Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
De gedachtenwereld van Sanne

Home - Profile - Archives - Friends

Fictie, to be continued..

Posted on 10/11/2013 at 22:56 - 0 Comments - Post Comment - Link

 “Tien minuten vertraging. Het zal eens niet zo zijn.” Ongecharmeerd haal ik mijn broek op, kantel mijn zwaarbeladen koffer op zijn zij en plof vervolgens neer op de grond. Oeps, dat was niet de bedoeling. Met een hoofd als een boei sta ik op, verplaats mijn kont een tikkeltje naar rechts en verdiep me vervolgens in mijn smartphone alsof ik een appje van de koning krijg, terwijl ik in werkelijkheid gewoon niet wil weten wie het allemaal hebben gezien, en over de tweeps onder ons maak ik me al helemaal zorgen. Wie weet ben ik straks nog topic trend.  Zo arrogant als mogelijk kijk ik achterom, maar gelukkig lijkt niemand het te hebben gezien. Het  is net of iedereen om me heen daarnet ook iets beschamends heeft meegemaakt, want  het hele station kijkt op dezelfde manier naar zijn telefoon als ik net deed. Mijn gevoel zegt dat de trein eraan komt, want er heerst weer zo’n zelfde rumoerige sfeer als gisteren, en eergisteren. Welkom bij NS, waar tassen tegen je aan worden gesmeten, zweetoksels in je neus worden gedrukt en waar mensen onnodig chagrijnig zijn. Kijk maar naar mij. Iedere dag neem ik me voor een positieve houding aan te nemen, of zoals ze dat in het Engels zo mooi zeggen: a positive attitude. Geen idee waarom ik dit zeg, want zo bijzonder zijn deze woorden niet. Ik vind het Engels gewoon een veel mooiere taal. Over de rest van Nederland ben ik over het algemeen wel erg tevreden, op NS en de Nederlandse taal dus na. Ik besefte het me gisteravond ineens, toen ik op de bank lag. Plotseling realiseerde ik me hoe goed ik het hier eigenlijk heb. Lekker cliché, ik weet het. Wanneer anderen, en dan voornamelijk mijn ouders zoiets zeggen, vind ik het altijd een beetje irritant, maar gisteravond leek ik het licht te hebben gezien. Toch is er één droom die ik mijn hele leven met me mee heb gedragen, en ik verwacht niet dat ik die ooit los zou kunnen laten. Zelfs niet als hij in vervulling is gegaan, denk ik. Want ik ben bang dat de vervulling van deze droom mijn hele leven lang zal duren.


Ik ben gek, raar en apart, maar tenminste wel mezelf?

Posted on 10/11/2013 at 19:44 - 0 Comments - Post Comment - Link

“Up-down, up-down, come on” zei mijn kanariegele springtouw met handvaten die zo groot waren dat ze amper in mijn kleine handjes pasten. Daarbij hadden deze handvaten een blauwe kleur die totaal niet combineerde met het gele touw, maar ondanks dat vond ik het springtouw helemaal geweldig en waren we onafscheidelijk. Dit springtouw kreeg ik op mijn verjaardag, net als vele andere gekke speeltjes. Eén ervan is me ook heel goed bijgebleven, namelijk een stok met aan de ene kant een wieltje, dat hoogstwaarschijnlijk gewoon van een ijzeren step af is getrokken, en aan de andere kant een plastic lusje waarbij het de bedoeling was dat je er een voet doorheen stak. Met die voet moest je ervoor zorgen dat de stok ronddraaide, terwijl de andere voet zijn best moest doen niet geraakt te worden door het wieltje. Het klinkt nu al heel leuk, maar dit was nog niet eens alles. In tegendeel, het leukste moet nog komen. In het donker gaf het wieltje licht! Als dat niet cool is?!

Wij als mensen willen graag verschil maken. Je hebt het gezien bij het springtouw dat geluid maakt en de rare stok die licht geeft, maar materiaal is niet het enige waarin we willen uitblinken. Ook op persoonlijk vlak houden we er niet van om één van de duizend te zijn. Ga maar na, je wilt er toch niet hetzelfde uitzien als je buurmeisje? En je wil toch ook niet op precies dezelfde manier reageren als zij? Natuurlijk wil je dat niet, maar buiten de boot vallen is ook niet helemaal wat jou pleziert.

Ik vraag me regelmatig af wanneer mensen eindelijk mogen zeggen dat ze nu werkelijk zichzelf zijn. Mensen die een beetje anders zijn dan gemiddeld zeggen al gauw: “Ik ben tenminste mezelf”, terwijl ik daar zo mijn twijfels over heb. Ik denk namelijk dat mensen die ooit drugs gebruikten, dat niet zouden doen als niemand om hen heen dat ooit gedaan zou hebben, om maar even een heavy voorbeeld te noemen..


Mijn zoveelste poging tot het bijhouden van een weblog is een feit

Posted on 9/11/2013 at 14:43 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ja jongens, het is een feit. Vandaag heb ik besloten me nogmaals aan te sluiten bij de groep ‘bloggers’, zoals dat zo mooi heet. Eerder heb ik al vele pogingen gedaan, maar  tevergeefs. En hoewel ik zelf weet dat niets me nu meer in de weg zal staan, kan ik me voorstellen dat jij er zo je twijfels over hebt, want wat maakt deze poging nu anders dan de anderen? Laat me je alsjeblieft geruststellen, want dat is namelijk heel duidelijk. Hiervoor heb ik  te maken gehad met weblogs waaraan je bij voorbaat al kon zien dat het speciaal gemaakt is, voor en door amateurs. Nu heb ik helemaal niets tegen amateurs, in tegendeel. Ik ben er namelijk zelf één. Maar om daar nu direct de nadruk op te leggen?

Deze websites hadden namen die je dit gevoel gaven: “Die naam hebben jullie verzonnen, zodat niemand zich meer hoeft af te vragen welke bloggers nu amateurs zijn, en welke niet.” Toch hadden de gevorderden, in plaats van de amateurs, deze websites beter kunnen gebruiken, want er kwam heel veel bij kijken, heel veel dat niets te maken had met het schrijven van blogs, waardoor ik er niet veel van snapte. Misschien is dat ook wel de reden geweest waarom die websites weinig bezoekers kregen, en een website als bloggers.nl bijvoorbeeld, veel. De amateurs, waaronder ik hebben het overgenomen.

Eerlijk gezegd steek ik het niet onder stoelen of banken dat ik een amateur ben, en ben ik er misschien zelfs wel een beetje trots op. De reden hiervan is omdat ik me dan weer besef dat ik nog een heel leven voor me heb, dat ik volledig zou kunnen wijden aan schrijven, mocht ik dat willen. Meteen ook de reden waarom ik mezelf bij een sollicatiegesprek direct als een amateur zou durven omschrijven, want dat maakt hen nieuwsgierig. Amateurs staan over het algemeen voor alles open, en zijn daarnaast vaak nog erg bescheiden. Wanneer een schrijver al wat verder in zijn vak is, zal hij minder snel toegeven dat hij een fout heeft begaan, dan amateurs. Ik denk namelijk dat gevorderde schrijvers geneigd zijn hun fouten, geen fouten te noemen, maar ‘hun schrijfstijl’. Natuurlijk wil ik hiermee niet zeggen dat elke professional dat zal doen, want ik weet überhaupt niet of het wel waar is. Toch vind  ik dat ik dat soort dingen mag zeggen, omdat ik simpelweg een amateur ben.

Natuurlijk hoop ik niet voor eeuwig een amateur te blijven,
dus nodig ik je bij deze uit deel te nemen aan mijn lange, lange reis tot een ware verhalenverteller.

Sanne van Andel


Hosting door HQ ICT Systeembeheer