Tweede week is alweer bijna achter de rug en ik heb weer een weekje eerlijk kunnen genieten van het mooie weer. Maar minder kunnen genieten van de tuin....
Het is natuurlijk ongelooflijk mooi weer. Van dit weer kun je alleen maar dromen. Vooral als je  6 weken vakantie hebt. En als dit weer minimaal 5 van de 6 weken aanhoudt dan ben ik tevreden. Zeker nu we deze zomervakantie geen plannen hebben om weg te gaan. Tja, al ons geld gaat in onze mooie nieuwe tuin inclusief zwembad. Het is natuurlijk wel even slikken als iedereen om je heen vakantieplannen heeft, weggaat en jij in Nederland moet blijven. En het is nog meer slikken als de nieuwe tuin qua tijdsbestek langer duurt dan je eigenlijk verwachtte. Ik heb de afgelopen weken wel even een teleurstelling moeten wegslikken (en het was een grote brok hoor), maar ik weet dat ik even moet doorbijten. En af en toe is dat toch best wel moeilijk hoor. Vandaag was zo'n brok teleurstelling. Ik heb best een prima dag gehad; lekker buiten gefietst, mama op bezoek gehad, nog even inkopen gedaan. En als je na zo'n drukke dag dan ziet dat er in de tuin weinig veranderd is, dan is het wel even slikken. En natuurlijk hebben ze hard gewerkt vandaag, maar het was vandaag vooral veel rekenwerk en onder de grond werk. En als je je dan verheugd hebt op het feit dat de zwembadrand er op zou zitten en het niet gebeurd is.....Ik weet het, ik weet het. Wat zit ik nu te klagen. Zodra het af is en alles in orde is, dan spring ik een gat in de lucht. Dan schep ik bij iedereen op hoe mooi de tuin is geworden en hoe lekker we kunnen zwemmen in het zwembad. En dan vertel ik iedereen dat we de vakantie lekker in onze achtertuin kunnen vieren. Maar nu is het toch even doorbijten. En dat is even moeilijk.......vooral als je op het  moment ongesteld bent!!!!!!!!!!

Het is al een tijd geleden dat ik wat op mijn weblog getypt heb. Maar ja, de dagen voor de vakantie waren zo hectisch en zo druk dat ik ff geen zin had om wat te typen. Mijn koppie zat zo vol met verhalen, info en indrukken dat het een rommeltje daarboven was en ik het niet op papier gezet kreeg. En doordat het zo druk in mijn hoofd was kon ik zelf de rust ook niet bewaren in de rest van mijn lijf en was ik een ongelooflijk vervelende stuiterbal. En nu na een week vakantie ben ik echt pas bijgekomen van de hectiek en de drukte een aantal weken geleden. Ik heb de afgelopen week me zooooo ontzettend moe gevoeld. Ik heb de week als een roes ervaren en heb me er echt door heen moeten slepen. Ik kon nog geen boe of bah zeggen. En in de eerste week van de vakantie was me ook nog geen rust gegund; de tuin moet af, ik moet nog terug naar het werk om te poetsen, afspraken bij de huisarts, op kraamvisite, materialen halen....het hield allemaal maar niet op. Gelukkig heb ik met mijn collega's nog even kunnen babbelen en die hadden allemaal hetzelfde gevoel. Thank god; ik ben niet de enige. Stel je voor dat ik wel de enige was; dan was ik toch echt linea recta naar de huisarts gestapt en gevraagd voor een bloedonderzoek. Ik heb echt af en toe gedacht dat ik bloedarmoede had. Als ik ging fietsen kwam ik met moeite vooruit, de trap oplopen kostte me veel moeite, kleine dingen doen; alles kostte me moeite. Ik werd al moe in de auto en de maandag kreeg ik zo'n last van vermoeide en pijnlijke ogen dat ik tijdens het werken in de tuin mijn zonnebril maar heb opgezet.

