Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

David Serphos' weblog: "Never a dull moment"

Home - Profile - Archives - Friends

Het Parool 26-11-05 - Posted at 02:55 on 1/12/2005 by David Serphos

 

 

 

Het Parool 17-11-05 (Melcher de Wind) - Posted at 02:50 on 1/12/2005 by David Serphos

 

 

Bericht van een trotse vader (Het Parool 15-10-05) - Posted at 16:24 on 15/10/2005 by David Serphos

 

Na de hele zomer met veel lol te hebben geklust als lid van de Faqtor 7-redactie van Het Parool, stond vandaag onze oudste zoon als lijdend voorwerp in Het Parool (rechts op de foto).

 

Frenk der Nederlanden (geen familie van de Prins; het is zijn echte naam!) ging op Joel's uitnodiging in om de schoolkrantredactie van het Maimonides wat leerzame tips te komen geven. Op pagina 22 doet deze vaste Parool-columnist verslag van zijn bezoek. Als we hem mogen geloven, schuilt er achter onze 15-jarige zoon een journalist-in-de-dop. Of in elk geval een gespassioneerde creatieveling.

Mag ik me misschien een beetje trots voelen?

 

 

Voeten in de aarde - Posted at 16:20 on 14/10/2005 by David Serphos

 

Het begon ingaande Jom Kipoer. Op kantoor was iedereen al naar huis, op rabbijn Katz en mijzelf na. Om ongeveer 15:00 uur ging mijn mobieltje. Het was de politie. Mijn hart sloeg ťťn keer over, want met een verhoogd veiligheidsrisico moeten we als Gemeente helaas altijd rekening houden, zeker rond de hoge feestdagen. Maar dat was het niet. Aan de andere kant van de lijn was een politieagente waarmee ik op school heb gezeten. Dat zij de dienstdoende agent was, was puur toeval. Het was niet eens in haar Koninginneweg-wijk gebeurd, maar in De Pijp, en ze moest daar inspringen voor een collega.

Een 74-jaar oude dame was dood gevonden in haar woning. De ingeroepen arts had een natuurlijke dood geconstateerd. Het huis was keurig opgeruimd, maar de politie kon geen aanknopingspunten vinden voor familie of vrienden. Er lag geen telefoonklapper, en ook andere aanwijzingen voor contactpersonen werden niet gevonden. Er stond ťťn foto van een jonge man in het huis, maar de politie had geen clue wie dat kon zijn. In het huis vond de agente een NIW en er waren nog een paar andere kleine aanwijzingen dat het mogelijk een Joodse mevrouw betrof. Of ik dat kon bevestigen.

 

Samen met rabbijn Katz gingen we door onze gedigitaliseerde bestanden en daar troffen wij haar inderdaad aan. Mevrouw L.* was geen lid van de Joodse Gemeente, maar was uit het verre verleden wel bij ons bekend. Haar ouders liggen op de Joodse begraafplaats te Muiderberg begraven. Het leek erop dat ook haar zus op Muiderberg was begraven. Dat bleek later op een vergissing van mij te berusten.

Mevrouw L. was twee keer niet-Joods getrouwd geweest en had heel jong een zoon gekregen. Zo te zien nog ver voor haar eerste huwelijk, in een ver vervlogen tijd. Van de zoon was er wel een naam, maar meer ook niet. Dat mevrouw Joods was, konden we mede aan de hand van de huwelijksakte van haar zus, die we gelukkig snel tevoorschijn wisten te toveren, bevestigen. De informatie die ik had, gaf ik door aan de politieagente.

 

Een uur later - Jom Kipoer was niet ver weg meer - was niemand de zoon dichter op het spoor geraakt. In overleg met het Joodse Begrafeniswezen werd besloten mevrouw op te laten halen en haar naar Ter Kleef te brengen. Samen zouden we ervoor zorgen dat zij volgens de Joodse traditie begraven werd en een eeuwigdurend Joods graf kreeg. De begrafenis zou vanwege het tijdstip echter pas na Jom Kipoer kunnen plaatsvinden. Dat gaf de politie meteen nog wat tijd om de zoon op te sporen.

 

Nog tijdens het aanbijten vervolgde ons actieplan. Met het JBW besloten we mevrouw L. de volgende dag om 15:00 uur te begraven. Dat gaf ons en de politie zoveel mogelijk tijd. Mevrouw werd die avond nog door de dames van het chewre kadiesja gewasssen. De volgende ochtend vroeg belde ik onze bevolkingsmedewerker uit bed om nog voor kantoortijd te komen helpen bij de speurtocht. En dat was maar goed ook. De zuster die ik op de computer voor dood en begraven had aangezien, bleek springlevend en binnen de organisatie was zij geen onbekende. Ik had een grafreservering aangezien voor een graflocatie, en ik had een code waaruit bleek dat mevrouw nog leefde, over het hoofd gezien. Collega's op kantoor wisten meteen over wie we het hadden. Meteen werd ook duidelijk dat de twee zussen gebrouilleerd waren en dat mevrouw L. en haar zoon ook geen contact met elkaar hadden. Ik belde de bevriende politieagente en deelde haar mee wat we wisten. De politie leek de zoon inmiddels op het spoor te zijn. We spraken af dat de Joodse Gemeente contact zou opnemen met de zuster. Omdat onze adjunct-directeur haar nog niet zo lang geleden had gesproken, zou hij contact met haar opnemen. Hij deed dat op voortreffelijke wijze, maar niet zonder het nodige lood in zijn schoenen. De zuster was weliswaar onder de indruk van het overlijdensbericht, maar voegde daaraan toe wat wij inmiddels al wisten: zij hadden geen contact. Met de begrafenis wilde zij zich niet bemoeien. Zij kon ons niet helpen aan het telefoonnummer van haar neefje, maar wist wel waar ťťn van zijn ex-echtgenotes woonde en waar hij jaren geleden werkte.

 

Na alles geprobeerd te hebben, liep het spoor alsnog dood. Met de ex kregen we geen contact, en bij zijn oude baas werkte de zoon van mevrouw L. ook niet meer. Inmiddels had de politie hem gelukkig bijna gevonden. Hij bleek in een andere grote stad te wonen. De politie ter plaatse zou naar zijn huis rijden om hem op de hoogte te brengen van het overlijden van zijn moeder. Om 13:00 uur belde hij ons, nadat de politie hem ons nummer had doorgegeven. Hij stemde in met de spoedige begrafenis, maar zou daar niet bij aanwezig zijn. Het verlies zou hij op zijn eigen manier willen verwerken.

 

Inmiddels belde een medewerkster van het buurtcentrum De Pijp. Mevrouw L. kwam daar regelmatig, wist zij te vertellen. Men was erg geschrokken van haar plotselinge overlijden. Enkele medewerkers wilden graag bij haar begrafenis aanwezig zijn.

 

En zo kon het zijn dat bij het vertrek van Ter Kleef en op de begraafplaats te Muiderberg tien Joodse mannen - waaronder ikzelf - mevrouw L. naar haar laatste rustplaats begeleidden. Met onze voeten in de omgekiepte aarde schepten wij het graf beurtelings vol. De medewerker van JBW die de lewaja leidde, deed dat gelukkig onder vertaling van de psalmen die in het Hebreeuws werden opgezegd. Dit tot zichtbaar genoegen van de twee jonge vrouwen en de man die in allerijl met de bus vanuit het buurtcentrum naar Muiderberg waren getrokken. Eťn van de vrouwen huilde onophoudelijk. "Mevrouw L. was een goed mens, met een goed hart." Het was jammer dat haar zus en haar zoon er niet waren om dat te kunnen horen. Gelukkig zal zij worden gemist.

Zij ruste in vrede.

 

*) Deze letter is willekeurig gekozen om de privacy van de overledene te beschermen.

 

Jom Kipoer - Posted at 16:26 on 13/10/2005 by David Serphos

 

Allemaal nog vele jaren toegewenst. En voor de Antillianen onder ons: scrito y sellado!

Vanavond weer heerlijk aangebeten bij Marcia. Behoorlijk full-house met 25 man en reuze gezellig. Op dat soort momenten vind ik het knap waardeloos dat Renť helemaal in Florida zit, terwijl hij er gewoon bij moet zijn. Zo zijn we gewoon niet compleet.

 

Kol Nidrei in de Snoge was weer een unieke belevenis. Het volle gebouw, met de honderden brandende kaarsen geeft een sfeer, die alleen maar door de CuraÁaose Snoa wordt geŽvenaard. Dit jaar had ik de eer ťťn van de 14 sifrť tora te mogen dragen, die uit de heychal naar de tebah worden gedragen (voor ashkenazim is dat: van het aron hakodesh naar de biema). Het was de derde keer in m'n leven dat ik een hoge hoed droeg. De eerste keer was in hetzelfde gebouw, op onze huwelijksdag, de tweede keer als chatan beresjiet in de Snoa en gisteravond dus opnieuw bij de P.I.G.. Ik denk dat ik er alledrie de keren even belachelijk heb uitgezien. De gelegenheden waren niettemin allen behoorlijk indrukwekkend.

 

Na lekker te hebben uitgeslapen, begon ik aan mijn traditionele sjoelentocht. Een hele dag stilzitten in ťťn sjoel kan ik namelijk niet aan. Ik liep van huis naar Sjoel Amstelveen, aan de Straat van Messina. Na de sjachariet-dienst ook hier een unieke belevenis: een b'rith milah (besnijdenis) in sjoel op Jom Kipoer! Volgens de moheel zou het in het verre verleden al eens eerder zijn gebeurd, maar voor hem en alle overige aanwezigen was het de eerste keer. Het jongetje heet Milo Alexander Benjamin. Binnen enkele seconden was de eerste grap er: bris Milo. De tweede: wat je al niet doet om een kiddoesj uit te sparen!

 

Van Amstelveen ging ik naar Beth Shalom. Even bijgeklets met Ronnie en vervolgens de reis voortgezet naar de Rav Aron Schuster synagoge aan het Jacob Obrechtplein. Een fikse wandeling, zeker voor mijn doen. Met dit stukje looppas van een half uur overtref ik namelijk mijn totale wandelkilometrage voor de rest van het jaar. Een mooi moment om mijn zonden van het afgelopen jaar nog eens aandachtig de revue te laten passeren. Maar nog voor ik goed halverwege dit retrospectief ben, sta ik al op het Obrechtplein. Met een man of 30 binnen in het monumentale sjoelgebouw, was het armoe troef. Wel gezellig overigens. Met Chanan de laatste roddels doorgenomen en nog voordat de gabbe me een mitswe kon geven was ik ook hier weer gevlogen. Het wandelen door Oud-Zuid was zeker op een mooie dag als vandaag heerlijk. Door de Albert Cuyp naar de sjoel aan de Gerard Doustraat, waar het altijd even aangenaam is. Met nichtjes Sharon en Aviva liep ik van deze sjoel door de Utrechtsestraat naar de Snoge. Daar bracht ik de hele avond door. Kort voor de ne'ilah-dienst stroomde het gebouw langzaam vol. Rond 19:30 uur klonken de tonen van de sjofar. En daarmee naderde het einde van een bijzondere dag. Ik gaf m'n ogen en oren nog eens goed de kost. De kaarsen, de melodieŽn, de hoge hoeden, de lege maag, de langzaam opkomende hoofdpijn.

Ik zou het niet willen missen!

 

Een onofficiŽle herdenking - Posted at 16:22 on 6/10/2005 by David Serphos

 

Vandaag nam ik met rabbijn Zwi Spiero deel aan een onofficiŽle herdenking van de Bijlmerramp.

Vanwege Rosj Hasjana kon de Joodse gemeenschap dit jaar namelijk niet deelnemen aan de jaarlijkse herdenking op 4 oktober.

 

Stadsdeelvoorzitter Elvira Sweet ontving ons, de IsraŽlische ambassadeur Eitan Margalit, vertegenwoordigers van El-Al en enkele anderen op het stadsdeelkantoor. Zelf kon zij vanwege "andere verplichtingen" niet mee naar de Boom die alles zag, het monument dat staat op de plek waar ooit gallerijflat Groeneveen overging in Klein-Kruitberg. Wethouder Els Verdonk ("geen familie") nam de honneurs waar.

 

Eenmaal bij het monument aangekomen, stonden enkele tientallen belangstellenden te wachten, waaronder Joodse, maar ook veel niet-Joodse Zuidoosters. Blijkbaar konden er meer mensen niet op de officiŽle herdenkingsdag. Er volgden enkele korte toespraken, waaronder een van Naomi Waas, de drijvende kracht achter de stichting Ons Zoomokum die al vele jaren vanuit haar woning op Mijndenhof sjoeldiensten verzorgt voor de tientallen Joodse medeburgers in het stadsdeel. Ook Zwi Spiero kreeg het woord. Hij wees op de diepgewortelde Joodse traditie van het herdenken, en sprak een speciaal Jizkor-gebed uit. Kinderen van de Evangeliche school Crescendo zongen een speciaal geschreven lied van een vogel die vliegt waar ooit El-Al vlucht 1862 neerstortte. Ambassadeur Margalit ging met deze kindjes op de foto en deelde - als betrof het een voetbalheld - op verzoek handtekeningen uit aan de aanwezige kinderen. Samen keken we naar de tientallen handgemaakte tegeltjes en we lazen wat ooggetuigen hadden geschreven. Indrukwekkend.

 

Zwi en ik reden een kort stukje mee in de auto van de drie El-Al vertegenwoordigers. Eťn van hen kende Anat Salomon, het IsraŽlische meisje dat in de cockpit van het noodlottige vliegtuig meevloog, op weg naar haar eigen huwelijk in IsraŽl. Anat was tot die noodlottige dag in 1992 als au-pair bij deze El-Al medewerkster en haar gezin in huis geweest. Zelf was deze vrouw nog nooit naar de herdenking in de Bijlmer geweest. Ze had zichzelf niet zo ver kunnen krijgen. Vandaag gelukkig wel. Ze was opgelucht.

 

Er is veel verdriet op die plek in Zuidoost. En het is goed dat wij elk jaar weer ons gevoel van medeleven tonen op de plek waar dertien jaar geleden 43 mensen, kinderen en volwassenen, zwart en blank, Joods en niet-Joods het leven lieten. En als dat niet op de officiŽle herdenkingsdag kan vanwege Rosj Hasjana, of Sjabbat, dan maar op een andere dag. 

 

War Child - Posted at 16:10 on 2/10/2005 by David Serphos

 

Okť, ik geef het toe. We zijn al enige tijd fans van Marco Borsato.

Dat wil zeggen: Ellen gaat voor zijn stem en ik kan z'n teksten wel waarderen. Toch hoefde ik nooit zo zeer naar een volwaardig Borsato-concert, met duizenden diehard fans. Maar toen ik hoorde van het War Child concert in Ahoy, leek dat een prima compromis. Marco treedt per slot van rekening op samen met allerlei andere Nederlandstalige artiesten en bands die ik wel leuk vind, en War Child is een meer dan sympathiek doel, dus: twee kaartjes alstublieft.

 

Van de week werden ze dan eindelijk bezorgd. En wanneer was het concert ook alweer? Maandagavond 3 oktober. Waarom zei die datum me niets toen ik de kaartjes bestelde? Het moet juli zijn geweest en over de hoge feestdagen maakte ik me nog niet zo druk.

En daar zit ik nu dan met twee leuke plaatsen voor het concert morgenavond in Ahoy op ... eerste avond Rosj Hasjana. En aan mijn kleine groep vaste weblog-abonnťe's zal ik ze ook niet kunnen slijten. Maar wellicht heeft iemand in z'n directe omgeving kennissen die hier heel graag naartoe zouden willen. Opschieten dus! De twee kaartjes sta ik graag kosteloos af tegen de belofte van een gift aan War Child. Want je kan het nieuwe jaar niet goed genoeg beginnen!

 

Iedereen Sjana Tova oemetoeka gewenst - een goed en zoet 5766.

 

Yael - Posted at 15:20 on 26/9/2005 by David Serphos

                                                             

 

Gisteren brachten we onze dochter naar Schiphol.

 

Yael is 28 jaar. Ze woont in IsraŽl en is ťťn van de vele terreurslachtoffers die de afgelopen jaren ten prooi vielen aan de gruwelijke zelfmoordaanslagen in de grote steden. Yael zat anderhalf jaar geleden achterin een stadsbus in Jeruzalem toen een man die vlakbij haar zat opstond, naar het midden van de bus liep en zich opblies. Alle passagiers om haar heen waren op slag dood. Sommigen die voorin de bus zaten, overleefden de aanslag ondanks zware en ernstige verwondingen. Dat Yael de aanslag overleefde mag een wonder heten. De bovenkant van haar schedel lag helemaal open. Kleine onderdelen van de fragmentatiebom boorden zich diep in haar gezicht. Ze bleef dagenlang in coma en was volgens de artsen niet meer te redden. Haar familie had al afscheid van haar genomen.

 

Een jaar en meer dan twintig levensgevaarlijke operaties later, wist ze haar leven op te pakken en vervolgde ze haar rechtenstudie. Vorige week rondde ze die af. Dankzij het goede werk van Bnai Brith loge Hilleel en in samenwerking met de IsraŽlische organisatie Hineni kon ze met 20 (tot voor kort elkaar onbekende) lotgenoten een weekje naar Nederland om bij te komen van de achterliggende zware periode. Met hulp van grote sponsors als Christenen voor IsraŽl, en kleinere sponsors zoals de Joodse Gemeente Amsterdam en tientallen particuliere donateurs, konden 21 jongens en meisjes in de leeftijd van 16-30 jaar genieten van uitstapjes in Amsterdam en de rest van het land. Het werd een reis vol overwinningen. Zo durfde Yael en een aantal anderen niet meer in een bus. Ze trokken elkaar over de streep. En waar niemand meer naar een disco durfde, werd het de afgelopen week, elke avond weer, feest in hartje Amsterdam.

 

Wij mochten als gastgezin haar een tijdelijk thuis aanbieden. Wat we ervoor terugkregen was even onbetaalbaar als onbeschrijfelijk. Een warme en lieve jonge vrouw, sterk en moedig, zachtaardig en zorgzaam, zichzelf totaal wegcijferend ten opzichte van ons en van haar groep. Ze stal onze harten. En ze inspireerde onze 12-jarige zoon tot het schrijven van het volgende gedicht, dat hij vandaag voor het vak Nederlands inleverde:

Het meisje dat naar haar foto's kijkt

is niet het meisje op wie ze lijkt.

Ze herinnert zich nog goed die dag

dat ze bijna dood ... in coma lag.

 

Op de stoel vlakbij haar zag ze ... hem

op die vreselijke dag in Jeruzalem.

De dag die nooit meer over ging.

Op haar gezicht draagt ze de herinnering.

 

Het suizen in haar beschadigde oor

gaat dag en nacht non-stop door.

De nachten zijn lang, ze slaapt heel slecht.

Haar nachtmerries zijn lang en echt.

 

Haar zicht is troebel maar ťťn ding kan ze haarscherp zien:

toen die man zich opblies in bus 19.

En gisteren vloog ze dus terug naar huis. Onze dochter. Naar haar echte ouders, zussen en broer in Jeruzalem.

Ik mis haar nu al.

 

Hosting door HQ ICT Systeembeheer