De eerste vraag waarbij ik langzaam een idee kreeg wat er gaande was het
alleszeggende: HEB JE EEN VRIEND?
Ben je net collega's begint het gedonder alweer. Mensen zijn nieuwsgierig naar je prive leven.
Bestaat het prive en werk gescheiden houden- principe dan niet meer?
Tegensputterend geef je dan antwoord op die vragen terwijl je eigenlijk van binnen denkt..
GAST HOU JE SMOEL, GAAT JE NIKS AAN!
Maargoed.. zo zit ik ook weer niet in elkaar. Beantwoorden dus maar, zo vaag mogelijk.
Nee, ik ben singel en daar ben ik heel blij mee. Stiekem hoopte ik dat die boodschap wel duidelijk genoeg was. Maar even later was het dan toch raar, hij stond zichzelf af te vragen wat hij die avond zou gaan doen. HARDOP in gesprek met zichzelf, hopend dat ik zou reageren met een enthousiast, ooh ik heb ook niks te doen, misschien kunnen we wat drinken in de stad.
No way.
Plotseling was ik overgeconcentreerd bezig met mijn taken, en wat hij bazelde.. goh dat hoorde ik niet eens. Ik zag hem peinzen, shit wat nu, ze reageert niet..
Hij verzamelde al zijn moed en vroeg uiteindelijk met overenthousiasme, wat ga je doen vanavond?

''thee drinken met een vriendin''

stilte

De boodschap was overgekomen, op weg naar de uitgang liep hij net wat harder dan ik, en we gingen beide ons eigen weg.

De volgende dag gaf ik een introductie les voor kleine kinderen. Na afloop stonden twee jongetjes ontzettend te treuzelen. Ik vroeg hen jongens is er iets?
Het roodharige ventje stootte zijn vriendje met een: ''zeg jij het maar''
Met een rood hoofd vroeg het jongetje: 'juf mogen we uw handtekening?'
Wat een tas met mooie materiaal, een paar leuk uitziende trucjes wel niet met kinderen kunnen doen.
Ze denken meteen dat je een beroemdheid bent.

Ja, en die ventjes die stalen dus wel mijn hart.. en dat gewoon alleen maar door het vragen van mijn handtekening!

Welkom allemaal, voordat ik meteen van wal steek..
leuk dat je dit leest!

Zelf ben ik nu derdejaars student. Ik woon op kamers, lang weg van mijn vroegere thuis.
Lang weg van moeders die brood voor je smeren voordat je naar school gaat, lang weg van
vaders die je 's nachts begluren door het raam wanneer je door een jongen thuis gebracht wordt uit de disco.
Lang weg van een luxe leven, waar voor minstens de helft van de tijd ANDERE mensen bepalen wat er gegeten wordt, wanneer er huiswerk gemaakt wordt en wanneer je een pestbui mag hebben en wanneer niet. Is het niet geweldig en klinkt dat niet als een makkelijk leven!!

Ik ben ervan overtuigd dat het goed is voor een mens om je eigen leven op te pakken. Toch kijk ik soms met verbazing om mij heen. Niet iedereen leeft al als een grown up.
Ok misschien is het niet eerlijk, en zie ik het allemaal nog meer door een wil-je-niet-zelfstandig-zijn!?--bril dan andere studenten. Ik heb er immers ZELF voor gekozen een jaar door te brengen in de bergen, met Noren, die ik voor geen meter verstond, ZELF ging ik naar Kenia, waar mensen liggen te creperen van armoede, ZELF koos ik ervoor om weer naar Scandinavie te gaan en had ik lol voor het leven in Denemarken. 
IK weet wat het is om mijzelf te zijn en te kiezen voor de dingen die IK leuk vindt.

Een vriendin wil graag een jaar naar Canada, op het moment raakt ze al in de stress als ze met de bus moet, of ergens de weg niet weet. Staat ze met haar hand omhoog voordat ze naar college gaat, haar moeder geeft haar, haar brood aan. Om het nog maar niet te hebben over haar uitgaansleven.
Iemand moet met haar meefietsen tot recht voor haar deur, ook al is het 20 minuten om, en moet degene die terugfietst wel alleen terug, en het maakt niet uit dat er nog honderden studenten door de stad fietsen.

GROWN UP, ga alsjeblieft naar Canada, ontdek wie je bent, waar je voor staat en wat je wilt.
Het leven is te kort om het zo lang te laten bepalen door je naasten die je zo liefhebt!
Maar ook zij zullen uiteindelijk versteld staan en trots zijn, op wat voor schitterend volwassen en zelfstandig mens je zult worden!

!! travel and discover the goddamn world with all their citizens !!