Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Saskie in Zuid-Afrika Home | Profile | Archives | Friends

ff snel!2/7/2007

We zijn vanuit het Noorden vertrokken via Groblersdal naar het National Arts Festival in Grahamstown. Niet veel tijd om te schrijven dus!

Voor de liefhebbers is hier de link naar het festival http://www.nafest.co.za/ en op www.hetwaterhuis.nl staan de scene-foto's en de artikelen die er tot nu toe in de Zuid-Afrikaanse pers hebben gestaan.

Verder nog geen sneeuw maar wel ontstellend koud in de avond hier! En ja: er zijn al souveniers gekocht :-D

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Krugerpark22/6/2007

Het Krugerpark is een foute plek. Het is alleen bedoeld als vermaak voor rijke blanken. Het is er druk en commercieel. De dieren hebben een chip zodat de parkwachters precies weten waar ze zijn en daarom staan de jeeps in filevorm rondom 1 antilope. In het Krugerpark wil je niet zijn. Al deze gedachten schieten door mijn hoofd als we op onze laatste vrije dag hier in de bus zitten op weg naar...het Krugerpark. Een noodoplossing. We zijn hier al ruim 4 weken en we vervelen ons te pletter als er geen voorstelling is. Daarom stelde De Regisseur voor om dan in godsnaam toch maar iets toeristisch te gaan doen. En wilde dieren kijken is het enige wat hier verder nog te doen is. We zijn om 06.30 weg gegaan en om 09.00 rijden we het park in. Het Krugerpark is ongeveer even groot als Nederland en omdat we geen tijd hadden om een gids te bespreken gaan we zelf een stukje van het park bekijken. Om ons heen liggen uitgestrekte vlaktes. Er is geen mens te zien. Geen beest ook trouwens. Iedereen tuurt gespannen in de verte. Dan heeft De Regisseur er genoeg van en hij geeft gas. Met 80km per uur scheuren we over de wegen. Ik tuur nog steeds naar buiten. He wat grappig, denk ik bij me zelf als we een levensgrote olifant op een halve meter passeren, ....een olifant. Het duurt een fractie van een seconde maar dan valt er een kwartje. STOP! gil ik tegen De Regisseur EEN EEN EEN OLIFANT! De Regisseur zet de bus in zijn achteruit en dan staan we letterlijk oog in oog met een van de grootste olifanten die ik ooit heb gezien. Hij staat op nog geen twee meter van de auto wat bladeren uit een boom te trekken. Het is een geweldig gezicht. Nog steeds onder de indruk rijden we door, veel zachter ditmaal en om ons heen lijken de dieren wakker te worden. We zien allerlei soorten antilopes, herten, giraffes, vogels. Af en toe moeten we stopen en steekt er voor de auto een olifant de weg over. Iedereen vind het geweldig en roept om het hardst als er weer een dier wordt gespot. Dan komen we aan bij een rivier. We zien in de verte een paar nijlpaarden en het uitzicht is prachtig dus De Regisseur zet de motor van de auto af. Na een paar minuten klinkt er geritsel in de bosjes. Iedereen houdt zijn adem in. Op een paar meter afstand komt er een olifant uit het groen, en nog een, en nog een. Dan een moeder-olifant met twee kleintjes. Een optocht van zeker 8 olifanten wandelt langzaam aan ons voorbij. Als ik de bus was uitgegaan had ik ze binnen twee stappen kunnen aanraken. Even wordt het spannend als de moeder-olifant plotseling stilstaat en onze kant uit draait. Ze kijkt ons een paar minuten indringend aan maar besluit dan toch dan we geen gevaar zijn en loopt door. Het duurt zeker een kwartier voordat de hele kudde voorbij is. We zijn er allemaal stil van. Wat een geweldige ervaring. Op weg terug naar de lodge durf ik pas hardop te zeggen: wat was het gaaf he! En iedereen is het er hartgrondig mee eens.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Blote voeten en loopneuzen16/6/2007
Als ik zeg hou op met trommelen, dan hou je op met trommelen! Mopperend baan ik mij een weg door een groepje kleine kinderen richting de traditionele drumband die De Regisseur heeft ingehuurd om mee te spelen in de voorstelling. Het is mijn taak om te zorgen dat ze op tijd beginnen en stoppen. Vooral dat laatste is een probleem. Als ik eenmaal bij ze ben kijken 7 zwarte gezichten mij grijzend aan. Ik weet dat ze geen van allen goed Engels spreken maar toch doe ik een poging. Stop it, begin ik en ik maak een snijdend gebaar bij mijn keel. When I (ik klop mezelf heel hard op mijn borst) say it! Yes?, vraag ik ze. Yes! roepen ze in koor terug. Inmiddels heb ik geleerd dat Zuid-Afrikanen allemaal yes zeggen als ze geen benul hebben wat je zegt dus de moed zakt me in de schoenen. Nou ja, denk ik, het moet maar en ik gebaar naar De Technicus dat we kunnen beginnen. Inmiddels ben ik omringd door kleine kinderen. Hun kleren zijn gescheurd, ze lopen op blote voeten en hebben bijna allemaal een loopneus. Evenzoveel kleine handjes worden onder mijn neus gedrukt, de overgebleven vingers proberen mijn pols te pakken. Om het hardst vragen ze om geld, om eten, om drinken, om de nieuwste telefoons. Als ze merken dat de voorstelling gaat beginnen buitelen ze over elkaar heen om een zitplaats vooraan te vinden. We try-outen vanaf deze week de voorstelling in de kleine dorpjes hier in de omgeving. Dorpjes waar de mensen vaak niet eens geld genoeg hebben om hout te kopen voor het haardvuur. Ze hebben ook nog nooit in hun leven theater gezien maar komen er massaal op af. Elke dag spelen we voor honderden mensen die niet zo goed begrijpen wie wij zijn en wat ze zien maar het geweldig vinden. Ze leven helemaal mee met alle verwikkelingen die de acteurs doormaken.  Als De Actrice een pistool in de lucht houdt en er klinkt een schot rent het halve publiek gillend weg om pas na een paar minuten schoorvoetend weer terug te schuifelen naar de bankjes. Ze gieren om de slapstickscenes waarin er rook uit ons kleine vrachtwagentje komt en ze zijn oprecht verbouwereerd bij elke kostuumwissel. Waarom zijn we eigenlijk hier, vraagt De Acteur, 's avonds terug in de lodge bij het haardvuur. Ik weet het niet zo precies maar als ik terugdenk aan al die kleine kinderen die ik heb zien lachen dan denk ik dat we daarom hier zien. We maken de wereld er niet beter mee maar wel een stukje leuker, al is het maar heel even.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

speellijst Elim8/6/2007

Mocht er nog iemand langs willen komen ;-)  Hier is onze speellijst voor de komende twee weken. Het zijn meestal voetbalvelden in kleine dorpjes (villages) hier in de omgeving. Niemand weet hoeveel mensen er gaan komen, het kunnen er 5 zijn maar ook 500. De schoolvoorstellingen kunnen we helaas nog niet helemaal invullen omdat op dit moment er in Zuid-Afrika een lerarenstaking aan de gang is. Hopelijk is deze volgende week voorbij.

Sa       09 june                        14.00 Shiluvari Lakeside Lodge

Sun     10 june                        14.00 Nwannatani village

Tue      12 june                        SCHOOLPERFORMANCE 

Wed    13 june                        SCHOOLPERFORMANCE

Thu      14 june                        SCHOOLPERFORMANCE

Fri       15 june                        14.00 Nashau village

Sat      16 june                       14.00 Nashamba Village                                       

                                             19.00 Akanani Centre, Elim

Tue      19 june                        11.00 and 14.00 Muthudanini Combined School, Elim

Wed    20 june                        SCHOOLPERFORMANCE (C)

Thu      21 june                        SCHOOLPERFORMANCE (C)

Fri       22 june                        Shoppingcentre Elim

Sat      23 june                        14.00 Thondoni village

 

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

vegetarier?8/6/2007
Ik loop samen met De Technicus op het marktplein van Thoyandou, de grootste ' stad'  hier in de omgeving. Overal om mij heen staan kleine houten kraampjes met tweedehands kleren, stapels fruit en eten. We zijn op zoek naar traditionele Venda (zo heet de grootste stam hier) - kleding om te gebruiken in de voorstelling. Plotseling hoor ik mijn naam roepen ( ze hebben hier nogal wat moeite met Saskia en korten het daarom af naar Saskie of Sassie) en er wurmt zich een man door de mensenmassa. Het is Samson, een van de tuinmannen van de lodge waar we verblijven. Hij komt breed grijnzend op me af gelopen. Even wil ik hem vragen hoe hij mij heeft herkend tussen al die mensen maar dan realiseer ik me dat De Technicus en ik de enige blanken zijn.  Samson schudt uitgebreid mijn hand en stelt me voor aan zijn vrouw. Hij wil dat we samen even gaat zitten, samen wat eten en drinken. Hij is niet alleen aardig maar een blanke tot vriend hebben is hier nog steeds een soort statussymbool.  Ik leg hem uit dat we in de stad zijn om kleding te zoeken en voordat ik het weet pakt zijn vrouw me bij de hand en leidt me door allerlei kleine steegjes helemaal tot achter het stadscentrum. Hier staat een hele rij kleine huisjes waar vrouwen druk bezig zijn om traditionele kleding te naaien. Dit is precies wat we zochten! Samson's vrouw pakt twee traditionele doeken en begint die om mij heen te wikkelen. Al gauw begint de naaister te helpen. Je bent veels te dik! , roept de naaister waar ik met gemak twee keer uit kan. Ik kijk een beetje wanhopig naar De Technicus die achter in het huisje in een hoekje staat te giechelen. Dan ben ik helemaal aangekleed, de vrouwen hangen me nog wat kralenkettingen om en doen tevreden een stapje terug. Je bent zo mooi! kirren ze in koor. We kopen de doeken en wandelen terug naar de auto. Dan is er ineens wat onrust bij Samson en zijn vrouw en we worden verder de markt opgetrokken tot bij een kraampje waar een oude vrouw achter een paar schalen zit. Als ik er in kijk zie ik gefrituurde maden, termieten en kevers. Ik voel de bui al hangen maar er is geen ontsnappen meer aan. Proeven, lekker! roept Samson. De Technicus doet voorzichtig een stapje achteruit. Samson geeft mij een made, om dit alles kracht bij te zetten neemt zijn vrouw een grote hap termieten. Ik neem voorzichtig een hapje van de made. Samson en zijn vrouwen joelen. Niet nadenken, niet kijken, niet ruiken hou ik mezelf voor. Gelukkig proef ik alleen de smaak van iets dat verbrand is en een klein vleugje kruiden. Snel neem ik een slok sinas om alles weg te spoelen. Maar het is nog niet over. Nu zijn de termieten aan de beurt. Inmiddels heeft er zich een klein maar enthousiast groepje mensen om mij heen verzameld die geamuseerd toekijken. Ik slaak een diepe zucht. Het ziet er gewoon uit als een grote mier! Ik pas dezelfde techniek toe als bij de made maar dit keer moet ik een grotere slok sinas nemen om alles weg te krijgen. Dan geeft Samson me een kever. Omdat de made en de termiet nogal meevielen stop ik hem overmoedig in mijn mond. Als ik er op bijt komt er eem soort van bitter sap vrij. Ik kokhals. Dit is echt het vieste wat ik ooit in mijn leven in mijn mond heb gehad. Ik sla mijn hele fles sinas achterover en ruk ook de fles cola van de technicus uit zijn handen. Samson's vrouw ligt bijna onder het kraampje van het lachen en ook de oude vrouw, die tot op dit moment stoicijns voor zich uit had gekeken produceert een klein glimlachje. Ik vind het enorm tijd om weg te gaan en Samson brengt ons terug naar de bus. Op de weg terug vraag ik me af of ik nu nog wel vegetarier ben. De Technicus (een fanatiek vleeseter) vindt van niet. Ach wat, denk ik bij mezelf, vegetarier of niet: ik vind mezelf wel dapper!
3 Comments | Post Comment | Permanent Link

Links!29/5/2007

" Maken jullie ook grappen over vrouwen achter het stuur?" , vraag ik aan Daniel (mijn lokale gids). "  Yebo (Zulu voor ja)" antwoord hij en kijkt een beetje benauwd als ik voor de zoveelste keer een stoepje meepak. We touren hier in Zuid-Afrika met een grote bus waar 8 personen ruim in kunnen zitten.Ik rij voor het eerst in zo'n grote auto en ik ben best wel gespannen als ik met Daniel de snelweg opdraai naar Makado, een middelgrote stad in de buurt van Elim.  Ook het linksrijden is voor mij nieuw dus ik tuur geconcentreerd de weg af of er niet toevallig een tegenligger aankomt die het bewijs zal zijn dat ik toch stiekem rechts ben gaan rijden. Maar het gaat goed en ik durf weer een beetje te ontspannen. " Is het ver?" vraag ik aan Daniel. Hij schudt nee. Een kleine 40 minuten later vraag ik het hem nog een keer. Nog steeds is het niet ver. Ik vertel hem dat je in ruim drie uur door heel Nederland kan rijden. Hij fluit, zucht en slaakt een kreet. Ondertussen razen we over de Zuid-Afrikaanse snelwegen. Zo ver als je kan kijken zie je prachtige natuur, onderbroken door de overbekende golfplaten hutjes. Er lopen mensen langs de snelweg. Ik ben als de dood dat ik ze raak maar zij blijven er zelf heel rustig onder. Ze dragen dingen op hun hoofd, onder hun arm, baby's op hun rug of lopen rustig met vrienden te praten. Het is moeilijk in te schatten waar ze vandaan komen of waar ze naar op weg zijn. De mensen hier zijn zo arm dat ze geen geld hebben voor de bus dus dan is lopen de enige manier om ergens te komen. Als ze mij zien houden sommigen 1 vinger in de lucht als teken dat  ze willen meerijden. Soms steekt er ineens zomaar eentje over. Dat schijnt heel normaal te zijn want Daniel verrekt geen spier maar ik heb regelmatig mijn hart in mijn keel zitten. Dan zijn we eindelijk in Makado en we naderen het eerste kruispunt. Ik stop braaf voor het Stop-bord. En wacht. Totdat blijkt dat je hier geen stoplichten hebt en gewoon het kruispunt op moet rijden als het vrij is. Wie het eerst komt wie het eerst mag rijden is de regel. Daniel geeft me zijn mobiele telefoon omdat er iemand mij iets wil vragen. Al telefonerend draai ik links een parkeerplaats op en neem voor de verandering maar weer eens een stoepje mee. Het gaat hier toch allemaal heel anders denk ik als ik de straat wil oversteken en bijna van mijn sokken wordt gereden. Oh ja...het verkeer komt van de andere kant......

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Sangoma25/5/2007

Een Sangoma is een traditionele medicijnman. Of vrouw. Eigenlijk zitten er voornamelijk vrouwen bij de bijeenkomst die de mensen van de kliniek in Elandsdoorn voor ons hebben georganiseerd. Grote dikke vrouwen gewikkeld in allerlei gekleurde doeken. Sommigen hebben stokken bij zich met veren er op. De meesten snuiven tabak uit kleine doosjes die na gebruik weer direct onzichtbaar worden weggestopt onder de doeken. Ze kijken wat norsig voor zich uit, praten niet maar klappen hun handen zacht op elkaar als er een collega-sangoma de zaal binnenkomt, als teken van welkom. De bijeenkomst met ons is georganiseerd om De Regisseur sangoma's wil gaan verwerken in het stuk. De medicijnmannen spelen een belangrijke rol in het sociale leven hier en dus ook in de aidsproblematiek. Sangoma wordt je als je zelf ziek bent en in een droom contact maakt met je voorvaderen waardoor je jezelf kunt genezen. Hierna zijn de voorvaderen altijd bij je en helpen zij jou om andere mensen te helpen door middel van rituelen, zuiveringen of het voorschrijven van kruidenmengsels als medicijn. En dat laatste is het grote probleem wat betreft de aids-problematiek. Mensen die met hiv zijn besmet hebben namelijk een hele lage weerstand die omhoog gehouden moet worden omdat ze anders longontsteking of TBC krijgen. Maar de kruidenmengsels die de sangoma's voorschrijven brengen juist de weerstand omlaag.

Langzaam komen de sangoma's wat los als De Regisseur ze met behulp van een tolk vraagt naar hun praktijken, meningen en ideeen. Er wordt af en toe schaterend gelachen en de vrouwen kwetteren elkaar grapjes toe in Zulu. En als ze zien dat er broodjes en sap voor ze wordt klaar gezet beginnen ze zelfs te zingen. De sfeer wordt dermate gemoedelijk dat De Regisseur vraagt of we niet een keer een ritueel kunnen bijwonen. Ze twijfelen niet lang. Het is goed. Diezelfde middag nog bij een van hen thuis. Maar ze zullen niet alles laten zien, bang als ze zijn dat we hun geheimen stelen.

Die middag rijden we met de bus een van de townships in. Bij een klein golfkartonnen huisje is het een drukte van belang. Er lopen kinderen druk heen en weer, mensen sjouwen met trommels en we herkennen ook een paar van de sangoma's van die middag, nu nonchalant tegen een muurtje leunend. Als de schemering valt worden we gevraagd om allemaal in een kring te gaan zitten. Langzaam beginnen wat jonge vrouwen en kinderen op de trommels te slaan. Een van de sangoma's vraagt De Acteur om mee te komen, het blijkt dat de ceremonie om hem zal draaien. Terwijl hij in een klein schuurtje wordt voorbereid op wat komen gaat beginnen de trommels een steeds harder en opwindender ritme te slaan. Dan verschijnen er plotseling drie mannen, ze steken een vuur aan en beginnen er omheen te dansen. Steeds heftiger en heftiger. Dan komen alle sangoma's te voorschijn en gaan samen in een kring rond het vuur zitten. De mannen dansen steeds heftiger en raken in een soort van trance. Ze schreeuwen dingen naar het publiek die allemaal tegelijk dezelfde woorden terugroepen. Dan is het ineens stil en wordt De Acteur naar buiten gebracht. Hij moet in het midden van de kring gaan zitten, de sangoma's roepen wat, zingen wat en maken mysterieuze bewegingen. Af en toe gaat er een mobiele telefoon, want zelfs traditionele medicijnmannen gaan met hun tijd mee. Uiteindelijk blijkt dat ze De Acteur gaan initieren bij de familiestam. Ondertussen is het donker en wordt het ook steeds kouder. Er worden dekens uitgedeeld en ik kruip er diep in weg, samen met een paar kleine kinderen die mijn hand vasthouden en met mijn haar spelen (ik schijn enorm bijzonder haar te hebben, blond en zacht zoals een Barbie).

Ondertussen gaat het ritueel door met nog meer dansen, trommels en zingen. De Acteur wordt aangekleed in de gekleurde doeken die de sangoma's zelf ook aanhebben. Dan houdt alles even op want er moet bier worden gehaald. Bier wat nodig is voor het ritueel en wat wij (uiteraard) moeten betalen. De Regisseur geeft geld en een paar mannen rennen het donker in om na een kwartier met wat zelfgemaakt bier weer terug te komen. De ceremonie gaat verder, zeker nog een uur. Nog slechts een keer onderbroken door een politie-auto die met gierende sirenes door het township scheurt. De afgelopen dagen zijn en stakingen en rellen geweest en de sfeer is nog steeds wat gespannen. De sangoma's en het publiek joelen de politiewagen na om zich daarna weer op De Acteur te richten die tot ieders verbazing behoorlijk goed meekomt met het dansen.

Dan is het afgelopen. Er wordt nog wat kip en worst uitgedeeld en is het tijd om naar huis te gaan. De sangoma's zijn uitgelaten en giechelen en kirren als een groep pubers. Ze moeten ons allemaal persoonlijk gedag zeggen met veel geknuffel. Zij en wij hebben het enorm naar ons zin gehad en zijn vereerd dat we die avond samen mochten zijn.

3 Comments | Post Comment | Permanent Link

South-African time23/5/2007

South-Africa time. Zodra je hier landt kun je net zo goed je horloge weggooien. Je leeft hier namelijk in een andere tijdzone. Een tijdzone waarin de vrachtwagen met het decor zegt vandaag om 09.00 aan te komen maar er om 15.00 nog niet is. Een tijdzone waarin het internet zo langzaam is dat je net zo goed weer met rooksingnalen kunt gaan werken. Bergen genoeg. Maar het is ook een tijdzone die er voor zorgt dat ik het idee heb dat ik hier al jaren ben. Terwijl het nog geen week is. Maar in die paar dagen dat ik hier nu ben heb ik ook indrukken voor jaren opgedaan.

Terug naar afgelopen zaterdag. Na een vliegreis van ruim 10 uur landden we in Johannesburg. Of Joburg zoals de Afrikanen de stad noemen. En meteen worden hier de contrasten zichtbaar; trendy uitgaanswijken en glinsterende kantoorpanden tegenover townships en krottenwijken waar de kinderen voor je ogen sterven. Veel tijd om de stad te bekijken is er niet want meteen de volgende dag moeten we door naar Elandsdoorn. Gelukkig paste het apartheidsmuseum nog net in het schema want dat had ik niet willen missen. Schokkend om nogmaals te realiseren hoe schandalig de zwarte bevolking hier door de blanken is behandeld en hoe kort dat eigenlijk nog geleden is!

In Elandsdoorn staat de aids-kliniek van de Nederlandse dokter Hugo Tempelman. Een cowboy die ooit met zijn vrouw vanuit Nederland hier naartoe is komen rijden om iets te doen aan het aidsprobleem. Inmiddels heeft hij meerdere klinieken opgezet die niet alleen patienten helpen maar ook zorgt voor wergelegenheid voor de omliggende townships. Veel mensen werken er in de bakkerijen, repareren de auto's of schilderen de grote reclameborden die door het hele gebied langs de weg staan. Borden met geweldige teksten zoals ' Women, don't let men DICKtate you'. We zijn hier als research voor de voorstelling. Ook gaan we proberen om in contact te komen met Sangoma's, de traditionele medicijnmannen en vrouwen die vaak Aids niet erkennen of medicijnen geven waardoor de ziekte zelfs versneld wordt. Om in de kliniek te zijn is een raar gevoel. Van het ziekenhuis in Nederland waar mijn vader ligt naar het ziekenhuis hier. Met een wachtkamer vol mannen, vrouwen en kinderen die soms de hele nacht hebben gelopen om hier hun behandeling te krijgen. Een behandeling die soms op tijd is. Maar soms ook zo laat dat ze in diezelfde  wachtkamer sterven.

De volgende dag rijden we met een tolk de townships om de kliniek heen in om een aantal aids-patienten thuis te ontmoeten. Het zijn zware gesprekken. Een meisje van 27 die broodmager is en zelf niet meer kan lopen maar er toch van overtuigd is dat ze snel weer zal kunnen werken. En een vrouw die al heel lang Aids heeft en haar 11-jarige dochterje die dat niet weet. Een 11-jarig meisje die niet weet hoe ziek haar moeder is. En die ook niet weet dat haar moeder diezelfde ziekte ook op haar heeft overgebracht. Een klein meisje dat gewoon blij aan spelen is maar geen idee heeft van haar besmetting. Al denk ik wel dat ze zich afvraagt waarom haar oma, die naast hen woont, haar niet meer wil oppakken.

En toen zat ik voordat ik het wist midden in een zeer geheim Sangoma-ritueel. Maar daar vertel ik later meer over......

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Laatste ochtend Nederland18/5/2007

Morgen is het zover!

Mijn laatste ochtend in Nederland en toch maar even snel een weblog aangemaakt. Het is moeilijk te geloven dat ik morgen rond deze tijd in het vliegtuig naar Zuid-Afrika zit. Maar mijn koffer staat zo goed als gepakt en er bellen allemaal mensen om afscheid van me te nemen dus; dan zal het wel :-)

Voor de mensen die niet weten wat ik precies ga doen. Ik ga als productieleider met Het Waterhuis, het theatergezelschap waar ik werk, touren in Zuid-Afrika. De voorstelling die we daar gaan maken en spelen heet Kruik. Het is een openluchtvoorstelling, een beetje straattheater-achtig, en hij speelt voornamelijk in Townships. Maar we doen ook het prestigieuze Grahamstown Festival aan. We reizen van Elim in het Noorden naar Kaapstad. Met de voorstelling gaan ook een aantal VCT's mee, dat zijn mobiele Aids-testen (met arts en tentje) zodat ons publiek zich meteen kan laten testen als ze de voorstellingen hebben gezien. Voor meer informatie kijk op www.hetwaterhuis.nl

Laatste ochtend. Laatste dingen. Laatste beetjes stress. Laatste kleine en grote afscheidjes.

Morgen is het zover!

 

4 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer