Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Sandra's Blog

Description




«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

woorden

Er zijn van die woorden, waarbij je aan de klank van het woord meteen de betekenis hoort.

Zo had ik het al eerder over gezellig, dat woord klinkt ook meteen al gezellig, net als knus...

 

En nog zo'n geweldig woord: mijmeren. Wanneer je ergens leest: "Suzan zat mijmerend in haar stoel..." ..... dan heb je daar toch meteen een beeld bij??

 

Vriendelijk... kun je dat woord zeggen terwijl je boos kijkt?? Bijna niet, toch?

 

En als iemand minnetjes glimlacht, krijg jij dan een beeld voor ogen van iemand met meer dan een dun streepje op de plek waar zijn of haar mond behoort te  zitten??

 

Dartel.. zelfs als je het woord nooit eerder gehoord zou hebben denk je niet aan een oud verschrompeld (ook zo'n woord) vrouwtje dat moeizaam vooruit strompelt (ja, wéér één, strompelen ), maar eerder aan jonge dieren in de wei, of een verliefd stelletje dat samen op het strand giebelend tikkertje aan het doen is.

 

Of wat dacht je van venijnig? Dat klinkt al als een tik in je gezicht, kun je nagaan hoe een venijnige tik écht voelt?!!

 

En heb je wel eens iemand in slaap zien dommelen?? Een beter woord bestaat hier echt niet voor!

 

Maar ook hele simpele woorden als streep en bol.. als je die woorden hardop uitspreekt, neemt zelfs je mond de vorm aan van hetgeen ze betekenen!

 

Ik zal wel een beetje raar zijn... maar....

 

..ben ik nu de enige die dit zo sterk heeft? Heb ik zo'n levendige fantasie, dat ik bij een enkel woord al een beeld voor ogen kan krijgen?

...dat één woord zo duidelijk een sfeer kan scheppen of juist kan verbreken?


Misschien vind ik het daarom wel zo fijn om te lezen, ik kan dan ook echt verdrinken in een boek.

Heerlijk vind ik het, als een schrijver veelvuldig dit soort woorden in een tekst gebruikt, dat maakt een anders misschien droge lap tekst veel smeuïger...

 

Ach, dan ben ik misschien maar een beetje raar, maar wanneer ik me met zo'n boek fijn op de bank kan nestelen, ben ik een heel tevreden mens.....

 

 

 

 

 

 .............. en toen vond ik dit heerlijke artikel:

 

 

Krapoeren, fratzelen en ander gezwadder

Taal is een wonderlijk iets. Het is voortdurend aan allerlei veranderingen onderhevig en voor je het weet is een woord, dat je altijd zonder er bij na te denken bezigde, hopeloos verouderd. Ik ben nogal van het 'oude stempel' en hou erg van woorden als 'larderen', 'laakbaar' en uitdrukkingen als 'zijn hand op de mijne' en 'welk een genot'.
Al schrijvend aan mijn roman, gooi ik af en toe de spellingscontrôle over de zojuist getypte pagina's en bevind mij dan onmiddellijk midden in een conflict. Mijn computer beticht mij van ouderwets taalgebruik of, soms ook wel, Vlaams taalgebruik en dan weer van populair taalgebruik. Ik druk steevast op de toets 'negeren'. Ja, kom nou zeg!

Een ander leuk aspect van taal is, dat je woorden kunt bedenken die niet bestaan, maar die toch iets uitdrukken. 'Zit niet zo te fratzelen!' 'Ik ben echt helemaal van de krapoere!' 'Mán, wat ben je weer aan het luimelen!' 'God, wat ben je toch altijd storrig!'
Nou ja, en nog meer van dit soort gezwadder.

Ik heb een zwager die meester is in het verzinnen van dit soort woorden. Hij verzint ze ter plekke en verdomd, je begrijpt precies wat hij bedoelt! Zelf kijkt hij erbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hij lijkt oprecht verbaast als je zegt dat het woord niet bestaat.
Als je een woord of uitdrukking maar vaak genoeg gebruikt, heeft het een kans van overleven en overgeleverd te worden. Iedereen kent de uitdrukkingen van Koot en Bie en vrijwel dagelijks word ik herinnerd aan KlukKluk uit de serie Pipo van vroeger, omdat weer iemand in de media zegt dat iets 'toch van de gekke' is.

Schrijvers zijn natuurlijk bij uitstek degenen die kunnen en mogen spelen met taal en dat ook doen.
Een heerlijk voorbeeld is Heeresma, die mij het woord 'jeitserig' leerde. Het was meen ik in een verhaal waarin een vrouw kippeneieren tussen haar benen warmhoudt om ze uit te laten komen. Ze werd daar wel een beetje jeitserig van. Het hangt aan tegen 'geil', maar het is het niet en dat is het mooie van dat woord. Het hangt tussen opgewonden en geil in en door de klank van het woord begrijp je meteen wat er mee wordt bedoeld.
Fantasy-schrijvers kunnen er ook wat van. Harry Potter, waarvan ik nu alle delen heb voorgelezen aan mijn zoon, barst van de verzonnen woorden en die zijn prachtig vertaald. Een woord als 'verschijnselen' ( je van de ene naar de andere ruimte kunnen begeven in een split second) vind ik zó mooi!

In families ontstaan ook vaak woorden of uitdrukkingen die elders niet gekend en gebezigd worden. In de onze zijn er een paar die vrijwel iedereen kent:

'Alleboel bedorven en ik hoef ook geen yoghurt meer!' - als iemand zich onheus bejegend voelt
'Raffelen' - in jezelf zitten kletsen terwijl je naar een bewegend voorwerp staart
'Hildebrandje kán niet meer! Húps!' - wanneer je doodmoe bent
'Ga es een stoel om!' - ga eens opzij!
'Al heb je het ook gedaan, dan krijg je nóg de schuld - onterecht de schuld van iets krijgen
'Stikcake' - gortdroge cake

En zo kan ik nog wel even door proegelen maar het is zolangzamerhand tijd om weer eens de pen te kruinen en het hoofd in de bocht te zetten want de dag is maar zo naar de zwalewietsen!

Aanvullingen uit uw eigen ervaringen zijn van harte welkom!


bron:  http://www.volkskrantblog.nl/blog.php?id=3368&datum=20080418

 


Posted: 19:48, 2/7/2008
Comments (1) | Add Comment | Link

iets om over na te denken


Op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen de namen van alle
klasgenoten op een papier te schrijven en naast de naam enige ruimte te
laten. Daarna zei ze tegen deze leerlingen dat ze het beste wat ze over deze
klasgenoten zouden kunnen vertellen achter de naam moesten schrijven en dat
ze achter iedere naam iets moesten schrijven.
De opdracht duurde het gehele lesuur. En aan het einde van de les moest de
opdracht ingeleverd worden bij de lerares.



In het weekeinde nam de lerares van iedere leerling een blad en schreef per
leerling al deze positieve en opbouwende opmerkingen op zijn of haar blad.
Op maandag gaf ze tijdens haar les aan deze klas aan alle leerlingen hun
lijst. Na slechts korte tijd begon iedereen te lezen en te lachen. 'Is dat
echt zo?', kon je horen fluisteren, 'Ik wist niet dat ik voor iemand anders
waarde had!' en 'Ik wist niet dat anderen mij zo leuk vinden', waren de
over het algemeen gehoorde commentaren.



Na enige tijd werd er over deze lijsten niet meer gesproken. Ook wist de
leerkracht niet of de leerlingen onderling of met hun ouders hierover
gesproken hadden, maar dat was ook niet het belangrijkste. Die oefening had
zijn effect gehad. De leerlingen waren gelukkig met zichzelf en met de anderen.



Enkele jaren later was een van haar leerlingen omgekomen in een
oorlogsgebied en de lerares werd uitgenodigd voor de begrafenis en ze ging.
De kerk was overvol met vele vrienden. Een voor een gingen de mensen die van
hem gehouden hadden of hem gekend hadden bij zijn graf voorbij en bewezen
hem zijn laatste eer.



De lerares ging als een van de laatste naar zijn graf en bad voor hem.
Nadat zij daarmee klaar was vroeg een collega soldaat van Mark aan haar: 'Bent u
Marks wiskunde lerares?' Zij knikte bedroeft en zei zachtjes; 'ja'. Toen zei hij; 'Mark heeft zeer vaak over u gesproken'.



Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren en de meeste van Marks
vroegere klasgenoten, ook aanwezig, waren bij elkaar gaan zitten. Marks
ouders waren blij haar te zien en spraken haar aan. 'We willen u iets laten
zien', zei Marks vader en haalde een portefeuille uit zijn broek. 'Dit
vonden we toen we door Marks spullen gingen kijken nadat hij gesneuveld was
en we dachten dat u het zou herkennen'.



Uit de portefeuille trok hij een sterk verouderd, veelgebruikt, bij elkaar
geplakt blad, welke duidelijk zichtbaar vaak opengevouwen en weer
dichtgevouwen was. De lerares wist zonder verder te kijken dat dit het blad
was waarop alle goede, opbeurende en positieve dingen stonden die zijn
medeklasgenoten opgeschreven hadden en zij bijeen geschreven had.'Wij willen
u hiervoor zeer bedanken, dat u dit gedaan heeft', zei Marks moeder.
'Zoals u kunt zien heeft Mark dit enorm gewaardeerd.'



Hierna verzamelden alle voormalige leerlingen rondom de lerares.
Charlie lachte een beetje en bekende: 'Ik heb mijn lijst ook nog. Deze ligt
in de bovenste lade van mijn bureau'.
Heleen, de vrouw van Joost, zei: ' Joost heeft me gevraagd of ik uw lijst
in ons trouwalbum wilde plakken'.
Ik heb mijn lijst ook nog zei Marylin. 'Ik heb hem in mijn dagboek
geplakt'.
Toen deed Vicky, een van de andere leerlingen, haar handtas open en haalde
haar agenda hieruit en toonde haar lijst aan de anderen. Helemaal bijeen
geplakt en duidelijk veel gebruikt. 'Ik neem hem overal mee naar toe' zei
Vicky en voegde er aan toe 'Volgens mij heeft iedereen die lijst nog, en
onder handbereik'.
De lerares was totaal ontroerd, zo dat ze begon te huilen en moest gaan
zitten. Ze huilde om Mark en al deze vrienden die hij nooit meer zou zien.



In het samenzijn met onze medemensen vergeten wij vaak, dat ieder leven
eens eindigt en dat we niet weten wanneer dit zal zijn. Daarom is het zo
belangrijk dat we de mensen die we liefhebben, die ons dierbaar zijn,
zeggen dat ze speciaal, bijzonder en belangrijk zijn. Zeg het ze voordat het te
laat is.
Je kunt het op verschillende manieren doen, bijvoorbeeld door deze
boodschap naar hen te sturen. Doe je dit niet dan heb je weer een geweldige
mogelijkheid laten gaan om iets moois en goeds te doen voor deze mensen.



Als je deze brief ontvangt dan is het daarom, omdat de afzender om je geeft
en aan je gedacht heeft. Het betekent dus dat er tenminste één persoon is
voor wie je iets betekent.
Wanneer je te druk bent of het te druk hebt om een paar minuten op te
offeren om iemand dit bericht te sturen dan is dit mogelijk en hopelijk de
eerste keer, dat je niets gedaan hebt om een ander te bemoedigen.



Denk hierom:
Wat je oogst is wat je zaait.



De invloed die je in het leven van een ander hebt komt terug in je eigen
leven. Deze dag zou een gezegende dag moeten zijn en ten minste even
bijzonder als dat jij dat bent.
Voel je vrij om deze bemoedigende brief aan iemand door te sturen.

Posted: 08:46, 21/6/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

sigaretten-momentje

Het wordt weer tijd voor een blogje, al heb ik nog even geen idee waar die over moet gaan.

Ik begin maar gewoon ergens en met een beetje mazzel staat er, als ik ermee klaar ben, ook nog iets zinnigs op papier... of ja, op het scherm in dit geval.

Dit is trouwens typisch zo'n sigaretten-moment.

Dat je zit te denken en dat gaat nou eenmaal vaak beter met een sigaretje erbij.

Onzin natuurlijk, als je er over nadenkt, maar als roker voelt dat wel zo.

En nu rook ik sinds een jaar niet meer, vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was heb ik geen sigaret meer aangeraakt, maar toch heb ik nog regelmatig een sigarettenmoment.

Waar ik dan overigens niets mee doe, verstandig als ik ben ......

 

Terug naar het sigaretten-moment, alhoewel dat inmiddels alweer voorbij is.

Er zijn meer van die momenten dat de behoefte aan een peukie zijn kop opsteekt, zoals vlak na het eten, voor de tafel afgeruimd gaat worden en je nog even aan tafel blijft zitten...

Of als je 's avonds in het donker nog achter het stuur zit, op weg naar huis,

vlak voor je naar bed gaat, tja soms mis ik dat sigaretje wel degelijk hoor!

 

Toch ben ik blij dat ik gestopt ben, hoe cliché dat dat ook mag klinken....

De tijd die je wint door niet te roken alleen al, dat is werkelijk onvoorstelbaar... 

En natuurlijk  nog tig andere voordelen, die iedereen inmiddels wel kent en  die ik dan ook niet zal gaan opratelen.


Wel vraag ik mezelf wel eens af hoe ik zal reageren als Roene straks een jaar of 16 is en hij vertelt dat hij rookt.

Kwaad worden lijkt me niet de juiste manier, per slot van rekening, ik heb het zelf ook  gedaan...

Zeggen dat het vies is en ongezond? Tja, dat ongezonde is alom bekend, en dat vieze? Dat geloof je toch niet, je vindt het (hoe vreemd het ook is) echt lekker!!

 

Misschien hoef ik daar helemaal niet over na te denken, wellicht is het tegen die tijd overal verboden om te roken, of zijn sigaretten zó duur geworden dat het niet te betalen is...

 

Maar ach, dat is allemaal koffiedik kijken. Niemand kan daadwerkelijk in de toekomst kijken.

Al is het wel leuk om gewoon eens te mijmeren over hoe het later allemaal zou zijn.

En ook dát is weer typisch zo'n sigarettenmomentje....

 


Posted: 19:36, 5/6/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Taal

Op school vond ik nederlands altijd het leukste vak wat ik had, niet in de laatste plaats omdat ik er vrij goed in was.

Spelling, interpunctie, ontleden, tekst verklaren en opstellen schrijven, ik vond het allemaal geweldig, en was zelfs zo fanatiek dat ik vooruit werkte.

Een cijfer lager dan een 8 vond ik echt NIET leuk, maar gelukkig gebeurde dat vrijwel nooit.

Nu begrijp ik best dat niet iedereen deze tic met mij deelt, dat kan ook niemand kwalijk genomen worden.

Dat mensen dyslectisch zijn, is voor die mensen vervelend, lijkt mij, maar ook dit kan hen niet worden aangerekend.

Waar ik me wél aan kan ergeren (niet irriteren, dat is niet correct nederlands ;-) ), is het feit dat het lijkt of men er de moeite niet meer voor wil nemen fatsoenlijk nederlands te schrijven.

Ik zal niet zeggen dat ik foutloos schrijf, maar ik doe er zeker wel mijn best voor!

Natuurlijk maak ik me ook schuldig aan het gebruik van sms-taal, maar ik wéét wel hoe ik woorden voluit moet schrijven.

Ik weet dat ik het heb over 'mijn paard' en niet over 'me paardjuh' . Ik kan me hier echt gruwelijk aan storen,  zoiets wéét je toch gewoon!?

Dat iemand fouten maakt met d/dt, daar kan ik me nog wel IETS bij voorstellen, maar ook maar tot zover.

Als je doodleuk 'ik wordt' opschrijft, dan heb je er toch ook niet over nagedacht?

Misschien vind (zonder  -t) je me nu een zeikerd, maar goed, je moet je maar ergens druk over kunnen maken....

 

Overigens wil ik met deze blog niet zeggen dat ikzelf wél zonder fouten typ/schrijf hoor!

Ook moet ik toegeven dat met de nieuwe spelling (hoe vaak wordt die vernieuwd??) het er allemaal niet duidelijker op wordt.

Want of het nu pannenkoek of pannekoek is en vooral, waaróm dat zo is? Daar ben ik dan ook de weg even kwijt. Maar er is altijd nog een spellingscontrole of www.vandale.nl .

En dat kan iedereen toch wel vaudloos typen??

 

 

 

De top ...  van verkeerd geschreven woorden: (wordt aangevuld!!!)

*verrassing (ja mensen, dat is met dubbel R!!!)

*sowieso

*

 

 

 


Posted: 07:57, 13/5/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

"vroeger"

Als je een jaar of 15 bent, en je hoort je ouders, opa en oma, leraren etc. praten, krijg je het idee, dat vroeger alles beter was.

Minder geweld, leukere televisie, mensen waren aardiger tegen elkaar, het onderwijs was strenger, maar beter, kortom: de goede oude tijd...

 

Maar je wordt zelf natuurlijk ook (iets) ouder en op een gegeven moment heb je het tijdens een borrelavondje met wat vrienden over een bepaalde tv serie waar je graag naar keek toen je kleiner was.

Een van je vrienden valt je bij en herinnert je eraan dat er ook speelgoed was dat bij die serie hoorde.

Weer een andere vriend roept: O ja, dat klopt, die had ik vroeger ook! En weet je nog, dat we dat buiten altijd naspeelden!

Waarop weer een andere zucht: Ja, toen kón je ook nog met een gerust hart buiten spelen!

En voor je het weet ben je in een gesprek verzeild over hoe goed het vroeger was:

Minder geweld, leukere televisie, mensen waren aardiger tegen elkaar, het onderwijs was strenger, maar beter, kortom: de goede oude tijd...

 

En eerlijk is eerlijk:

*Er was ook veel minder geweld, ik heb in die tijd in ieder geval nooit gehoord dat er zo veel mensen in elkaar werden geslagen ofwerden neergeschoten, nu is het iedere dag wel raak (excusez moi voor de zinspeling)

 

*ik vind de tekenfilms van vroeger (vrouwtje Theelepel, Candy, Nils Holgerson, inspector Gadget etc.) ook véél leuker als degene die nu op tv zijn (een uitzondering als Johnny Bravo daargelaten, maar die is nu ook al niet meer te zien).

 

*de jeugdseries van toen vind ik nog stééds leuk om te zien, en ik ben dan ook erg blij dat deze op dvd te krijgen zijn!

 

*Ik vind ook dat het schoolsysteem van vroeger (MAVO/HAVO/VWO) stukken duidelijker was als nu.

 

..en ik moet met schaamte toegeven dat ik het ontzettend leuk vind om via internet e.d. mee te praten over de leuke, mooie dingen uit je jeugd en dan het zgn. "Oja, dat was er óók nog!"-gevoel te krijgen!

 

 

 


Posted: 10:26, 28/4/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

het leed dat prikken heet....

...zucht....

Ik zie er tegen op....

Ik weet dat het moet,  dat het beter is om gewoon te gaan, maar ik zie er tegen op.

Nog 2 en een half uur, en dan gaat het gebeuren.

Voor de 3e keer nu.

De eerste keer zag ik er ook al zo tegenop, toen ging Sander mee.

Het was zo gebeurd en ook achteraf waren er weinig klachten.

De tweede keer was Sander er niet bij en dacht ik dat ik er wel op voorbereid was, maar weer vond ik het vreselijk. Helemaal  toen er wel degelijk een paar dagen narigheid achteraan kwamen.

 

Vandaag dus voor de derde keer.....

Straks neem ik Roene mee in de kinderwagen en hoef ik maar een heel klein stukje te lopen naar het consultatiebureau.

Daar kleed ik Roene uit en gaan we hem wegen, opmeten en krijgt hij even een controle.

En dan komt het... Roene krijgt prikken.

Zelf heeft hij er de vorige keren weinig moeite mee gehad, even huilen op het moment van de prik, volgens mij meer van de schrik als wat anders, want een halve minuut later was er geen verdriet meer.

Na de 2e x prikken is hij wel een paar dagen minder goed eraan geweest, dat wel, maar zols gezegd heeft hij weinig problemen met het prikken zelf...

 

Mama daarentegen... Daar zit je dan, je baby, je kleine man, je lieve kindje op schoot en je wéét dat er binnen enkele ogenblikken 2 naalden in zijn beentjes worden gestoken, en dat dat pijn doet!

En als er iets is wat je koste wat kost wil voorkomen, is dat je kind pijn heeft!

En tóch laat je het gebeuren, omdat je weet dat het beter is voor de gezondheid van je kind.

Maar wat is dat een vreselijk gevoel zeg!

 

Zo moest Roene een aantal weken terug naar het ziekenhuis voor een onderzoekje, en moest er ook bloed geprikt worden.

Nu is het niet zo dat ik er niet tegen kan als Roene een prikje krijgt, maar ik vind het gewoon niet leuk om te zien.

Het bloedprikken bij kleine kinderen gebeurt in een apart kamertje, lekker rustig.

Nu kwam "de bloedprikster" ons halen, met de mededeling dat er maar één ouder mee mocht omdat het anders te krap zou worden in dat kamertje.

Sander offerde zich op, omdat hij weet dat ik het niet leuk vind om te zien hoe ze een naald in Roene prikken, en ik moest dus in de wachtruimte blijven zitten.

Nu werd besloten (vanwege de warmte?) de deur van dat kamertje niet te sluiten, en binnen enkele seconden hoorde ik Roene dan ook huilen.

Maar in plaats van dat dat snel weer stopte, hield het gehuil aan. Ik hoorde hem huilen en kon er niet heen.. het gehuil bleef aanhouden en werd steeds harder, en ik vond het zó vreselijk dat binnen no time mij de tranen in de ogen stonden.

Een heel vriendelijke verpleger bood mij een zakdoek en een glaasje water aan en ja, toen gingen de sluizen open bij mij.....

 

Achteraf hoorde ik van Sander dat het buisje bloed gevallen was en dat er opnieuw geprikt had moeten worden. Bij die ukkies prikken ze in de vinger en wordt het bloed eruit 'geknepen' en het duurt dus even voor zo'n buisje vol is. 

Op dat moment besloot ik dat ik in het vervolg overal bij wil zijn als er iets met mijn kind gedaan wordt!

Sowieso merk ik aan mezelf dat ik ontzettend fel ben als het op Roene aan komt, ik sta echt versteld van mezelf hoe ik kan reageren!

 

Maar goed, vanmiddag krijgt Roene dus voor de derde keer zijn prikjes.

En ik sta er met mijn neus bóven op!

 

 

UPDATE: Roene heeft zich enórm stoer gedragen, enkele tellen na het prikje zat hij alweer te lachen. Ook achteraf heeft hij nérgens last van gehad!

 


Posted: 07:02, 24/4/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Gezelligheid.

"Gezellig".

Het woord zélf klinkt al gezellig. Het is zo'n woord waarvan de klank al de betekenis aangeeft, al is die natuurlijk niet voor iedereen hetzelfde.

Voor de één is gezelligheid de kroeg in met een stel vrienden, voor de ander is het een bingo-avondje.

Wat gezelligheid voor mij is?

Dat varieert nogal, ik kan het enórm gezellig maken in mijn eentje, met een lekker cd'tje op, een pot thee en een pak biscuitjes erbij en dan heerlijk op de bank met een goed boek.

 

Ook vind ik het heel gezellig om met Sander en Roene 's morgens op bed te genieten van Roenes gebabbel, of lekker een stuk met ze te  wandelen, honden mee en we zien wel waar we heen gaan.

 

Of (heel cliché) als het buiten koud is, lekker met een kop hete chocolademelk voor de verwarming (bij gebrek aan een open haard) op een fleecedeken (bij gebrek aan een berenvel).....

 

Lekker met vrienden of familie een spelletje doen, en dan de slappe lach krijgen omdat niemand de spelregels precies kent en iedereen maar wat doet.

 

Met iemand tijdens een dagje winkelen een caféetje inlopen voor iets te drinken en  (ook al wéét je dat je het eigenlijk moet laten) een gebakje.

 

Het gevoel dat je krijgt als je voor de eerste keer in het jaar zonder jas naar buiten kan omdat het zo'n lekker weer is.

 

Het vrijdagmiddag gevoel op je werk, als iedereen uitkijkt naar het weekend en daar vrolijk van wordt.

 

Hmm ik hoef dit maar ná te lezen en ik krijg er al een gezellig gevoel van!

 

 


Posted: 10:05, 21/4/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

100 op de schaal van lief - van Dolf jansen

100 op de schaal van lief - Dolf Jansen

Jouw kleine handje grijpt
mijn grote vinger vast
mooi toch dat mijn vinger
zo in jouw handje past

ik vraag je 'gaan we lachen?'
je antwoordt met een lach
en als jij zo antwoordt op mijn vraag
heb ik een goeie dag

ik weet dat gletsjers smelten
van ozon en van gif
ik ken de laatste panda
en ik heb gehoord van hiv

ik zie de wereld draaien
ík draag niet voor niets een bril
maar als jouw lach zich daarin spiegelt
dan staat de wereld even stil

want jij bent 100
jij bent 100
jij bent 100
jij bent 100 op de schaal van lief

jouw kleine scherpe nageltje
krabt krasjes in mijn arm
en als ik jouw stevig vasthoud
hebben wij het samen warm

ik geef een fles, ik vraag een boer
jij schudt bedachtzaam nee
en als je heel soms huilen moet
dan huil ik stiekem mee

ik weet van pijn en onrecht
door politiek geweld
ik zie ongelijkheid wereldwijd
en ik ken de macht van geld

ik heb geen geld, ik heb een vriendin
dat is niet bedoeld als klacht
want ik ben rijkste van allemaal
wanneer jij naar me lacht

jij bent 100
jij bent 100
jij bent 100
jij bent 100 op de schaal van lief

Posted: 10:18, 18/4/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

waarom wachten?

Laatst kreeg ik op mijn Hyves van iemand het volgende berichtje:

Tjee,..... jou leventje is in 1 jaar wel erg veranderd he....

 

Inderdaad, dat klopt wel... ik leerde Sander 9 oktober 2006 kennen, en kijk waar we nu staan....

En dat terwijl ik altijd riep dat ik nooit zou trouwen, en kinderen? Nee joh, ik wist af en toe al niet waar ik mijn hond en kat moest laten als ik een weekendje weg wilde.

Ik ben ontzettend tevreden over hoe mijn leven er nu uitziet, en sta nog steeds voor 100 % achter de keuzes die ik gemaakt heb.

 

En tóch blijven er mensen die het nodig vinden om dat in twijfel te trekken...

Die menen dat het nooit goed kan gaan, zo snel trouwen en een kindje krijgen. Laat staan om binnen een week na de eerste kennismaking bij iemand in te trekken!

Tja, wat is dat toch, jaloezie, of iets anders?

Waar komt toch dat idee vandaan dat een huwelijk pas goed kan gaan als je elkaar al járen kent?

En dat samenwonen niet verstandig is, voordat je eerst jaren heen en weer bent gerend met je weekendtas en je tandenborstel?

Natuurlijk heb ik ook eerdere relaties gehad, en ook heb ik al eerder samengewoond.

Tijdens dat samenwonen kwam ik erachter dat dat niet werkte, ik en die persoon in één huis...

En dat is toch waar je uiteindelijk voor gaat, toch? Goed, binnen een paar maanden was dan ook de kogel door de kerk en zijn we ieder onze eigen weg gegaan.... maar daar waren dus een paar maanden samenwonen aan vooraf gegaan én een hele tijd een relatie, waarbij we dus niet in één huis woonden.

Achteraf gezien zou je dus kunnen zeggen, dat dat zonde is geweest van de tijd en moeite die we daarin gestoken hebben.

 

Met Sander ben ik dus inderdaad binnen een week gaan samenwonen, met in ons achterhoofd de gedachte dat, mocht het niet werken, we daar dan snel genoeg achter zouden komen.

 

Zo heb ik een vriendin die al 7 jaar een relatie had voor ze ging samenwonen met haar vriend.

De relatie was echt wel goed, natuurlijk wel eens strubbelingen, maar niets noemenswaardigs.

Dus zij en haar vriend gingen samenwonen. 3 maanden later zijn zij met de grootste herrie uit elkaar gegaan, en zien elkaar nu nooit meer.

 

En dan kijk ik naar mijn  ouders. Die zijn 3 maanden nadat ze elkaar leerden kennen getrouwd (en dan dacht je dat WIJ snel waren ;-) ), en zijn  dat inmiddels al 30 jaar. En gelukkig!

Dus het kán wel degelijk!

Sterker nog, misschien heeft het feit dat wij zo snel samenwoonden, onze relatie JUIST wel goed gedaan in het begin..

Als je dan een keer woorden hebt, dan kun je niet boos je tandenborstel pakken, en de deur (definitief?) achter je dichtsmijten... je woont in één huis, en zult dus wel moeten praten.

 

Kortom, ben je verliefd en is het wederzijds? Pak je spullen, en trek bij elkaar in!


Posted: 11:37, 17/4/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

de eerste keer...

...dat ik hier een blog neerzet welteverstaan.

De grote vraag is natuurlijk, houd ik het vol? Stoppen met roken lukte me nooit, dat hield ik niet vol, tot ik in verwachting was van Roene. Naar de sportschool gaan, hield ik óók nooit vol, daar ben ik onlangs ook weer mee begonnen. Ook daarbij is de vraag hoe lang ik dat vol ga houden. En dan natuurlijk het "bloggen".

Zolang het op het werk niet al te druk is, denk ik wel dat ik met enige regelmaat hier iets neer zal zetten, je moet de baas zijn tijd toch enigszins productief besteden, ja toch?

Als ik naar mijn nichtje Linda kijk, schijnt het nog niet makkelijk te zijn om je blogs bij te houden, ze had zich voorgenomen IEDERE DAG iets te schrijven. Haar laatste blog is inmiddels al van weken terug, en mijn smeekbedes om alstjeblieft nog eens een nieuwe te schrijven, worden maar niet verhoord. Vanzelfsprekend krijgt Linda de link naar mijn blog pas wanneer het hier al flink vol staat met wat ik toch allemaal meemaak in mijn leven.

Over mijn leven gesproken, voor diegenen die mij  niet kennen: Ik ben Sandra, 29 jaar (geboren 10 november 1978), getrouwd op 10 augustus 2007 met Sander en 14 december 2007 mama geworden van een prachig jongetje, met de naam Roene. En inderdaad, de oplettende lezer heeft al een snelle rekensom gemaakt, ik was inderdaad ongeveer 5 maanden zwanger toen we trouwden, en néé, dat was NIET de reden dat we gingen trouwen. De trouwdatum stond al vast vóór Roene in productie was ;-).

Het leuke vond ik dat op deze manier Roene er ook een beetje bij was....

Inmiddels zit dat kleine ventje (gelukkig) niet meer vestopt in mijn buik, maar ligt hij op het moment lekker te kraaien en te vertellen in de box, en het is écht een heerlijk mannetje.

Verder over mijn leven...

Ik heb altijd "in de paarden"gewerkt, en kreeg dan ook van iedereen te horen hoe leuk het wel was dat ik van mijn hobby mijn beroep had weten te maken, héérlijk toch, de hele dag paardrijden en lesgeven?

Eeuh, ja, maar daar hoort ook bij: het uitmesten, het vegen, het opstrooien, het vegen, late diensten, vegen, altijd werken op dagen en tijden dat anderen vrij zijn, vegen, nou ja, het plaatje lijkt me wel duidelijk zo. Vooral het vegen, dat kun je wel een terugkerend iets noemen.... en dat alles voor een salaris waar mijn hond nog niet voor uit zijn mand komt.

Ik ben dan ook enórm blij dat ik kan zeggen dat ik inmiddels een fijne baan heb bij Viking Direct (je weet wel, dat bedrijf wat al die boekjes naar bedrijven stuurt met kantoorartikelen), waar ik parttime aan het werk ben, en wat ik super kan combineren met Roene.
Daarnaast hebben Sander en ik nog een spring- en africhtingsstal, waarvan ik er naar eer en geweten bij moet zeggen, dat Sander daar op het moment het leeuwendeel van voor zijn rekening neemt, naast zijn reguliere baan.

We hebben daar 7 paarden staan, die we zadelmak maken voor anderen, en evt nog verder doorrijden, indien gewenst.

En als we geen zin hebben om te vegen.... nou, dan doen we dat gewoon lekker niet!


Posted: 10:08, 13/4/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer