Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Special meetings

nieuw

16:47, 1/4/2014 .. 0 comments .. Link

Al een poosje had ik het idee opgevat om een blog te gaan beginnen. Heel Nederland en de rest van de wereld denkt hier net zo over, maar ach, laat ik het eens een kans geven. Als het niet lukt, kan ik altijd nog zeggen dat het een 1 april grap was toch!

In de stukjes die ik ga schrijven wil ik jullie dingen gaan vertellen over ontmoetingen. Tegenwoordig (jeetje, zo klink ik als een vrouw van 80) leven mensen langs elkaar heen. Als je in de trein zit, op school bent, het maakt niet uit waar. Iedereen zit te staren naar zijn telefoon en te whatsappen met mensen die je niet kunt zien. Ik vraag me af waarom we niet meer met elkaar praten. Het is best leuk om af en toe eens een gesprek te hebben met iemand die je niet kent.  Om spontane verhalen te horen van onbekenden. Je leert er veel van, en soms leiden deze ontmoetingen tot iets moois. Tot een nieuwe vriendschap, of gewoon tot niks. Maar dan nog, je hebt een nieuw gesprek gehad met iemand. Misschien ben jij net degene geweest die de dag van de ander weer goed gemaakt heeft. Heb je precies de juiste dingen gezegd tegen deze persoon. Heb je hem of haar kunnen helpen in een moeilijke tijd. En misschien, misschien is er op een dag iemand anders ook sociaal. Wanneer jij je niet goed voelt, of toe bent aan een goed gesprek, dat er ook iemand is die naar jou luistert. In mijn blog zal ik de bijzondere ontmoetingen die ik heb gehad met verschillende mensen beschrijven. Soms kan dit verdrietig zijn, soms vrolijk of gewoon aangrijpend. Als eerste wil ik beginnen met een verhaal over een ontmoeting met een jongen uit het asielzoekerscentrum uit mijn buurt. Dit heeft me heel erg aangegrepen en wil ik graag met jullie delen.

Een paar maanden geleden zat ik in de bus, te whatsappen met een aantal vriendinnen. Opeens hoor ik op een paar stoelen voor me iemand huilen. De hele bus ziet het, maar niemand vraagt wat er is. Ik voelde me nogal opgelaten, want tja, het zijn mijn zaken niet en ik kan hem toch niet helpen. Ik kon die jongen toch gewoon laten huilen? Ik ging verder whatsappen, maar toch zat het me dwars. Ik heb toen iets gedaan wat ik niet vaak doe. Ik heb een zakdoekje gepakt, ben naast de jongen gaan zitten en ik vroeg of ik iets voor hem kon doen. Hij keek me aan, en in horten en stoten kwam zijn verhaal eruit. Hij vertelde me dat hij 5 jaar geleden als vluchteling in Nederland was gekomen, samen met zijn ouders. Hij sprak goed Nederlands, ging hier naar school en had een leuke groep vrienden. Nu had hij te horen gekregen dat zijn ouders terug moesten naar zijn geboorteland en dat hij wel mocht blijven. Hij begon weer te huilen, maar tussen zijn snikken door zei hij dat hij het zo fijn vond dat ik oprecht vroeg aan hem of het goed ging. Hij vond het prettig zei hij, dat hij er met een buitenstaander over had kunnen praten. Toen we bij de halte waren gekomen waar hij er uit moest, gaf hij me een knuffel en bedankte me voor het gesprek. Ik was zo ontroerd door deze op het oog hele stoere jongen. Hij toonde zich heel kwetsbaar en was erg gelukkig dat hij even met iemand kon praten.  Het had hem opgelucht. Natuurlijk voelde hij zich nog steeds niet goed, zijn ouders werden uitgezet, dan voel je je niet beter na een gesprek met een wildvreemde. Maar toch had ik iets voor hem kunnen doen. Hij stapte uit, zwaaide nog een keertje en wij reden door. Zijn verhaal had me zo aangegrepen, dat ik nu degene was die huilend op mijn bestemming aan kwam. Ik was vooral heel erg verbaasd, dat in een overvolle bus iedereen de andere kant op keek. Iedereen was te druk met zichzelf om er voor een ander te zijn. Leven wij dan echt in zo'n egoïstische maatschappij? En als het antwoord hierop ja is, willen wij dit dan? Ik wil dit in elk geval niet. Daarom zal ik proberen om er wel voor anderen te zijn. Om de verdrietige mensen te steunen. Om mensen te steunen die niet verdrietig zijn, maar aan wie je kunt zien dat ze iemand nodig hebben. Maar als je nou vindt dat iemand zo'n leuke broek aan heeft, is dit natuurlijk ook een goed begin om een gesprekje aan te knopen. Het hoeft niet alleen maar vanwege verdriet te zijn. Ik vind het een mooi initiatief om minstens 3x per week met een onbekende een gesprek(je) te hebben. Zodat we weer wat met meer gemengd worden in de samenleving.

Met deze ontmoeting hoop ik, dat ik jullie heb laten zien dat het goed is om ook eens aan anderen te denken in plaats van aan je telefoon, jezelf of je eigen vrienden. Onbekenden hebben zo vaak hulp nodig. En al vraag je alleen maar of je iets kan doen. Dat is vaak al genoeg. Dat iemand weet dat je aan hem of haar denkt, dat hij of zij bij jou kan komen als er iets is. Dat iedereen zichzelf mag zijn en daar niet op afgerekend wordt. Ik hoop dat we weer naar een samenleving gaan, waarin niet meer zo egocentrisch en egoïstisch wordt gedacht.



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

nieuw

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer