de naalden van de kerstboom, en dan bedoel ik niet die ik tegenkom in december hoor. Maar de naalden in januari, februari, maart...zomers nog ergens in de kofferbak van de auto ...etc. Ze kruipen tussen de planken van mijn houten vloer, tussen de stenen op het pad. En dan heb ik het nog niet eens over die klere hoge prijzen die ze hier durven te vragen voor een kerstboom.
Dus heb ik dit jaar besloten dat ik er genoeg van heb. Ik ben overgegaan tot wat ik persoonlijk het meest burgerlijke vind dat een mens in huis kan hebben (excuses voor degenen die em al jaaaarenlang hebben, en daarmee voor het hoofd stoot): ik heb een kunstkerstboom.
Een mooie, dat wel. Geleend, dat ook. Eén keer bruut over je principe heen en daarna nooit meer naalden. Bovendien een boom die tot half januari zo fris en groen blijft alsof hij net uit het bos gehaald is.
En mooi is hij. Maar... het voelt niet goed. Ik heb hem nu drie dagen staan, en ik moet toegeven dat het gemakkelijk is, zo'n kunstding.
Maar het mist iets. Het mist sap. Het mist geur. Het mist hars. Het mist Kerst. Het mist Cathy.
Volgend jaar blijft de doos op zolder bij mams staan. en ja ik zal uitslag krijgen op mijn handen van de hars als ik neuriënd de lampjes in de boom hang.
Ik zal waarschijnlijk ook vloeken over de naalden die ik overal terug zal vinden. En ik zal zuchten omdat hij niet zo mooi recht staat als de kunstboom ooit zou doen, ik zal met touwtjes de takken die zo achterlijk op elkaar zitten proberen te modelleren ..... en valt hij nu al uit?!
Ik zal weer slikken als ik hem moet betalen...
Maar ik zal zoveel dichter bij mezelf blijven, de sfeer proeven en de ambiance voelen.
Kunst? Nee, volgend jaar niet meer. Kunst is nep. Dan maar afzien, stofzuigen, oprapen, de kat 14 dagen in de schuur, haken in het plafond, hars op de grond en .... en.... en....
Maar écht...
dat draagt dan even weer bij aan waar we stil bij staan, met kerst wel te verstaan ...