Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

sandravandalen




rommeltje

Posted at 01:51, 1/6/2014

Soms moet je je leven overdenken. Denken over je daden, denken over je gedachtes, even op een rijtje zetten.

 

Wat heeft mijn ouders zo verpest dat zij zo doen? Ze weten van mijn eetstoornis, ze weten van mijn depressie. Maar toch doen ze er niks mee. Het is zo moeilijk om te begrijpen hoe ze denken. 

Ik heb alles wat mijn hartje begeert, materialistisch gezien.

 

Ik word bang van mensen die hun hart openen naar mij, soms verwacht ik dan te veel. 

 

Het gevecht in mijn hoofd is het ene moment beter aanwezig dan het andere moment. Laats hoorde ik iets over 'stackers', pillen waardoor je minder honger krijgt en meer energie. Perfecte anorexia pillen dus. Ik weet wat het met me doet, ik weet dat het slecht is voor je lichaam. Maar toch ga ik het overwegen. Ik ben zelfs naar de winkel geweest om te kijken wat het kostte. Ik denk dat het een voordeel is dat het niet goedkoop is, anders had ik het vast gekocht. Ik heb echt iets van 10x langs de winkel gelopen met de gedachte doe maar gewoon dan kan je makkelijker afvallen, en de gedachte nee je hoeft niet af te vallen en je wordt er alleen maar 'ziek' van. 

 

Mijn gedachten zoefen door elkaar heen, het is een grote woorden brei. Maar toch ben ik heel goed in emoties uitzetten, ik heb niet snel spijt, ik hecht niet veel waarde aan dingen. Maar ik word wel verdrietig van hoe ik ben. 

Dagen lang huilen slapenloze nachten levenloze films en series kijken. soms wel een aantal keren achter elkaar gewoon om even je gedachten op 0 te kunnen zetten. Elke dag maar weer denken, waarom leef ik eigenlijk?wat heeft het allemaal voor zin? dat is het gevoel als je depressief bent. Op gegeven moment kwam het zo ver dat ik niet meer durfte te gaan slapen omdat ik bang was voor de nachtmerries die ik telkens maar kreeg. Daar lag ik dan uren lang naar de binnenkant van mijn oogleden te kijken. En elke dag mijn moeder maar whatsappen of bellen dat ze me maar weer ziek moest melden op school. En als ik een dag naar school ging hield ik het nog geen halve dag vol, ik kon die drukte niet niet aan. Mijn make-up zag er niet meer uit, mijn kleren waren verwaarloosd, mijn haar altijd maar in een simpele knot. Alles zodat ik maar zo min mogelijk zou opvallen. In de pauze's had ik op gegeven moment ook al geen zin meer om bij mijn klasgenoten te zitten. De dagen dat ik thuis zat ging ik uit verveling ook maar veel snoepen, maar dat gaat niet goed in combinatie met mijn eetstoornis. Door het snoepen ging ik weer braken en laxeermiddelen gebruiken. Maar de bijwerking van braken is dat je weer meer honger krijgt en de bijwerking van laxeermiddelen is dat je last van je darmen krijgt. Ik heb PDS, waarschijnlijk is het mede gekomen door het gebruik van laxeermiddelen, of beter gezegd het misbruiken van laxeermiddelen. Niemand die iets wist, niemand die iets door had. Tot ik op een dag toch maar tot het besef kwam dat het zo niet langer kon.

Ik heb er voor gezorgd dat ik kon praten met mensen op school en kreeg hulp. Ik ben meteen gestopt met mijn opleiding en ben weer terug naar mijn ouders verhuisd.

Het is niet ideaal, maar het gaat een stuk beter weer. Veel weg zijn van thuis helpt met de irritatie voor mijn ouders.

Hosting door HQ ICT Systeembeheer