Partij van de Armoede

Partij van de Armoede

Den Uyl houdt van de armen, want daarom maakt hij er ook zoveel van. Ano-niem gezegde in de jaren 70

De PvdA is voortgekomen na de tweede wereldoorlog uit de SDAP en was in de beginjaren een partij die stond voor hard werken, maar ook voor de uitbouw van het socialisme in de jaren 50 en 60. In de jaren 70 onderging deze partij een radi-cale wijziging, waardoor extremisten deze partij gingen leiden. Joop den Uyl, Mar-cel van Dam, Ed van Thijn, Jan Pronk, alsmede tal van andere ‘nieuw-linksers’ veranderden de inhoud van het voorheen redelijk conservatieve programma in een extreem-collectivistische richting. Tijdens de eerste oliecrisis van 1973-74 werd de beheerste verzorgingsstaat compleet uitgebouwd tot een systeem, waarin de over-heid alle macht naar zich toetrok. Tal van uitkeringen en subsidies werden gege-ven aan allerlei verenigingen en instanties.

Dit kon men gemakkelijk doen doordat de aardgasbaten enorm in waarde toena-men en de belastingdruk werd opgeschroefd, waarmee het toptarief op 72% kwam te liggen. Partijen als  KVP en ARP deden hier ook volop aan mee in het eerste, doch tevens laatste, Den Uyl-kabinet. De puinhopen van dit eerste kabinet zijn eigenlijk altijd gebleven, getuige de enorme overheidsschuld die is opge-bouwd in die periode en nagenoeg nooit is afgelost. Wim Kok deed het nog eens stilletjes over in de periode 1994-2002, waardoor in een hausseperiode het PvdA geleide kabinet onder hem nog steeds niet in staat was de schuld af te lossen, ter-wijl er toch miljarden binnenstroomden.

Dit geeft te denken over dit nieuwe regime, ditmaal onder Balkenende en Bos. Nu zien we het failliet van het denken van de PvdA, hoe men gemakkelijk de kapitalen verkwanselt om maar mooi weer te blijven spelen over hun almaar krimpende ach-terban. De corruptie in het denken is gigantisch en men geeft graag de schuld aan het domme volk en de inhalige kapitalisten, terwijl zij als partij de oorzaak zijn van de meeste ellende in dit land. We zien hoe nutteloos hun politici eigenlijk zijn, van de onwetende, zwetsende Wouter Bos, tot aan de com-muniste Ella Vogelaar en de odieuze alcoholica Guusje ter Horst aan toe. In hun collectieve waanzin zoeken zij aansluiting bij de aanhangers van de islam, een krij-gercultus, die het niet zo nauw neemt met de vrijheden van de mens en vindt dat de sharia zo spoedig mogelijk moet worden ingevoerd zodat vrouwen kunnen worden gestenigd, homo’s van het dak kunnen worden gegooid en handen en voeten kun-nen worden afgehakt van veroordeelden. Dit alles wordt dan onder het mom van multiculturalisme vervat door deze totalitaire partij. Het multiculturalisme is voor de-ze partij even heilig als Lourdes is voor de katholieken. Pim Fortuyn noemde het derhalve terecht de ‘linkse kerk’, omdat er veel heilige huisjes bestaan voor de PvdA.

Wat wij echter willen is een normale samenleving, waar werken wordt beloond en criminelen worden vervolgd, alsmede lage belastingen, een afbouw van de verzor-gingsstaat en een kleine overheid, die zich alleen met de taken van veiligheid en bescherming bemoeit. Dit alles ontbeert de Partij van de Armoede. We zien dat het tij aan het keren is, want na de opkomst van Fortuyn in 2002, die de PvdA een enorm pak slaag opleverde, zijn nu andere partijen actief die er wellicht voor zullen zorgen dat deze vreselijke partij eens en voor altijd van het toneel verdwijnt.

Sander Driessen:

En dat laatste (weg met deze partij!) roep ik al vele jaren! Dat ik dit nog eens mag meemaken is een wonder van God of Allah (of wat u wilt!) Ik wil vrij zijn in een veilige samenleving – voor deze vrijheid betaal ik al vele jaren zonder iets terug te krijgen!

Iran - Strijders van Allah (vr)eten hun eigen kinderen op!

Strijders van Allah eten eigen kinderen op 

Moeders verschijnen op het podium. Het lijkt op de uitvoering van een Griekse tra-gedie. Twee moeders zijn nu de hoofdrolspelers in de Perzische tragedie: de moeder van Neda en de moeder van Sohrab. Niemand wil hun echte achternamen onthouden. Ze zijn immers 'moeders van'. Vorige week hebben ze elkaar ontmoet, omhelsd en samen gehuild. De moeders van twee symbolen van onschuld. Deze week wordt herdacht dat Neda veertig dagen geleden werd vermoord. Ze willen het herdenken. We hebben ook de eerste beelden van Neda’s moeder op het graf van Neda, de stem van de vrijheid.

Droom
Ik had gedroomd dat ik op weg was naar het graf van mijn oom in Beheshte-Zahra (Teheraanse begraafplaats). Ik liep naar de afdeling waar Neda, Sohrab en ande-re slachtoffers van de zonen van Allah begraven zijn. Daar zag ik een zee van bloe-men, hier en daar ook Nederlandse teksten. Zou dat ooit gebeuren? Elke week worden jonge mannen en vrouwen begraven, die door het regime zijn vermoord. Tegenwoordig vermoorden ze zelfs de kinderen van hun eigen vrienden. De heren van de moskeeën willen niet weten dat een kogel blind is en vragen niet naar de identiteit van de slachtoffers. Ook willen de heren van de moskeeën niet weten dat de folteraars eveneens blind zijn en dat zij ook niet vragen naar de identiteit van hun slachtoffers. Al weken geleden doodden ze de zoon van een inlichtingen-officier, terwijl de jongen ’s avonds riep: Allahu Akbar, dood aan dictator. Dit heb-ben ze geheim kunnen houden.

Moord
Maar deze week is openbaar geworden dat de zoon van een prominent lid van het regime door martelingen in de Ewingevangenis om het leven is gekomen. Het gaat om de zoon van Abdol Hussein Ruhol Amini. Mohsen heette zijn zoon. Ruhol Amini was adviseur van de minister voor gezondheid van Ahmadinejdad. Later werd hij adviseur van presidentskandidaat Mohsen Rezai die 18 jaar oppercom-mandant van de Revolutionaire Garde was. Ruhol Amini was en is een dikke vriend van prominente Gardisten. Het is een bizar verhaal. Ze eten letterlijk hun eigen kinderen op.

Het volledige verhaal is nu bekend door een blog van een vriend van Ruhol Amini. De schrijver van die blog, Hussein Aalai, is een gepensioneerde generaal van de Revolutionaire Garde. Hier ziet u een samenvatting van zijn blog: Op negen juli (de dag waarop de studenten werden herdacht) werd  Mohsen in Teheran gearres-teerd door niet geüniformeerd veiligheidspersoneel. Dit zijn Basiji. Daarna werd hij naar verschillende gevangenissen gebracht. De vader van die jongen heeft recen-telijk tijdens een publieke ontmoeting met Khamenei (de Iraanse leider) de minis-ter voor inlichtingen zaken gevraagd of hij hem kan helpen om zijn zoon te ontmoe-ten. Hij kreeg geen antwoord van de minister. Daarna belde hij verschillende top-ambtenaren. Totdat hij uiteindelijk werd gebeld om het lijk van zijn zoon te gaan op-halen. De mond van zijn jongen was verbrijzeld. Door foltering kwam hij om het le-ven. Die vader begrijpt niks van deze zaken. Zijn zoon was immers ook een Basiji. Hij kwalificeert zijn zoon als een hezbollahtype. Hier vraag ik me af of dat zo is. Misschien was zijn zoon stiekem een aanhanger van de oppositie.

Begraven
De ongelukkige vader mocht zijn zoon niet ver van de officiële staatsmartelaren (van de top van het regime) begraven. Dus niet naast de Neda, Sohrab en ande-ren. Hij liet zijn zoon begraven naast de geestverwanten van de moordenaars van zijn zoon. Daar is hij erg trots op. Ook was het regime voor hem zo aardig geweest dat hij niets hoefde te betalen voor het graf. Deze vader, vriend van de veiligheids-diensten, begrijpt niet waarom het regime zo hard optreedt. Een gratis graf voor een verbrijzelde mond! Hoe kon je als vader dit duivelse geschenk aanvaarden.

Is hij niet een perverse mens? Wat is hij eigenlijk? De vriend van moordenaars van zijn zoon. Word je daarmee niet medeplichtig aan die moorden? Is hij zelf daar-door niet een afschuwelijke misdadiger? Wist hij afgelopen dertig jaar niet hoeveel monden zijn vrienden hebben verbrijzeld? Meneer werkte en werkt voor dit misda-dig regime. Hij wil nog steeds het regime van moordenaars beschermen en laat zijn zoon niet naast de helden van het volk begraven. 

Geweten
Hij kan in het reine komen met het geweten als hij, voordat het te laat is, gaat op-poneren tegen dit regime. De baas van de staatsomroep van Iran (ook een vriend van papa) heeft een condoleance geplaatst in de Iraanse staatskranten voor deze vermoorde jongen alsof die jongen door een auto-ongeluk om het leven was ge-komen. De staatsomroep kwalificeerde telkens de slachtoffers als handlanger van Britten en zionisten en criminelen. Maar dit alles brengt de ernst en de diepte van de crisis aan het licht. Het regime wankelt nu echt. Afgelopen zaterdag demon-streerden ze weer in Teheran.

Nederland - Opleiding tot superambtenaren

Universiteit Leiden start opleiding voor ambtenaren

De Universiteit van Leiden start vanaf 2010 met een masteropleiding voor ambte-naren. De School of Government moet studenten klaarstomen voor de uitdagingen die een ambtenaar in het huidige tijdsgewricht op zijn pad vindt. Bij de nieuwe op-leiding wordt de huidige diplomatenopleiding van het ministerie van Buitenlandse Zaken ondergebracht. Daarnaast zijn de colleges bestemd voor rijkstrainees. Maar ook de beleidsambtenaren die al voor de overheid werken kunnen er terecht voor zowel korte cursussen als langlopende opleidingstrajecten.

Complexe vraagstukken

Dit bericht Binnenlands Bestuur (het artikel heet hier "Governmentschool kweekt superambtenaren”, wat een gruwelwoord!) na een gesprek met Jouke de Vries, hoogleraar bestuurskunde aan de Universiteit Leiden. Volgens De Vries ziet het openbaar bestuur zich tegenwoordig geplaatst voor veel complexe vraagstuk-ken. De opleiding wil ambtenaren in spé leren hiermee om te gaan.

Internationale docenten

De Vries hoopt internationale docenten te kunnen aantrekken. Studenten zouden veel kunnen opsteken van de verschillende modellen die overheden wereldwijd hanteren.

Waarden

De focus ligt daarbij op waarden in het openbaar bestuur. Veel huidige opleidin-gen op het gebied van openbaar bestuur richten zich te veel op efficiency, aldus De Vries in Binnenlands Bestuur. Aan de School of Government worden straks vakken onderwezen als politieke communicatie en beleidsanalyse.

Tot zo ver het artikeltje. En jawel, u hebt het goed gelezen: “Veel huidige opleidin-gen op het gebied van openbaar bestuur richten zich te veel op efficiency, aldus De Vries in Binnenlands Bestuur.” WAAROM ZIEN WIJ NIETS VAN DIE EFFICIENCY IN NEDERLAND??? En hoe zijn onze huidige ambtenaren dan eigenlijk opgeleid? En waarom moet deze opleiding een Engelse naam hebben? Kan dat niet in gewoon Nederlands? Vragen, vragen en de antwoorden moeten we zeker zoeken in de kwaliteit van ons huidige bestuur?

  'Governmentschool' kweekt superambtenaren

In Den Haag krijgen ambtenaren in spé een opleiding van internationale allure. Vanaf 2010 jaar herbergt Campus Den Haag, nu een dependance van de uni-versiteit van Leiden, daar het University College voor bachelors- en de School of Government voor masterstudenten. Samen moeten zij plaats bieden aan 2000 studenten.

Diplomatenklasje

Het University College is een opleiding voor zeer gemotiveerde studenten, die ook op het universiteitsterrein wonen. Studenten die daar hun driejarige bachelorsop-leiding afronden, kunnen doorstromen naar de School of Government. De masters die daar worden gegeven, zijn bestemd voor de huidige leerlingen uit het diploma-tenklasje en de rijkstraineeships, maar ook voor bestuursambtenaren die reeds voor de overheid werken. Het programma biedt zowel langere opleidingen als kor-te cursussen aan.

Brede bestuursopleiding

Volgens de Vries, hoogleraar bestuurskunde aan de Universiteit Leiden en weten-schappelijk directeur van Campus Den Haag, vraagt het huidige tijdsgewricht om een brede bestuursopleiding.

Waarden openbaar bestuur

De klimaatverandering, verschuivingen in internationale machtsverhoudingen, de kredietcrisis: er komen heel veel ingewikkelde problemen op het openbaar bestuur af. De afgelopen jaren hebben veel vakken zich gericht op een bedrijfsmatige benadering van de overheid. Efficiency was het sleutelwoord. Met de School of Government willen we ons meer concentreren op de waarden in het openbaar bestuur.

Weinig ontwikkeling

Aan de School of Government moet straks ruimte zijn voor vakken als politieke communicatie en beleidsanalyse. Richtingen die in het huidige onderwijsaanbod ontbreken, zegt de Vries. In Nederland wordt heel veel beleid gemaakt, maar aan de wetenschappelijke kant is er weinig ontwikkeling.

Harvard

De Vries hoopt docenten uit de Verenigde Staten aan te trekken -  de John F. Kennedy School of Government, onderdeel van Harvard, is een inspiratiebron. Maar voor een breed perspectief wil de School of Government ook docenten uit landen als India en China betrekken. Ik denk dat je heel veel leert van de confron-tatie tussen modellen die ze daar hanteren en die we hier hanteren, aldus de Vries.

Sander Driessen:

Leuk speeltje voor lieden die gewend zijn om niets te doen tegen een topsalaris! Natuurlijk slepen wij weer mensen uit het buitenland erbij want die weten alles be-ter! En wie mag de rekening betalen van al dat moois? Wie dacht u? De “gewone” burger mag al dat moois betalen en reken maar dat deze hobby niet goedkoop zal zijn en dat het resultaat magertjes uitpakt. Weggegooid geld dus…..

Islam - Afwijzing polderimam bewijst het gevaar!

Afwijzing polderimam bewijst gevaar Islam

In het kader van de integratie wil het kabinet af van de ingevlogen, niet Nederlands sprekende imams. Zij verkondigen, in het Arabisch, geleid door de radicale schrift-geleerden uit het Midden-Oosten, de vreedzame, onvoorwaardelijke liefde voor de volgers van de profeet Mohammed. Op deze manier hebben de machthebbers in de vorm van ayatollah’s uit landen als Iran alle mogelijke vrijheid om hun gedach-tengoed over te brengen op hun geloofsgenoten in het vrije westen. Mede aan de-ze lieden hebben wij de voortschrijdende islamisering van West Europa te danken. Geen spaarvarkens meer, gescheiden inburgeringcursussen voor vrouwen, sharia-rechtbanken, wereldwijde protesten tegen anti-islambewegingen en massale rellen bij korte films die de islam, op basis van feiten en realiteit, kritisch in beeld bren-gen. Het is een logisch gevolg van de vrijheid die moslims in dit land hebben. Islam staat bij hen gelijk aan dictatuur. Kritiek op het systeem, de religie of heilige staat gelijk aan oorlogsverklaring. Oorlogsverklaring met de gehele islamitische wereld.

De scheiding tussen kerk en staat is een groot goed. Een seculiere overheid moet de gelovigen beschermen, maar zich in haar taak niet laten leiden door welke re-ligie dan ook. Met het toestaan van imams die vanuit het buitenland in Neder-landse moskeeën infiltreren en op gezag van politieke en religieuze leiders hun boodschap verspreiden, bereik je het tegengestelde. Actieve inmenging van bui-tenlandse, religieuze, islamitische politiek is een directe aanslag op de democra-tie en onze seculiere overheid. Door de invloed van deze conservatieve moham-medanen zijn shariarechtbanken in Nederland en Groot Brittannië realiteit gewor-den. Hier wordt recht gesproken, maar niet op basis van de hier gebruikelijke wet-boeken, maar de Koran wordt als richtsnoer gebruikt. En dat staat in veel gevallen lijnrecht tegenover onze vrijheden, normen en waarden. Homo’s, vrouwen en andersgelovigen zijn in dit gelegenheidswetboek geen knip voor de neus waard. Een gevaarlijke ontwikkeling wanneer je delen van de samenleving blootstelt aan dergelijke vormen van rechtspraak. Ook deze, op z’n zachtst gezegd, onwenselijke situatie is dus een rechtstreeks gevolg van ons toelatingsbeleid inzake buitenland-se imams.  

Het kabinet moet nu puinruimen. En zoals te doen gebruikelijk is het kwaad al ge-schied en lopen onze politici weer eens achter de feiten aan. De trouwe moskee-ganger is zo gewoon geraakt aan zijn of haar Arabische leermeester dat op de polderimam geen prijs meer wordt gesteld. Aan imams, in Nederland opgeleid, die over goede kennis van de Nederlandse taal beschikken en eenvoudiger zijn te toetsen op eventuele haatprediking, is geen behoefte. Moslims in Nederland bewij-zen hier wederom hun gebrek aan wil zich te committeren aan de hier geldende re-gels en gewoonten. Willen we in Nederland en de rest van Europa nog een tijdje genieten van de zwaarbevochten vrijheden, dan is het tijd de invloed van de islam in de Nederlandse politiek tot een minimum te beperken, te beginnen bij het sluiten van de shariarechtbanken, de buitenlandse imam uit moskeeën te weigeren en korte metten te maken met de invloed van buitenlandse godsdienaren!

Reageren kan op het Pim Fortuyn Forum.

Dank aan “onze” linkse (werkschuwe) landgenoten die dit toch weer voor elkaar heb-ben gekregen!           

Iran - Demonstratie in Amsterdam

Iraanse demonstratie in Amsterdam 

Met Bottehond was ik naar de demonstratie voor de Iraanse opstand op het Mu-seumplein in Amsterdam. Groene vlag mee. Wat een energie voor de moder-nisering! En wat een mooie dames! Het was erg lang geleden, dat demonstreren, maar nu, op het Museumplein voor de Iraanse revolte, moest het er maar eens van komen. Ik had Bottehond gebeld voor een kopje koffie vooraf, hij had een zak vol groene lintjes bij zich en een enorme groene vlag waarmee hij iedereen lekker in het gezicht kon zwaaien. Nu is het Museumplein erg groot, en zoveel mensen wa-ren er ook niet, een stuk of duizend, misschien meer. Vooral Iraniërs. Mooi volk. Mooie vrouwen ook, daarover waren Botte en ik het al snel eens. Die ogen. Maar ook die trotse zelfstandigheid. Hoofddoekjes waren er nauwelijks, strakke spijker-broeken, uitgekiende make up enzovoort des temeer. Maar we waren er niet geko-men om als twee dirty old man om ons heen te kijken, dat sprak vanzelf. We waren er voor de demo.

Er was een podium met sprekers. De Iraanse sprekers waren allemaal erg opzwe-pend. Zoals Kader Abdollah, die de menigte snel in de ban kreeg. Het was wel vooral in het Perzisch. En deels in het Nederlands. In die laatste taal zei hij dat groen vandaag niet de kleur van Mohammed was, maar van het verzet. Hij zei: “Weg met de achterlijke gedachten van het achterlijke regime!” De kreet die bleef hangen, was: Weg met de dictator! Die werd door iedereen overgenomen. Daar kreeg je het warm van, van dat aanhoudende “Weg met de dictator! Weg met de dictator!” Abdollah zei nog nadrukkelijk: “Dood aan niemand, maar weg met de dictator.” Dat was natuurlijk ook verfrissend voor de Iraniërs zelf die in eigen land aan één stuk door ‘dood aan Amerika’ en ‘dood aan Israël’ moeten scanderen. Kader Abdollah sprak over de Iraanse vrouwen die ‘een mooi gezicht van zichzelf’ moeten kunnen laten zien.

Als je wat beter keek zag je vooral veel mensen die niet bij het typische soort be-roepsdemonstrant horen. Zeg maar burgerlijke gezinnen. Desgevraagd zei men daar dat het nu wel moest, dit demonstreren, omdat dit hét moment was. Duidelijk geen mensen met een politieke agenda, maar aanhanger van de modernisering. En daar ging het allemaal om. Eindelijk eens uit het Midden Oosten een bevrij-dingsdrang, eindelijk eens dat islamistische juk af. Ik sprak ook een melancholieke Iraanse vrouw, die hard mee scandeerde in haar eentje. Ze vertelde dat haar broers in Iran waren vermoord door het regime. Als ze met haar ouders belde, die daar nog woonde, kon ze, vanwege het afluisteren, alleen dingen zeggen van het type ‘alles goed? Ja, alles goed.’ Ze huilde. Dit was voor haar niet zomaar een de-monstratie.

Op het podium verscheen ook het SP Kamerlid Krista van Velsen, die haar plek misbruikte door tegen Wilders tekeer te gaan, die moest ‘stoppen met de oorlogs-hitserij’. Een boodschap die duidelijk langs de aanwezige Iraniërs heen ging. Hoogtepunt voor iedereen was de aanwezigheid van de Iraanse Nobelprijswin-nares Shirin Ebadi, die we nog uit een luxe auto hadden zien stappen, omgeven door bodyguards. Wat een felheid, die vrouw, wat maakte die veel los. Net als Kader Abdollah zei ze dat het nu maar eens afgelopen moest zijn met al dat ‘dood aan’ geroep, maar dat er een ‘lang leve de democratie’ geroep moest komen. Ebadi riep op Nokia en Siemens te boycotten omdat die het regime hielpen aan software om mobieltjes te traceren. Ik voelde de oeroude Nokia branden in mijn zak. Ebadi eindige haar toespraak met: “Onze eenheid is de garantie voor vrijheid! Lang leve Iran!”

Het was wel beter geweest als de organisatie niet alleen linkse Nederlandse par-tijen hadden uitgenodigd. Na de SP verschenen nog GroenLinks en D66. Afshin Ellian was er niet, een groot gemis. Veel werd goed gemaakt door de vrouw aan het einde die een hartstochtelijk pleidooi hield tegen de steniging. Ook dat maakte erg veel los onder de Iraniërs, die zo goed van dichtbij hebben leren begrijpen wat islamisering in de praktijk betekent. Toen Botte en ik daarna nog een broodje gin-gen eten, constateerden we dat het ons goed had gedaan, dit ouderwetse demon-streren. Eindelijk weer eens een doel waar je ronduit achter kon staan.

PVV - (G)een fascistische partij

De PVV is geen fascistische partij

Koen Vossen, universitair docent Nederlandse politiek aan de Universiteit Leiden

Het ligt voor de hand om bij de PVV aan het fascisme te denken. Maar bij een na-dere analyse blijkt dat etiket onverdiend. Is de PVV niet gewoon ’de NSB van de 21e eeuw’? Deze vraag werd opgeworpen op de website van Trouw, naar aan-leiding van het nieuwste PVV-voorstel om inzicht te verschaffen in de kosten van allochtonen in Nederland. De discussie ging over de vraag of de PVV zo langza-merhand als een fascistische beweging moet worden beschouwd.

Vergelijkingen tussen de PVV en fascistische bewegingen stuiten op veel weer-stand. Dat is begrijpelijk. want fascisme is onlosmakelijk verbonden met de Twee-de Wereldoorlog, collaboratie en holocaust en is in het naoorlogse Nederland als het summum van kwaad gaan gelden. Iedere poging tot vergelijking brengt zo van-zelf het risico van uitsluiting en demonisering met zich mee. Het democratisch de-bat eist dan ook een zekere terughoudendheid en voorzichtigheid in het gebruik van de vergelijking met fascisme; aan deze terughoudendheid heeft het iets te veel ontbroken.

Daarmee is het laatste woord echter niet gezegd. Het betrachten van een zekere terughoudendheid betekent nog niet dat dit denkpad geheel geblokkeerd moet worden. Allereerst betekent vergelijken iets anders dan gelijkstellen. Dat moet niet worden vergeten. In het geval van de PVV is een vergelijking met fascisme echter niet op voorhand als onzinnig af te doen omdat beide rechtse buitenstaanders zijn. Zowel de PVV als de fascistische bewegingen keren en keerden zich als buiten-staanders tegen de zittende politieke elite en ageren uitdrukkelijk tegen links.

Een zinvolle vergelijking kan eveneens alleen gemaakt worden als het fascisme als politieke stroming niet louter tot Tweede Wereldoorlog en de jodenvervolging wordt gereduceerd. In het naoorlogse antifascisme is de interne heterogeniteit van het fascisme ondergesneeuwd geraakt. Het is als een tamelijk geïsoleerde bewe-ging voor rancuneuze, naar vroeger tijden verlangende kleinburgers neergezet. Maar het fascisme moet, zoals onder meer de historicus Roger Griffin heeft aan-getoond, meer als een rijk geschakeerde, diep in de Europese cultuur gewortelde stroming worden beschouwd, die voor de Tweede Wereldoorlog invloed had op uiteenlopende personen, van Winston Churchill tot de jonge Joop den Uyl.

Het voornaamste, overkoepelende kenmerk van deze stroming was een verlangen naar een regeneratie van een decadent geworden natie die op punt van instorting zou staan. Fascistische bewegingen deelden een voorkeur voor een strakke orga-nisatie met een sterke leider. Zij hanteerden een agressieve, mannelijke retoriek waarin vriend maar vooral vijand met naam en toenaam werden genoemd. Daar-naast hadden zij een sterk geloof in de maakbaarheid van de samenleving.

Vergelijkt men de PVV nu met de vooroorlogse fascistische bewegingen, dan valt een aantal overeenkomsten zeker op. Zo hanteert ook de PVV een agressieve, oorlogszuchtige retoriek waarin de wereld als een oord vol conflicten en gevaren wordt voorgesteld. Ook heeft de PVV hetzelfde heilige geloof in het eigen vermo-gen om ingewikkelde problemen door pure wilskracht op te lossen, zonder daarbij acht te hoeven slaan op constitutionele, politieke of economische marges. Zowel de PVV als de fascistische bewegingen zijn in die zin representanten van een rechtse variant van een maakbaarheidsdenken, dat vaak met links is verbonden.

De PVV en de fascistische bewegingen delen daarnaast een helder vijandbeeld. Tussen de obsessieve afkeer die de PVV heeft van de islam en het antisemitisme van de nationaalsocialisten bestaat echter wel een essentieel verschil. Het natio-naalsocialistisch antisemitisme was raciaal gemotiveerd: ook zij die geen enkele verwantschap meer voelden met het jodendom, konden volgens de rassenleer als joden worden vervolgd. Bij de PVV betreft de afkeer van de islam louter de religie, zoals ook Wilders’ goede contacten met afvallige islamieten als Ehsan Jami en Ayaan Hirsi Ali bewijzen. In die zin lijkt het anti-islamisme van de PVV meer op het antipapisme dat in Nederland zeker voor de Tweede Wereldoorlog in milde, maar ook in een virulente vorm aanwezig was. Veel van de argumenten die de PVV nu gebruikt tegen islamieten (niet loyaal aan de Nederlandse natie, intolerant en ge-neigd tot tirannie, bezig met een demografische verovering) lijken rechtstreeks af-komstig uit de anti-paapse blaadjes en pamfletten van voor de oorlog.

Daarnaast zijn er twee essentiële verschillen tussen de PVV en de fascistische be-wegingen. Allereerst is de PVV veel sterker gericht op de individuele burger. De partij ziet diens mogelijkheden tot ontplooiing bedreigd door een betuttelende overheid en een oprukkende islam. De PVV pleit voor vergaande maatregelen om de individuele vrijheden te beschermen tegen een in haar ogen intolerante islam. Voor fascisten gold het belang van de individuele burger daarentegen te alle tijden als ondergeschikt aan het volksbelang. ’Du bist nichts, dein Volk ist alles’ (Jij bent niets, je volk is alles), zo luidde het parool van de NSDAP.

Bovendien moet de PVV nadrukkelijk worden beschouwd als een democratische partij. De interne partijdemocratie van de PVV kan als gebrekkig worden beoor-deeld. De beloofde radicale maatregelen tegen bepaalde groepen moslims en het nieuwe voorstel voor een kosten-batenanalyse druisen in tegen waarden van de democratie en van de rechtsstaat. Maar anders dan de fascistische bewegingen is de PVV, afgaande op haar programma en optreden, er niet op uit om het demo-cratische bestel af te schaffen en te vervangen door een autoritaire regeervorm.

Zolang de PVV het democratische bestel aanhangt en individuele vrijheid als uit-gangspunt neemt, schiet het etiket ’fascisme’ tekort. Daarvoor zijn deze twee as-pecten te essentieel voor het fascistische gedachtengoed. Daarmee is echter niet gezegd dat de opvallende overeenkomsten in stijl, optreden en opvattingen tussen PVV en het fascisme als toevalligheden terzijde moeten worden geschoven.

Wie de kracht van de PVV wil analyseren, zal wel degelijk ook de aantrekkings-kracht van het vooroorlogse fascisme moeten begrijpen.

Sander Driessen:

1/ Het zich afzetten tegen bepaalde geloven is niet alleen te vinden bij de PVV. Toen de Paus ons land bezocht waren er ordinaire linkse krakers en ander werk-schuw tuig die de ontvangst in Utrecht ernstig verstoorde.

2/ Bij (extreem)linkse organisaties en partijen heerst nog steeds de dwang om het individuele belang van de burger ondergeschikt te maken aan het “volksbelang”. De getrokken conclusie of vergelijking is niet erg gelukkig te noemen!

3/ Het moge bekend zijn dat in de Sovjet-Unie joden en andere gelovigen als staatsgevaarlijk werden beschouwd en daardoor verbannen naar "vakantieoorden" in Siberie. Weet u wat boven de poorten van die kampen geschreven stond? Nee, dat is hier niet bekend, maar er stond echt (in het russisch): "Arbeit macht Frei". Deze uitspraak trekt natuurlijk de aandacht en er wordt altijd verwezen naar onze Oosterburen, maar die hadden die uitdrukking "slechts" gekopieerd....

4/ Het altijd maar verwijzen naar ellendige zaken uit de Tweede Wereldoorlog mo-ge dan invloed hebben op het denkpatroon bij bepaalde mensen en hun afleiden van hetgeen in Oost-Europa gebeurde ten tijde van het communisme, thans socia-lisme. Er moet eens onderzoek (eerlijk onderzoek) gedaan worden naar alle mis-standen en moordpartijen die zich in die tijd hebben afgespeeld. Als dan alle feiten bekend zijn dan zal links nooit meer naar de Tweede Wereldoorlog durven te ver-wijzen. Het aantal slachtoffers is nl. vele malen hoger dan die uit de Naziperiode. Laat een ding duidelijk zijn: Elke dode is een dode teveel!

PVV - hun rekensom neemt onderbuikgevoelens weg

PVV-rekensom neemt onderbuikgevoelens weg 

Mensen die PVV stemmen of anderszins rechts zijn, hebben volgens links immer last van onderbuikgevoelens en krijgen het etiket xenofoob opgeplakt. Ze hebben een irreële angst voor het onbekende en vreemdelingen en baseren zich bij voor-keur op subjectieve aannames.

Koele cijfers

Je zou verwachten -tenminste als logisch denkend mens en er even van uitgaand dat je niet weet hoe links in elkaar steekt - dat linkse mensen en partijen dan staan te juichen om het idee al die irreële angsten en onderbuikgevoelens eens weg te nemen met koele cijfers middels een onderzoek. En het idee van de PVV dus om-armen.

Maar niets is minder waar. Links rekent immers alleen naar zich toe. Links weet ook wel dat je de opbrengst van halve of hele Slochterens met de immigratie van laagopgeleiden kunt verjubelen, zonder dat er iets verbetert. Dat het dweilen met de kraan open is, heeft minister Van der Laan onlangs nog gezegd in de voetspo-ren van Ien Dales, maar de waterprijs en waterschade mag als het aan links Ne-derland ligt niet in volle omvang bekend worden

Schandalig

Want een prijskaartje aan de immigratie hangen is wel zó schandalig! Dat hierdoor al decennia het prijskaartje aan hardwerkende mensen wordt gehangen als een molensteen om de nek, is dat tegelijkertijd niet, volgens de linkse logica. Ik moet altijd denken aan dat werkpaard in Animal Farm dat voor een vaag collectief ide-aal zo gruwelijk misbruikt werd (de sterkste schouders, in PvdA-jargon). Wat scheelt dat beeld van het werkpaard met de Nederlandse belastingbetaler die de helft van z’n inkomen aan Bos afdraagt?

Rekenen

Links rekenen is naar je toe rekenen. Dat houdt meerdere zaken in.

1. Je maakt je druk over kostenplaatjes en loonontwikkelingen tot tiende procenten achter de komma. Daar zijn bijvoorbeeld de vakbonden erg sterk in. Het grote plaatje ondertussen - dat hun arbeiders hele of zelfs tientallen procenten achterop lopen door ongebreidelde migratie van kanslozen die een uitkering behoeven, wordt gemakshalve weggemoffeld. Of als dat niet meer lukt, onder het vage begrip ‘solidariteit’ geschaard. ‘Penny wise, pound foolish’. Gek hè, dat arbeiders hun vakbonden spuugzat zijn?

2. Naar je toe rekenen is ook dat al die zielige mensen weer geholpen kunnen wor-den door linkse externen, ambtenaren, welzijnswerkers, agogen en noem maar op. De partij als Partij van de Arbeidsbureau. De wetenschap is er ook van verge-ven. Dat laatste verklaart waarom het type onderzoek dat de PPV nu verlangt, zo zelden is verricht.

3. Naar je toerekenen is voorts dat al die zielige mensen op je gaan stemmen. En zo kun je het linkse banen-Luilekkerland weer veiligstellen.

4. Naar je toerekenen is dat jij je druk maakt om het milieu, daar graag metingen naar wilt verrichten, maar het nooit hebt over het ruimte- en milieubeslag dat al die nieuwkomers genereren.

Kortom: linkse rekenmeesters maken stinkende wonden.

Sander Driessen:

Ik zal de dag prijzen als de PvdA(llahschreeuwers) eindelijk ophoudt te bestaan. Hun lijdensweg heeft voor de nette, hardwerkende burger al lang genoeg geduurd. Wie trekt de stekker uit deze partij? Wat zal Nederland dan weer opknappen, ze-ker als daarna ook die GL, SP en PvdD verdwenen zijn.

Dat lijkt mij een zalige gedachte en misschien kan “onze” Volkert iets betekenen hierin? Hij heeft tenslotte genoeg kennis van zaken in deze materie!

Onderbuikgevoelens krijg ik overigens spontaan van die linkse Kerk in dit land!

Hongarije - Fidesz

FUNDAMENTUMOK 

TISZTELT KONGRESSZUSI KÜLDÖTTEK! 

A Fidesz-Magyar Polgári Szövetség elnöki tisztségére elõterjesztett jelölést elfo-gadom, az azzal járó munkát és felelõsséget vállalom, és az itt olvasható pro-gramot terjesztem elõ.

Kérem a küldötteket, hogy ezen program ismeretében és alapján, az ebbõl fakadó közös munka tudatában adják le szavazataikat.

01. A Fidesz: szövetség, a szabad magyarok pártja.

02. A Fidesz: stratégiai, bajtársi kapcsolatban él a magyar kereszténydemokraták pártjával, a KDNP-vel.

03. A Fidesz: az Európai Néppárt (EPP) családjának tagja.

04. A Fidesz: megcélozza a saját program alapján álló, önálló kormányzást; mint eddig, ezután sem köt koalíciót a kommunista diktatúra utódpártjával (MSZP) és a szélsõségekbe hajló jobboldali pártokkal.

05. A Fidesz: keresi az együttmûködést Magyarország minden polgárával, társa-dalmi többséget és nemzeti egységet épít.

06. A Fidesz: a hûség pártja; ápolja, tiszteli és továbbörökíti a nemzeti múltat, ha-gyományt és büszkeséget, nagyra értékeli és kívánja a történelmi egyházak nem-zetszolgálatát.

07. A Fidesz: a törvényes rend pártja és ebben nem ismer alkut; védelmet nyújt a törvénytisztelõ polgároknak és követeli a bûnözõk gyors és kemény büntetését.

08. A Fidesz: a családok támogatója, a gyermekek és fiatalok védelmezõje, a de-mográfiai lejtmenet ellenfele, a nemzedékek együttmûködésének pártja.

09. A Fidesz: a munka pártja, a teljesítmény és a vállalkozó szellem pártfogója, a munkából élõk boldogulását, gyarapodását segítõ politikai közösség.

10. A Fidesz: a kárpát-medencei magyarok határokon átívelõ újraegyesítésének pártja.

11. A Fidesz: Közép-Európa újjászervezése iránt elkötelezett atlantista párt.

12. A Fidesz: jobboldali, modern, európai néppárt, amely képes megvédeni és je-lenlegi válsághelyzetébõl kivezetni Magyarországot.

Budapest, 2009. június 13.

Orbán Viktor

Islam - Waarom Denemarken wel en China niet?

”Waarom Denemarken wel en China niet?”

De karikaturen in Denemarken leidden tot fatwa’s, portret- en vlagverbrandingen, straatgevechten en doodsbedreigingen. Ter vergelijking de systematische onder-drukking van de islamitische Oeigoeren en de opstand waarbij meerdere dodelijke slachtoffers vielen? Niets, nauwelijks een reactie van de kant van de islamitische wereld. Waar zijn de fatwa’s? De woedende menigtes voor de Chinese ambassa-des, de verontwaardigde toespraken? Waar zijn de dreigende Al Qaida video’s? Kortom: wat heeft China dat Denemarken niet heeft? China heeft actief moslims gediscrimineerd en in het jongste verleden werden veel van hen in straatgevechten gedood.

In Denemarken heeft een krant tekeningen over Mohammed gepubliceerd, waarop de islamitische wereld in woede uitbarstte. Het lijkt alsof dezelfde islamitische we-reld nu stom, doof en blind tegenover het openbare geweld en de discriminatie van hun Oeigoerse broeders door de Chinese regering staat. Op de tekeningen werd snel en woedend gereageerd. De ambassadeurs van elf islamitische landen dien-den officieel protest in bij de Deense regering in. Het Deense consulaat in Beiroet werd in brand gestoken en meerdere mensen stierven tijdens straatgevechten in Afghanistan, Pakistan en Somalië. Kranten in bijvoorbeeld Noorwegen plaatsten de tekeningen ook als blijk van solidariteit, wat tot nog meer gewelddadigheden leidde. In Al Qaida video’s en op islamitische websites werd verklaard dat deze beledigende tekeningen slechts een volgend teken van de westerse kruistocht te-gen de islam zouden zijn.

Intussen…

Sinds de jaren-90 heeft de Chinese regering de Oeigoeren systematisch gediscri-mineerd. Hun taal is verboden op school en regeringsambtenaren mogen geen lange baarden of hoofddoeken dragen. Het is verboden onder werktijd te bidden of te vasten. Oeigoeren worden bij opleidingen, ziekenverzorging, uitgifte van wonin-gen en op de arbeidsmarkt enorm benadeeld. Jonge Oeigoeren worden gedwon-gen om ver van huis te werken terwijl er tegelijkertijd Han-Chinezen in hun geboor-testreek Xinjiang worden gevestigd. Tot nu toe waren dit er twee miljoen. Iedere vorm van protest werd brutaal de kop ingedrukt. Dit werd nog versterkt na de aan-slagen van 11 september 2001, toen vele Oeigoerse aanvoerders werden gear-resteerd onder het voorwendsel contacten te hebben met buitenlandse terroristen. Sindsdien heeft iedere persoon of groep die wegens terrorisme, religieus extre-misme of pogingen tot afsplitsing werd aangeklaagd, draconische straffen gekre-gen.

Tijdens de jongste gebeurtenissen in Urumqi, de hoofdstad van Xinjiang, werden 184 mensen gedood, duizenden raakten gewond en nog eens vele duizenden wer-den gearresteerd. Oeigoeren gaan van wezenlijk hogere aantallen uit dan deze of-ficiële aantallen. Wat heeft de islamitische wereld sindsdien ondernomen? Niet veel. Moellahs, imams en andere rechtsgeleerden hadden tijd om fatwa’s tegen Pokémontekeningen en naaktheid tijdens de seks tussen gehuwde mannen en vrouwen uit te spreken. Of tegen de inentingsstof tegen polio en natuurlijk tegen Salman Rushdie. Tot nu toe hadden ze geen tijd iets te doen tegen de omgang van de Chinezen met hun Oeigoerse geloofsbroeders. Net zomin als de Arabische Li-ga, de regeringen van de islamitische staten (waar zijn eigenlijk de elf ambassa-deurs die zo moedig bij de Deense regering hadden geprotesteerd?), islamitische organisaties in Europa en Azië. Of ze waren stom of hun reactie was nauwelijks te horen.

Laten we bijvoorbeeld Turkije nemen. De Oeigoeren hebben nauwe etnische, cul-turele en taalkundige verbindingen met de Turken. Voor minister-president Recep Tayiip Erdoðan was hun situatie echter niet zo belangrijk. Op hetzelfde moment dat hij zich had ingezet voor een internationale erkenning van Hamas, wees zijn rege-ring een inreisvisum voor Rebiya Kadeer, de in ballingschap levende leidster van de Oeigoeren, af (pas de laatste tijd veranderde Erdoðan zijn positie en zegt dat ze nu een inreisvisum zou kunnen krijgen). Pas korte tijd geleden had de regering van Erdoðan de tijd om haar bezorgdheid over de toestanden in Xinjiang tot uiting te brengen. Ahmet Davutoglu, de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken, zei dat Turkije wat betreft datgene wat er in Xinjiang gebeurt niet meer kan zwijgen.

Peking echter vuurde direct en duidelijk terug. Op 10 juli publiceerde de ”Global Ti-mes”, een officiële overheidskrant, een artikel met de titel: ”Turkije, nog een as van het kwaad?” Daarin wordt gezegd: ”Op de onlusten in Xinjiang hebben de meeste regeringen in de wereld terughoudend gereageerd, inclusief de Amerikaanse re-gering. De Turkse regering echter niet. Dit arrogante land kan het niet laten, zelfs nu nog niet terwijl in Urumqi de normaliteit terugkeert, op China in te slaan. De Turkse regering en haar groeperingen hebben China hevig bekritiseerd. (…) Erdo-ðan zei: We hebben de Oeigoeren altijd als onze broeders gezien met wie we his-torische en culturele verbindingen hebben …” Erdoðan heeft de toestanden sinds-dien als een ”bijna volkerenmoord” omschreven, maar is echter een van de wei-nigen in de islamitische wereld. Die blijft in dit geval doodstil.

LINK: http://www.pi-news.net/2009/07/warum-daenemark-und-nicht-china/#more-72988

LINK naar oorspronkelijke artikel:

http://www.philly.com/inquirer/opinion/20090719_Muslim_world_s_rage_missing_over_Uighurs__plight.html

PVV - Weer kort door de bocht?

PVV weer kort door de bocht

Hoe duur is de allochtoon? Die vraag stelde de PVV deze week. Maar allochtonen zijn er in allerlei soorten en maten. Waarom hakt de PVV met de botte bijl? De shock-and-awe strategie van de PVV, ik mag het eigenlijk wel. De koran is een fascistisch boek. Een harde uitspraak, ja, maar tegelijkertijd ook een die uitno-digt tot een politiek of zelfs intellectueel debat. En dat debat komt er ook steevast na de maatschappelijke "interrupties" van de PVV. Daarmee hebben we in Neder-land na jaren van staatsdiscipline eindelijk weer een politieke cultuur in Nederland. Een verademing.

Nu stelt Sietse Fritsma voor de kosten van de allochtoon eindelijk eens door te rekenen. Dat lijkt me een goed plan en een onontkoombare zaak zelfs. Maar door het woord allochtoon te gebruiken suggereert Fritsma dat elke immigrant een kos-tenpost vormt. Dat is niet zo. Westerse en Oost-Aziatische immigranten lijken bij-voorbeeld geen enkele moeite te hebben hun draai te vinden in ons land. Ook le-veren allochtonen een nuttige bijdrage aan het geestelijk klimaat in Nederland: neem bijvoorbeeld Afshin Ellian, Ayaan Hirsi Magan, Nausicaä Marbe. En niet te vergeten de Pool, een van de beste criticasters van de armoedegenererende ver-zorgingsstaat. Door hen als lekkende wonden voor te stellen loopt de PVV het risi-co hen te vervreemden van de rechterflank. Dat is dom.

Wat de PVV had moeten vragen is: wat heeft het type immigratie dat wij in Nederland hebben bedacht ons gekost of opgeleverd? Of: wat kunnen we doen om te voorkomen dat immigratie geld kost in plaats van oplevert? En: hoe kunnen we zorgen dat autochtonen geen etnische minderheid worden in de grote steden? Het balletje komt naar mijn smaak nu veel te veel bij de allochtoon te liggen, terwijl Nederland zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen immigratiebeleid. Stel: je leeft in een arm land met nul kans op werk en geen opleiding voor je kinderen. Wat zou jij doen als er van overzee opeens een knettergekke weldoener aankomt die zomaar bereid is jou een baan, een uitkering, een opleiding en een paspoort te geven? Wees eens eerlijk...

Eigenlijk moet de definitie van allochtoon gewoon helemaal anders. Nu ben je al allochtoon als één van je ouders in het buitenland geboren is. Daarmee wordt de groep allochtonen wel heel erg opgeblazen. Het woord zegt zo ook weinig meer over de mate van integratie. De term allochtoon kan daarom beter alleen gebruikt worden voor mensen van wie beide ouders in het buitenland geboren zijn. Dat is veel logischer. Immigranten die met een Nederlander trouwen zijn letterlijk goed in-gebed in onze samenleving. Immigranten die de voorkeur geven aan een partner van eigen herkomst zijn met hun bed in het buitenland blijven liggen.

AIVD, houd je bezig met echte staatsveiligheid!

AIVD, houd je bezig met echte staatsveiligheid!

De staatsveiligheid is een buitengewoon ruim begrip. Alles kan daaronder vallen. Wie de veiligheid van de staat in gevaar brengt, brengt de mogelijkheid in gevaar waardoor wij als Nederlander in een vrij land kunnen leven. In dat geval moeten de rechten van de individuen wijken voor het geheel. Daarom kent onze wet verre-gaande bevoegdheden aan de veiligheidsdiensten om ze in geval van staatsveilig-heid toe te passen. Hierover bestaat algemene consensus.

Gevaarlijk

Maar het begrip staatsveiligheid is ook een buitengewoon gevaarlijk begrip. Want je kunt daarmee de democratie in gevaar brengen. Een land als Iran is een mooi voorbeeld waar de machthebbers onder het mom van staatsveiligheid de legitie-me vrijheden hebben beperkt en onderdrukt. Maar in ons land gaat het anders. De Nederlandse veiligheidsdiensten kennen een strenge traditie van terughoudend-heid. Het zijn vaak zelfs de Nederlandse veiligheidsdiensten die politici ontmoedi-gen hun bevoegdheden uit te breiden. Ook zijn de Nederlandse veiligheidsdiens-ten terughoudend bij het toepassen van hun wettelijke bevoegdheden. Tenzij het noodzakelijk is.

De AIVD heeft daarom een goede naam. Ze zijn er om de democratische rechts-staat te beschermen. Helaas hebben de gebeurtenissen rond de Telegraafjourna-listen een ander beeld van de AIVD en de politiek verantwoordelijken voor de AIVD (de minister van Binnenlandse Zaken) neergezet. Dat is erg jammer. Want de AIVD, zoals de politie, is juist de hoeder van onze democratische rechtsorde. En de persvrijheid is één van de wezenlijke aspecten van die democratie.

Afluisteren

Een aantal journalisten van de Telegraaf werd afgeluisterd door de AIVD om er-achter te komen wie het dagblad heeft voorzien van informatie afkomstig uit de AIVD. Het ging om de Irak-oorlog. De Telegraaf had geschreven dat de AIVD zich klakkeloos op de informatie van zustersdiensten had gebaseerd. Is daarmee de staatsveiligheid van Nederland in gevaar gebracht? Nee.

Dit bericht heeft juist de staatsveiligheid versterkt. Want als het bericht waar is dan heeft de AIVD haar werk niet goed gedaan. De AIVD had het kabinet moeten in-formeren dat de dienst over onvoldoende informatie beschikt om een juist oordeel te kunnen vormen. Dit is op zich geen schande. De AIVD is geen CIA of MI5. In vergelijking met die diensten is het een kleine en beperkte organisatie.

Persvrijheid

De staatsveiligheid komt in gevaar wanneer de volksvertegenwoordigers op basis van verkeerde veronderstellingen besluiten nemen aangaande oorlog en vrede. In Amerika en Engeland lekken ook regelmatig berichten uit vanuit de inlichtingenwe-reld. Maar deze berichten zijn alleen politiek gevoelig. Ze brengen nooit nationale veiligheidsvraagstukken in gevaar. Het is buitengewoon vreemd dat de minister van Binnenlandse Zaken heeft ingestemd met het afluisteren van journalisten. Zij moet zich daar in de Tweede Kamer voor verantwoorden. Wil de AIVD een res-pectabele organisatie blijven, dan moeten ze niet zo maar de persvrijheid aantas-ten of prominente personen afluisteren. Het zou anders geweest zijn als het ging om vitale, operationele, actuele informatie over een aanslag of daarmee samen-hangende vraagstukken. Ik ontken niet dat de AIVD een serieus probleem heeft: iemand uit hun midden lekt naar de media. Dit moeten ze achterhalen. Maar niet op deze manier.

Mexicaanse griep

De minister van Binnenlandse Zaken moet zich vooral bezighouden met andere vraagstukken die echt te maken hebben met veiligheid. Zoals, heeft de minister al een veiligheidsplan opgesteld voor het uitbreken van Mexicaanse griep? Wat ge-beurt er als veel politieagenten of AIVD’ers besmet raken? Wie garandeert dan de veiligheid in Nederlandse steden? Hoe kun je garanderen dat de vitale organen van de staat zoals de Tweede Kamer en de regering onder deze omstandigheden kunnen blijven functioneren? Wat ik met deze vragen wil zeggen is het volgende: de minister had tegen de directeur van de AIVD moeten zeggen dat hij zonder afluisteren van journalisten het lek moet identificeren. Op dit moment moet hij zich vooral bezighouden met de vraag hoe zijn organisatie zou moeten functioneren on-der de grieptoestand.

Rationeel

De AIVD is zwaar beledigd door dit brutale lek. Maar ze zijn toch getraind om niet emotioneel maar rationeel gaan handelen. Gelukkig heeft de Nederlandse rechter een rationeel besluit genomen: stop het afluisteren van journalisten. Is dit contra-spionage? Wat een knullige vertoning!

Nederland - Kosten Asiel-industrie

HEEMLAND 14

BOEKBESPREKING

Deze keer gaat de boekbespreking over een wel zeer geruchtmakend boek; "Binnen zonder kloppen" van Pieter Lakeman. Het boek telt 194 bladzijden en eigenlijk zou ik aan de hoofdredacteur 194 bladzijden ruimte in Heemland moeten vragen, zo onthullend is dit boekje. Maar goed, dat is niet mogelijk, vandaar dat ik in twee of drie bladzijden dit boek voor u zal bespreken. De volledige titel van het boek is: "Binnen zonder kloppen, Nederlandse immigratiepolitiek en de economi-sche gevolgen". En dat geeft ook aardig de inhoud van het boekje weer. Lakeman, zelf van huis uit econoom en afkomstig uit het linkse actiewezen, pakt dit keer de overheid aan en maakt een aardige berekening van de vele miljarden die de im-migratie ons gekost heeft. Daarbij richt hij zijn kritiek eigenlijk niet op de immigran-ten zelf, maar meer op de overheid, die door slap en slecht beleid de immigratie heeft laten uitgroeien tot de huidige ramp.

Emigratie, in 1950 was Nederland vol

Na een korte inleiding begint Lakeman bij de jaren na de tweede wereldoorlog. In 1949 overschrijdt de Nederlandse bevolking de 10.000.000. In de troonrede van 1950 verklaart koningin Juliana dan ook dat "Nederland vol, ten dele overvol is". Gevolg is dat de regering een emigratiecampagne opzet die tot gevolg had dat in deze jaren vele geschoolde en ongeschoolde arbeiders emigreren naar landen als Australië en Nieuw-Zeeland. En nadat Nederland een half miljoen gezonde, ge-schoolde en gemiddeld jeugdige Nederlanders tot emigratie had gestimuleerd, ontstond er in de tweede helft van de jaren 50 een tekort aan arbeiders. Op aan-dringen van de werkgevers werden hiervoor gastarbeiders naar Nederland ge-haald. Hoewel "gehaald" een slecht woord is, want de meesten (tot 1968 zelfs 75%!) kwamen spontaan. Dus het vaak gehoorde argument dat wij de gastar-beiders hierheen "gehaald" hebben is fout; de meerderheid kwam spontaan naar Nederland.

De weerstand tegen immigratie

Nadat de gastarbeid op gang was gekomen ontstonden er al snel discussies over de vraag of dat een goede zaak was voor de Nederlandse samenleving. Vreemd genoeg was het juist in die tijd rechts Nederland, in het bijzonder de werkgevers die de gastarbeid juist wilde stimuleren, terwijl links Nederland, met name ook de vakbeweging daar grote bedenkingen tegen had. Ook de PvdA zat op deze lijn. Zo stelde zij in de jaren 70 nog voor om een extra heffing op te leggen aan bedrijven voor elke buitenlandse werknemer die zij in dienst hadden. De regering den Uyl stelde over de gastarbeiders dat "noch de belangen van de vreemdelingen zelf noch die van de Nederlandse samenleving met hun komst zijn gediend." Ook wordt gewaarschuwd tegen het ontstaan van getto's, het dichtslibben van de rand-stad, woningnood, sociale spanningen. De regering stelde bij herhaling dat "Ne-derland geen immigratieland kon en mocht zijn". En dat allemaal in een tijd dat er slechts enkele tienduizenden gastarbeiders in ons land woonden. Nu twee á drie miljoen vreemdelingen! Kortom, alles wat we nu ondervinden, daar werd in de jaren 70, toen de grootschalige immigratie nog op gang moest komen, zelfs van regeringswege voor gewaarschuwd.

Toch immigratie doorgedrukt

En daarmee komen we bij één van de kernpunten van Lakeman's boek, namelijk dat alle regeringen sinds de jaren 60 met de mond hebben beleden dat Nederland geen immigratieland was maar feitelijk door allerlei maatregelen de immigratie al-leen maar bevorderd hebben. Lakeman verwijt al deze regeringen, van links of van rechts, collectief het Nederlandse volk voor te hebben gelogen over deze zaak. Le-galisaties, gezinshereniging, hernieuwde werving, vluchtelingen; dat alles heeft er-toe geleid dat de ongeveer 100.000 gastarbeiders in de jaren 70 zijn uitgegroeid tot het enorme aantal allochtonen dat nu ons land bewoont.

Omslag in het politieke denken

In het midden van de jaren 70 vindt er in bepaalde sectoren van de samenleving een omslag plaats. Waren het tot die tijd met name de werkgevers die voorstander waren van arbeidsimmigratie, vanaf die tijd werd deze fakkel overgenomen door hun tegenpool, de linkse intelligentsia; journalisten, linkse dominees, advocaten, benoemden zichzelf als woordvoerders van de immigratielobby. En zoals zo vaak bij de linkse stokpaardjes, gebeurde dit met grove morele intimidatie van de te-genstanders. Sinds linkse journalisten zich meester hebben gemaakt van het im-migratiedebat is er in Nederland een McCarthy-achtig sfeertje ontstaan, waarin el-ke nuchtere discussie over immigratie en buitenlanders is gesmoord. Ook dit is één van de grondthema's van het boek; Lakeman wil een nuchter, cijfermatig on-derbouwd tegenwicht geven tegen de eenzijdige berichtgeving uit de media.

De kosten van de immigratie

En dat brengt ons bij het derde thema van het boek. Wat kost de immigratie ons, puur in geld uitgedrukt. Één van de punten die altijd wordt aangevoerd is dat de buitenlandse werknemers toch hebben meegeholpen onze economie op te bou-wen. Lakeman laat geen spaan van dit standpunt heel. Al snel na de komst van de gastarbeiders sloeg in Nederland de economische crisis toe van de jaren 70. De bedrijven moesten saneren en juist ongeschoolde arbeiders werden het eerst ont-slagen. Juist de gastarbeiders raakten het meest werkloos. En hoewel in bijna alle wervingsverdragen (ook in die met Turkije en Marokko) een terugkeer-verplichting was opgenomen, bleven de gastarbeiders hier, ook nadat ze werkloos waren geworden. Sterker nog, men kreeg het recht om de gezinnen over te laten komen. Al gauw bedroeg de werkloosheid onder Turken en Marok-kanen ongeveer 40%, waar bovenop ook nog het zeer hoge WAO-percentage (meer dan 20%) moet worden opgeteld. Kortom, de gastarbeiders hebben slechts zeer korte tijd economisch gezien iets opgeleverd voor Nederland, daarentegen hebben ze vele jaren geld gekost. Dit geldt des te meer voor andere groepen im-migranten, zoals asielzoekers, Surinamers en Antillianen. Lakeman berekent dat een asielzoekersechtpaar met drie kinderen, die gedurende de rest van hun leven hier mogen blijven, Nederland gemiddeld bijna 900.000 gulden kost. Rekent u maar uit hoeveel geld de hele asielzoekersindustrie ons kost als u weet dat dit jaar ongeveer 50.000 mensen asiel zullen vragen in Nederland. Lake-man maakt een schatting dat de hele gastarbeiderimmigratie ons tot nu toe 70.000.000.000 (70 miljard!) gulden heeft gekost. En naar hijzelf ook aangeeft is dit een absolute minimumschatting. Zelf gaf hij in een interview aan dat de werke-lijke kosten waarschijnlijk een veelvoud hiervan bedragen. En als we bedenken dat er in Nederland grote tekorten zijn op het gebied van bijvoorbeeld onderwijs en ge-zondheidszorg, is dit een schandalige geldverspilling van de eerste orde.

De lasten afgewenteld

En deze rekening wordt betaald door de gewone Nederlander. Via kortingen op uitkeringen en loonmatigingen heeft de gewone Nederlander dit bedrag opge-bracht. Daarentegen heeft juist een linkse elite (via de asielzoekerindustrie) en een rechtse ondernemerselite (die profiteert van goedkope buitenlandse werknemers) zich verrijkt aan de immigratie. Lakeman is somber. Omdat immigranten die zich hier reeds gevestigd hebben altijd weer nieuwe immigranten zullen aantrekken, vreest hij dat de immigratie niet zal stoppen. Bovendien is hij bang dat het toene-mende aantal allochtonen de basis van onze samenleving zal aantasten; hij wijst hierbij in het bijzonder op de achteruitgang in het onderwijs door de grote con-centratie allochtonen.

De politieke reacties op het boek zijn nul

Al met al een onthullend boek, dat een onthutsende blik geeft op de gedragingen van de Nederlandse overheid. Maar het is tekenend dat dit boek tot geen enkele politieke oprisping heeft geleid; geen kamervragen, geen debatten, geen journa-listen die de kamerleden confronteren met gegevens uit het boek. Dit is het zo-veelste teken dat de politiek zich in een glazen stolp bevindt, afgeschermd van het Nederlandse volk en een wereldje op zichzelf is geworden. En helaas, de journa-listiek, de bewaker van onze vrijheid, speelt als het gaat om immigratie en multi-culturaliteit niet die rol die van haar verwacht mag worden. Sprak links in de jaren 60 van een "militair-industrieel" complex, tegenwoordig zou men van een "journa-listiekpolitiek" complex kunnen spreken. Een kongsi die alles onder de doofpot stopt, uiteindelijk tot zeer grote schade voor het Nederlandse land en volk.

Sander Driessen:

Fijn land, dit Nederland! (Niet voor de autoch- maar voor de allochtoon natuurlijk!)

Allochtonen - Zij kosten ons al vele jaren handenvol geld!

Handenvol geld

PVV: Wat kost ons de allochtoon? Stond in Trouw van 22 juli 2009. F. Azarkan, voorzitter van de in Utrecht zetelende subsidiespons SMN reageerde via BNR Nieuwsradio als door een wesp gestoken: hij was van mening dat er maar eens een onderzoek moet komen naar het bestedingspatroon van de PVV. Stakker!

Een duidelijker voorbeeld van taqiyya is niet mogelijk. Wat Azarkan doet is niets anders dan de aandacht van het onderwerp af te leiden en dat luidt: wat kost ons de allochtoon? Die kost ons jaarlijks handenvol geld, daar valt geen euro op af te dingen. Nederlanders betalen zelfs belasting om de AOW voor allochtonen te fi-nancieren die nooit gewerkt hebben.

Azarkan en de zijnen weten heel goed dat in tal van moskeeën wordt opgeroepen van een uitkering te leven om zodoende de staat zoveel mogelijk schade te berok-kenen. Bron: het zeer informatieve boek Jihad in de Polder door S. Eikelen-boom. En dat is niet het enige waarmee het Westeuropese sociale vangnet scha-de oploopt. In toenemende mate worden huurwoningen door allochtonen bezet ge-houden zonder dat er daadwerkelijk wordt gewoond. Gevolg: de wachtlijsten wor-den nog langer dan ze al zijn. Azarkan en de zijnen hebben derhalve werk genoeg. Nederland wacht dan ook in spanning op de dag dat allochtone kopstukken/ imams/buurtvaders/straatcoaches* hun puberale mannelijke soortgenoten in bv. Ridderkerk tot de orde zullen roepen. Maar de kans is niet denkbeeldig dat ze voor dat wangedrag een nieuw desinformatiesmoesje paraat hebben. De moge-lijkheid dat men weer naar het “beledigingswapen” grijpt ligt ook op de loer. De meeste islamitische cultuurverrijkers zijn namelijk al beledigd als een zwarte kat de straat oversteekt, sterker: bijgestaan door een klein legertje Nieuwe NSB’ers (nota bene binnen de advocatuur) zeuren ze zelfs bij het politiek correcte Openbaar Mi-nisterie over groepsbelediging zodra Geert Wilders onweerlegbare feiten over de islam naar buiten brengt!

* doorhalen wat niet wordt verlangd

Sander Driessen:

Laten wij:

1/ Massaal grijpen naar het wapen der subsidie;

2/ Massaal aankondigen dat wij een verdere escalatie van het leegroven van onze voorzieningen niet (meer) accepteren;

3/ Dat wij een aanklacht wegens discriminatie zullen deponeren bij diezelfde ad-vocaten die dan ook pro-deo voor ons aan de slag kunnen gaan;

4/ In vervolg op 3/ betekent discriminatie een ernstig vergrijp jegens autochtonen, die al vele jaren de dupe zijn van een (wan)beleid en die ook nog eens diep de buidel moeten tasten om die sprookjes te laten voortbestaan.

5/ Wij moeten de straat op om ons ongenoegen duidelijk kenbaar te maken! Alleen dan trekken wij de aandacht en kunnen wij hopen op veranderingen!

Britse overheid steunt islamisering

De Britten hebben de meeste multiculturele problemen in vergelijking met andere Europese landen. Aparte wijken zijn al in Engeland een feit. Men spreekt zelfs van Londonistan. Juist onder deze omstandigheden hebben de Britten de vrijheid van meningsuiting beperkt. Iedereen die kritisch is over een aantal aspecten van de multiculturele samenleving wordt uitgemaakt als haatzaaier en dat is een delict. Dit is niet het enige probleem. De media zijn ook erg politiek correct. Vooral de BBC. Misschien herinnert u nog het interview van Simpson (BBC) met Pim waarbij hij Pim ronduit als een racist uitmaakte. Ook de aanslag op hem werd gepresenteerd als een aanslag op een extreemrechtse leider. Groot-Brittannië is nu een eng land aan het worden. Eigen schuld!

Populair
Shariarechtbanken in Groot-Brittannië winnen aan invloed, kopte deze site. Er zijn ongeveer 85 shariarechtbanken in Groot-Brittannië. Het Muslim Arbitration Tribu-nal (MAT) zegt dat bij 5% van de zaken die voorkomen in shariarechtbanken niet moslims betrokken zijn. In 2009 zijn dat er al meer dan twintig, meldt het tribunaal.  Dus, een toenemend aantal niet-moslims in Groot-Brittannië wendt zich tot de sha-riarechtbanken. Ook zal het aantal rechtbanken dat zich baseert op de islamitische wetgeving nog voor het einde van dit jaar verdriedubbelen, aldus deze site. Dit is geen prettig vooruitzicht.

Toename
Volgens MAT heeft de toename van de shariarechtbanken vooral te maken met het feit dat deze mensen de islamitische rechtbanken als informeler en minder hin-derlijk beschouwen dan reguliere rechtbanken. Ja, die rechtbanken van Saoedi-Arabië zijn ook erg informeel en niet echt hinderlijk voor de burgers. Twee millen-nia rechtspleging van Britten wordt nu als hinderlijk bestempeld door ondemocra-tische figuren. Terwijl juist deze week The Independent schreef: ‘Princess facing Saudi death penal-ty given secret Uk asylum'. Wat is het probleem?

Liefde
Deze Saoedische prinses heeft een liefdesrelatie met een Britse (ongelovige)man. Nu heeft zij ook een kind. Dit alles heeft niet volgens de shariawetten plaats-gevonden. Buitenwettelijke liefde en een buitenwettelijk kind! Dit is geen probleem volgens de gewone wetten en rechtspleging van Groot-Brittannië. Maar het is wel een probleem volgens de shariarechtbanken van Saoedi-Arabië. De prinses zou volgens de informele shariarechtbanken van Saoedi-Arabië moeten worden ge-stenigd. Daarom vroeg zij asiel aan. Zijn dan de shariarechtbanken hinderlijk? Wat doet de Britse regering? The Independent meldt: ‘Her case is one of small number of claims for asylum brought by citizens of Saudi Arabia which are not openly ack-nowledged by either government. British diplomats believe that to do so would in effect be to highlight the persecution women in Saudi Arabia, which would be vie-wed as open criticism of the House of Saud and lead tot embarrassing publicity for both governments.’

Kritiek
Je mag dus ook in Groot-Brittannië het Saoedische Huis niet openlijk bekritiseren. De staat van Groot-Brittannië beschermt de staat van Saoedi-Arabië die de men-senrechten schendt. Niet de islam op zich, maar de Britse elite, oliemaatschap-pijen en politici vormen een gevaar voor de toekomst van Groot-Brittannië. De isla-misering van Britten gaat niet vanzelf. Het wordt wel gesteund door de overheid.

Afshin Ellian

Immigratiekosten - Minstens 100 miljard!

Kosten immigratie? Minstens 100 miljard

Hoe voorspelbaar klinkt het ach en wee over de reeks vragen over de kosten van de immigratie van PVV-kamerlid Sietse Fritsma aan de Haagse ministeries. Het zou een nieuw dieptepunt in het optreden van de PVV zijn. Maar is dat wel zo? 

Het is juist broodnodig dat er een onderzoek komt naar de kosten en baten van de grootscheepse immigratie sinds het midden van de jaren zestig. Al was het maar omdat politici dan tenminste weten wat de materiële gevolgen zijn als ze wederom de grens openzetten voor immigranten met vergelijkbare kenmerken (herkomstge-bieden, opleiding, werkkansen, cultuur, taal) als de eerder binnengekomen immi-granten. Het gaat daarbij uiteraard in de eerste plaats om de niet-westerse alloch-tonen, inmiddels twee miljoen in getal, die op de lijstjes van werkloosheid, uitke-ringen, misdaad en lage inkomens gemiddeld (stevig) uit de toon vallen.

Merkwaardig
Vorige maand dienden PVV, VVD en Verdonk samen al een motie in om een der-gelijk onderzoek af te dwingen. De rest van de Kamer bleek echter niet geïnteres-seerd en stemde de motie weg (Verdonk heeft zich kennelijk ook bedacht, ze is nu plotseling tegen de vragen van Fritsma). Dat niet willen weten is merkwaardig. Het is des te merkwaardiger omdat er voortdurend kwalijke verdraaiingen en mythes worden rondgestrooid over de zogenaamde baten van de immigratie. Die zijn er namelijk niet, althans hoogstzelden.

Het Centraal Planbureau kwam de afgelopen jaren in diverse publicaties al tot de conclusie dat een immigrant per saldo alleen een economische bijdrage aan Ne-derland levert als hij binnenkomt als zijn opleiding is voltooid, hij tijdens zijn verblijf meer verdient dan de gemiddelde ingezetene, zo ook bovengemiddeld bijdraagt en weer vertrekt zodra die inkomsten wegvallen.

Onzin
Het zal duidelijk zijn dat de meeste immigranten van de laatste halve eeuw niet aan die voorwaarden voldoen, zelfs de hardwerkende maar laagbetaalde Polen niet – daarvoor betalen die namelijk te weinig belasting en premies. Desalniettemin blij-ven politici maar beweren dat immigratie nodig is voor het tegengaan van de ver-grijzing (onzin, veroorzaakt slechts een vreselijke overbevolking). En dat ook de bestaande immigranten per saldo een nuttige bijdrage leveren om de ouder wor-dende Nederlander te verzorgen (het omgekeerde is het geval: allochtonen zijn va-ker werkloos en islamitische immigrantenvrouwen werken vrijwel niet in de zorg).

Daarom is het uitstekend dat Fritsma zijn Kamervragen heeft gesteld. Tot dusver moesten we het doen met schattingen van Pieter Lakeman die 10 jaar geleden tot een negatief saldo van 70 miljard gulden kwam – alleen voor de Turken en Ma-rokkanen, te vermeerderen met rente. Onderzoeker Carlo van Praag kwam eer-der, in 1988, tot een negatief saldo van 54 miljard gulden over de voorgaande 13 jaar (maar mocht dat niet publiceren).

Uitkeringen
Elsevier kwam vorig jaar met een schatting van minstens 100 miljard euro tot dan toe. Uitgaande van al de extra kosten en geringere bijdrage, van de kosten van vreemdelingenadvocaten tot het vele malen hogere uitkeringengebruik zou het niet vreemd zijn als daar jaarlijks ongeveer een tiende bijkomt. Maar het blijft schatten. De antwoorden op de Kamervragen van Fritsma kunnen mogelijk een preciezer inzicht bieden – als het kabinet de vragen tenminste niet saboteert. Te-gelijkertijd is het wel heel vreemd dat er onder de duizenden sociale wetenschap-pers, faculteiten en onderzoeksbureaus zo weinigen zijn die reden hebben gezien een grondig onderzoek naar het al dan niet batig saldo van de immigratie te doen.

Wie het wel deed werd verguisd. De kosten van de immigratie moeten kennelijk worden verzwegen om de falsificaties en de mythes voort te laten bestaan. Het ach en wee van Femke Halsema en Alexander Pechtold kan ook niet anders worden uitgelegd.

Sander Driessen:

De naam zegt het al: Hemke Falsema die een tango danst met een breedbek kikker, luisterend naar Pechtold. De man praat veel, maar zegt weinig en dat zegt weer alles over D66. Veel geschreeuw, maar weinig wol. Zielig is het om te zien dat in de diverse “polls” D66 zo hoog scoort! Ook hier wordt (dus) de boel verd-raaid??

Wat bedoelt u met de “buikriem” aanhalen en met een “economische crisis”? Als de Overheid zuinig is op haar bevolking (het enige echte, nette, hardwerkende deel hiervan) dan is er geen tekort en dan kunnen wij ook eens genieten van het vele geld dat wij al decennia hebben (moeten) aftikken voor hobby’s van bepaalde (linkse) politici. Als ook Bertje Koenders eens met zijn poten van het geld afblijft dan begint de zon weer te schijnen. Maar ja, als …. (het is en blijft als….)

Islamofobie?

Islamofobie? 

Wat hebben antisemitisme, racisme en islamofobie met elkaar te maken? Hele-maal niets. Maar als we islamitische groeperingen, westerse media en de Vere-nigde Naties mogen geloven, hebben ze heel veel met elkaar te maken. Antise-mieten haten alle joden, racisten haten alle individuen van een ander ras en is-lamofoben haten alle moslims.

Wie het ook maar was die het begrip ”islamofobie” heeft vormgegeven, het moet een behoorlijk eigenaardig iemand geweest zijn. Maar let u op de truc: het begrip betekent niet ”moslimfobie”, het betekent islamofobie -angst voor de islam- maar angst voor de islam is helemaal niet te vergelijken met haat tegen alle moslims. Iemand kan terecht of onterecht bang zijn voor de islam, of vaak voor bepaalde as-pecten van de islam en überhaupt geen vooroordelen over moslims hebben, laat staan een racist zijn. De gelijkstelling van islamofobie met racisme is daarbij bij-zonder oneerlijk. Er bestaan moslims in alle etnische groeperingen en de islam heeft niets met rassen te maken. Desondanks verklaren westerse mainstream me-dia, islamitische groeperingen en verschillende westerse organisaties dat islamo-fobie racisme zou zijn.

Om drie van de ontelbare voorbeelden te noemen: de Britse Guardian publiceer-de een commentaar met als titel Islamofobie zou net zo onacceptabel moeten zijn als racisme; de Europese Unie heeft een Europees waarnemingscentrum voor ra-cisme en xenofobie opgericht; en de B’nai B’rith Anti-Defamation Commission van Australië merkt op, dat moslims ook het slachtoffer van racisme, vaak aangeduid met islamofobie, zouden zijn geworden. Zelfs wanneer men erkent dat er mensen bestaan die bang zijn voor de islam, wat kan dat op welke manier dan ook te ma-ken hebben met racisme? Wanneer de angst voor een ideologie als racisme wordt gebrandmerkt, dan kunnen ook al diegenen die bang zijn voor conservatis-me of liberalisme racisten worden genoemd. Uiteraard zal men dan als argument gebruiken dat conservatisme en liberalisme ideeën zouden zijn en de islam daar-entegen een religie, en terwijl men ideeën zou kunnen aanvallen, zo zou men toch geen religies mogen aanvallen. Het is echter behoorlijk beledigend voor religies om te bestrijden dat het ideeën zouden zijn. Religies zijn zeker meer dan ideeën – het zijn theologische geloofssystemen –, maar het zijn ook in dezelfde mate ideeën over de wijze waarop samenlevingen zouden moeten functioneren, zoals wordt ge-schetst door het conservatisme of het liberalisme.

Nu is het zo, dat de enige religie die men in het westen mag bekritiseren het Chris-tendom is. Veel mensen schrijven boeken, houden lezingen en seminaries over de onjuistheid van christelijke claims of over de immorele historie van het christendom en niemand valt over deze mensen heen om te zeggen dat zij racisten of kwezel-achtig zouden zijn, laat staan dat ze lichamelijk zouden worden aangevallen. De president van de Anti-Defamation Liga verklaart dat de conservatieve christenen op dit moment het grootste gevaar voor Amerika zouden vormen en niemand be-schuldigt hem van racisme of christianofobie. Deze verklaring mag een uitdrukking zijn van hysterie en onwetendheid, maar niet van racisme. Maar wanneer iemand zegt dat de islam niet compatible zou zijn met democratie of dat vrouwen in de is-lam veel slechter worden behandeld dan in het westen, wordt daar tegelijk het eti-ket islamofobie opgeplakt.

Men zou hier tegenin kunnen brengen dat er slechte mensen bestaan, die zeer on-redelijk op kritiek zouden reageren, of het nu kritiek op Israël of op Amerika is. Diegenen die deze kritiek zouden leveren, zo wordt beweerd, worden antisem-itisch of  onpatriottistisch genoemd. Dat is allebei niet waar. Beide beweringen zijn, en ik gebruik het woord slechts zelden, leugens. Niemand wordt alleen vanwe-ge kritiek op Israël een antisemiet genoemd. Daarentegen worden diegenen anti-semieten genoemd die het bestaansrecht van Israël ontkennen, die aan de kant van diegenen staan die Israël willen vernietigen of van diegenen die vinden dat er op de joodse staat meer kritiek valt uit te oefenen dan op de ergste dictaturen. En niemand in een verantwoordelijke positie heeft ooit iemand onpatriottistisch ge-noemd alleen maar vanwege kritiek op Amerika. Senator Hillary Clinton beweerde tijdens het laatste presidentendebat van de democraten dat het ministerie van De-fensie haar onpatriottistisch genoemd zou hebben omdat ze gevraagd zou hebben of het ministerie van Defensie plannen voor de aftocht van de Amerikaanse troe-pen uit Irak had. Niet alleen werd het begrip onpatriottistisch helemaal niet in het antwoord dat de senator kreeg gebruikt, het werd zelfs niet in de geringste mate aangeduid.

We kunnen vaststellen dat het begrip islamofobie maar één doel dient – de onder-drukking van iedere vorm van kritiek, terechte of onterechte, op de islam. Met het oog op de lafheid van westerse media, gepaard gaande met een stiekeme goed-keuring door huidig links om iedere vorm van kritiek te verbannen (terwijl men al het mogelijke afwentelt op het christendom en de christenen), functioneert dit blijk-baar goed. Het jongste bewijs hiervoor: niet lang geleden werd een man aange-klaagd voor twee misdrijven, die als haatmisdaden worden beschouwd, omdat hij een uitgave van de koran op het Pace College in de toiletpot gooide. Geen over-tredingen, nee, ”misdrijven” nota bene. Ondertussen legt een man een halsketting met een kruis in een urinoir en verklaart dit tot ”kunstwerk” – ”Piss Christ” – dat daarna in galerieën en in musea werd tentoongesteld. Een koran in de toiletpot is een haatmisdaad; een kruis, waar overheen wordt gepist, een kunstwerk.

Bron:    http://antiislam.wordpress.com/islamophobie/

Zoetermeer - Politiek/Bestuur - Inburgeringstest te moeilijk voor hen!

Inburgeringstest is moeilijk voor burgemeester

Ach gut… De burgemeester van Zoetermeer (Jan Waaijer) is maar net geslaagd voor de inburgeringstest. Hij moest zijn hersens overuren laten draaien om maar net die 5,5 te kunnen halen. Van het hele college wist niemand hoger dan een 6,8 te scoren. En dat bestuurt een stad van +/- 120.000 inwoners?

De burgervader en zijn wethoudertjes moesten vragen over o.m. huisvuil, vuurwerk en het onderwijs beantwoorden. De uitslagen laten een bedroevend beeld zien over de kennis van onze Hollandsche samenleving. De droeftoeter kreeg de test voorgeschoteld tijdens een bezoek aan de wijk Meerzicht.

Wethoudertje Edo Haan (leuke naam trouwens) vond de vragen behoorlijk pittig. “Er zaten echt heel malle opgaven tussen over onder meer Nederland en vuur-werk. Als we dit soort vragen ook voorleggen aan onze inburgeraars, moeten we nog eens serieus naar de inhoud van die toetsen kijken.”

Geert Wilders heeft nog niet op dit ‘incident’ gereageerd.

Sander Driessen:

Ik zal Geert Wilders alsnog hierop attenderen. Wat een gedoe met “onze” inburge-raars en wat een nivo zit daar in die ivoren toren! Edo’tje is meer bezig met zijn reisschema naar (vooral) verre landen dan dat hij echt iets voor Zoetermeer kan/ wil/mag betekenen! In dit college is domheid troef: Er is zelfs een wethoudertje met de naam DOM-burg! (Ons kent ons Patrick???)

Zoetermeer - Politiek/Bestuur - Subsidie

politiek en bestuur

Politiek en Bestuur > Actueel > Schriftelijke vragen > Vragen en antwoorden inzake subsidiebeleid allochtone organisaties (LHN)

Vragen en antwoorden inzake subsidiebeleid allochtone organisaties (LHN)

Vraag 1

Heeft het College kennisgenomen van het voornoemde artikel

Antwoord 1

Ja.

Toevoeging Sander Driessen: Wat een duidelijk antwoord is dit! 

Vraag 2

Zijn in het artikel de plannen van het College correct verwoord

Antwoord 2

Nee. In de eerste plaats was een paar jaar geleden geen sprake van een aanscherping van het subsidiebeleid, maar van een wijziging van dat beleid waarmee de gemeente tot uitdrukking heeft gebracht dat ook van allochtone burgers mag worden verwacht dat zij zelf de nodige stappen zetten richting integratie en participatie. Voorts is in het onlangs verschenen Actieplan Integratie 2007 evenmin sprake van een aanscherping. Allochtone organisaties die een subsidie aanvragen voor een project dat daadwerkelijk is gericht op ontmoeting en dialoog met hun medeburgers kunnen nog steeds rekenen op een gemeentelijke subsidie. 

Achterwege blijft in het artikel dat de gemeente zelf middels de Integratiekalender 2007 de allochtone organisaties de nodige ondersteuning wil bieden om op diverse terreinen met medeburgers/organisaties e.d. in contact te komen en de dialoog aan te gaan door het voortouw te nemen voor het organiseren van allerlei bijeenkomsten en het opzetten van een integratienetwerk.  

Vraag 3

Komt het college naar aanleiding van de kritische kanttekeningen van de Lijst Hilbrand Nawijn tijdens het begrotingsdebat met deze aanscherping?

Antwoord 3

Absoluut niet. Er is geen sprake van een aanscherping, zoals bij de beantwoording van vraag 2. al is aangegeven, maar veeleer van een “koerswijziging”. 

Vraag 4

Zal het College de bestaande subsidies voor allochtone zelforganisaties opnieuw beoordelen, of geldt het voorgestelde beleid alleen voor nieuwe aanvragen?

Antwoord 4

Het gaat om projectsubsidies (en niet om structurele subsidies) die worden verstrekt voor een bepaald project; derhalve voor bepaalde eenmalige activiteiten gedurende een bepaalde periode met een duidelijke start- en einddatum, gericht op een bepaald doel. Wanneer voor een project een subsidie is verstrekt, kan uiteraard nooit meer achteraf een herbeoordeling van de subsidieaanvraag plaatsvinden. Dat zou in strijd zijn met de Algemene Subsidieverordening Zoetermeer 1999 en de Algemene wet bestuursrecht.

Toevoeging Sander Driessen: Dit is dus een open deur om misleidingen te tolereren in de wetenschap dat achteraf correcties niet (meer) mogelijk zijn, zoals terugvorderen van de (onterechte) subisidie. Met open ogen en oren gaat deze Gemeente verder op een doodlopend pad.... Wie zei ook al weer dat "regeren vooruit zien is"?

Vraag 5

Hoe zal worden getoetst of de verstrekt subsidie heeft bijgedragen aan de bevordering van integratie en participatie?   

Antwoord 5

Er wordt uitsluitend een projectsubsidie verstrekt wanneer het ingediende projectplan tenminste aan een van vier de speerpunten van het gemeentelijk integratiebeleid voldoet die alle zijn gericht op de bevordering van participatie en integratie.

Toevoeging Sander Driessen: Gemiste kans van de vragensteller! Wat zijn de de vier "speerpunten" en waarom is altijd weer integratie hierbij betrokken? Onwillige lieden kan je in een container laden en met een schip dumpen in hun thuisland! Moet je eens opletten hoe goed dit zal werken! Kost even een tripje - meer niet!

Daarnaast worden altijd voorwaarden opgelegd met betrekking tot het gewenste bereik van het project en het minimum aantal deelnemers. Na afloop van het project moet financieel en inhoudelijk verantwoording worden afgelegd over de uitvoering van het project, waarbij nadrukkelijk wordt getoetst of het gewenste bereik en het minimum aantal deelnemers zijn gehaald.       

Vraag 6

Welke maatregelen zal het College treffen indien na het verstrekken van de subsidie blijkt dat de gewenste resultaten niet worden bereikt?

Antwoord 6

Wanneer deze resultaten niet zijn gehaald en daarvoor geen duidelijke redenen kunnen worden opgegeven, wordt de toegekende projectsubsidie al dan niet gedeeltelijk teruggevorderd.

Toevoeging Sander Driessen: Dus lieve mede-Nederlanders (die onze taal niet zo goed machtig zijn - maar wel alle ins- en outs weten van de geldstromen) rooft u er maar op los! Van dit College zult u geen enkele hinder ondervinden! Die staan als kleuters te juichen als er weer een greep in de (door ons wel gevulde) kas wordt gedaan! 

Vraag 7

Is het College voornemens om het verstrekken van structurele subsidies meer te laten afhangen van behaalde resultaten? Zo niet, waarom niet?

Antwoord 7

In het artikel van 23 januari jl. wordt duidelijk aangegeven dat vanaf 2005 aan allochtone organisaties helemaal geen structurele subsidies meer worden verstrekt, maar eventueel uitsluitend projectsubsidies. Verder wordt verwezen naar het antwoord op vraag 5.

Toevoeging Sander Driessen: Hoorde ik niet op 29 mei 2008 dat 2 dames van de Partij van de Allahschreeuwers in het zonnetje gezet werden en toegezongen werden door de nestor van de Raad. (Een D66-er met een valse stem) Wat hadden die dames danwel gedaan? Moeder en dochter hadden blindelings de weg naar de subsidiepotten gevonden en onze allochtone mede-burger van flink wat geld voorzien. Dat is de doelstelling van de PvdA (zie boven) en dat zal zo blijven want die zijn ziende blind en horende doof voor de eigen landgenoten!

Vraag 8

Zijn de betrokken allochtone organisaties rechtstreeks door het College geïnformeerd over de bevindingen van het College? Zo niet, waarom niet?

Antwoord 8

Nee, de ambtelijke subsidie- en voortgangsgesprekken zijn een uitstekend instrument om de bestuurders van de allochtone organisaties langzaam maar zeker te laten wennen aan de verantwoordelijkheid van hun achterban voor hun eigen integratie en participatie en zich daarvoor in te zetten met de nodige ondersteuning van de gemeente.  

Vraag 9

Zal afgezien van de bijdrage aan integratie en participatie het onderscheidende vermogen van de organisatie gelden als toetsingscriterium om subsidie te verstrekken? Zo niet, waarom niet?

Antwoord 9

Het zogenoemde onderscheidende vermogen zal hopelijk leiden tot meer aanvragen voor projecten die daadwerkelijk gericht zijn op ontmoeting en dialoog met medeburgers en zou in die zin als een “soort” toetsingscriterium kunnen worden gezien.  

Vastgesteld in de vergadering van 20 februari 2007.

de secretaris,                         de burgemeester,

(drs. J. Dijkstra)                      (drs. J.B. Waaijer)

Zoetermeer - Politiek/Bestuur - Ambtenaren

politiek en bestuur

Politiek en Bestuur > Actueel > Schriftelijke vragen > Vragen en antwoorden inzake het gemeentelijk personeelsbeleid (LHN)

Vragen en antwoorden inzake het gemeentelijk personeelsbeleid (LHN)

Vraag 1

Het stijgingspercentage is hoger dan de algemene salarisverhoging. Waardoor worden de stijgende personeelslasten verklaard? 

Antwoord 1

Het sociaal jaarverslag vermeldt enerzijds de kosten voor inhuur derden en anderzijds de salarislasten, waarin begrepen jaarwedden, toelagen en sociale lasten. De toename van de post inhuur derden is bij de behandeling van de technische vragen met betrekking tot de jaarrekening 2007 reeds beantwoord. De salarislasten (bovengenoemde bedragen minus de kosten voor inhuur) zoals vermeld in het sociaal jaarverslag, zijn afkomstig uit de loonboekhouding en bedragen voor 2006 € 62.330.640 en voor 2007 € 67.394.842 (in het jaarverslag wordt abusievelijk vermeld voor 2007 € 67.934.842).

• De toename van de werkelijke salarislasten bedraagt derhalve 5 miljoen euro. Deze toename laat zich als volgt verklaren:de component jaarwedden is toegenomen met ca. 3.4 miljoen euro, waarvan ten gevolge van de algemene salarisontwikkeling (t.g.v. CAO – voor 2007 ten opzichte van 2006 2,6%) 1.65 miljoen euro; door uitbreiding van de formatie met 35 fulltime   formatieplaatsen (fte’s) 1.33 miljoen en het restant tengevolge van incidentele loonstijgingen (periodieken, individuele beloningen/gratificaties), respectievelijk minder tussentijdse vacatureruimte. De formatie uitbreiding komt grotendeels (50%) voor rekening van de Brandweer en voorts door uitbreiding van de gemeentelijke taken als gevolg van de WMO bij Welzijn en uitbreiding bij Ruimte voor vergunningverlening, toezicht en handhaving.
• De toename van de post toelagen met bijna 0.8 miljoen euro (toelagen voor onregelmatige diensten, overwerk, arbeidsmarkttoeslagen ed., waarbij met name de wijziging van de Arbeidstijdenwet in dat jaar bij de Brandweer voor een aanmerkelijke toename van de kosten heeft gezorgd).
• Een hogere afdracht van sociale lasten met ca. 0.9 miljoen, ondermeer door een (beperkte) verhoging van de pensioenpremie, de wijziging van de pseudo WW-premie en de toename van de sociale lasten samenhangend met de hiervoor vermelde uitbreiding van de formatie.

Vraag 2

Het College heeft eerder aangegeven dat er maximaal is bezuinigd op personeel. Het sociaal jaarverslag laat juist een toename zien. Kan deze tegenstelling worden toegelicht? 

Antwoord 2

Zoals uit het antwoord op vraag 1 blijkt gaat het hier om een ogenschijnlijke tegenstelling. Ontwikkeling van personeelslasten is afhankelijk van verscheidene factoren. Beheersing van de personeelskosten vindt plaats door middel van een nauwgezette bewaking van de formatie. Regelmatig vinden (doorlichting)onderzoeken binnen de organisatie plaats waarbij ondermeer de formatieomvang van organisatieonderdelen wordt afgezet tegen (externe) kengetallen/benchmarks. Daarbij wordt ook gelet op een zo efficiënt mogelijke of gewijzigde inzet van personele capaciteit.

Binnen de programmabegroting stelt de gemeenteraad jaarlijks vervolgens de budgetten, inclusief de personele lasten, voor de gemeentelijke taken vast. Deze en andere maatregelen zorgen ervoor dat voor de gemeentelijke organisatie sprake is van een zo zuinig mogelijke maar wel verantwoorde inzet van middelen voor het personeel.

Vraag 3

Hoeveel personeelsleden van de gemeente houden zich bezig met de kerntaken van de gemeente?

Antwoord 3

Onderverdeling van het gemeentelijk personeelsbestand/formatie naar categorieën als in deze vraag en de vragen 4 en 5 (belast met kerntaken, ondersteunend, staf) worden bij het personeelsbeheer van onze organisatie niet gehanteerd.

Vraag 4

Hoeveel personeelsleden zijn ondersteunend?

Antwoord 4

Zie het antwoord bij vraag 3.

Toevoeging Driessen: Hoe men de vragen steeds opnieuw omzeilt....... 

Vraag 5

Hoeveel personeelsleden verrichten stafwerkzaamheden?

Antwoord 5

Zie het antwoord bij vraag 3.

Toevoeging Driessen: Hoe men de vragen steeds opnieuw omzeilt..... 

Vraag 6

In 2007 zijn er 67 bezwaarschriften met betrekking tot personele aangelegenheden ingediend. 52 bezwaarschriften zijn afgerond. Er staan nog 63 bezwaarschriften open.

Wat is de gemiddelde doorlooptijd voor het afhandelen van een bezwaarschrift van een personeelslid?

Antwoord 6

De doorlooptijd kan uiteen lopen vanwege zeer verschillende factoren( complexiteit, noodzaak voor het inwinnen van nadere informatie, horen van personen ed.).

In het jaar 2006 was de gemiddelde looptijd voor het behandelen van een bezwaarschrift 10 weken. In 2007 bedroeg de gemiddelde doorlooptijd bij de commissie 22 weken.

De reden dat de doorlooptijd langer is geworden dan voorgaande jaren is het veel grotere aanbod aan bezwaarschriften in 2007. Daarnaast was wegens ziekte de bezetting op het secretariaat van de commissie niet optimaal.

Zoals gezegd is dit de doorlooptijd bij de bezwarencommissie. Dit is exclusief de tijd die nodig is om het bezwaarschrift door te zenden aan de commissie voorzien van de onderliggende stukken en een contra-memorie. De periode tussen het tijdstip van ontvangst van het bezwaarschrift bij het bestuursorgaan en het tijdstip van ontvangst bij de commissie bedroeg in 2007 24 weken.

Nadat de bezwarencommissie haar advies heeft uitgebracht volgt besluitvorming op het bezwaar door college of gemeenteraad. Deze periode bedroeg in 2007 17 weken.    

Vraag 7

Wat gaat het College eraan doen om de achterstand in de afhandeling weg te werken?

Antwoord 7

Om de achterstand weg te werken is bij de voorbereidende afdeling P en O in de voorliggende periode extra capaciteit ingehuurd; inmiddels is een uitbreiding van de capaciteit mede ten behoeve van deze werkzaamheden gerealiseerd.

Ten behoeve van de bezwarencommissie is het secretariaat uitgebreid en is een plaatsvervangend secretaris aangesteld. In voorkomende gevallen zullen extra hoorzittingen worden gepland. De (externe) leden van de bezwarencommissie hebben zich in het verleden reeds zeer meewerkend opgesteld.

Vraag 8

Wanneer is de achterstand volledig weggewerkt?

Antwoord 8

Naar verwachting zal de achterstand in het eerste halfjaar 2009 volledig zijn weggewerkt.

Vraag 9

Is het College bereid ernaar te streven om in het vervolg bezwaarschriften binnen drie maanden af te ronden? Zo niet, waarom is dit niet haalbaar?

Antwoord 9  

De termijn waarbinnen een bestuursorgaan op een bezwaarschrift dient te beslissen is ingevolge artikel 7:10 van de Algemene Wet Bestuursrecht (AWB) zes weken na ontvangst van het bezwaarschrift. Aangezien onze gemeente een adviescommissie als bedoeld in artikel 7:13 van de AWB heeft geldt een termijn van tien weken, die met ten hoogste vier weken kan worden verlengd. De maximale beslistermijn is dus veertien weken, ongeveer de in de vraag bedoelde termijn van drie maanden.

Vanzelfsprekend streeft het college ernaar om deze wettelijke termijn in acht te nemen.

In voorkomende gevallen kan verder uitstel zich voordoen met instemming of op verzoek van de indiener van het bezwaarschrift. Verder kunnen er bijzondere omstandigheden, zoals een onverwacht grote toename van het aantal bezwaarschriften, uitval van personeel ed., uiteraard leiden tot het tijdelijk niet kunnen voldoen aan de vereiste beslistermijn. Zonodig zullen in zo’n geval aanvullende maatregelen door het college worden genomen.

Vraag 10

Van de afgehandelde bezwaarschriften (52), zijn er 12 gegrond, 24 ongegrond. Wat is er met de overige 16 bezwaarschriften gebeurd?

Antwoord 10

De overige afgehandelde bezwaarschriften zijn ingetrokken dan wel niet ontvankelijk verklaard.

Toevoeging Driessen: Als je alles niet ontvankelijk verklaart ben je snel klaar en kan je de focus richten op een al dan niet verre (plezier)reis ten last van de burger! 

Vraag 11

De afdeling welzijn kent een structureel hoog ziekteverzuimcijfer, evenals de griffie. Kan dit worden gerelateerd aan de hoge werkdruk?

Zo niet, wat is dan wel de oorzaak en wat is er aan gedaan om het verzuim tegen te gaan?

Antwoord 11

In de verslagperiode heeft geen gericht onderzoek naar de werkdruk bij genoemde afdelingen heeft plaatsgevonden.

Ten aanzien van het hoge ziekteverzuim bij genoemde afdelingen kan nog het volgende worden opgemerkt: Bij de griffie was in genoemde periode sprake van langdurig ziekteverzuim; bij kleine afdelingen zoals de griffie doet zich het verschijnsel voor dat een enkel langdurig ziekteverzuimgeval bij de ziekteverzuimcijfers direct al erg grote uitslagen te zien geeft. Inmiddels vertoont het ziekteverzuim bij de griffie een normaal beeld.

Bij de hoofdafdeling welzijn is eveneens sprake geweest van een aantal gevallen van langdurige ziekte.

In 2007 en 2008 is er bij de hoofdafdeling onder leiding van de directeur en met behulp van externe deskundigheid een plan van aanpak opgesteld en uitgevoerd om het ziekteverzuim terug te dringen. Deze aanpak, in het kader van het concernbrede project ‘Gezond Werken Werkt Beter’, gericht op het terugdringen van het ziekteverzuim, leidt reeds tot concrete resultaten.

Op dit moment wordt een medewerkers onderzoek binnen de gehele organisatie uitgevoerd. Hierbij wordt mede aandacht besteed aan werkdruk. Indien de uitkomsten van dit onderzoek hier aanleiding toe geven, zullen maatregelen worden genomen. 

Vastgesteld in de vergadering van 10 februari 2009            

de secretaris,                           de burgemeester,

(drs. J. Dijkstra)                        (drs. J.B. Waaijer)

Sander Driessen:

Dit is nu een voorbeeld van het geven van een "antwoord" waar niemand wat aan heeft! Hierdoor ontstaan ongewenste situaties waarbij burgers zich gemangeld voelen in de ambtelijke molen en (dus) dienovereenkomstig boos/bozer gaan reageren. 

Iran - Islam met een machinegeweer

Een imam, een gebed en een machinegeweer 

Voor de Iraanse revolutie wist de meerderheid van de Iraniërs niet wat het vrijdag-gebed is. Het is een soort zondagsdienst. Waarschijnlijk werd het ten tijde van sjah op een zeer beperkte schaal in sommige moskeeën gehouden. Na de revolutie benoemde imam Khomeini voor alle Iraanse steden vrijdagimams. Teheran kent er vier. De universiteit van Teheran werd aangewezen als de plaats waar het vrij-daggebed.

Preek
Naast het verrichten van het gewone gebed houdt de imam een preek in twee de-len terwijl hij met een van zijn handen een wapen (een kalashjnikov of een ander soort machinegeweer) vasthoudt. Ja, dat was ook voor ons een vreemde gewaar-wording: een imam, een machinegeweer en gebed. Ik vermoed dat in Saoedi-Arabië de imam een zwaard heeft. Kunt u zich een geestelijk persoon voorstellen die met een wapen in zijn hand staat te preken en bidden? Het is nauwelijks voor-stelbaar. Dit is een duidelijk voorbeeld van een gewelddadige verschijning van de islam. In het begin gingen veel mensen naar het vrijdaggebed. Zelfs marxisten ging naar dat gebed. Waarom toch? Omdat imam Khomeini het vrijdaggebed als een religieus (godverheerlijkende, biddende) en politieke daad definieerde. Uiteinde-lijk is het vooral een politieke daad.

Druk
Na een korte tijd werd het vrijdaggebed niet meer druk bezocht. Op het vrijdagge-bed kwamen alleen de aanhangers van de gevestigde orde af en dat waren er niet veel. Daarom brengen ze regelmatig soldaten en officieren (niet in uniform) naar het vrijdaggebed van Teheran als ze op de wereld indruk willen maken. Afgelopen vrijdag was het anders. Er gingen weer allerlei soorten mensen naar het vrijdag-gebed vanwege het politieke aspect ervan. Uiteindelijk werd het een massale ma-nifestatie tegen het regime. De vrijdagimam, Rafsanjani (de tweede man van het regime), heeft openlijk het regime bekritiseerd. Volgens Rafsanjani verkeert dit re-gime in een ongekende crisis en dit wordt veroorzaakt door de manier waarop de-ze regering met de burgers omgaat. Tevens maakte hij zijn ongenoegen kenbaar over het gewelddadige optreden van veiligheidsdiensten tegen de burgers. Raf-sanjani kwam tot de conclusie dat het islamitische regiem zijn legitimiteit zou ver-liezen wanneer de burgers geen vertrouwen meer zouden hebben in de staatsor-ganen.

Gevaar
Iran is een islamitische republiek. Rafsanjani constateerde dat het republikeinse aspect van het regime in gevaar is. En dit zal het voortbestaan van het regime in gevaar brengen. Een juiste constatering. Rafsanjani is aan de late kant met zijn constatering. Hij heeft afgelopen dertig jaar meegeholpen aan het tot stand bren-gen van een regime dat zeker niet een vrije republiek is. Nu hij zelf in gevaar komt te verkeren prijst hij de idee van republiek. Toch werd Rafsanjani meteen van res-pons voorzien door een andere ayatollah. Ayatollah Yazdi is een van de steunpila-ren van het huidige regime. Yazdi zei dat Rafsanjani door zijn uitspraken alleen de tegenstanders van het regime heeft geholpen.

Allah
Daarnaast maakt Rafsanjani een politiek theologische fout, aldus Yazdi. Wat is de cruciale fout van Rafsanjani? Het islamitische regime is in de eerste plaats een is-lamitische staat. Niet de wil van het volk (via de periodieke verkiezingen) maar de tevredenheid van Allah vormt de legitimatie van de islamitische staat, aldus Yazdi. Hoe weten wij of Allah tevreden is? Het antwoord is buitengewoon eenvoudig: als je de wetten van Allah uitvoert, dan is Allah erg tevreden. Theologisch gezien heeft Yazdi gelijk. Omdat het voortbestaan en behoud van de islamitische staat preva-leert boven de wil van het volk. Een vrije republiek kan nooit zuiver islamitisch zijn. Omgekeerd kan ook een echte republiek niet tegelijkertijd een islamitische staat zijn. Maar de Iraanse bevolking heeft al kenbaar gemaakt dat ze niet onder de zui-vere politieke vorm van de islam willen leven. Zij willen een republiek, een vrije republiek. Daarvoor verliezen ze al hun kinderen. Deze revolutie is een republikein-se revolutie die uiteraard indruist tegen de wetten van sharia. Zo gingen velen, man en vrouw naast elkaar, op de straten rond de universiteit van Teheran het ge-bed verrichten. Dit was ook volgens vele ayatollahs in strijd met de wil van Allah. Man en vrouw mogen niet naast elkaar bidden. Ze moeten overal van elkaar wor-den gescheiden. Dus ook bij het gebed. Wat wil nou de bevolking? Willen ze ook de islam protestantiseren?  De gebeurtenissen in Iran zijn magnifiek, nee ongelo-felijk.

Sander Driessen: 

Velen in ons (vader)land leven mee met de moedige mensen in Perzie. Ik gebruik deze naam omdat Perzie staat voor democratie en een hoog ontwikkeld volk. Iran ken ik dus niet (meer) en wil dat ook graag zo houden.

Afshin Ellian heeft de moed om precies te beschrijven wat er in zijn (oude) vader-land gebeurt en hij doet dat in een schitterende stijl. Ik bewonder zijn dapperheid, zeker als je weet hoeveel gevaar hij loopt.

“Hilversum” en “Den Haag” moeten hem niet, omdat zij niet tegen hem op kunnen en omdat zij liever hun eeuwige winterslaap willen voortzetten. Daarbij willen zij graag dat de burgers HUN visie op de werkelijkheid (een FOUTE visie!) klakke-loos overnemen! Dat is de waarheid – meer niet!