Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

SouthWest Explorer ||

Dag 23: 6 augustus

06:29, 7/8/2011 .. 2 comments .. Link
De laatste hele dag in Amerika, wat is dat snel gegaan! Vanmorgen waren we nog in (een mistig) Ventura, waar we bij Starbucks een ontbijtje namen. Het was ontzettend druk op straat: 'a huge parade during a couple of hours'  van oude auto's, de brandweer, de plaatselijke turn- en boksvereniging, de politie en ook de burgemeester kwam voorbij. Ter ere waarvan dit alles was georganiseerd werd ons niet helemaal duidelijk, maar de straat zat aan weerszijden vol met mensen op klapstoeltjes: Lekker weg in eigen land!
Omdat we door Malibu willen rijden, volgen we weer de kustroute, leuke huisjes aan het strand, veel surfers ook al is het daar nog steeds nevelig. Eenmaal in Los Angeles (vandaag maar 140 km in totaal), is de lucht weer helemaal blauw en parkeren we de auto, we gaan lopend naar Melrose Ave. De winkeltjes hebben hier veel van hun glans verloren en er staat veel leeg. We lopen via La Brae Blvd naar Hollywood Blvd voor de Walk of fame, vinden de tegel van Michael Jackson (en vele anderen natuurlijk). In het winkelcentrum met verschillende etages dat uitkijkt op het Hollywoodsign, strijken we neer voor een drankje en fish & chips. Ook doen we nog wat laatste aankopen, dat past nog wel in de tassen. Teruglopend naar de auto en zien we allerlei straatartiesten en look-a-likes van verschillende zangers en filmsterren, waarmee je op de foto kunt.
Aangekomen in het Holiday Inn LAX brengen we eerst de spullen naar de kamer. Dan gaan Sebas en ik op zoek naar een computer met printer om in te checken voor de terugvlucht, als het goed is gaan we om 14:00 plaatselijke tijd met vlucht KL 602 de lucht in en landen we maandagochtend om 9:15 uur weer veilig op Schiphol.
We hebben veel gezien (bijna 1500 foto's) en genoten van alles dat en iedereen die we tegenkwamen, een ervaring met elkaar om nooit te vergeten: een fantastische reis!

Ter afsluiting een Chinese zenspreuk:
Het wonder is niet door de lucht vliegen of op het water lopen, maar te wandelen op de aarde.

Klik hier voor de laatste foto's
 

Dag 22: 5 augustus

06:33, 6/8/2011 .. 0 comments .. Link
Vanaf Santa Maria rijden we - na een continental breakfast in het hotel - verder naar beneden, langs de kust over de US 101 South. Langs deze weg ligt in het binnenland van Santa Barbara ook Neverland Ranch, beroemd door vroegere eigenaar Michael Jackson. Het vroegere pretpark, de spoorweg en de dierentuin zijn verwijderd en de gronden zijn voor publiek verboden toegang, de afrit wordt niet eens aangegeven vanaf de highway!
Rond het middaguur arriveren we in Ventura (offilciele naam is San Buenaventura van de Spaanse missie die hier in 1782 werd gebouwd). Hier is het heerlijk genieten van mediterraan klimaat, prachtig strand en een gezellig centrum downtown.
Sebas en Max rusten uit en kijken TV en een filmpje op de kamer, Kees en ik gaan op zoek naar koffie :-) en lopen daarna de (houten) pier af. Daarna een flinke wandeling over het strand en terug door het centrum: een tochtje van een uur of twee .
De jongens gaan naar de fitness, terwijl Max en ik nog wat leuke winkeltjes bezoeken, waaronder de Wet Sand Surfshop, waar ze leuke spullen hebben. De 'dude'  in de shop vraagt waar we vandaan komen en vindt dat  'amazing', zijn broer is toevallig in Europe en stuurt hem leuke foto's. Als we iets tegen elkaar zeggen, vraagt hij welke taal wij eigenlijk spreken daar in Nederland: Dutch ofcourse! Dat lijkt hem erg lastig: de 'g' van goedemorgen alleen al. Dus zeggen we 'doei' als we weggaan, dat lukt hem wel en als we 's avonds met z'n vieren nog even teruggaan (er stonden van die leuke sandaaltjes...) weet hij het nog.
We eten nogal uitgebreid in Cafe Fiore, ristorante Italienne originale en gaan op tijd naar de hotelkamer van het Crown Plaza. Morgenochtend loggen we in op de site van KLM om de e-tickets te printen en reizen we af naar Los Angeles. Daar willen we nog naar Melrose Ave, Hollywood Blvd (voor de Walk of Fame) en nog wat andere highlights.

Foto's van de beach volgen ...

Dag 21: 4 augustus

06:49, 5/8/2011 .. 1 comments .. Link
Tegenover het hotel is een cafe/bakery The Wild Plum waar we een stevig ontbijtje (Kees en ik hebben oatmeal, Sebas pancakes en Maxime baksteenbrood met jam en vers fruit) verorberen. We rijden verder op dezefde kustweg als gisteren: de SR 1 South en gaan nog even langs Carmel, waar we verschillende galeries bekijken: prachtig glaswerk, antieke tafels en geweldige foto's in de meest spectaculaire uitvoeringen. Na een uurtje vertrekken we richting Santa Maria, de weg is kronkelig langs klippen met een prachtig uitzicht op de oceaan: bij elke bocht kunnen we wel stoppen voor foto's (we doen er dus een hele tijd over...). We volgen de Big Sur: een van de mooiste wegen in Californie!
Bij Ragged Point drinken we koffie en maken we kennis met 4 dames uit Minnesota, Sebas maakt op hun verzoek een foto met de Pacific Ocean op de achtergrond. Ze vertellen ons wat we, als we verder rijden, vooral niet mogen missen: elephant seals (bij  Solvang, een typisch Deens stadje). Maar ver voor San Simeon zien we ze al: zeeolifanten en zeehonden die zich op het strand liggen te warmen in de zon, wat een prachtig gezicht is dat. Nog zo'n 10 mile verder stoppen we in San Simeon bij Hearst Castle: het vroegere zomerverblijf van krantenmagnaat William Randolph Hearst. Dit immense kasteel werd in 1919 gebouwd, maar bij zijn dood in 1951 was het nog steeds niet af: het kasteel bevat prachtige meubels en antiquiteiten van over de hele wereld, ook de bouwstijlen zijn van diverse invloeden. Het kasteel is alleen te bezoeken door middel van een rondleiding, dat doen we en daarom zijn we pas om 19:20 uur bij ons hotel. We eten bij Roadhouse, zodra je binnenkomt krijg je een emmertje pelpinda's op tafel: de doppen liggen over de hele vloer! Het eten is er prima en de porties gelukkig niet te groot. Bij de uitgang staan snoepjes in verschillende smaken: zuurtjes etc. maar Kees en ik hebben er een die naar tijgerbalsem :-( smaakt ...

Morgen rijden we naar Ventura (zo'n 150 km. verderop) en willen we graag nog even genieten van het strand....

Klik hier voor de foto's

Dag 20: 3 augustus

06:43, 4/8/2011 .. 1 comments .. Link
Na het ontbijt en een kort rondje shoppen, checken we uit en proberen we San Francisco te verlaten. Dat valt nog niet mee: in de garage van het hotel staat een auto dwars voor de onze geparkeerd. Best hilarisch: het raam staat open dus Sebas en Kees willen de auto naar voren duwen, maar dan blijkt dat de sleutels gewoon in de auto zijn en kan de auto een stukje worden verplaatst. 'Parking at own risk', dat klopt! Bij het wegrijden blijkt de rechter achterband (volgens het elektronisch systeem stiekem de rechter voorband ) van onze auto bijna leeg te zijn en gaan we (leve de TomTom) op zoek naar de dichtstbijzijnde benzinepomp. Daar blijkt de installatie voor lucht/water kapot, net als bij de volgende pomp. Bij de derde benzinepomp lukt het om de band op spanning te krijgen en rijden we via de kustweg ongeveer 195 km. naar het noorden. Boven de Grote Oceaan hangen dikke wolken en het is een stuk frisser geworden, onze verbrande velletjes kunnen mooi even bijkomen!
In de middag bereiken we Monterey, Casa Munras is ons hotel en voor de eerste keer hebben we geen familyroom, maar twee aparte kamers, ook goed. We bekijken de jachthaven en zien daar - zonder een speciale boottocht of wat dan ook - pelikanen en zeehonden. Er zijn enorm veel souvenir-, snoep- en quasi antiekwinkeltjes, veel van hetzelfde maar wel heel gezellig. Terug bij het hotel gaan de jongens en Max sporten en probeer ik een stukje verder te lezen in mijn boek, andere vakanties las ik vaak wel 4 boeken, nu is er niet eens eentje uit! Elke dag zit vol met activiteiten om maar zo veel mogelijk te zien en dan komt daar het rijden nog bij: de dagen zijn goed gevuld en er komt dan weinig van lezen, behalve in de reisbeschrijving en allerlei reisgidsen die we mee hebben.
Vanavond zijn we naar Carmel gereden en hebben we gegeten in een wokrestaurant op voorstel van Maxime. De inrichting was heel sober, het eten uitstekend! Morgen vertrekken we richting Santa Maria, onderweg stoppen we nog een keer in Carmel (8 km. verderop), omdat het zo'n leuk plaatsje is. Op de helft van de 300 km. die we op het programma hebben staan ligt Hearst Castle en als het even kan, willen we dat ook nog bezichtigen.
Foto's volgen ....

Dag 18 en 19: 1 en 2 augustus

06:33, 4/8/2011 .. 1 comments .. Link

Verlate updates vanwege de slechte internetverbinding in San Francisco!

Vanaf Oakhurst rijden we naar San Francisco, zo'n 310 km. naar het westen, helemaal naar de kust. Na een Starbucks-stop voor koffie komen we rond kwart over een 's middags al bij het Holiday Inn Hotel aan, wel een beetje vroeg om in te checken, maar de kamer blijkt al klaar. We maken kennis met Howard, een host van het hotel, hij vertelt ons welke highlights van The City we echt niet kunnen missen! Nederland kent hij wel, vooral de 'stroepwaffels', we beloven ze op te sturen …

Als de spullen op de kamer staan, gaan we de stad in, er is hier zoveel te zien: sommige dingen op loopafstand, andere met de tram of met de taxi. We lopen via Van Ness Avenue naar Chinatown: een stad in een stad waar het enorm druk is. Er is van alles te koop in de kleine markthallen: allerlei miesoorten, gedroogde groenten, kruiden, vlees en vis (ook vissekoppen, maar die kijken je zo sneu aan …) Tot groot genoegen van Sebas vinden we ook een Guitar Centre en kan hij even 'jammen' op verschillende gitaren.

Terug in het hotel gaan de jongens naar de fitness en Maxime en ik gaan naar het (verwarmde) zwembad en zetten ondertussen de was aan. 's Avonds eten we in het restaurant van het hotel. Het is hier de gewoonte dat je wacht tot de gastheer/gastvrouw van het restaurant naar je toe komt om je naar een tafel te begeleiden, Kees vraagt zich af of hij de strenge Chinese dame die hier blijkbaar de scepter zwaait, vanavond nog aan het lachen kan krijgen. De ober die de bestelling opneemt, is waarschijnlijk een beginner: hij schrijft de bestelling op de achterkant van een kladje en brengt de drankjes. Na een hele poos wachten (en ondertussen een paar pittige opmerkingen van de strenge dame), komt hij zeggen dat we wel alvast salade kunnen nemen van het buffet. Heel snel daarna krijgt Maxime haar pizza en wij … niets … en nog niets … en ja, daar komen de andere drie borden (Max is al bijna klaar). Nauwelijks zijn wij klaar met eten of daar verschijnt de ober weer (hij lijkt steeds zieliger te kijken), nu met de rekening. We kijken elkaar aan en kunnen ons maar net goed houden: “We lusten eigenlijk nog wel een toetje...” Dat mogen we natuurlijk gaan kiezen bij het buffet, volgens de ober. We vermoeden dat de strenge dame zijn joviale actie niet goed zal keuren, maar we volgen de instructies van de ober toch maar op.


De volgende morgen (de was ligt inmiddels weer schoon en droog in de tassen) ontbijten we bij Starbucks (zie foto's). In Nederland zijn er tot nu toe 3 filialen: Leiden, Utrecht en Amsterdam, Maxime denkt er over om in Pijnacker het 4e te beginnen. Daarna brengt een taxi ons vlot door het drukke verkeer naar de noordkant van de Golden Gate Bridge. Het is wat bewolkt en als we beginnen met de wandeling over de 2,7 km. lange brug voelt het fris aan. Eenmaal aan de andere kant in Sausalito aangekomen (onderweg komen we weer een gezin uit Pijnacker tegen, kennen we van de hockey), schijnt de zon en dat blijft de rest van de dag zo (4 verbrande gezichten). We gaan terug over de brug, door het park en de haven en in de loop van de middag arriveren we bij pier 33, we willen overvaren naar Alcatraz. Ongelooflijk: de eerste beschikbare tickets zijn voor 16 augustus, gaan we niet redden dus. Sebas heeft al snel een alternatief gevonden: de Coit Tower, een prachtig Vista Point over de stad. De toren dankt haar naam aan Lillie Hitchcock Coit, die door brandweermannen uit een brandend huis werd gered. Op 15-jarige leeftijd werd ze uitverkoren als mascotte van de plaatselijke brandweer en als volwassen vrouw stelde zij een deel van haar vermogen beschikbaar voor de bouw van de ronde toren. Het is flinke klim er naar toe, in de toren zelf is een lift. Binnen zijn prachtige muurschilderingen en het uitzicht boven is geweldig! We maken kennis met twee studenten uit Zwitserland, die van alles vertellen over hun reis en ons vragen naar onze ervaringen over plaatsen waar zij nog naar toe willen. Beneden gekomen slenteren we terug naar pier 39, “the place to be”, voor allerlei winkeltjes (ook een speciale shop voor linkshandigen!) en eten heel gezellig en lekker bij Hard Rock Cafe San Francisco!

Morgen gaan we via de SR-1 South langs de kust naar Monterey.

Klik hier voor de foto's

Dag 17: 31 juli

06:46, 1/8/2011 .. 2 comments .. Link
Yosemite National Park staat vandaag op het programma en omdat het 67 km naar het zuiden ligt, gaan we er vroeg uit. We rijden er bijna anderhalf uur over: voortdurend klimmen en een heel kronkelige weg, onderweg zien we een kleine beer (veel meer mensen zien dat, waardoor er direct filevorming is op de eenrichtingsweg). We rijden naar Yosemite Village waar het startpunt van alle wandel- en bikeroutes ligt. Yosemite is een U-vormig dal, uitgeslepen door een gletsjer (V-vormige dalen zijn uitgeslepen door rivieren weten we nu). Na smelten van het aanwezige ijs in de ijstijd, ontstond een meer dat later uitdroogde, enorme blokken graniet bleven achter en er staan grote sparren, sequoia's en Jeffrey Pines (de bast daarvan ruikt sterk naar vanille).
Best lastig, maar we moeten kiezen of we de watervallen gaan bekijken of Glacier Point: een van de mooiste uitzichtpunten. We kiezen voor de Falls en gaan vanaf de parkeerplaats met een shuttlebus naar het Visitor Centre, we zien daar dat de weerberichten voor vandaag niet al te best zijn: niet zo warm en ze voorspellen onweer en regen. We zien wel, we zijn niet de enigen die gaan lopen en bij een temperatur van 40 graden is het ook een geen pretje. We kopen een goede kaart: 3,2 miles lopen en dan ook weer terug, dat komt bij elkaar op ruim 10 km heen en terug, moet te doen zijn. Al snel zijn we bij de Lower Falls: het punt waar het water neerstort, een prachtig gezicht met een hoop lawaai. Het is ontzettend druk, terwijl het toch regent, we lopen verder en volgen het pad naar de Upper Falls: helemaal bovenop de rots. Uiteindelijk doen we er bijna twee en een half uur over om boven te komen, prachtig weer en een heel mooi uitzicht zijn onze beloning (foto van ons vieren is gemaakt door Dieter, een Belg die al 24 jaar in Amerika woont). Zwemmen of dichtbij het water komen kan niet, ook bij de kleinere watervallen (gisteren) wordt dat sterk afgeraden: er gebeuren veel ongelukken door de gladde stenen en de kracht en sterke stroming van het water. Planten en dieren zijn hier prachtig, op een van de foto's staat een Steller's Jay, een prachtige blauwe vogel met een zwart koppie en kuif. Er groeien ook heel mooie bloemen op de rotsen, onvoorstelbaar!
Maxime heeft het nu wel gehad met wandelen, maar we moeten ook nog naar beneden. Hoeveel stappen zouden dat zijn? Voor elke 100 stappen die ze telt, krijg ik een stokje en bij 10 stokjes (1000 stappen dus), krijg ik een steentje en geef ik de stokjes terug aan Max (zou het telsysteem ooit met zoiets zijn begonnen?). Na 40 minuten hebben we 3.000 stappen geteld en besluiten we de tijd te meten: als we beneden komen, zijn we ruim 2 uur verder, dus dat zal tussen de 9.000 en 10.000 stappen zijn. We zijn best moe, maar heel voldaan na zo'n dagvullend programma! Veel drinken en terug naar de parkeerplaats met de shuttlebus. In de auto trekken we maar wat graag onze wandelschoenen uit, behalve Sebas, want die kan daarna niet meer instaan voor de luchtkwaliteit in de auto ...
Bij het hotel aangekomen nemen we een frisse duik in het zwembad en gaan we naar het zelfde restaurant als gisterenavond: Casa Velasco waar we real Mexican Food eten, heerlijk!
Morgen vertrekken we naar San Francisco, waar we ook weer 2 nachtjes blijven ... 
 
Klik hier voor de foto's

Dag 16: 30 juli

03:41, 31/7/2011 .. 1 comments .. Link
Zo'n 3800 km, 13 hotelkamers en 1072 foto's verder zijn we aangekomen in Oakhurst, ongeveer 63 km ten zuiden van Yosemite National Park. Vanmorgen vertrokken we vanaf Visalia, het was maar een klein uurtje rijden naar Sequioa National Park, onderweg nog even gestopt om bij een stalletje langs de weg vers fruit en noten te kopen. En we bellen even met het thuisfront om te horen of alles goed is.
Door Sequoia Park zelf loopt maar een weg: Generals Highway, deze gaat 1524 m omhoog en bevat heel veel bochten. Er zijn wel veel uitwijkplaatsen, zodat je auto's achter je eventueel kunt laten passeren. Het is een prachtig park, weer heel anders dan de wat we tot nu toe hebben gezien: hier is vooral veel groen, de Kaweah River stroomt er door heen en natuurlijk zijn er de giant Sequioatrees. De grootste boom is de General Sherman Tree, die ontleent zijn naam niet aan de hoogste of breedste boom in omvang, maar aan het volume in hout. Deze boom is meer dan 2300 jaar oud ("Take a picture now: one, two, tree...", hoorden we een meisje zeggen), en de grootste tak heeft een diameter van bijna 2 meter.
Als we terug lopen naar de parkeerplaats, zien we nog een oude bekende: de eekhoorn!

Klik hier voor de foto's


Dag 15: 29 juli

06:28, 30/7/2011 .. 1 comments .. Link
We nemen afscheid van Death Valley, vroeg in de ochtend is het beduidend koeler dan laat in de middag. Plan is om te picknicken bij Lake Isabella, maar de TomTom staat anders ingesteld (snelste route naar volgende bestemming) dan onze reisbeschrijving, waardoor we een andere weg volgen. Jammer, maar het is niet anders, omrijden is geen optie want we hebben vandaag de langste afstand te rijden: zo'n 450 km.
In Nederland vinden we een ritje naar Friesland al ver, hier zeggen we bij 200 km. dat het maar een stukje
is ...
We komen nu langs Trona, lijkt een uitgestorven plaatsje, mooi decor voor een nieuwe Westernfilm? Er staan wat vreemd uitziende fabriekjes (zie foto's, niet zo spectaculair vandaag). Er ligt overal oud ijzer, daar zou nog handel in zitten hier, maar er is geen mens te bekennen. Na Trona komen we langs Searle, een mineralenfabriek: vooral vreselijk veel pijpleidingen. Verderop is het Visitor Centre van Kern River Valley, waar we van een aardige Amerikaanse dame ongevraagd heel veel informatie krijgen over het gebied, maar ook over Sequioa National Park en Yosemite. Ze vind het leuk dat we Hollanders zijn: een kennis van haar komt ook uit Holland , die gaat ze straks eerst even bellen om te vertellen dat er vanmiddag Hollanders in het Visitor Centre waren. Een praatje is welkom en we krijgen allerlei mooie bladen mee (sommige met zeer gedetailleerde kaarten ), ook een ansichtkaartenset "A day in the life of Mr. Bob", het huisdier van het Visitor Centre (zijnde een schildpad van 113 jaar oud!?). We rijden door naar Bakersfield, waar we even stoppen voor koffie, daarna verder naar onze eindbestemming voor vandaag: Holiday Inn Hotel in Visalia. Er is hier een 'gym', even lekker bewegen dus, daarna zwemmen, omkleden en downtown een restaurantje uitkiezen: je kan het druk  hebben met minder aangename zaken. Morgen gaan we naar Sequioa National Park en daarna verder richting Yosemite Area, waar we weer 2 nachtjes verblijven.

Klik hier voor foto's

Dag 14: 28 juli

03:32, 29/7/2011 .. 1 comments .. Link
Het is hier 21:30 uur, we hebben net gegeten in het restaurant bij Stove Pipe Wells, ons hotel midden in Death Valley.
Vanmorgen zijn we op tijd vertrokken uit Las Vegas, we hadden zo'n 300 km. voor de boeg. Vanuit Las Vegas komen we eerst over de Jubilee Pass door Red Rock Canyon, dan door Pahrump: een van de laatste mogelijkheden voor Death Valley om nog tegen normaal tarief te tanken. Water etc. hebben we genoeg in de koelbox en via Shoshone (op de grens van Nevada en California) rijden we Death Valley National Park binnen. De temperatuur loopt gestaag op, we zien 120 graden Farenheit op de thermometer in de auto, dat is bijna 49 graden Celsius: een redelijk koele zomer, vinden ze hier . Natuurlijk stoppen we af en toe om foto's te maken, onder meer bij Badwater: het laagste punt in de States, dat 86 m. onder de zeespiegel ligt. Het gebied bestaat grotendeels uit zoutvelden, we gaan er uit om er een stukje op te lopen. Bijna alle stenen die hier liggen zijn fossielen! Andere bezienswaardigheden in Death Valley hebben toepasselijke namen: Funeral Mountains (grafheuvels), Deadman Pass (dodemanspas) en Devil's Golf Course (duivelse golfbaan). Op een plek staat een redelijk grote waterplas (zie foto's), waarin verschillende insecten en de zgn. Badwater Snail (sterke slak zeker ...) voorkomen. Natuurlijk nog even langs het bezoekerscentrum, waar we mensen uit Pijnacker tegen komen (wonen 2 straten verder op...).
We rijden verder via een kronkelige eenrichtingsweg (gelukkig), en zien de prachtige kleuren van de Black Mountains, verder op zijn de Sand Dunes: die doen denken aan de Sahara (zie foto's). Het is hier al heel vroeg donker en waar anders dan in de woestijn kun je zoveel sterren zien ...

Klik hier voor de foto's

(Als het goed is, hebben we de brakke links d'r uit ge-edit )

Dag 13: 27 juli

06:34, 28/7/2011 .. 0 comments .. Link
Tja, dat heb je er van: vanmorgen waren we echt laat op! We maken na het ontbijt een flinke wandeling, richting de Stratosphere, waar we met de lift in no time op de 108e verdieping zijn. De toren is in z'n geheel 356 m hoog, in de top kun je je laten 'afschieten' naar boven: het hele spektakel duurt zo'n 45 seconden, maar dan heb je ook wat . Weer terug op het lanceerplateau (zal ik maar zeggen) heb je een indrukwekkend uitzicht over de stad!
Beneden gekomen lopen we langs een verkooppunt van tickets voor verschillende shows, we kiezen voor Blue Man. Kaartjes die je koopt voor een show op diezelfde dag, worden tegen een flink gereduceerd tarief aangeboden, dat is een leuke bijkomstigheid.
Terug in het hotel, gaan we lekker zwemmen, even een cooling down, ook voor de voeten!

Rond een uur of half negen gaan we richting het centrum, nog even wat eten. Dat hebben we al eerder gezien in Scottsdale: een plaza met diverse balies die gerechten uit allerlei landen aanbieden. Je bestelt wat je wilt en kunt dan in het midden aan tafeltjes met elkaar gaan zitten, meestal naast wildvreemde mensen. Dat is wel leuk: vanavond zaten we naast mensen uit Vancouver, je hebt zo al snel een praatje.
 
De show is in The Venetian, net als veel andere casino's en uitgaanscentra hier in Vegas, helemaal in een bepaalde stijl. Je waant je hier echt in Venetie, er varen gondels en ook 's avonds is er, door geweldig schilderwerk aan het plafond, een prachige blauwe lucht met af en toe een wolkje (zie foto's). De voorstelling van de 'blauwe mannen'  is een aaneenschakeling van geweldig percussiewerk, muziek, comedie en lichteffecten, hoe verzinnen ze het!
Na de show willen we nog even wat drinken, maar je krijgt zo een waarschuwing: Sebas en Max zijn nog geen 21, zelfs onder begeleiding mogen ze niet op een terrasje zitten.
Morgen vertrekken we via Red Rock Canyon naar Death Valley. Het is maar de vraag of we daar internetverbinding hebben, hier in Las Vegas was er een groot deel van de dag geen verbinding, maar nu (02:00 uur local time) zijn er blijkbaar weinig gasten online.

Nb 1. Sas, we zijn beide dagen in verschillende casino's geweest, het kijken is inderdaad al leuk, je moet met de kids alleen op de wandelpaden blijven. Ook daar wordt streng op toegezien, overal camera's en bewaking. Veel controles trouwens: op de Glen Canyon en de Hoover Dam en ook bij de Stratosphere moet je door een poortje, net als op het vliegveld.

Nb 2. Peet, er passen nauwelijks pix op het blog, daarom zetten we een link naar Picasa, daar staan per dag zo'n 5 tot 7 foto's bij. We hebben er al waanzinnig veel gemaakt, Sebas en Max staan ook met een Blue man op de foto. We hebben voor net voor de vakantie nog een Nikon Coolpix L120 aangeschaft.

Klik hier voor de foto's

Dag 12: 26 juli

06:58, 27/7/2011 .. 2 comments .. Link
Als jullie dit lezen, zit je misschien aan het ontbijt, het is hier 01:00 uur en wij zijn net terug op de hotelkamer vanaf de zgn. Strip in Sin City (Las Vegas).
Vanmorgen eerst nog even geshopt in St. George, nice stuff for good prices . We stappen in de auto en voor het eerst hoeven we niet gelijk de airco aan te zetten: het regent (wel warm water)! Via de Interstate 15 en Starbucks, zijn we naar de Hoover Dam gereden. Met een hoogte van 221 m. is deze dam een van de hoogste ter wereld. De dam is aangelegd om de Colorado River in toom te houden, maar voorziet nu ook grote gebieden van elektriciteit. Zo ook Las Vegas, maar toen werd begonnen met de bouw van de dam in 1931, was het latere gokparadijs nog helemaal niets!  De rondleiding was wat matig, bij de eerder bezochte Glen Canyon Dam was dat veel beter en in kleinere groepen, nu stonden we in een vol gepakte lift om naar het binnenste van de dam af te dalen. Maar mooi was het wel: op een van de plateaus was de vloer zelfs versierd met Art Deco patronen, terwijl er al die jaren zoveel bezoekers overheen gelopen zijn, is er geen slijtage zichtbaar. Bovenop de dam was het inmiddels weer ontzettend warm, we lopen naar het midden want daar loopt precies de grens van Nevada en Arizona (zie foto's).

De hotelkamer in het Best Western Mardi Gras in Vegas is erg ruim, van alles voorzien. Eerst maar weer even een wasje draaien, dat hoort er ook bij: de hotels en lodges zijn helemaal op ingesteld op reizigers die kort blijven.
Morgen kunnen we een beetje uitslapen en hoeven we geen kilometers te maken. We gaan vast nog naar het centrum, het hotel laat een eigen shuttlebus rijden voor de gasten. Maar Sebas en Maxime mogen niet eens stil blijven staan om te kijken in de casino's, ze waarschuwen gelijk ("Are you guys 21?") en rondjes lopen in je eentje is dan niet zo leuk. Er zijn ook op straat allerlei artiesten en in de verschillende centra worden (soms gratis) shows opgevoerd. Verder waren we in een Magic Store, waar een verkoper de goocheltrucs voordeed en probeerde te verkopen, spectaculaire trucs, waarvan hij er een aan Maxime heeft uitgelegd (wel een beetje een vies: elastiekje opzuigen door je neus ...)!?

Klik hier voor de foto's


 


Dag 11: 25 juli

06:40, 26/7/2011 .. 3 comments .. Link
In Bryce doen we al vroeg boodschappen voor het ontbijt en kopen we postzegels: de kaarten doen er ongeveer 5 dagen over, zeggen ze. We vertrekken richting Bryce Canyon, bekend om de vormen van de kleurrijke rotsen die door erosie in zuilen, zgn. hoodoos (nee, geen voodoos) zijn omgevormd. We maken vanaf een van de uitkijkpunten een flinke wandeling naar beneden, het is nog vroeg dus nog niet zo warm. Beneden aangekomen, stappen we over op een andere wandelroute, de verschillende paden zijn met elkaar verbonden, dus een heel stuk verder (o.m. door een ravijn) gaan we weer naar boven. Het dalen ging nogal geleidelijk, maar de klim is nogal steil. We hebben verschillende eekhoorns gezien, ze zijn best tam.

Aan het begin van de middag zijn we weer terug bij de auto en besluiten we verder te rijden naar St. George, nog steeds in Utah. We rijden door - alweer - een National Park: Zion. Ook al weer een prachtige tocht, met heel diverse 'lagen'. Bij de grens van het park zien we 2 steenbokken op de steile rotsen, ze blijven gelukkig staan voor de foto! om en uur of half zes komen we aan bij het hotel: Ramada Inn, een wat zakelijk, maar zeer comfortabel hotel. We eten vanavond bij Benja's Thai & Sushi, ook weer prima. Het valt wel mee met de hoeveelheden, Sas, je moet alleen even speuren op de menukaart, maar er staan ook heerlijke salades op. Sebas bestelde een soup, daar kregen we gelijk 4 kommen bij, je kon er makkelijk met z'n vieren van eten! Na het eten nog maar een stukje gewandeld: St. George heeft een historische binnenstad, met veel leuke winkeltjes en bezienswaardigheden. Naast ons hotel is een heel nieuwe winkelstrip, met Outlet Malls. Misschien gaan we er morgen nog even kijken, dan hebben we niet zo'n lange rit op het programma staan: 200 km naar Las Vegas, waar we 2 nachtjes zullen blijven.

Klik hier voor de foto's

Dag 10: 24 juli

06:51, 25/7/2011 .. 3 comments .. Link

Al weer de 10e dag, na het ontbijt vertrekken we richting Bryce Canyon, een rit van ongeveer 425 km. volgens de reisbeschrijving, maar de TomTom heeft er zo maar 100 km. bij opgeteld. De snelste route is iets anders dan de kortste, maar we kiezen voor de laatste, hoewel we daar langer over zullen doen. We volgen de zgn. Scenic Drive, voortdurend staan er borden en aanwijzingen lang de weg voor prachtige viewpoints waar je even kunt stoppen om te genieten van het wijdse uitzicht en het maken van foto's (we hebben er pas 784 …)

We rijden ruim 91 mijl door Capitol Reef National Park, het wonderlijke resultaat van landverschuivingen bij het ontstaan van de Rocky Mountains. We bezoeken Fruita, een plaatsje dat in 1880 werd gesticht door Mormoonse kolonisten. Het gebied werd gekozen om de vruchtbare grond, waar ze hun boomgaarden wilden aanleggen. Wanneer het fruit rijp is, mogen bezoekers het plukken (zie foto's) om er van te eten, als je het fruit mee wilt nemen moet je er voor betalen. Bij Boulder treffen we een bijzonder cafe, The Burr Trail Grill. Ze hebben er van alles uit eigen tuin en van eigen boerderij ('eggs from our own farmers girls'), alles even vers. De inrichting is kakelbont, evenals de bediening (bijna iedereen heeft tatoeages). Bij een volgend viewpoint treffen we Amerikanen met een Can Am, de bestuurder ziet er prachtig uit! Als ik vraag of hij misschien sheriff is (hij draagt zo'n ster) haalt hij uit de kofferruimte zijn revolver te voorschijn en gespt zijn holster om. Zo wil hij wel met ons op de foto en ja, hij is de sheriff van … Bullshit (staat op de ster)! We moeten maar eens langs komen, hij verhuurt ook ATV's. Uiteindelijk komen we aan in Bryce Canyon na een lange, maar prachtige rit, absoluut de moeite waard!

PS. Leuk dat jullie de stukjes op het blog lezen!

Klik hier voor de foto's



Dag 8 en 9: 22 en 23 juli

05:41, 25/7/2011 .. 1 comments .. Link

Op tijd er uit, want om 9:00 uur maken we een tour van 3,5 uur door Monument Valley, inclusief delen van het achterland van het Navajo Tribal Park, dat alleen met een gids toegankelijk is. Onze gids heet Joe, hij vertelt ons over de cultuur en laat de verborgen schoonheden van Navajoland zien, zoals door de wind uitgesleten bogen in de rotsen (arches), Anasazi ruines, filmlocaties (Billy the Kid etc.). Verschillende western films van John Ford (regisseur), met in de hoofdrol John Wayne, zijn hier opgenomen, maar ook Back to the future en Indiana Jones. Tijdens de rit zitten we in een open touringcar, waardoor we aan het eind compleet zijn gezandstraald, maar lekker koel is het wel. Op verschillende punten stappen we uit en hier kopen Maxime en ik kleine souvenirs bij de Navajokraampjes.

Terug bij Goulding's Lodge nemen we afscheid van Joe en maken Sebas en Kees nog een praatje met de bestuurder van een Mustang. Hij bleek niet de eigenaar: hij moest de auto ophalen en naar een casino brengen, matige baan … Om een uur of een gaan we op weg naar onze volgende bestemming: Moab, ongeveer 240 km. verderop naar het noorden. Na aankomst eerst lekker gezwommen en gesport. Maxime en ik proberen een stukje op dit blog te plaatsen, maar tevergeefs: de site werkt niet. 's Avonds eten we bij Blu Pig, heeft Sebas uitgekozen vanwege de bluesmuziek die ze er draaien.

Zaterdag op tijd ontbijten, in een grote zaal kies je wat je wilt hebben van het buffet en schuif je bij andere mensen aan tafel, zo hoor je van iedereen reiservaringen, ook van de Amerikanen zelf. Na het ontbijt vertrekken we naar Arches National Park, in het Visitor Centre zien we eerst een film van het ontstaan van de indrukwekkende rotsbogen, die door de woestijnwind zijn geschapen. Heel vroeger was hier een binnenzee, waardoor zout werd afgezet. Als gevolg van de afzettingen ontstonden scheuren en spleten in de zandsteenformaties die later ontstonden. We maken een wandeling van ongeveer 7 km. in de hitte (met voldoende water), maar het is zeker de moeite waard! Terug naar het hotel lopen Maxime en ik het laatste stukje om te snuffelen bij wat leuke winkeltjes, Minnetonka's zijn hier maar $ 51, dat is minder dan de helft van wat ze in Nederland kosten. Helaas waren ze niet in haar maat . 's Avonds (we gaan hier elke dag uit eten ...) eten we bij Zax, in een soort grote huiskamer: Kees kan er de Tour de France volgen en de pizza's zijn er heerlijk!

Klik hier voor de foto's



Dag 7: 21 juli

04:30, 22/7/2011 .. 1 comments .. Link
Continental breakfast in het hotel en daarna brengen we een bezoek aan de Glen Canyon Dam/Lake Powell. De dam is een van de grootste in de VS en is over de Colorado River heen gebouwd. We kregen een rondleiding rond de dam en de elektrische centrale, indrukwekkend! Binnen was het heerlijk koel, buiten was het 35,6 C, ontzettend warm dus en dan zijn we nog niet eens in de woestijn. Daarna rijden we via Kayenta richting Monument Valley, een rit van zo'n 230 km. Onderweg zien we bijna alleen maar woestijn, we verlaten Arizona en komen aan in Utah. Af en toe worden we ingehaald door de 'schoolbus' en dan stapt er ook nog iemand uit! We zien ook 2 lifters, maar het wordt sterk afgeraden om iemand mee te nemen. In de wijde omtrek staan enkele kleine houten huisjes van Navajo indianen, in dit deel van hun reservaat wonen er ongeveer 200.000. Als we nog maar zo'n 10 minuten hoeven te rijden, zien we eigenlijk nog niets wat op een hotel lijkt: steeds alleen nog maar bergen van rode zandsteen. Toch ligt er in deze ruige omgeving een hotel: Goulding's Lodge, een zeer oude handelspost met museum etc. Het uitzicht vanuit de hotelkamer is prachtig! Lekker naar het zwembad en de fitness, even het zitvlees trainen. Morgen kunnen we op pad met de Navajo's ...

Klik hier voor de foto's

Dag 6: 20 juli

02:49, 21/7/2011 .. 1 comments .. Link
Vanmorgen ging de wekker om 04:30 uur, in de auto gestapt om op de South Rim van de Grand Canyon naar de zonsopgang te kijken. Er waren natuurlijk nog meer mensen, onder meer een stel Zweden, die zaten er al een tijdje want ze hadden zich laten vertellen dat de zon om 03:00 uur op zou gaan. Kwart over zes waren we terug op de hotelkamer, ontbijten kon nog niet want er was nog niets open. Dan nog maar even terug naar bed... Alles ingepakt en op tijd aan het ontbijt, we hadden om 10:30 uur afgesproken bij Maverick, op Grand Canyon Airport, onze helikoptervlucht zou om 11:00 uur beginnen. Gisteren hadden we al gezien dat een van de piloten en kunstbeen had, Sebastiaan had het voorspeld en Maxime gaf bonuspunten voor een vlucht met hem als piloot. Om 11:00 uur precies werden we opgeroepen en ja hoor, Tanner (want zo heet hij) was onze piloot. Maxime mocht  ook nog voor in, naast hem zitten. Dat konden we niet kiezen: er is plaats voor 7 personen en de piloot, iedereen wordt van te voren gewogen en via de computer worden dan plaatsen toegewezen. Het was een spectaculaire ervaring, Sebas heeft mooie foto's kunnen maken (wel 60 of zo).
Na de vlucht even naar de plaatselijke supermarkt voor voldoende drinken etc., we gaan nu ruim 2,5 uur door de woestijn rijden naar onze volgende verblijfplaats: Page. Onderweg stoppen we nog bij Cameron Trading Post, ook daar weer voornamelijk souvenirshops met handmade stuff uit ... China

Klik hier voor de foto's

Dag 5: 19 juli

00:43, 21/7/2011 .. 0 comments .. Link

Vanuit Scottsdale rijden we een klein stukje terug naar Phoenix en vervolgens noordwaarts richting Grand Canyon Village. Onderweg stoppen we langs de weg bij punten als Bell Rock en White Horse, om foto's te maken van de Red Rock formaties, gelegen bij het plaatsje Oak Creek Canyon. De rode zandsteen bergen komen ons bekend voor als achtergrond van westernfilms (Once upon a time ...)

Ook in Sedona, een klein plaatsje in de woestijn van Noord-Arizona, stoppen we om even rond te kijken. Het is minder warm dan gisteren (vandaag maar 35 C), maar te warm voor een flinke wandeling langs de gebaande paden. Weer een stuk verder, nog voor Flagstaff, slaan we af bij Coconino Forest. De 'boswachter' op het informatiepunt weet ons veel te vertellen over de omgeving en The Grand Canyon waar we morgen naar toe gaan, we schaffen er gelijk de “America the Beautiful – National Parks” aan, daar kun je in verschillende nationale parken mee terecht. Er staan daar ook allemaal kraampjes met souvenirs, t-shirts etc., gemaakt en verkocht door indianen. Dat was in Sedona ook al zo: de spullen blijken vaak van Chinese of Indiase makelaardij en de indianen zien er niet zo indiaans uit.

We rijden - een heel klein stukje over de route 66 - verder naar Grand Canyon Airport om een helicoptervlucht voor morgen te bespreken. Dan naar het hotel en nog een restaurantje kiezen voor het avondeten: Yippie ye yo, een steakhouse voor real cowboys! Vroeg naar bed, om morgen op tijd te zijn voor de zonsopgang over The Grand Canyon: 5.25 uur!

Klik hier voor de foto's



Dag 4: 18 juli

15:38, 19/7/2011 .. 1 comments .. Link
Vanmorgen uitgerust aan het ontbijt bij Carrows, wel weer even zoeken naar een ontbijtje met minder dan 2500 cal ... Daarna zijn we met The Aerial Tramway in Palm Springs naar boven gegaan om Mount San Jacinto State Park te verkennen. De grootste draaiende gondel (360 graden) ter wereld bracht ons in minder dan 10 minuten op 2816 m, hoogte, vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over o.m. een deel van de woestijn tussen San Bernardino en Joshua Tree Park. We wandelen zo'n twee uur in het park, alle zintuigen op aan: als je stil bent zie je de chipmunks (eekhoorns) spelen en hoor je de woodpecker (specht) kloppen. De temperatuur beneden is ongeveer 114 graden Fahrenheit (dat is 45,5 graden Celsius), boven was het maar 68 F (20 C).
's Middags vervolgden we onze reis weer per auto: we moesten nog ruim 400 km. naar het westen, onze bestemming was Scottsdale. Onderweg wisselt het landschap voortdurend: zwarte bergen (Chocolate Mountains) lijken makkelijk verruild te worden voor zandvlaktes met wat struiken en uit de kluiten gewassen cactussen. We stoppen bij Blythe, net voor de Colorado River, veel drinken inslaan want daar is langs deze weg verder maar weinig gelegenheid voor. Vlak voor Phoenix zien we donkere lucht opkomen, vergezeld van enorme stof- en zandwolken (zie foto's) ziet dat er uit of er zo een tornado zou opsteken!
Aangekomen bij het hotel, troffen we een zeer vriendelijke receptioniste, dat valt hier echt op: de mensen zijn heel vriendelijk en behulpzaam! Meest gestelde vraag: "Where are you guys coming from?" Om vervolgens te antwoorden met "Oh, my god! So far away? Amazing!" (dat is hier bijna alles ...) Zo ook de hoeveelheid foto's, die passen niet in dit blogdinges, je kunt ze via onderstaande link bekijken.

Klik hier voor de foto's

Dag 3: 17 juli

06:33, 18/7/2011 .. 1 comments .. Link
Vanmorgen - tijdelijk - afscheid genomen van LA en richting het oosten gereden, met bestemming Palm Springs: ongeveer 200 km. Onderweg is de omgeving heel afwisselend, we zien eerst de buitenwijken van Los Angeles, daarna vele kilometers highway met veel reclameborden, vooral van eettentjes. Dakiarna is de omgeving ruw en op grote hoogteverschillen staan uitgestrekte windmolenparken.
Onderweg gestopt bij Beaumont om te tanken en een koelbox aan te schaffen: de temperatuur is inmiddels flink opgelopen tot zo'n 35 graden! Aangekomen in Palm Springs, bekijken we het centrum, laten Maxime en ik (de jongens willen niet ) onze handen lekker verzorgen bij een speciaalzaak voor zeep en andere heerlijkheden. Het is hier nogal stil: geen hoogseizoen! Het hotel hebben we snel gevonden, bagage op de kamer en lekker naar het zwembad voor een frisse duik. Aan het einde van de middag maken we nog een uurtje gebruik van de fitnessruimte van het hotel. Om een uur of acht rijden we naar het centrum van Palm Springs, lang niet alle restaurants zijn open. We vinden een plekje bij restaurant The Falls, de ober heet
'Link'  en Kees legt hem uit wat dat in Nederland betekent. Het is een gezellig restaurant en hier hebben ze in elk geval steaks etc. van normaal formaat!

Dag 1 en 2: 15 en 16 juli

07:07, 17/7/2011 .. 2 comments .. Link
De 15e waren we lekker vroeg op Schiphol, bagage afgegeven, beetje rondgelopen en ontbijten. Boardingtime 8:30 uur, maar als we in de wachtruimte bij de gate zitten, volgt een announcement: door een technische storing zal er in elk geval een vertraging zijn van zo'n 2,5 uur. Ter compensatie wordt op de tickets een voucher aangeboden: nog maar een keer naar Starbucks. Uiteindelijk gaat het vliegtuig om 13:50 uur de lucht in, 4 uur later dan gepland.
Na een uur of twee vliegen, kraakt de stem van de gezagsvoerder door onze oortelefoontjes: nogsmaals verontschuldigingen en uitleg m.b.t. de vertraging. Een technisch mankement, deels verholpen en deels opgelost door het niet mee nemen van cargo. Cargo ...? Dat is toch vracht ...? Het zal toch niet zo zijn dat onze bagage ...? Gelukkig weet een van de stewardessen te vertellen dat de bagage aan boord is ! Om 15:45 landen we in Los Angeles. Weer wachten, nu bij de douane want ze maken van iedereen een pasfoto en vingerafdrukken. Dan de auto ophalen en eindelijk naar het hotel.

Vandaag (zaterdag) zijn we begonnen in Beverly Hills en daarna zijn we doorgereden naar Hollywood en The Universal Studios. Na een rondrit langs (en door!) de verschillende filmsets bekeken we nog verschillende shows in het park, waaronder The Blues Brothers, Waterland, Shrek in 4 D en een theater waar ze lieten zien hoe de special effects worden gemaakt. Het is duidelijk dat wij films zien, zoals de makers willen dat wij ze zien, veel is niet wat het werkelijk is: vergroot of juist verkleind en met behulp van computers. Het was erg leuk om letterlijk achter de schermen te kijken!

{ Last Page } { Page 1 of 2 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Dag 23: 6 augustus
Dag 22: 5 augustus
Dag 21: 4 augustus
Dag 20: 3 augustus
Dag 18 en 19: 1 en 2 augustus

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer