Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

This is my life

Mijn opa

{ 00:11, 16/6/2010 } { 0 comments } { Link }

Ik keek naar Keeping Up With The Kardashians en Kris, de moeder van Kourtney, Kim en Khloe, heeft haar man verloren. Ze ging naar het graf van haar ex man en zei hele lieve dingen en dingen waarbij ik meteen moest denken aan mijn opa.

Ineens kreeg ik het idee om een blog te maken over mijn opa. Het was zo'n lieve man en ik zal hem nooit vergeten. Alle leuke dingen die ik/wij hebben meegemaakt zal ik altijd blijven onthouden, natuurlijk ook de minder leuke dingen.

Ik weet nog wel dat mijn opa een raampje had op het dak van zijn auto en dan mochten mijn broertje en ik altijd met ons hoofd naar buiten hangen. En er zijn nog veel meer leuke herinneringen, maar vele daarvan weet ik alleen maar van mijn moeder die mij dat verteld heeft en van foto albums.
Toen hij kanker kreeg was ik denk ik 8 jaar. Ik wist er natuurlijk niet veel van, maar als ik mijn opa uit de ambulance zag komen in een rolstoel getilt door 2 mannen dan vond ik dat wel raar.
Mijn opa heeft toen op een dag besloten samen met mijn oma en naaste familieleden op euthenasie toe te passen. Die dag dat mijn opa dat zou gaan doen weet ik nog heel goed.

Ik was toen 9 jaar en s'ochtends waren we al vroeg bij mijn opa. We konden niet kerst met hem vieren op de juiste dag. De kerstboom stond toen al op en er hingen mooie kerstballen in. Ik heb een ster voor mijn opa gemaakt en er wat mooi's opgezet. Mijn broertje had ook iets gemaakt en dat mochten we in de kerstboom hangen. Van die middag kan ik me niet veel meer herinneren. s'Avonds herinner ik me maar al te goed. Mijn broertje Thomas en ik moesten met mijn nicht wat gaan eten bij de snackbar want we mochten er niet bij zijn als de dokters het gingen toepassen. Toen we alles ophadden gingen we terug naar mijn opa's huis. We zagen twee mensen in witte pakken het huis uitlopen en liepen naar de auto. Op dat moment wist ik dat mijn opa niet meer leefde. We gingen naar binnen en daar zat iedereen dan in de huiskamer, waar ook mijn opa lag. Mijn familie besloot om toen te gaan eten met z'n allen en gingen ook een frietje halen. Ze zaten met z'n allen te eten aan de tafel en Thomas en ik zaten in de huiskamer een beetje te staren naar onze opa, die nu niet meer leefde. Ik weet nog wel dat ik zei: "kijk! Opa word helemaal blauw bij zijn vingers, hoe komt dat?". Mijn ouders hebben het helemaal uitgelegd en ik begreep het. Maar ik had geen flauw idee dat ik mijn opa nu echt kwijt was.

Toen de begrafenis was durfde ik niet iets voor te lezen voor al die mensen. Ik vond het eng, en er waren veels te veel mensen. Ik vond het ook niet leuk dat ik iedereen een handje moest geven. Toen de muziek werd gedraaid voor mijn opa hoorde ik mijn oma heel erg hard huilen. Dat vond ik heel eng.

Nu, bijna zes jaar later mis ik hem nog meer dan dat ik ooit heb gedaan. Ik heb nooit afscheid van mijn opa kunnen nemen en ik heb ook niets tegen hem gezegt voordat hij euthenasie liet toepassen. Bij deze gedachte krijg ik echt een brok in m'n keel, wat ik nu bij het schrijven van deze blog ook heb. Echt vreselijk.

Maar een ding zal ik nooit vergeten: toen mijn opa kanker had, had hij een karretje waar hij in zat. Toen ik bij mijn opa en oma logeerde gingen we een keer ergens heenfietsen. Mijn oma en ik op de fiets en mijn opa in z'n karretje. Hij deed gek en ging heen en weer rijden, ook op de andere kant van de weg. Mijn oma was doodsbang dat er een auto zou aankomen en hem omver zou rijden. Maar mijn opa en ik hadden de grootse lol!

Mijn opa heeft een gedicht geschreven in mijn poëzie album:

Lieve Sabine,

Gedachten verdwijnen en levens vergaan,
maar de liefde van opa voor jou blijft bestaan.
Je bent een zonnestraaltje in mijn leven,
en je betekend voor mij heel veel.
De helft van jou is voor je ouders,
de andere helft is opa's deel.

Veel liefs van Opa v.d. Hoek


Maar ik ben mijn opa niet verloren, daarvoor gaf hij mij te veel.
Wat hij me zei dat blijf ik horen, van wat ik ben is hij mijn deel.
Ik kom hem overal tegen, in wat ik doe en in wat ik laat.
Hij was en blijft voor mij een zegen. Waarvan het spoor steeds verder gaat

12-12-2003 en ik zal je nooit vergeten!

Liefs,
Sabine



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Links


Categories


Recent Entries

Mijn opa

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer