten durende bijzondere ervaring, maar ook een beetje angstig nadat de beer in het struikgewas verdwenen is. Waar is hij? Verrast hij ons nog een keer? Toch overheerst het gevoel van tsjakka: dat wij dit zo onverwacht mogen beleven. 



Pacific Ocean

06:16, 8 September 2009  ..  0 comments  ..  Link

Wat is dit prachtig. De golven breken op het strand en op de rotsen die op en vlak voor het strand in zee liggen. De Pacific. Als we wat langer kijken zien we ook details, een grote mosselschelp, kleine visjes in een resterende poel, ontwortelde Bull kelp - zeewier dat een lengte van vijftien meter kan bereiken - en een annemoonsoort op de rosten waarin water blijft staan als de zee zich terugtrekt. Aan het eind van de middag zijn er nog surfers, maar het merendeel van de aanwezigen, sommigen met stoeltjes en thermoskan, komen om de zon onder te zien gaan.

 

 Bull kelp



Eindelijk regen

06:42, 7 September 2009  ..  0 comments  ..  Link

Het regent en het is 10 graden. Wat een overgang! Van de weeromstuit zijn we beiden snipverkouden. Zoiets kan ons lijf niet aan. Bij ons vertrek uit Jasper op donderdagochtend was het zonnig en 25 graden. ' s Middags kwamen er een paar fikse buien en werd het koud. Dat betekende 's avonds voor het eerst een dikke trui aan en een extra deken voor de nacht. Maar vrijdag hebben we met 20 graden en een aarzelend zonnetje heerlijk op ons terras van ons houten huis - als onderdeel van een heuse ranch - in Clearwater kunnen zitten. We waren daar de enige gast en hadden daar bijna nu nog gezeten... Ruud heeft de deur van de woonkamer iets te zorgvuldig achter zich dichtgetrokken, waardoor we opgesloten raakten in onze eigen kamer. Uiteindelijk wist Ruud door het vrij kleine raam te klimmen - lenig als altijd - en werden we met enige moeite bevrijd door de gealarmeerde eigenaar.

Vanuit Clearwater rijden we door een desolaat prairielandschap naar Whistler. Onderweg zien we verschillende keren rookpluimen boven de bossen. De rook hangt als een stinkende deken in het dal. De natuur smeekt om regen. En die is er dan ook gekomen. Van zaterdagavond tot nu (zondagavond) regent het vrijwel onophoudelijk en is de temperatuur tot een dieptepunt gedaald. Dat weerhoudt ons er niet van de bergen van Whistler in te trekken. Nu met regencape en lange broek, en een extra zakdoek. Volgens onze informatie belooft het bergmeer (Garibaldi Lake) op een onvergetelijke wijze gletsjers te laten weerspiegelen in het meer. Dat zien wij niet. Wij zien laaghangende wolken vlak boven het meer en rond de omringende bergen hangen. En veel druppels in het meer. Ook mooi. Door een donker bos keren we terug naar Whistler.

Whistler bereidt zich voor op de Olympische winterspelen van 2010, die in Vancouver en Whistler plaatsvinden. Het is een nogal mondaine plaats, erg vergelijkbaar met Franse ski-oorden. Er wordt hard gewerkt aan de wegen, vooral richting Vancouver. En overal kondigen affiches de komst van de Winterspelen aan.

Morgen gaan we naar Vancouver-Island. Benieuwd wat ons daar te wachten staat.



Jasper

17:29, 3 September 2009  ..  0 comments  ..  Link

Eindelijk is het zover. De lang verwachte regen is vannacht dan toch nog gekomen. En hoe. Dinsdagavond rond tien uur ligt heel Jasper in het donker. De bliksem heeft de electriciteit onklaar gemaakt. Mooi hoe een klein stadje in het duister gedompeld is. De hitte is daarmee ook verdreven. Woensdagochtend in alle vroegte ruikt het woud lentefris. Eindelijk is het struikgewas nat als je er met je blote benen langsstrijkt. Er lijkt ook meer zuurstof in de lucht te zijn. Het klimmen gaat makkelijker. In alle vroegte, als we ons alleen in het bos wanen, ontmoeten we onze eerste Caribou's rustig grazend in de ochtendzon.

De overgang van het toeristische Banff naar het veel rustiger Jasper is groot. In Jasper delen we het huis van Doug en Sherrill. Sherrill werkt bij het Nationaal Park en weet dus alles van de omgeving. Doug is een ietwat zonderling type dat graag 's avonds wat mooie Canadese songs zingt en zichzelf daarbij begeleidt op gitaar. We hebben daardoor een bijzondere avond, samen met een Brits echtpaar en een koppel uit Calgary. 

Op aanraden van Doug en Sherrill hebben we twee trails gelopen. De eerste is op dinsdag en leidt ons naar Mount Edith Cavell. In Canada krijgen alle beroemdheden een eigen berg. Edith Cavell was een held uit de Eerste Wereldoorlog. Mount Edith Cavell is een prachtberg. Een smal pad leidt ons naar een hoogte van ruim 2400 meter. Van daaruit hebben we prachtig uitzicht op een aantal gletsjers. Onderweg horen we steeds - met donderend geraas - stukken rots afbreken en (op veilige afstand) naar beneden vallen. Diep onder ons zien we een groen-blauw meertje. Om ons heen roepen de bergmarmotten. Na een lange afdaling komen we bij het meertje. Daarin drijven grote brokken ijs, afgebroken van de gletsjer.

Looking at Angel Glacier

Na zonsondergang gaan we op zoek naar bevers in een nabijgelegen kreek. De bevers laten zich niet zien. Dat doet wel een groep elks. Wel tien van deze majestueuze grote dieren kruisen ons pad. Het maakte het avonduitstapje meer dan goed. Een avond die abrupt eindigt met de stroomuitval.

De hitte van de afgelopen weken is dan wel verdreven, toch is de verkoeling nog betrekkelijk. Woensdagmiddag loopt de temperatuur weer op naar zo'n 25 graden. We ontmoeten vandaag - op weg naar de start van een wandeling - een reusachtige mannetjeselk. Hij ligt rustig te herkauwen in het gras langs de kant van de weg. Ook op de weg terug naar Jasper worden we verrast door het wild van de Rockies. Deze keer kruist een kudde bighornsheep onze weg.

Jammer dat al het moois dat wij zien nog niet op dit weblog geplaatst kan worden. We schrijven onze stukjes in internetcafe's. Daar is geen mogelijkheid voor het laden van foto's of film. Die hebben jullie tegoed.   



Leuke mensen

03:04, 31 August 2009  ..  0 comments  ..  Link

Canadezen zijn leuk en open. Bijna steeds worden we heel vriendelijk en openhartig door hen aangesproken. Of we nu op een terras zitten of in de rij staan voor de kassa: altijd is daar die belangstellende vraag: How are you today? De vraag komt van mensen aan een tafeltje naast ons of van een toevallige passant. En als we vertellen uit Holland te komen, is het enthousiasme groot. Relaxt vragen ze waar we dan wel vandaan komen en wat onze plannen in Canada zijn. Gisteren stonden we in de rij voor een kaartje voor de Gondola naar de bergen boven Banff. Een daar eveneens wachtende Canadees sprak ons aan en vertelde vol enthousiasme over zijn reis door het westen van Canada tot nu toe. Omdat wij dezelfde kant op gaan, kregen we allerhande adviezen over waar we lekker kunnen eten en welk park we absoluut niet mogen missen. Ook onderweg, tijdens een wandeling, worden we aangesproken. Belevenissen worden gedeeld, aangekondigd wordt waar we vooral op moeten letten. Het geeft een goed gevoel van gastvrijheid.

En dan de Japanners. Er zijn er veel van in het westen van Canada. Vooral veel gezinnen. En altijd hebben ze een fototoestel bij zich. Vader posteert het gezin voor een bezienswaardigheid, een brug of een berg. Pas als het hele gezin goed in beeld is, wordt er afgedrukt. Een foto is niet genoeg, het hele gezin moet in verschillende samenstellingen op de foto. En steeds maar lachen... Een vermakelijk schouwspel. Onverstoorbaar wijden ze zich aan dit steeds terugkerende ritueel.

Banff is een leuk stadje in een prachtig Nationaal Park. Maar zeer toeristisch. In het stadje waan je je in Zandvoort, maar dan wat sjieker. Er zijn sportwinkels, allerhande restaurants en vooral heel veel souvenierwinkels. En flanerende mensen. Het is even wennen na de stilte en de rust tot nu toe. Ook tijdens de wandelingen komen we meer mensen tegen dan we tot nu toe gewend zijn. Maar dat komt ook omdat het opnieuw stralend weer is, en weekend.



In de schitterende Rockies

17:41, 29 August 2009  ..  0 comments  ..  Link

Eindelijk weer internet. Zojuist zijn we aangekomen in Banff, midden in het Nationaal Park met dezelfde naam. Van British Columbia zijn we naar Alberta gereisd. En onderweg een hoop meegemaakt.

Vanuit Nelson hebben we een wandeling gemaakt vanaf Gibson Lake in Kokanee Glacier Park. Om bij het startpunt te komen moesten we een16-kilometer lange gravelweg bedwingen. Onze trouwe Toyota protesteerde hevig bij de zoveelste diepe kuil. Hadden we maar een PC Hoofttank! We hebben inmiddels geleerd dat we bij het wandelen veel lawaai moeten maken om te voorkomen dat beren verrast worden door onze komst. Beren zijn niet agressief, maar hebben een hekel aan verrassingen. Daarom slepen we met onze wandelstokken over de grond, soms gepaard gaand met handgeklap en gezang. Zo kan een ontspannen wandeling nog best vermoeiend zijn. In Kokanee Glacier Park zien we diverse soorten eekhoorns en marmotten. De marmotten hoor je vaker in de bergen, dan dat je ze ziet. Bij de terugrit over de gravelweg zien we doodgemoedereerd een volwassen poema de weg oversteken. Dan gaat je hart wel even sneller kloppen. Wat een spierkracht en souplesse. Zelfs voor Canada is het bijzonder een poema tegen te komen.

 ... evergreen state the cougar

De volgende dag, onderweg naar Golden - het is woensdag 26 augustus - wandelen we door een oerbos. Er staan daar ceders van 30 meter hoog, die meer dan 800 jaar oud zijn. Indrukwekkend en statig. Een wonderlijk idee dat tijdgenoten van Leonardo da Vinci bij deze zelfde bomen hebben gestaan. Het oerbos is een regenwoud. Die zien we veel in de Canadese Rockies.

In Golden krijgen we onze meest bijzondere overnachtingsplaats tot nu toe. In de heuvels, van alles en iedereen verlaten, staan een paar teepees ofwel wigwams. In de teepee staat ons bed met klamboe, Er voor staat een houten bank met tafel. Daar hebben we drie nachten gebivakkeerd. Zelden hebben we zo'n intense stilte ervaren. Nooit was de sterrenhemel schitterender.

In de ochtend eten we ons zelfbereide ontbijt aan het nabijgelegen meertje bij een boven de bergen opkomende zon. Om ons genot te vergroten komen drie herten (whitetail deer) ons bezoeken.

Even later zijn we op weg naar het Glacier National Park. En dan zien we toch nog onze eerste beer. Het is een jonge zwarte beer die aan de rand van het bos scharrelt. Al snel is hij ook weer verdwenen. We gaan verder naar de Asulkan Vallei. Dat blijkt een mooie, groene vallei te zijn, van waaruit we gestaag klimmen. Het smeltwater maakt onophoudelijk lawaai in een woest kolkende beek. Het uitzicht op de besneeuwde toppen en gletsjers wordt, naarmate we klimmen, steeds mooier.

De volgende dag bezoeken we het Yoho National Park. We gaan van Emerald Lake naar Hamilton Lake, een klim van 850 meter. Onze moeite wordt beloond. Boven treffen we een bergmeer aan, dat speciaal voor ons in de zon ligt te schitteren. Om ons heen horen we de bergmarmot. En verder niets...

Het is overigens prachtig weer. Gisteren vertelde een Canadees ons dat het westen van Canada de mooiste zomer ooit meemaakt. En daar zijn wij getuige van. Het is steeds zo'n 27 graden. In de bergen is het koeler, maar warm genoeg voor de korte broek. We zullen het verdiend hebben!!



Dick en Cindy

04:20, 24 August 2009  ..  0 comments  ..  Link

Wat een geweldige mensen heeft Canada. Neem nou Dick en Cindy. Na een lange reis vanuit Vancouver kwamen we aan in de vallei waarin Penticton als een pareltje ligt. Aan de rand van het dorp, halverwege een heuvel, ligt Morningside: het huis van Dick en Cindy. Met open armen - alsof we de eerste gasten in jaren waren - werden we ontvangen in de zitkamer. Onze kamer leek op een 19de-eeuws Engels poppenhuis. Dick heeft iets met varkens, een wat aparte hobby. Zij stonden en lagen overal, in elk formaat. We werden voortdurend van alle goeds voorzien: een flesje witte wijn op de kamer, een vorstelijk ontbijt en veel, heel veel verhalen. Bij ons vertrek na twee dagen kregen we muffins mee voor onderweg en mochten pas vertrekken nadat we op de foto gezet waren.

Het was ook mooi in Penticton. Twee prachtige meren met heerlijk zwemwater, waar het bij zo'n 29 graden goed toeven was. Mooie bergen ook met eindeloze verten en heel veel stilte. De pub in Engelse stijl, ons aanbevolen door Cindy, serveerde ons een heerlijk menu. Alleen de koffie: heel veel, maar ook heel smerig.

En nu zijn we in Nelson, in het oostelijk deel van British Columbia. Nu is een hostel ons onderkomen. Nogal een verschil met het B&B van Penticton. Nu was het heerlijk koken in de gezamenlijk keuken, samen met wat Canadezen en Amerikanen. Morgen gaan we Kokanee Glacier Park bekijken. Om de bruine beren en Grizzly's op afstand te houden, schijnen we herrie te moeten maken. Eens zien hoe we dat voor elkaar gaan krijgen.. We melden ons als we veilig terug zijn.



We zijn er! Vancouver

16:00, 21 August 2009  ..  0 comments  ..  Link
't Kan verkeren: buikloop en 200 dollar armer. Maar verder: uitstekend! We zijn veilig geland in Vancouver. Het is er stralend en zo'n 25 graden. Na 10 uur vliegen is het even vroeg als bij ons vertrek van Schiphol. Nog een hele dag voor ons. Maar ons lijf denkt daar een tikkie anders over. De darmen van Ruud protesteren hevig. En beiden voelen ons slaperig. Toch genieten we van onze stadsrondrit in een oude Engelse half open bus. De stad is verrassend Brits: er zijn tal van gezellige pubs. Ook zijn er veel gebouwen in Victoriaanse stijl. Onze overnachtingsplek is er eigenlijk een voor jonge christelijke vrouwen. Maar we voelen ons er thuis. De YWCA van tegenwoordig biedt weliswaar wat kleine tweepersoons kamers, maar ze zijn comfortabele.  We hebben lang geslapen, ondanks de ligging van het hotel in het centrum van deze drukke stad. Wel een dure stad trouwens. Een geldautomaat accepteert de pas van Irma, maar weigert geld af te staan. Een telefoontje naar de ASN in Nederland en de Royal Bank of Canada levert vooralsnog niets op. Maar och... Het leven is mooi. We trekken door naar Penticton met onze mooie Toyota Yaris Sedan.

{ Last Page }   { Page 1 of 2 }   { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Een warme schoot
Het is mooi geweest
Horizontale sneeuw
Muesli met skumma kultur
De Koninginnerit

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer