Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Mijn gedachtenstroom

Oersoep-ervaringen en teruggevonden motivatie

{ 17:17, 16/11/2008 } { 0 comments } { Link }
Mijn motivatie is eindelijk weer een beetje terug, een nieuw blok is begonnen, dus nieuwe vakken. En hoewel ik ontieglijk veel moet lezen dit blok, heb ik wel hele leuke vakken. Net een stuk van Freud gelezen over het unheimliche (uncanny) en moest een verhaal van Hoffmann lezen over een verschijning (der Sandmann) die de ogen van kinderen die niet willen slapen aan zijn kinderen voert die op de halfmaan leven, jaja, dat is dus uncanny.
Volgens mij kan ik beter 's avonds zo rond 12 uur mijn blogjes schrijven, want 's middags komt er niet veel fatsoenlijks uit.. gisteravond voordat ik ging slapen zat ik met zeer boeiende gedachten in mijn hoofd, maar nu weet ik eigenlijk niet meer waar ik allemaal aan dacht. Volgende keer maar meteen naar de computer rennen.
Het is nu al weer donker, ik ben nog steeds niet echt aan de wintertijd gewend en krijg de neiging om m'n pyama aan te trekken :s en warme chocolademelk te drinken (als we dat toch eens hadden..). Ik vind de winter wel leuk, maar de Nederlandse winter is mij een beetje te drassig.. als het dan koud is, laat het dan echt goed koud zijn zodat ik kan schaatsen en iglo's bouwen. :p
Opeens schiet mij weer te binnen waar ik gisteren over dacht; het vormen van een identiteit. De laatste tijd behandelen we veel filosofische vraagstukken bij m'n studie, dus denk ik over allemaal moeilijke dingen na. Maar het is wel heel interessant om na te denken over in hoeverre je je eigen identiteit vormt en in hoeverre deze is gevormd door je omgeving en je ouders. Dan zijn er ook weer filosofen zoals Bataille die denken dat je uit een oersoep komt en daar eigenlijk weer naar terug wilt, en de enige manier om je oersoep-ervaring mee te maken in de realiteit, is te leven in een roes. Deze roes kan ontstaan door erotiek, dronkenschap of door te lachen. Maar goed, hier zal ik jullie verder niet mee lastig vallen. Ik zal nog wel eens terugkomen op het onderwerp identiteitvorming.

Antwerpen

{ 23:00, 11/11/2008 } { 0 comments } { Link }
Weer enigzins bijgekomen van de schok van m'n tentamenuitslag, ben ik vandaag met een vriendin naar Antwerpen geweest. Stonden we daar in het prachtige Antwerpen, bleken alle winkels gesloten te zijn vanwege een nationale feestdag (iets met de WO1). Gelukkig ging de boekenbeurs, waar we eigenlijk voor kwamen, wel gewoon door. Iedereen is altijd bezorgd dat er te weinig gelezen wordt, maar de massa's op de boekenbeurs bewijzen het tegendeel. Wat veel mensen daar! De temperaturen liepen dan ook op tot ongekende hoogten.. Mezelf in bedwang houdend, heb ik braaf niets gekocht. Ik zou namelijk niet weten waar ik het laten moet en ik heb nog een levenstaak aan het lezen van alle ongelezen boeken in mijn boekenkast.
Vandaag dus heerlijk ondergedoken in de Vlaamse gezelligheid. Voelde me wel een beetje de 'domme Nederlander', vooral toen al m'n kleingeld door het tramstation heen vloog.. Maar het was een hele leuke dag!
En op de terugweg moest ik op station Utrecht wachten en heb ik de film 'Atonement' gekocht. Zo'n geweldige film! Ik wilde 'm al heel lang kopen, want ik heb 'm ooit in een soort van plaatselijk bioscoopje gezien en ik was er heel erg van onder de indruk. Het boek is overigens ook erg goed. (zoals alle, althans, de meeste boeken van Ian McEwan)
Het was een lange dag vandaag, dus nu ga ik lekker pitten.
Gutenacht!

grmbl

{ 23:01, 10/11/2008 } { 0 comments } { Link }
..had een 4,5 voor m'n tentamen...

Haal me uit de oven als ik klaar ben..

{ 20:50, 2/11/2008 } { 0 comments } { Link }
Lieve mensen, mijn hoofd wil weer eens te veel tegelijk. Eigenlijk moet ik hard leren voor tentamens, maar de concentratie is ver te zoeken. Daarom schrijf ik maar even een blogje (te lang niet gedaan overigens..) Elke keer als ik ervoor ga zitten om nu eens goed te gaan studeren, overvalt mij het gevoel dat ik het verkeerde leven leid. Eigenlijk zou ik het liefst iets heel anders willen, maar wat precies weet ik ook niet. Na het kijken van 'op zoek naar Joseph', zou ik eigenlijk musicalactrice willen worden. Dit is waarschijnlijk over een paar weken wel weer over, maar er is in mij een constant verlangen aanwezig om m'n hele leven om te gooien. Helaas heb ik hier het lef niet voor. En de mogelijkheden overigens ook niet. Het hele idee van literatuurwetenschap studeren zat 'm in het 'ga nou maar studeren, dan krijg je later een goede baan'-plan van mijn ouders. Ik wilde ook wel studeren, maar meer omdat het vanzelfsprekend was en niet omdat ik nou echt over bepaalde dingen wilde leren. Maar nu heb ik het gevoel dat er iets fout gegaan is, want ik doe een studie waarmee ik helemaal niet veel kans heb op een goede baan. Dus nu denk ik; waarom ben ik niet lekker conservatorium of iets in die richting gaan doen, dan had ik ook geen goede toekomstperspectieven maar dan deed ik tenminste iets wat ik echt wilde doen. Niet dat ik zeker weet dat conservatorium wel de studie voor mij zou zijn.. Maar ik voel me enigszins bedrogen.
Met de titel van dit blogje begon ik eigenlijk aan heel iets anders, over dat ik het gevoel heb dat ik degene ben die ik door mijn ouders en omgeving gemaakt ben. Oftewel de hel, dat zijn de anderen (Ja Sartre weer..) Ik zou zo graag duidelijkheid willen en een lijstje krijgen met wie ik ben, wat ik wil en hoe ik dat moet bereiken, maar zo simpel is het nou eenmaal niet. Daar sloeg de titel dus op; als dat te begrijpen is. Vaak begrijp ik mezelf ook niet hoor, maar dat hoort dan waarschijnlijk weer bij dat proces van zelfkennis dat een mens doorloopt. Een paar jaar geleden had ik mezelf keihard uitgelachen als ik had geweten dat ik dit soort redelijk zweverige dingen zou schrijven, maar zo zie je maar weer hoe je kan veranderen. Over veranderen had ik het pas met een vriend, hij was ook erg veranderd vertelde hij, maar voor we tot het fijne van deze veranderingen kwamen, was de trein op zijn station. Hopelijk praten we er nog eens over verder. Het voelt toch altijd een beetje raar om over 'het leven' en dergelijke diepe dingen te praten met vrienden. Maar ik merk wel dat het erg helpt te zien dat leeftijdgenootjes over dezelfde dingen nadenken en vaak met dezelfde dingen zitten.
Vroeger had ik een 'niet-zeuren-houding' maar nu sta ik veel meer open voor 'problemen' die misschien niet van grote orde zijn, maar toch binnenin je zitten te knagen en dat knaagt toch verder. Volgens mij schrijf ik weer eens een erg onsamenhangende blog... maarja, wie leest dit?
Tot later!

Nooit

{ 19:56, 14/10/2008 } { 0 comments } { Link }

‘Nooit’ geeft mij een koude rilling

wandelend over mijn bezwete rug

gebeurtenissen die niet bestaan

enkel een spinsel van mijn gedachten

 

‘Nooit meer’ is bijna net zo erg

die gelukkige tijden zijn voorbij

die momenten zijn al geweest

alleen in mijn hoofd nog herleefd

 

‘Nooit’ is ook een geruststelling

als je met jezelf hebt afgesproken

nooit zo’n soort fout te begaan

maar houd je je eraan?



Het bos

{ 19:53, 14/10/2008 } { 0 comments } { Link }

De schaduw van de bomen

Haalt de lach van mijn gezicht

In de zon kan ik dromen

Maar wat moet ik zonder licht..

 

Alle stammen zijn gelijk

In het overvolle bos

Beuk, spar of eik

Vast tussen het mos.

 

Wij zijn als de bomen

Op deze volle aarde

Allemaal met dromen

Dromen zonder waarde

 

We houden elkaar tegen

Door te grijpen naar het licht

Niemand is tevreden

Met het eigen uitzicht

 

Het mos is de zonde

Die ons beneden houdt

Want als we het konden

Verloren we het goud



Waarheid der Waanzinnigen

{ 19:52, 14/10/2008 } { 0 comments } { Link }

De lavenloze lichamen lagen op het gras

Bruinend in de schaduw op het terras

Na een kopje koffiedrab en een theeblad

Gingen ze naar buiten in het bad

Drinkende een biefstuk uit de oven

Lezende een boek van doven

Over het oog dat de blinden

In de avonden verslinden

Een wijze les bij deze

Waarheid is pas waar

als het tegendeel is bewezen



Dageraad

{ 19:49, 14/10/2008 } { 0 comments } { Link }

Dichtgeknepen ogen ziende de zon

Neerschijnend alsof alles kon

Overtuiging alom

Draai me om

Dageraad

mist verlaat

het vroegste uur

nieuwe takken in het vuur

brandend in het ochtendgloor

horend de tijd verloren op één oor



Long lost love

{ 19:47, 14/10/2008 } { 0 comments } { Link }

Allthough I never loved you,

You’re always on my mind.

I don’t know what to do,

My mind is making blind.

My life is on a hold,

‘cause you were left behind.

My heart is growing cold,

But you don’t even mind.

 

I wish I could have said it,

But the feeling wasn’t there.

Our hearts would never fit,

You think I didn’t care,

Those three words you said,

Touched my lonely soul.

The few times we met,

Defined the final goal.

 

Regret comes to me,

As to a solemn friend.

Hearts want to be free,

But they have to defend.

My heart doesn’t beat,

For the love in your vains.

You’re not what I need,

That’s all that remains.



De Ander

{ 17:58, 9/10/2008 } { 0 comments } { Link }
Vandaag had ik een college over Sartre en de fenomenologie. Het ging er onder andere over dat om daadwerkelijk erachter te komen wie jij in essentie bent, je dat aan de ander moet vragen. Dit vond ik een beetje raar aangezien iedere 'ander'  waarschijnlijk een verschillend beeld van mij heeft. Dit komt misschien een beetje verwarrend over. Maar kennen jullie dat niet, dat je je gedrag aanpast aan de mensen waar je mee omgaat. Dat moet vaak ook wel, want je kan je niet hetzelfde gedragen bij bijvoorbeeld een sollicitatie als bij je vrienden. Maar ook bij verschillende groepen vrienden merk ik dat. Ik heb nog vrienden van de middelbare school en omdat daar veel jongens bij zitten, gedraag ik me ook veel luidruchtiger en voornamelijk grover. Dat merkte ik heel erg nadat ik een week met ze op vakantie was geweest, dat ik steeds meer begon te praten als zij, met veel gevloek en weinig respect. (Niks ten nadele van mijn vrienden hoor, het zijn hartstikke lieve jongens, maar jongens moeten nou eenmaal stoer doen...) En als ik bijvoorbeeld met vriendinnen van m'n studie omga, dan ben ik eigenlijk veel liever en gedraag ik me dus weer anders. Dit doe ik niet echt bewust, maar waarschijnlijk gedraag ik me toch onbewust op een manier waarvan ik denk dat zij dat graag zien. Maar om even terug te komen op 'de ander' van Sartre. Ik denk dus wel dat de ander bepaalt hoe je je gedraagt, maar juist daarom denk ik ook dat verschillende mensen je op een verschillende manier zouden omschrijven.

Een Heel Kort Verhaal

{ 21:57, 7/10/2008 } { 0 comments } { Link }
Het is 1927. Oorlogen zijn nu even niet van de orde. De zengende hitte verdoezelt het landschap. Celine ligt te puffen op het grasveld achter het huis. Kijkend naar het grote ouderlijk huis, het is adembenemend, maar niet voor haar. Voor haar is het de scheiding van het echte leven. Natuurlijk is ze gelukkig, uiteraard. Het kan ook niet anders, als je zo geboren bent. De perfectie in levende lijve, noemt haar iets oversekste oom haar terwijl hij zijn blik over haar lichaam laat gaan. Celine is geboren om fortuinlijk te zijn en het plaatje dat het huis compleet maakt. Maar ze wil meer, veel meer. Haar moeder noemt haar verwend, en dat is ze ook. Ze droomt van wat volgens haar het ‘echte leven’ is. Maar ze heeft geen idee van hoe de wereld in elkaar zet en kent enkel de beschermde omgeving van haar fortuinlijke omstandigheden.
Maar om een lang verhaal kort te maken: Celine is zwanger.
Dit gegeven past echter niet in het perfecte wereldje waarin ze is opgegroeid en tevens ook niet in haar levensplannen. Maar het zij zo. Nu staat haar de zware taak te wachten het nieuws te brengen aan haar ouders. Dat gaat als volgt:

Celine: “Mama, papa, ik ben zwanger.”
Mama & papa: “…”
Celine: “Het spijt me heel erg, het was niet zo bedoeld, maarja het is nou eenmaal zo en jullie zeggen altijd dat jullie nog wel meer kinderen hadden gewild, dus, nou, hier!”
Mama & papa: “…”

Mama en papa dachten dat hun Celine het mooiste pareltje in de zee was. Goed op school, mooie meid en ze zou een zorgzame vrouw worden voor de zoon van de Baron. Niet dus. Maar door de opmerking van Celine over hun niet naar behoefte vervulde kinderwens kregen mama en papa een idee. Mama was nog niet zo oud en zou best, het moge als een wonder gezien worden, nog een kind kunnen krijgen. Zo geschiedde het dat zo’n negen maanden later het zusje van Celine werd geboren uit ..ehm… Celine, die negen maanden lang het slachtoffer was van een mysterieuze ziekte die iets met schapen te maken had. De Baron en zijn zoon kwamen op bezoek om de kleine welkom te heten in de wonderlijke wereld van de rijke Engelsman. En vrouw dus. Er werd bewonderd en ondertussen werden Celine en de zoon van de Baron steeds verder naar elkaar toe geduwd. Celine keek met een rood hoofd naar de zoon van de Baron en dacht: ze heeft zijn ogen.

Treinen en zeurpieten

{ 19:43, 7/10/2008 } { 0 comments } { Link }
Elke doordeweekse dag zit ik wel een keer in de trein. Nu ik nog geen kamer heb, moet ik wel. Veel kamerloze mensen klagen over het reizen, maar ik vind het eigenlijk best fijn. Lekker lezen in de trein of muziek luisteren. Geeft me weer de mogelijkheid tot een beetje 'multitasking', wat je als vrouw toch zo goed moet kunnen. Dit is dan wel een makkelijke manier van multitasking; jezelf verplaatsen en een boekje lezen. En als ik dan in de trein zit, lees ik vaak de treinkrantjes. Ook de brieven waarin mensen zich opwinden over van alles en nog wat. De laatste tijd kom ik vaak brieven over overlast in de trein tegen. Maar wat me vooral opvalt, is dat mensen zo kunnen zeuren om niks. Volgens mij zeuren sommigen mensen enkel en alleen om het zeuren. Maar ja, misschien ontstaat uit dat zeuren weer een leuke discussie en daar houd ik dan weer wel van. Zoals je misschien al gemerkt hebt, is de inspiratie voor het schrijven van een leuk stukje ver te zoeken vandaag en daarbij dus ook het 'leuke' stukje. Daarom laat ik het hier maar bij vandaag, ik moet bovendien voor morgen nog meer dan de helft van 'honderd jaar eenzaamheid' van Garcia Marquez lezen, wat me overigens nooit op tijd gaat lukken. He, nou ben ik zelf net zo'n zeurpiet als die brievenschrijvers van het treinkrantje.

Het leven van dieren en andere overpeinzingen

{ 18:54, 6/10/2008 } { 0 comments } { Link }
Als mens ben je je altijd bewust van het verleden en de toekomst. Laatst zette de gedachte dat dieren dat niet hebben me aan het denken. Wat raar moet dat zijn, als je iets doet alleen maar omdat je dat op dat precieze moment wilt doen. Mensen hebben het altijd maar over 'de vergankelijkheid van het leven' en ons doel zou zijn het hebben van een zo vol mogelijk leven. Maar dieren leven enkel en alleen op hun gevoel, zij overleven. Ik weet van dit onderwerp niet echt veel, maar zo ga ik me dingen afvragen. Zouden dieren beseffen dat ze ooit dood gaan? Ik denk wel dat ze dat aan het einde van hun leven realiseren, maar de meeste dieren leven waarschijnlijk alsof ze onsterfelijk zijn. Geen zorgen voor morgen. Dat lijkt me eigenlijk best wel lekker. Ik zelf zit namelijk op het moment nog al in over de toekomst en ben constant bezig met piekeren of ik wel de juiste kant op ga met mijn leven. Maar waarschijnlijk ben ik gewoon een verwende zeurpiet, want in principe heb ik alles wat m'n hartje begeert.
Ik merk dat ik heel erg wordt beinvloed door de media. Al die mensen op televisie die van alles en nog wat meemaken. Dan ga je als kijker denken dat dat normaal is en jezelf afvragen waarom jij dat allemaal niet hebt. Misschien moet ik meer naar national geographic kijken om me te realiseren wat ik allemaal wel heb. Het is ook een droom van me om ooit naar Afrika te gaan en aan een project mee te werken om de lokale bevolking bij te staan, of iets in die richting. Lesgeven lijkt me bijvoorbeeld ook heel leuk. Volgens mij zijn er wel organisaties die dit soort projecten organiseren. Ik heb trouwens vorig jaar ook nog overwogen om als tweede studie culturele antropologie te gaan doen, maar heb daar uiteindelijk toch vanaf gezien omdat ik dan erg weinig tijd over had voor m'n eerste studie (literatuurwetenschap). Op dit moment had ik eigenlijk liever culturele antropologie gestudeerd. Want hoe geweldig sommige boeken ook zijn, toch heb ik het idee dat als ik lees ik in een andere werkelijkheid terecht kom en de echte werkelijkheid aan me voorbij trekt. Ik wil absoluut niet iemand worden die alleen maar aan een bureautje met haar neus in de boeken zit. Veel mensen denken dan ook dat literatuurwetenschap een studie is voor saaie mensen, en langzamerhand begin ik te denken dat dat misschien ook wel zo is. Ik ken mensen die het heerlijk vinden om alleen maar te lezen en te studeren, maar ik wil meer dan dat. Dat is trouwens wel een van mijn slechte eigenschappen; ik wil altijd meer. Maar over die saaie literatuurwetenschappers, natuurlijk bestaan ze, maar er is ook een grote groep die erg breed geinteresseerd is en juist de wereld in wil en literatuur kan ook echt wel grote invloed hebben op belangrijke zaken. Dat klinkt misschien niet zo overtuigend, maar vooral in de politieke richting is dit het geval. Ook is de literatuur belangrijk om de norm te doorbreken. Ik moest pas verhalen lezen van Cortazar voor een vak dat ik volg. Er zaten hele bizarre verhalen tussen (bijvoorbeeld over het braken van konijntjes) maar het was wel heel interessant om te zien hoe Cortazar de werkelijkheid net even iets ombuigt en zo een wereld creeert waarin het net even iets anders gaat, maar het zou bijna kunnen. Nou zit ik zowaar mezelf te overtuigen dat literatuurwetenschap toch wel leuk en belangrijk is. Zoals ik in m'n vorige 'entry' al zei; ik zal in discussie treden met mezelf. Dat heb ik hierbij dan ook gedaan.

Hallo!

{ 19:17, 5/10/2008 } { 2 comments } { Link }
Mijn naam is Sarah, ik ben 19 jaar en het bloggen is voor mij een heel nieuwe ervaring. Ik weet nog niet precies welke richting deze blog op zal gaan. Het wordt in ieder geval geen digitaal dagboek, maar meer een plekje om even wat gedachtes over van alles en nog wat kwijt te kunnen. Mijn motivatie om te gaan bloggen, was afgelopen weekend. Ik moest eigenlijk veel voor mijn studie doen, maar de zin daarvoor was totaal niet aanwezig. Dan raak ik in zo'n slome, verveelde bui en ga ik teveel nadenken over van alles en nog wat. Deze blog geeft me hopelijk de mogelijkheid om wat overtollig denkwerk kwijt te raken en in discussie te raken met mezelf. Wat ik daar precies mee bedoel is dat ik door dingen op te schrijven m'n gedachten weer op een rijtje krijg en daardoor mezelf wat duidelijkheid geef.
Mijn plan is om even aan te kijken waar ik zoal over ga schrijven. Ik neem aan dat deze blog na een tijdje wel een bepaalde kant op gaat maar of het de vragen van het leven gaat beantwoorden of een oppervlakkige observatie van tv-programma's wordt weet ik nog niet. Misschien een mooie combinatie tussen beiden.

liefs, Sarah

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links


Categories


Recent Entries

Oersoep-ervaringen en teruggevonden motivatie
Antwerpen
grmbl
Haal me uit de oven als ik klaar ben..
Nooit

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer