Belangrijke zaken betreffende de politiek

Islam - Een brief van de Profeet aan Kurt Westergaard

Een brief van de profeet aan Kurt Westergaard

Ik was op weg naar Skanderborg om de opening van een tentoonstelling van de werken van Kurt Westergaard bij te wonen toen ik staande werd gehouden door een man. Hij overhandigde mij een brief en zei dat het een brief van een profeet aan de cartoonist zou zijn. De brief luidde als volgt:

Beste Kurt!

Ik hoop dat het goed met je gaat en geniet van het leven. Ik weet niet of je het weet, maar ik ben al jarenlang dood. Desondanks gaat het, gezien de omstandigheden, goed met me. Helaas word ik niet -zoals velen geloven- omgeven door 72 maag-den. Dat met die maagden was iets wat ik bedacht heb om mijn medestrijders te motiveren. Het is altijd moeilijk anderen ervoor te motiveren om voor je te sterven. Om deze reden moest ik met een kleine halalleugen komen en beloven dat God hen al datgene in overvloed zou geven wat ik hier op aarde voor haram en onrein heb verklaard, zoals wijn en vrouwen. Kennelijk moesten ze eerst sterven. Het was een gelukje dat Hitler niet op hetzelfde idee is gekomen omdat hij anders zeer waarschijnlijk de oorlog zou hebben gewonnen. Oh, nu ik het toch over Hitler heb: hij woont in de kelder van mijn huis en volgt de carrière van Ahmadinejad met grote interesse.

Hier ben ik dus –helaas- samen met al die radicale moellahs, de uiteengereten en bloedige terroristen, met Lenin, Stalin en al die andere nuttige idioten die om wel-ke reden dan ook houden van de moellahs. Ik ben bang voor mijn leven. Want ze zijn ongeveer hetzelfde als de Deense bekeerlingen – compleet humorloos en nog fanatieker dan ikzelf in mijn wilde profetendagen was, toen ik op een kameel reed om de koppen van al die dichters af te slaan die mijn armzalige verhalen belache-lijk maakten. In ieder geval schrijf ik je dit omdat er een paar dingen zijn die ik je wilde vertellen. Ten eerste en vooral: bedankt voor je prachtige karikatuur! Die was zowel lollig als slim. Ik heb hardop gelachen toen ik haar gezien heb. Maar de an-deren, de dode imams en de levende doden, die men kent als de Deense cul-tuur”elite”, lachten niet mee. Ze beschouwden zowel jouw tekening als mijn gelach als blasfemisch en probeerden me in naam van mezelf te doden alleen omdat ik om de karikatuur lachte. God kwam me te hulp en nu heb ik ook persoonsbe-scherming.

Ik weet dat het je in de war brengt dat mij de karikatuur bevalt. Je hebt gelijk. Ik sta er onder profeten niet om bekend een groot gevoel voor humor te hebben. En toch moet ik toegeven dat ik een ongecontroleerde lach niet kan onderdrukken als ik hoor hoe Uffe Elleman (een gepensioneerde Deense politicus), of Uffe Allahman, zoals ik hem noem, over vrijheid praat. Of als ik Abdul Wahid Petersen hoor pra-ten. Even eerlijk. Wat moet dat? Een imam uit Jutland? In ieder geval denk ik, nu massa’s baardige amoeben met of zonder hoofddoek hun mening over de aange-legenheid ten beste hebben gegeven dat het nu tijd is om uiting te geven aan mijn eigen gevoelens. Ik doe dit één keer en voor Allah. Ik ben niet beledigd of ge-krenkt. En weet je waarom Kurt? Omdat het mij in tegenstelling tot mijn hysterische en fundamentalistische aanhangers is gelukt me met de tijd te veranderen.

Desondanks bestaan er velen die mijn handelingen als profeet 1400 jaar geleden als perfect beschouwen. God mag weten waarom – of aan de andere kant, God weet het echt niet. Ik ook niet meer. Al dat gedoe over onfeilbaarheid en zo is pure onzin. Ja, ooit heb ik echt geloofd Gods geschenk aan de mensheid te zijn. Zoals alle Arabische jongens in de prepuberteit dat geloven. Maar ik heb me ontwikkeld. Ik was opvliegend, egoïstisch en dodelijk jaloers en om deze reden dwong ik mijn vrouwen zich te verhullen. En ik was zo pietluttig vanwege mijn eer! Oh, over mijn huwelijk met de zeer jonge Aïsja begin ik al helemaal niet. Ik hoop dat iemand te-gen de mensen zegt dat zelfs ik veranderd ben en nu heel veel spijt heb van de dingen die ik vroeger als onfeilbaar heb beschouwd.

Beste Kurt, je vraagt je misschien af wat me ertoe heeft gebracht mezelf te veran-deren. Geloof me, het was helemaal geen wonder. Alleen goddelijk ingrijpen. Toen ik stierf kwam God persoonlijk om me te ontvangen. In het begin was ik daar trots op. Maar toen heeft God me zes dagen achter elkaar klappen gegeven, rustte slechts twee uur uit en ging daarna veertien dagen lang verder om er bij mij ver-stand in te slaan totdat ik echt begon over alles na te denken. God legde me een paar dingen uit die ik kennelijk verkeerd had begrepen. Zijn naam bijvoorbeeld. Die luidt niet Allah, maar Allan. Hij zei ook tegen me dat ik zijn belangrijkste bood-schap verkeerd zou hebben begrepen, namelijk dat de mensen vreugde zouden moeten hebben. Dat was in de vertaling verloren gegaan zodat ik dacht dat het zijn bedoeling zou zijn dat de mensen hun baarden moesten laten staan. God vertelde me dat humor en kritisch denken zijn creaties zijn en gebrek daaraan het werk van de duivel. Godzijdank kwam ik uiteindelijk tot bezinning. Ik heb nu een toestand van harmonie met mijn onzekerheid en ijdelheid bereikt. Ik neem yogalessen bij Boed-dha en therapie bij Freud. Ik geniet van de niet te vergelijken dialoog met Søren Kierkegaard, Gandhi en Boeddha. Noach is zo vriendelijk mij op zijn boot uit te no-digen. Zeilen is heel ontspannend. En we mogen Jezus niet vergeten, die me ge-leerd heeft water in wijn te veranderen. Ik hou van wijn.

Jij, beste Kurt, bent een kunstenaar, dus ik denk dat het je zal interesseren. Mijn goede vriend Mozes en ik nemen schilderlessen bij Van Gogh, wat ons zielenrust geeft. Dit alles heeft me geholpen me te ontwikkelen. Het spijt me vreselijk dat ik vroeger mensen heb geterroriseerd met een zwaard in de ene hand en een twee-de zwaard in de andere, alleen om hen te onderwerpen aan mijn ideeën. Maar wat in hemelsnaam zou ik destijds hebben moeten doen, verloren in een door God ver-laten woestijn, waar nieuwgeboren meisjes in het zand werden begraven alleen omdat ze meisjes zijn? Ik heb destijds mijn best gedaan om de levenskwaliteit te verbeteren, maar het heeft me meegesleept en ik werd zuchtig naar macht. Ik wist niet beter en destijds was er nauwelijks iemand in de Arabische woestijn die an-deren d.m.v. glimlachen en discussietalent kon overtuigen. Tragisch genoeg is de situatie tot op de dag van vandaag hetzelfde gebleven. Ik moest onbuigzaam en hard zijn. Maar dat moet nu niet zo verdergaan.

Geloof me, ik ben vele malen naar beneden gestuurd naar de mensheid, gedwon-gen door God om de zaak op te lossen. Maar iedere keer als ik naar beneden kom en tegen de mensen zeg dat ze ermee moeten ophouden een achterhaalde tekst zo letterlijk te nemen, worden ze absolute woestelingen, noemen ze me een ketter of ze stenigen me dood of hangen me op aan lantaarnpalen. Ze verheerlijken nog steeds een ouderwets beeld van mij, een beeld dat ik niet langer als het mijne beschouw. Waardoor ze echt beledigd zouden moeten zijn is niet de een of andere karikatuur, maar veelmeer de gruwelijke beelden van geloofsgenoten die in naam van God de kelen van ongelovigen doorsnijden.

Beste Kurt. Bedankt dat je naar me hebt geluisterd. Ik wilde gewoon een keer met een vriend praten. Ik hoop dat jij en alle verhalenvertellers niet zullen zwijgen. Ge-loof me, kritisch denken is belangrijk, want zoals een van je landgenoten zei: niets is heilig, behalve de liefde. God past op je, maar alleen voor de zekerheid zeg ik hier in naam van alle fanatici: vraag om vergeving. Vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen.

Gefeliciteerd met de tentoonstelling!

Vriendelijke groeten,

De profeet.