Trouwens; ik ben in mijn eerste (drukke) vakantieweek wel ergens achter gekomen. En ik wil wel even vertellen wat dat is. Afgelopen woensdag reed ik met mijn autootje naar mijn collega om haar prachtige dochter te bewonderen. Daar aangekomen, ben ik op de bank geploft (nog steeds moe) en samen met mijn andere collega's het prachtige wonder aanschouwd. Ik ben zelf al niet zo'n grote held als het gaat om baby's en wat er allemaal bij komt kijken; ik heb al moeite om zo'n baby vast te houden. Gelukkig ging het mij deze dag redelijk goed af en heeft de baby niet een keer gehuild.  In elk geval was het gesprek van de dag natuurlijk DE BABY. Maar niet alleen de baby. Nee, er werd nog meer informatie met ons gedeeld, dat ik op dat moment wenste dat ik er niet bij was geweest. Kortom; ik hoef voorlopig geen kind. Punt. UItroepteken. En geen vraagteken. Het is duidelijk; een baby.....no way. De horrorverhalen die ik die dag gehoord heb.............
Gelukkig was ik niet de enige die met de oren zat te klapperen. Tijdens de bloederige verhalen zag ik ook gezichten van andere collega's vertrekken. Ja, allemaal collega's die nog geen kinderen hebben en na deze informatie ook kindloos blijven. De verhalen van de weeën, het ritme, gehuil, persen enz. enz. vielen allemaal wel mee. Maar bij één ding had ik toch even een flauwvalgevoel. Het is bijna pure vrouwenmishandeling, maar je wordt bij de bevalling ................ingeknipt en weer dicht genaaid. Nu zullen wel een aantal mensen hun wenkbrauwen optrekken en denken "meisje, hoe oud ben jij? Dit is de normaalste zaak van de wereld". Nou, ik ben al 30 en ook al is het de normaalste zaak van de wereld; ik wist het echt niet. Ik heb me er niet in verdiept hoe zo'n spruit eruit wordt geduwd. 
Maar mijn mond zakte bij de volgende informatie nog verder naar onderen; ze knippen je in op het moment dat je een wee krijgt! Op het moment dat je een wee krijgt!!!!Dan zijn de weeën dus zo pijnlijk dat je niet voelt dat iemand je inknipt!!!!! My god!!!!! Hulde aan alle moeders!!!! En dubbele hulde aan de moeders die na 1 keer bevallen toch verder willen gaan. En dan zeggen dat mannen van het sterke geslacht zijn. 
Ik ben in elk geval tot de conclusie gekomen; geen bevalling voor mij. Never nooit niet. Dan maar adopteren.

Een anderhalve week geleden heb ik gesolliciteerd voor een vacature in het Speciaal Onderwijs. Ik werk nu 9 jaar in het onderwijs en in die 9 jaar heb ik geen enkel jaar in het Speciaal Onderwijs gewerkt. Toch vind ik dat mijn uitdaging daar ligt. Ik heb er vaker over nagedacht om de stap van het reguliere onderwijs naar het speciaal onderwijs te maken. Maar door omstandigheden en mijn eigen onzekerheid destijds besloot ik om nog even te wachten. 
Twee jaar geleden heb ik besloten om een opleiding gedragsproblemen te gaan doen en ben vorig jaar geslaagd voor deze opleiding. En nu, een jaar verder, kan ik niets met mijn opleiding doen. Ik heb al twee keren gesolliciteerd voor een vacature binnen het Speciaal Onderwijs. En die twee keren  kreeg ik te horen dat ik het niet ben geworden, omdat ik te weinig ervaring in het Speciaal Onderwijs heb. Het gesprek was prima; men zag mijn motivatie, maar men wilde toch iemand die al in het Speciaal Onderwijs gewerkt had. Ja, op deze manier krijg ik nooit de kans. Af en toe heb ik ook het vermoeden dat men al lang iemand op het oog heeft en dat de sollicitatie een formaliteit is. Vaak is het iemand die binnen de school vervangt.
Binnenkort zal ik opgebeld worden met de boodschap dat ik wel of niet op gesprek mag komen. Natuurlijk hoop ik het wel. Ik was zeer tevreden over mijn brief, maar je weet nooit wat anderen van een brief verwachten. Misschien lezen ze de brief wel en dan denken ze "wat een baggerbrief. Weg er mee!" En dan krijg ik een telefoontje met de boodschap: "we hebben uw brief gelezen, maar we vonden andere brieven toch beter". Tja, dan stopt het verhaal natuurlijk sneller.               
Ach, we zullen wel zien. Misschien krijg ik wel de boodschap dat ze met mij een gesprek willen en dan mag ik bij hen gaan vertellen en uitleggen waarom ik de baan zo graag wil en wat ik ga doen als en ga maar zo door. Gelukkig lig ik er niet wakker van, maar spannend is het wel. We wachten af.........................
(wordt vervolgd)

Het is weer eens zover. Er zit weer onrust in mijn lijf!!! Ik voel het aan mijn nek, schouder en ik merk het aan mijn humeur. Op het werk ben ik de kalmte zelf en thuis reageer ik alles af op mijn lieve vriend. Ik kan er zelf niet meer tegen (gelukkig heeft mijn vriend een geduld van hier tot de maan en weer terug) en ik word er helemaal kriebelig van. Ik moet weer mijn draai gaan vinden. Maar deze keer is het gevoel net iets anders; het is heftiger. Het is sluimert meer en ik ben er stiller van. Voorheen spuide en spuide ik mijn gal, maar deze keer heb ik daar de woorden niet voor. Ik weet zelf niet waar dit gevoel vandaan kom en daarom kan ik het niet onder woorden brengen. IWaarschijnlijk ben ik op zoek naar mijn toekomst en stel me keer op keer de vraag "is dit het, is dit wat ik wil?" en ik kan er maar geen antwoord op geven. Het is zo ongelooflijk frustrerend en daardoor wordt de onrust nog groter. Maar ik hou het in me, omdat ik het nog geen plek kan geven.Vannacht kon ik door mijn onrust niet slapen, heb liggen woelen en draaien. Ik geloof zelf dat ik heb liggen knarsetanden, want de vanochtend had ik pijn aan mijn kaken.
Jongens, ben ik dan de enige die dit heeft? Is er niemand anders die zich steeds afvraagt wat de toekomst hen zal brengen en wat ze met de toekomst willen doen. En het is zo moeilijk om uit te maken wat ik nu zelf wil, wat ik leuk vind en waar ik nu zo goed in ben. Want ik wil natuurlijk ook iets doen waar ik goed in ben en wat ik leuk vind. Maar wat? Maar wat? Verdomme, daar ga ik weer een slapeloze nacht tegemoet.........

Het is gebeurd! Na lang wikken en wegen is het gebeurd. Dames en heren, eindelijk is het gebeurd. Miljoenen mensen zijn mij al voor gegaan. En miljoenen mensen zullen mij volgen. Maar ik heb vandaag de grote stap genomen. Ik ben, op zondag 7 juni 2009, mijn eigen weblog gestart. En dat heeft me wel veel moeite gekost. Gisteravond was de generale en vandaag de uitvoering. Gisteravond zat ik toch nog gespannen in een tweestrijd; zou ik wel of zou ik niet. Toen maar mijn verstand op nul gezet en mij aangemeld. Maar na 5 seconden kreeg ik alweer spijt (of was het angst). Nu konden de miljoenen mensen die mij voor zijn gegaan, mijn verhalen en belevenissen lezen. Daar ging mijn privacy. En wie weet wat voor een gekken er allemaal in deze wereld rondlopen.........Waar was ik toch aan begonnen? En uit angst heb ik maar mijn aanmelding omgezet in een afmelding en ben naar bed gegaan.
Een uurtje geleden begon het toch te kriebelen; zou ik dan toch maar de stap wagen en een eigen blog starten? De kriebel in mijn buik overwon mijn angst en een kwartiertje geleden heb ik me aangemeld voor mijn eigen weblog. En nu ben ik hier mijn eerst blog aan het typen.
Waarom een weblog starten? Nou, dat is een hele goede vraag. Ik denk dat het bij mij vooral gaat dat ik mijn mening, gevoelens en gedachten kan spuien. Hopelijk kan ik iemand nog wakker schudden of kan iemand mij nog wakker schudden. Het is in elk geval allemaal heel erg spannend en ik zal nog een heleboel nieuwe dingen uitvinden, ervaren en leren.
Hopelijk kan ik er iets van en vind ik het allemaal wel leuk. Of misschien niet en dan ben ik na een maandje of zo weg. We zullen wel zien waar het schip strand.