Je kent dat wel. Zo’n moment waarop jij je plotseling iets beseft dat iets voor jou heel belangrijk is, maar het voor een ander triviaal is.

Terwijl je zelf erg gelukkig bent met het besef, kan je de blijdschap nauwelijks delen.

Zo ging ook bij mij onlangs wederom een lichtje op. En nu wel ten aanzien van mijn zogeheten (j je leest het goed) incasserings vermogen.

Nu is de ontwikkeling van deze eigenschap, die ik van huis uit eerlijk gezegd niet echt heb meegekregen, in mijn ogen essentieel voor iedereen die ooit volwassen wil worden.

Nou is het bij mij ook weer niet zo dat ik pas recentelijk kan incasseren wanneer er kritiek gegeven wordt hoor, maar ik besef wel dat ik daar zeker vroeger moeite mee heb gehad. En zo nu en dan valt dit probleem mij heden ten dage bij een ander op.

Opmerkelijk genoeg is verder dat het mij aan zelfkritiek nooit echt ontbroken heeft, ...

Even ter illustratie, en misschien een lesje..., volgt hier in een willekeurige volgorde een aantal zaken die voor mij ooit heilig waren, .... maar die ik nu durf te relativeren.

Het geschreven woord. Alles waar het label ‘Tiemen en Iris’ aan gehangen kan worden. Mannen. Boeken... Wat in de krant staat. Wat de leraar heel vroeger zei.... En, natuurlijk, wat jij zo af en toe zegt...

Maar ... verantwoording afleggen m.b.t. een werkgerelateerde keuze .... blijft heilig!