Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
sharonnekeVSallerliefste vijand Home | Profile | Archives | Friends
Lees mee in mijn strijd tegen mijn eetstoornis

Nieuwe opleiding4/9/2012

Hallo allemaal!

Na een leuke introductieweek op school, waar ik 2 nieuwe vrienden heb gemaakt en de klas is echt super! Ik heb me echt vermaakt tijdens de introductieweek,

Nu is de echte school begonnen. Onze klas kan goed met elkaar opschieten en de sfeer is dan ook goed, behalve de groep gillende keukenmeiden... maar daar praten we maar niet over over die troela's met hun geblondeerde haar en lage pantershirtjes.


Morgen heb ik een psychologisch onderzoek in Zeist. Ik ben benieuwd, helaas mis ik hierdoor mijn eerste praktijk-chemie-les.
Maar ik krijg de tijd om in te halen, gelukkig. Elke woensdagmiddag heb ik tijd voor therapie en ben ook nog begonnen met een bijbaantje vakkenvullen. Ik heb amper tijd voor mezelf. Hopelijk red ik het. Niet dat ik instort en terugkeer in mijn eetstoornis omdat ik niet weet hoe ik ermee moet omgaan.


Mijn klas weet niks van mijn eetstoornis, wat ik nog even zo wil houden. Ik vind het maar best zo, wel heb ik met mijn mentrix overlegt hoe en wat i.v.m. de opleiding.

Eten op school is echt heel erg moeilijk. Soms lukt het me. Vandaag kon ik niet eens ontbijten omdat ik zo bang was voor de lunch op school, maar ik heb wel geluncht op school. Wel veels te weinig. Zo zie je maar als ik niet ontbijt dat het ene eetmoment wel lukt en als ik ontbijt dat het ene eetmoment niet lukt. Het is zo vervelend!


0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Ziek26/8/2012
Brrr,
Gister had ik een examenfeest van mijn beste vriendin en haar vriend(je). Ik ging er met tegenzin heen want voelde me helemaal niet lekker. Maar had komische cadeaus met mijn vriend gekocht.
Ik had op een gegeven moment bijna geen stem en praten deed ook best zeer. Toen we opweg waren, kwamen we erachter dat het feest op een afgelegen plek was. We waren 2 uur lang zoeken.

Eenmaal op het feest, was dat niet de muziek waar ik van hield, eerder van een hekel aan had. Geblondeerde meiden en van die maaskantjesjongens/mannen. Mijn vriend en ik waren echt van: Okeeee...... We vonden het saai en zag een oude vriend van me en mijn ex. Daar hebben we mee gepraat. Het feest was ontsettend groot, overal stond eten. Toen mijn vriend drinken wou halen voor ons, vroeg ik om een cola light en anders water. Ik kreeg van hem normale cola en stond op het punt om te flippen. Ik wist door tot 10 te tellen en rustig te gaan adem halen om dat te voorkomen. Ik heb het toch netjes opgedronken. Mijn vriend at vanalles wat hij lekker vond. Frikandellen, sushi, chips, hamburgers. Ik keek mijn ogen uit wat ze allemaal serveerde en neer hadden gezet. Iedereen dronk alcohol. Waar ik niet tegen kan, een allergie voor heb. At alles wat ze lekker vonden en voelde me op een gegeven moment totaal niet op me gemak. Ik wou echt niks eten.... Ik wil weer afvallen. Maar ik weet dat het niet kan en niet mag. Zeker nu niet. Ik ben al zo ver! Ik kan nu niet opgeven. Ik moet en zal sterk zijn! Ik ben tenslotte al zo ver gekomen!

Maar ik moet eventjes rusten. Ik zou morgen eigenlijk een onderzoek hebben maar dat gaat nu eventjes niet door omdat ik ziek ben.... maar afbellen kan niet omdat het zondag is.... hun telefoonlijn is dicht.... fijn hoooooooooor.................
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Na een hele tijd niks van me gehoord te hebben20/8/2012

Het is nu al een hele tijd terug dat ik in deze blog heb geschreven. Ik heb mijn examens gehaald, op vakantie geweest met de ouders van mijn vriend. Ik ga naar een laboratoriumopleiding en mijn vriend is nog steeds aan mijn zijde. Ik vind het fijn om bij hem te zijn. Ik voel me veilig bij hem.

Maar eten.....
.....blijft lastig.

Ik heb al 3 keer gesprekken gehad bij mijn therapie in Zeist. Volgende week krijg ik een psygologisch onderzoek, ze weten namelijk niet de kern van mijn ziekte, de oorzaak. Als je die niet weet kunnen ze geen goed behandelplan maken en als ze er nooit achter komen zal ik nooit genezen. Ik baal van het idee!

Op vakantie in Polen met mijn vriend en zijn ouders ging eerst hastike goed tot de BBQ. Het was te zwaar. Ik stond op het punt om in tranen uit te barsten. Ik wou het voor niemand verpesten dus ik hield mijn mond en probeerde niet te huilen. Helaas hadden ze het door en bracht mijn vriend ons terug naar de tent waar ik in tranen was uitgebarst. (gelukkig waren mijn vriend en ik alleen op dat moment anders schaamde ik me kapot!) Ik was dolblij dat ik weer thuis was uiteindelijk. Eindelijk CONTROLE!
Wat mijn eetstoornis graag wilt, het geeft me rust in mijn hoofd. Ik was mentaal en lichamelijk helemaal uitgeput door de vakantie. Was het wel een goed idee om te gaan? Maar het was wel erg leuk! Mijn vriend heeft wel veel geleerd vertelde hij me. Ik besef natuurlijk dat het moeilijk te snappen is voor omstanders·

Maarja op naar Castlefest met mijn vriend. (zie www.castlefest.com ) Het eten hier ging erg goed, ik voelde me veilig en op me gemak. Had wel wat neigingen maarja. Ik had de tijd van mijn leven.

Maar ik heb zin in mijn nieuwe opleiding, alleen eten op school staat in de weg. Op moment gaat het niet zo lekker.

Ik wou een flesje water halen voor in de trein naar Zeist bij de AH, ik keek overal en werd gek in mijn hoofd. Ik moest van alle nieuwe producten alle Kcal weten. Ik heb me redelijk in weten in te houden. Maar je kan natuurlijk snappen dat het raar is voor de mensen die om je heen naar je kijken. Ik krijg steeds meer twijfelstemmen in mijn hoofd weer. Zal ik wel eten of niet? Zal ik stiekem meer gaan skeeleren of sporten? Ik heb er zelf een hele nacht niet van geslapen.

De therapie van vandaag was behoorlijk zwaar dus hopelijk kan ik vannacht een beetje slapen en rustig worden van vandaag. Morgen een nieuwe dag en hopelijk gaat dan wel alles goed, want ik ga shoppen en bij mijn vriend logeren....

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

bericht kliniek in Zeist (intakegesprekken)25/2/2012
AAAAAH!!!!

Woensdag 7 maart heb ik de intakegesprekken. De zenuwen gieren nu al in mijn lijf.Terwijl het nog 11 dagen duurt. Brrrr. Ik zag in de brief dat school ook een vragenlijst moet invullen. Toen ik de vragenlijst van school doorlas was ik niet blij met wat ik las. Ik heb inderdaad van dat soort dingetjes. Zoals ineens stuiptrekkingen, overbewegelijk, vaak koud, liever alleen, gespannen, enzovoort. Niet leuk voor mijn mentrix om in te vullen, lijkt me. Het is wel 1 van je leerlingen. Maar ik heb nog eventjes vakantie! YAY!!!
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Uit eten18/2/2012
Pffff mijn zus had vandaag een geweldig idee!
Uit eten.... Gelukkig had ik een halve boterham op en geen lunch. Anders ging het me niet lukken.
Als we gaan uiteten gaan we altijd daar heen. Gelukkig maar. Het is bekend en neem altijd hetzelfde gerecht. Puur uit bescherming van mezelf en mijn eetstoornis. Het is dan rustig en geen chaos. Want je weet nooit wat je anders op je bord kan krijgen. Nu wist ik de grootte al en wat er in zit. Het ging goed en mijn vader was trots op me. Normaal moest hij 3/4 opeten en nu heb ik het zelf op weten te eten!!
Ik ben niet trots op mezelf. Zoveel eten, zoveel Kcal, hoeveel zag ik aankomen? Alleen angsten....
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

rare maar leuke opdracht14/2/2012
Weer een dag overleeft! Nouja de avond is nog jong op dit moment. Ik merk nu al dat ik erg veel zin heb in automutileren. Ik kwijl er bijna van. Op school bij mijn vertrouwenspersoon vertelde ik dat het weer helemaal niet lekker ging. Uiteindelijk kreeg ik van hem een opdracht: Hoe ziet jouw ideale dag eruit? Daar ging ik wel even over nadenken. Heb 2 stukjes geschreven. Ik mijn hoofd bleef het knagen over de ideale dag met eetstoornis . Vind beide erg verleidelijk. Ookal is dat moeilijk te snappen voor mensen die dit niet meemaken.
Dit is mijn opdracht:
Mijn ideale dag:
Met eetstoornis:

Bij het opstaan spring ik uit bed en ren zo snel mogelijk naar de weegschaal in de hoop af te zijn gevallen. Ik ga op de weegschaal staan en zie dat ik 1kg ben afgevallen. Dan ren ik 4 keer de trap op en af. Ik eet en drink niks. Heel snel poets ik mijn tanden en ren ik naar school toe….

Na school ren ik terug naar huis toe. Eenmaal thuis zie ik mijn vriend(tje). Met hem doe ik leuke dingen. Vlak voor het avondeten gaat hij naar huis. Bij het avondeten eet ik niks maar drink hooguit een glaasje water. Ik sport dan meer dan 3 uur. Dan ga ik douchen, tandenpoetsen en slapen.

Mijn ideale dag:
Zonder eetstoornis:

Ik sta rustig op en kleed me aan, waar ik me lekker in voel en niks geen beetje onzekerheid. Dan ga ik ontbijten: 1 boterham en 1 cracker met een glas melk. Dan ga ik naar school toe met de bus. Ik heb dan geen last van lichamelijke klachten. Lol met vrienden op school, geen depressie, geen antidepressiva, geen bewegingsdwang, geen controlfreak in eten. Normaal zijn. Na school ga ik naar mijn vriend(tje) toe. Heb geen onzekerheid over mijn lichaam. Dan gaan we avondeten. Geen zorgen over calorieën of moeten tellen. Lekker relax met mijn vriend(tje) doen. Mijn vriend(tje) uitzwaaien, tandenpoetsen en naar bed. 

Ik vond het best een leuke opdracht. Ik heb het maar kort gehouden. Denk dat dat het beste is. Ik heb verder een dood normale dag gehad, voor mijn doen dan. School, gesprek Amarum, naar huis, gekibbel tijdens avondeten en ga zo maar door.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Mis hem zo erg!13/2/2012

Pffff, wat mis ik mijn vriend(tje) erg zeg! Tot vrijdag amper contact met hem door zijn stage. Heb medelijden met hem. Hopelijk slaapt hij niet buiten in een tentje. Vindt dat wel stoer. De koninklijke landmacht. Ik doe hem dan ook absoluut niet na!

Vooral die zakken voer. Die hebben vast 3X zoveel meer kcal dan voedsel die ik thuis eet. Ik griezel van dat idee.

Maar op moment ben ik erg somber. Ik wil hem zien. Ik kom net een beetje bovenop van een terugval. Nouja dreigde daarin. Koste enorm veel moeite om daaruit te klimmen. Ben op moment erg bang om daarin te vallen nu hij er niet is. Hij hield me sterk. Oh godd waarom moet ik mij verdomme nou overkomen!

Een week later stage zou veel beter zou geweest, naar mijn idee. Hij vond het ook vervelend. Hij had er totaal geen zin in. Erger dan normaal. Maar vond het maar een beter idee om dat te laten rusten.
Voor hem ook.

Vandaag had ik al gelijk weer in in thinspo kijken en pro-ana sites bezoeken.  (Als je niet weet wat het is lees dit dan:
http://www.ziedaar.nl/article.php?id=266 )

Soms snap ik mezelf gewoon niet meer. Ik ben in de war. Niet een klein beetje ook. Waarom ben ik ooit begonnen met lijnen? Vond ik me toen echt zo ontsettend dik? Of dacht ik dat pas tijdens het lijnen? Snap ik mijn eigen ziekte? Dat antwoord weet ik al: NEE!!! Ik begrijp het zelf allemaal niet. Ookal doe ik het mezelf aan. Zoals pijn hoort niet fijn te zijn, bij mij wel. Ik geniet en zeker als er bloed bij stroomt. Niet normaal, achteraf gruwel ik dan van mezelf en de gedachte ervan. Ik lijk dan een soort moordenaar, vampier. Nee, dat wil ik niet zijn!
Ik kan niemand pijn doen, waar wel bij mezelf. Ohja ik haat mezelf. Die pesters hadden altijd al gelijk gehad. Ik kan beter dood zijn. Maar wil mijn vriend(tje) dat niet aan doen. 

Soms ben ik bang dat mijn hart het begeeft of ik stik. Onder een straal van een douche krijg ik geen adem. Traplopen, au dat steekt in mijn hele borstkas. Even sporten doet pijn aan mijn hart. Ook als ik in bed lig voel ik mijn hart bepaalde rare kloppingen maken. Die absoluut niet normaal zijn! Maar ik loop nog vrolijk rond! 

Ik wil genezen voor mezelf, mijn ouders en vooral mijn vriend(tje). Ik weet het, ben hopeloos verliefd! Als ik aan hem denk ben ik aan het glimlachen. Zijn ogen zijn haar, waw! Als ik bij hem ben voel ik me veilig zelfs mijn eetstoornis of automutilatie is een beetje op afstand. Wat dat betreft heeft Amarum gelijk. Depressie en eetstoornis lopen op elkaar in. Hoe erger de depressie hoe erger de eetstoornis, terwijl je steeds minder last van je depressie krijg. Doordat je steeds minder voel. Daarom word de eetstoornis erger. Maar doordat de eetstoornis steeds erger word word je steeds depressiever en ga zo maar dood. Daarom is een eetstoornis de dodelijkste psygiatrische aandoening. De meeste overlijden aan zelfmoord....

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Waw12/2/2012
Waw!
Wat een heerlijke dag. Ik denk nog steeds waw. Wat was dat heerlijk met mijn vriend(tje). Ben 17 jaar en nog onervaren, we zeiden alleen maar waw. Best geinig. Wat hormonen wel niet doen. Totaal onverwachts. Hij had het juist niet van mij verwacht. Lijk altijd zo lief en onschuldig. we hebben geen seks gehad maar wel gevreeën. Soms moesten we er gewoon van giechelen.

Het avondeten was niet zo erg geslaagd. Zijn moeder heeft door dat ik anorexia heb. Zelfs zijn broertje leek even stiller dan normaal. Wat ik zeker niet kende. Meestal komt de ene grap naar de andere naar voren. Als ik bij anderen at kreeg ik meestal alleen zorgelijke gezichten. Maar nu was het anders. Misschien komt het doordat hun nicht het ook heeft gehad. Dan merk je misschien het iets sneller. Aan de ene kant ben ik blij dat ze het weten. Hoef ik niet zo geheimzinnig te doen. Ik heb moeite met eten, so what!

Ik ben Sharon en heb een eetstoornis, anorexia nervosa.
Maar ben geen anorexia nervosa!

Dit is een pagan, rap nummer. Mijn favoriete band omnia vond het leuk om eens gek te doen! Ook mijn karakter vind mijn vriend(tje)
Prettig gestoord
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

In een terugval weer een vooruitgang geboekt.11/2/2012
Hoi allemaal!

Vandaag weer een goeie vooruitgang geboekt!
Ik heb namelijk 2 koppen zwarte koffie op tijdens mijn stage.
Ik loop stage bij een kunstuitleen.
Veel schilderijen sjouwen maar vandaag balanssen. Wat een klote opdracht. Alle schilderijen optillen en op de achterkant staat een code die je op een vel papier moet opschrijven. Vervolgens moet je die in een map aanvinken dat betekend dat het aanwezig is...

Ik heb al dagen erg slecht gedronken. Bijna niks. Mijn tong was zo droog dat het leek op rubber. Mijn lichaam stond in vuur en vlam ookal had ik het ijskoud.

Ik heb een goed gewicht. Daar mag ik niet over klagen. Ik heb gesprekken in Amarum over mijn eetstoornis. Hun hebben me doorverwezen naar Rintveld ergens bij Utrecht in de buurt. Maar tot die tijd heb ik bij Amarum gesprekken. Het zijn zware gesprekken. Gelukkig kan ik bij Ixtra noa terecht. Een zelfhulpgroep. Hun hebben het allemaal gehad of hebben het nog.
Hun snappen waar je mee zit en hoe het allemaal zit. Anorexia, boulimia of BED het is 1 pot nat. Het lijkt allemaal zo erg op mekaar.

Maar tijdens mijn terugval had mijn vriend(tje) het erg lastig merkte ik. Ik wil hem alles gunnen. Bijvoorbeeld een gezonde vriendin die geen eetstoornis heeft of last heeft van automutilatie. Welke weg moet ik kiezen? De kliniek om te genezen van mijn eetstoornis in Rintveld, of de veilige weg gaan en mijn studie gaan volgen laboratorium en onderzoek? De veilige weg is verleidelijk, ik heb mijn eetstoornis dan nog om me in slechtere momenten te schuilen zoals dat iemand zegt dat ik het niet goed doe ofzoiets.
Was het maar allemaal zo makkelijk. Ik wil ook gewoon lekker kunnen shoppen met vriendinnen zonder me zorgen te maken over wat ik zou moeten eten, wanneer en hoelaat? Sterker nog hoeveel Kcal moet ik dan eten? Mijn perfectionisme helpt me daarmee echt niet. Zou ik dingen zeggen die stom zijn? Hoe zullen ze mijn grappen vinden? Vinden ze het wel leuk om met me omgaan? Sharonneke doe niet zo stom! Gewoon lol maken verdomme denk ik dan.

Zondag zie ik hem weer. Mijn vriend(tje). Ik hou zoveel van hem. Hij helpt me goed in mijn strijd. Hij laat me zien waarom ik het doe. Bij mijn andere vriendtjes sleepte zich mee. Degeen die ik nu heb doet dat niet. Hij dwingt me nergens naar toe. Ik moet het tenslotte doen. Maar zoals bij het 15 of 20 km schaatsen porde hij me wel om een boterham te eten. Wat was dat moeilijk zeg. Bij een vreemde familie. Iedereen die je aankijkt (dat denk ik tenmiste) en bijna jankend die ***boterham opeten. Eten is niet moeilijk. Kauwen, slikken en dan doorlopen. Maar bij een eetstoornis denk je meer aan kauwen en slikken. Waar eet je? Wat eet je? Hoeveel Kcal heeft dat? Zou iemand me zien opzwellen? Zal ik opzwellen? Hoe lang moet ik sporten en wat moet ik doen? Zou iemand het opvallen? Zou ik opmerkingen krijgen? Pfff gewoon vermoeiend!

Zou het morgen helemaal goed gaan? In de weekenden moet ik altijd lunchen. Hopelijk gaat dat nu beter! 
 
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Levensverhaal10/2/2012
Laat ik mijn (levens)verhaal eventjes vertellen

Ik ben sinds kleins af aan erg gepest. Ben geslagen met een schep, bedreigt met de dood, ze zeiden dat ik beter dood kon zijn, me tot zelfmoord laten opdringen, me voor een vrachtwagen proberen te gooien, in elkaar geslagen, enzovoort. Ik ben slechthorend, een buitenbeentje. Niet alleen door mijn handicap maar ook kwa karakter. Ben gewoon prettig gestoord. Ben creatief, wil er voor iedereen zijn en kan absoluut niet voor mezelf opkomen of gemeen tegen anderen zijn. Het pesten deed me niks. Wel dacht ik altijd waarom pesten ze me? Waarom ben ik niet mooi of gewoon?
Nog steeds weet ik het niet....

Maar dat is niet alles. Ik ging naar het speciale onderwijs. Ik werd daar ook telkens lastig gevallen door jongens en meisjes. Ben zelf een keer van een hoge bult af geduwd, au.... Ik zei dat ik gewoon was gevallen. Niemand mag medelijden met me hebben.... Zeker volwassenen niet. Maar volgens mij hadden ze hier en daar wel eens iets opgepikt. Mijn moeder in ieder geval in de buurt wel. Mijn zusje kwam altijd voor me op. Ze sloeg ze ook met gemak. Ookal was ze 2X zo klein, ze waren bang voor haar. Maar voelde me hierdoor een slechte zus. Ik kon niet eens voor mezelf opkomen.

In groep 8 werd ik tientallen keren geopereerd. Ik was net in de puberteit. Mogt bijna niet douchen en dan raadt je het al ik stonk letterlijk een uur in de wind. Leuk hoor als je dan visite krijg! Ik werd in groep 8 behoorlijk somber. In de eerste klas van het middelbaar onderwijs (ook speciaal onderwijs) werd ik lichtjes gepest als nerd. Ben ''de perfectionist''. In de tweede klas werd dat weer heel erg terwijl dat in de buurt stukken minder werd. Ik kon het niet meer aan. Ik werd depresief en begon met lijnen. Niet eten gaf me de controle. Eindelijk iets waar ik goed in was. Al mijn emoties kon ik hierdoor niet meer voelen. Eindelijk niet meer voelen. Maar het pesten werd erger. Hoe erger het werd hoe strenger het lijnen werd. Ik at helemaal niks meer. Ik werd niet alleen nerd meer genoemd maar ook anorexiafreak. Maar dat geloofde ik niet. Dat kon gewoon niet. Iemand met anorexia was dun en dat was ik absoluut niet! Ben moddervet. Ik viel af tot 37kg toen kwam het besef dat ik het niet meer gezond was. Maar te laat. Ik had al anorexia ontwikkeld...

In de 3e klas durfde ik het te vertellen over mijn depressie en hoe ik dacht over voedsel. Nog steeds kon ik niet geloven dat ik een eetstoornis zou hebben. Ik ging naar de psycholoog op school en had veel gesprekken met mijn vertrouwenspersoon. In dat jaar begon ik met automutileren.

In de vierde klas ging ik naar Amarum toe en Ixtra noa. Bij Ixtra noa besefde ik dat ik echt anorexia heb terwijl ik echt kwaad kon worden als iemand dat zei. Na een halfjaar wachtlijsten kon ik daar beginnen met ambulante begeleiding. Maar na 3 maanden zeiden ze al dat ik beter een intersievere behandeling kan volgen bij Rintveld in Zeist (in de buurt van Utrecht). 

In de vijfde klas spraken mijn vriend(tje) en ik veel af. Op 28-12-'11 kregen we wat met mekaar.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Wie ik ben en waarom ik ben begonnen met een blog10/2/2012
Hoi ik ben Sharonneke.

Ik ben 17 jaar en heb al meer dan 3,5 jaar last van anorexia nervosa. Ik wil aan iedereen duidelijk maken wat het is en dat het niet om eten draait zoals de meeste mensen wel denken. Hoe ga je ermee om? Waar denk je over na? Wat zijn de keuzes? Hoe ga je met vrienden om? Hoe vertel je het? Wat moet ik kiezen? Mijn droombaan/opleiding of de kliniek om te genezen? Hoe moet ik omgaan met een depressie? Hoe verberg ik mijn sneeen? Zal ik meegaan shoppen? Ze willen dan vast ergens gaan eten en dat vindt ik juist moeilijk, laat me veilig thuis eten!

Ik probeer elke dag in de blog te gaan schrijven. Alvast bedankt voor het begrip,

Liefs Sharonneke
0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer