23/2/2007 - fliefd?

Moeders is verliefd.

En niet zomaar verliefd, nee moeders is verliefd op een oude jeugdliefde.

Leuk allemaal voor moeders, maar ze probeert mij erin mee te slepen, door naar de kroeg te gaan waar haar oude jeugdliefde (wel eens) komt. Ja, en dan?

Dan zit ik daar straks met een moeder die amper haar eigen naam kan uitspreken omdat ze zo in de war is, mij niet gezien. Ze is zo in de war en dat op haar leeftijd. Zo ken ik haar echt niet hoor! Ze is ineens helemaal verlegen en weet geen woord meer uit te brengen.

Voor ons jongeren is dat toch heel anders, wij zijn niet zo op ons bekkie gevallen, op sommigen van ons na dan. Maar stel moeders komt haar jeugdliefde tegen, terwijl ik samen met haar in die befaamde kroeg zit. Zij gaat lopen stotteren en moeilijk doen, en dan zou het er achteraf op neerkomen, dat ik mag gaan vertellen dat moeders nog steeds op haar charmante man verliefd is. Doe ik dat niet, heb ik straks ruzie met moeders.

In de trant van; Waarom help je me nou niet?

Zou helemaal lekker worden. Ik heb hier helemaal geen zin in.

Is dat zo raar?

23/2/2007 -

Wat een absolute gezelligheid weer vanavond. Ik heb me werkelijk waar nog nooit zo vermaakt!

NOT!

Het is misschien niet aardig om te zeggen, maar soms, heel soms heb je vrienden omdat je medelijden met ze hebt. Neem nou dit voorbeeld;

Ruben, een té verlegen jongen die ietwat te breed in zijn velletje zit.

Begrijp me niet verkeerd, ik mag hem graag, maar een gesprek voeren met hem is onmogelijk. Vanavond ben ik samen met mijn vriend bij hem gaan eten.

Ik ken Ruben, denk ik, nou al zo’n zes jaar. En hoezeer ik het elke keer weer probeer, het lukt me niet om hem gewoon meer dan aardig te vinden.

Er is niks aan hem wat mij aantrekt, behalve het feit dat ik medelijden met hem heb.  

Het er voor hem willen zijn en ervoor zorgen dat hij het naar zijn zin heeft is belangrijk, al begrijp ik het hoe en waarom hier niet van.

Dit maal besloot ik mijn vriend mee te nemen, om toch nog wat aanspraak voor mezelf te kunnen vinden. Achteraf ben ik daar ook heel blij mee, al was mijn vriend nog irritanter dan gewoonlijk. We hebben na het eten van het heerlijke eten, (want koken kan die!) naar cabaret zitten kijken en south park. Zolang de tv aanstond was er niks ergs aan het geen gesprekken voeren, maar zodra de tv uitging, werd het me toch allemaal even te veel.

Dus deed ik hetzelfde als wat ik normaal in zo’n situatie doe, brabbelen alsof mijn leven ervan af hangt. Het gesprek constant op gang proberen te houden, om de pijnlijke stiltes te voorkomen.

Mijn god war is dat moeilijk en vermoeiend. Om dan uiteindelijk naar huis te gaan is het beste wat me kan overkomen op zo’n moment.