Belangrijke zaken betreffende de politiek

GL - Tofik Dibi

Tofik Dibi’s onbeantwoorde liefde

Onze favoriete Groen-Linkser, Tofik Dibi, schreef onlangs een soort ‘Lieve Mona' brief. Hij vertelt ons van zijn schaamte, zijn verdriet en van zijn hopeloze liefde voor Nederland. Kern van de brief is deze vraag: “Hoe voelt het om als Marokkaanse Nederlander de negatieve berichten over Marokkaanse Nederlanders te lezen?” Dibi betoogt hoe zielig hij is. Zijn liefde blijft onbeantwoord door de cryptoracisti-sche media, het hardvochtige Nederland en natuurlijk de PVV zelf. Maar begrijpt Dibi het onwerkelijke in zijn eigen betoog?

Want wie is Tofik Dibi? In zijn ‘Lieve Mona’ brief identificeert hij zichzelf als ‘Marok-kaanse Nederlander.’ Waarom zit Tofik Dibi in de Tweede Kamer? Als poster-child voor de hippe moslim. Waarom wordt zijn ‘Lieve Mona’ brief afgedrukt in de NRC? Omdat hij de moderne Marokkaan vertegenwoordigt. Tofik Dibi heeft niets te danken aan zijn eigen kwaliteiten. Hij heeft geen geestelijke prestaties op zijn naam staan. Hij heeft geen bedrijf opgebouwd met hard werken. Sterker nog: hij heeft in zijn hele leven nog geen dag gewerkt. Tofik Dibi heeft zijn carrière en bekendheid uitsluitend te danken aan zijn Marokkaanse Nederlanderschap. En nu beklaagt diezelfde Tofik Dibi dat hij op zijn Marokkaanse Nederlanderschap wordt aangesproken. Tsja .... 

Maar laten we eens een stap terug doen. Laten we Dibi eens bezien in een groter geheel. Laten we nu eens aannemen dat Dibi oprecht is in zijn ‘Lieve Mona’ brief. Dat hij oprecht schaamte, boosheid en verdriet voelt. Dat Dibi dus écht een beetje zielig is. Ik geloof namelijk best dat er onvrede bij Dibi zit. Dat hij, ten diepste, niet gelukkig is met zichzelf. Dibi kan schreeuwen wat hij wil, hij kan de “oer-Hollan-ders” beschuldigen van racisme, maar hij kan niet maskeren dat het echte pro-bleem bij hemzelf ligt. Ik denk dat Dibi het slachtoffer is van zijn eigen suboptimale contratactiek. Wat ik daarmee bedoel staat hier. De linkse politiek is een belicha-ming van de suboptimale contratactiek. Het systeem is een vrije, en dus kapita-listische samenleving. Dat systeem produceert overvloedige welvaart. Die over-vloed, gecombineerd met inherent menselijk schuldgevoel, is de basis voor de linkse kritiek. Die kritiek is zó succesvol, dat er verkiezingen mee gewonnen kun-nen worden.

(Sinds de PVV links is geworden, delen álle politieke partijen in Nederland weer die linkse kritiek.)

In de Sovjet-Unie is geprobeerd een autonome samenleving te bouwen op die link-se kritiek. Het resultaat is bekend. De communisten realiseerden zich niet dat ze slechts parasieten zijn. Hun linkse kritiek was slechts gebaseerd op het succes van het kapitalisme. Als je het kapitalisme vernietigt, vernietig je daarmee de basis van het com-munisme.

Parasieten en concurrenten

In de politiek, in de economie en in de biologie ontstaan systemen (of stromingen, of bedrijven, of levensvormen). Elk systeem heeft twee soorten vijanden: concur-renten en parasieten. De concurrent is een autonoom alternatief voor het systeem. De strijd van de concurrent met het systeem gaat om de totale overwinning. Im-mers, de concurrent kan in zichzelf bestaan, en kan dus het systeem vervangen. De parasiet is geen autonoom alternatief. De parasiet leeft van het systeem dat zij bestrijdt. De parasiet hanteert dus altijd een contratactiek: ze gebruikt het succes van het systeem voor haarzelf.

Zo bezien was de Koude Oorlog een strijd tussen concurrenten. Maar de oorlog van de Islam tegen het Westen is de strijd een parasiet tegen het systeem. Im-mers, Afghanistan, Gaza en Iran laten zien dat wáár de islam de macht verovert, ze onvermijdelijk faalt. Sun Tzu sloeg de spijker op de kop met: “Wie zijn vijand en zichzelf kent, kent geen angst voor honderd veldslagen.” Het probleem van het Westen is het misverstand dat Islam en Links concurrenten zijn. Grappig ge-noeg wordt dat misverstand gedeeld door de Moslims en de Linksen. Met andere woorden: de parasiet denkt dat hij een concurrent is.

Het geval Dibi

Politiek is dus de strijd tussen systeem, concurrent en parasiet. Maar in de politiek is er nóg een aspect. De actoren zijn mensen, en mensen hebben een geweten. Ik geloof dat mensen die hun lot uit handen geven aan een parasitair systeem als Is-lam of Links, altijd in de problemen komen met hun geweten. Men kan het niet in woorden uitdrukken. Maar men voelt dat er iets mis is. Men voelt dat men para-siteert. Ook Dibi heeft een geweten. En ergens van binnen voelt hij dat hij parasi-teert. En die onvrede produceert dan weer epistels als zijn ‘Lieve Mona’ brief. En dat is eigenlijk best schattig, en tegelijkertijd hoopgevend.