Diepste Geheimen

Bevrijdingsfestival

Eerst ga ik nog heel even terug voordat ik over 5 mei begin. Iedereen heeft het vast wel gezien, of anders wel gehoord. Maar die lullos op de dam die paniek aan het zaaien waren, wat kan ik me daar boos om maken. Ik was heel even in schok toen ik de hele mensenmassa zag verplaatsen en iedereen hoorde gillen. Ik had echt iets van wtf is hier aan de hand. Toch niet weer een of andere malloot die op de mensenmenigte inrijdt? Het bericht dat er iemand onwel was geworden geloofde ik maar half, maar toch werd ik er wel wat rustiger van.

Maar dan is het de volgende dag 5 mei en dan denk je echt nergens meer aan. Wij gingen met het gezin, exclusief vader, naar het bevrijdingsfestival te Leeuwarden. Moeder dacht: 'laten we maar met de trein gaan want er is vast geen plaats voor de auto.' Zelf stemde ik ermee in, en zo gingen we naar het station. We hadden geluk dat we om kwart voor 1 weg zijn gegaan want er stond een enorme rij. En toen wij kaartjes hadden, hoefden we nog maar enkele minuten te wachten op de trein. Veel mensen, vooral jongelui, zijn gewoon zwart gegaan omdat ze nog lang niet aan de beurt waren. In IJlst was het ook al zo lekker druk, en toen kwam de hel: Sneek. Er gingen een paar mensen uit, maar er moesten er ongeveer honderd bij. Het werd een geprop, maar ik zat! Zowat iedereen moest staan, en de mensen die moesten staan hadden niet meer dan een halve vierkante meter. Maar, des te gezelliger, ook al vond denk ik niet iedereen dat. In Leeuwarden stroomde de trein snel leeg, en arme auto's die moesten wachten tot de stoet van een halve kilometer eindelijk uitgedund was en zij zo weer verder konden rijden. Het festival zelf was wel leuk, maar omdat ik met mijn moeder was, en een vriendin van mijn moeder die er alleen was en die we toevallig troffenj, kon ik niet losgaan en meegaan in de feestende menigte. Volgend jaar beter! De terugreis was het gelukkig weer rustig in de trein, en gelukkig maar, want anders waren er vast wel meer mensen achtergekomen dat ik uit mijn broek was geknapt... ik zat in de trein, en ineens vloog mijn knoop van de broek af. Genant, maar gelukkig kwam niemand, behalve moeder zusje en ik erachter.

Het eerste weekend van mei

Het was echt het beste weekend ooit. Nee, dat mag ik niet zeggen want ik weet niet wat er allemaal nog gaat gebeuren in weekenden. Maar het zat zo, de zaterdags was mijn neefje bij me en was het gewoon gezellig. Die avond had ik mijn vormsel, ook al vind ik mijzelf niet christelijk, en nadat de kerk uit was ging iedereen nog bij ons thuis feest vieren. Ik heb toen eindelijk mijn office gekregen en de dvd Twilight. Het was supergezellig en mijn kamer was omgetoverd in een bioscoop voor jong (5 jaar) en oud (16 jaar) waar de film Ice Age 2 draaide op mijn laptop. Niemand heeft die avond last van de kinderen gehad. Het was heel gezellig dus, en ik ben ook heel wat rijker geworden. En dan komt de leukste dag nog! Zondag. Ik had de wekker staan want ik wilde geen blauwtje lopen bij mijn vriendin M. Zij kwam met haar ouders langs, dit is heel speciaal want ze woont in Limburg! We hadden natuurlijk dikke lol en gelukkig heeft zij nu ook een bijnaam: namelijk brokkenpiloot. Maar ik moet nog steeds rondlopen met de bijnaam aardappelpunt . Het was dus heel gezellig. We gingen 's morgens eerst gewoon wat zitten, Jenga doen en M&M's vreten. De 's middags gingen we naar het zwembad, en dat was ook super! Maar jammergenoeg was het water er wel heel koud dus hadden we al redelijk snel, na 1 1/2 uur al geen zin meer. Toen zijn we snoep gaan halen, het kan ook niet anders, en hebben we dit aan de rand van het zwembad opgegeten. Toen we thuiswaren hebben we nog gescrabbled en Yatzhee gespeeld. En na de tosti's met macaronisaus, wat heerlijk was, moesten ze weer naar huis . En nu heeft ze mijn shampoo nog omdat dat nog in haar zwemtas zat. Maar ze heeft mijn naam erop geschreven en ik krijg ze weer mee als ik deze zomer bij haar kom logeren. Want dat is tenminste één ding wat al zeker is, we gaan logeren. Ik wordt dan waarschijnlijk gebracht door mijn moeder en trein dan weer terug naar de andere kant van het land. Haha, ik heb er nu al waanzinnig zin in! Vandaag, want tja gisteren had ik natuurlijk geen tijd om te schrijven, heb ik last van mijn zusje en haar vriendinnen en ik ben bang dat ik niet goed kan slapen vannacht omdat er drie giechels lawaai maken in de kamer naast me.

Ik houd jullie op de hoogte!!!

I´m so happy!

26 april 2010

Voor het eerst sinds vele dagen zit het me weer eens mee. Heel even had ik het gevoel dat ik deze weblog even niet meer nodig zou hebben, maar ik houd hem toch maar aan, omdat het soms wel even fijn is om alles van je af te schrijven. Het ging vandaag zo goed omdat ik niet de hele dag alleen hoefde te zitten, want ik kon ruim 2/3 van de dag naast B. zitten, en het ging ook nog eens heel goed tussen ons tweeën. We hebben namelijk ook wel tijden gehad en dan was het zowat oorlog tussen ons. Het was opvallend dat de hele klas redelijk stil was. De enige conclusie die ik daaruit kon trekken was dat iedereen nog moe was van donderdag, toen hebben we namelijk met de hele klas 24 uur les gehad voor het goede doel. Anders zou ik het echt niet weten. Maar zoals altijd moet er wel een uitzondering zijn in de klas en driemaal raden wie dat was... ik dus. Ik was de hele dag heel erg actief en ik wilde iedereen oppeppen, dit lukte mij trouwens niet. Ik heb vast wel weer een paar mensen daarmee geirriteerd. Nou en... dan maar, ik ben nu in een goede bui en ik hoop die de rest van de dag ook nog te houden. Ik ben nu fout bezig, zeer fout bezig. Ik zou nu moeten leren omdat de toetsweek met een sneltreinvaart dichterbij komt, maar ik steek mijn zeer kostbare tijd dus liever in dit bericht. Zucht... ik ben ook weer eens zo stom en kut. Zo mag ik niet over mijzelf denken maar ik doe het vaak toch. Even schijt aan die regel, als je het al een regel mag noemen. Morgen ben ik heerlijk vroeg vrij maar ik weet niet wat ik de hele middag ga doen. Het zou morgen de verjaardag zijn van mijn opa, maar die is helaas 20 dagen geleden overleden aan die rotziekte. Ik heb geen zin om de naam voluit te noemen maar ik denk dat iedereen wel begrijpt wat ik bedoel.

Ik moet nu zeggen dat ik stop want anders komt er geen einde meer aan dit verhaal. Dus voor nu... Tabee!

Eindelijk

Eindelijk is het zover, ik heb eindelijk mijn laptop gekocht. (dit typ ik al voor de tweede keer want het bericht was ineens foetsie) Ik ben blij dat ik nu echt eindelijk mijn laptop heb want nu heb ik geen last meer van mijn irritante zusje die steeds in de geschiedenis sneupt terwijl ik heel veel te verbergen heb. Maar ja... ik kon het haar niet verbieden want de computer was van ons tweeën. Gelukkig had zij mijn gezeik opgevolgd en is haar eigen account gaan aanmaken op die computer. Ik had dit eerder ook al gedaan, maar ik vond het zeer irritant want hij starte altijd automatisch op op het gezamenlijke account en dan moest je jezelf daar eerst weer afmelden voordat je naar je eigen account kon. Nee, nu komt niemand meer aan mijn account, want mijn laptop is nu goed vergrendeld met een nieuw bedacht wachtwoord, want tsjaa.. zo'n zusje weet ook altijd je wachtwoord ook al zeg je niets tegen haar. Het is een gave, die voor mij altijd heel negatief uitpakte. En dan ging ze ook nog de "verboden" sites hardop roepen terwijl mijn ouders achter haar stonden. Zucht... dat is een van de redenen dat ik ook altijd smoezen moet bedenken om weer onder een stomme actie uit te komen. Als ze me gaan vragen dan mag ik niet te lang nadenken, want dat valt natuurlijk ook op. Ik kan bijna wel een heel boek vol schrijven met de smoezen die ik allemaal paraat heb. Laatst kwam mijn moeder ook aan met het feit dat ik steeds vager begin te worden. Ik had daar natuurlijk op in moeten gaan en de waarheid moeten vertellen zodat ik niet steeds meer in leugens leef, maar nee hoor... wat doet mevrouw, mevrouw zegt alleen maar dat het wel meevalt en dat mevrouw helemaal niet vaag is. Nou lekker... nu zit ik nog steeds met de peren gebakken. En dan heb ik ook nog het probleem dat ik soms even niet meer weet welke rol ik ook alweer moest spelen. Want mijn hele leven is één groot rollenspel waarin ik alle hoofdrollen speel, ongeveer vijf personages, en ik bij iedere andere personage een ander persoon moet zijn. Ik wil het hen naar hun zin maken en vergeet hierbij mijn eigen leven te leven. Ik zit ermee... en ik ben blij dat ik het hier kwijt kan. Sorry voor dit lange zeikverhaal.