Weblog maken?

MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Story of my life

Strange how life can change in only 5 years.

Dear all!!!!!! I was just imagining what happened to me only for the last 5 years. It has been a lot. I’ve been growing a lot. And when I think of it, I just can't believe it has been only 5 years and not 10 or even more. Sometimes people ask how you see your life in 5 years. What you would be doing in those years. Where you stand after that period. Well, when people would've ask me those questions 5 years ago, I would never imagined I would go to Bali, Indonesia. I would never imagined to live on my own. To have been to a dentist. To have had 3 boyfriends, who weren't good for me in a long term relationship.  Let’s see. 5 years ago I had no job, because I was fired after working at a company for 1 year. We also moved from the house where my grandma en my father past away. We had no Internet at the time, so it was difficult for me to find me a new job. After approximately a half year, I had a invitation for a job interview at Imagebuilders and they hired me in. Now I work there for more than 4 years. And when I come to think about it. All my changes where during this period. I got my driving-license. I even got to ride some of the company cars for small rides outside the office. Even though I had no experience in driving yet. The next big step was having my first boyfriend. Reny. Even though I think he has never been the right guy for me, I know I had to learn some lessons of life. And thanks to him I went to the dentist and got my teeth fixed. I was growing afterwards. Especially my self-consciousness. Thanks to him, I went to Bali, Indonesia. To Pantai-Mas. A beautiful place I want to visit again someday. It has been a really good experience for me in a lot of ways. I got to find myself. To get aware of the fact I have to live for myself. Not only carrying for my mother. Even though I know she had a lot of grieve and problems with finances and everything. I thought it was my job to fix this for her and help her. Now I know, I can only help her by living my own life and when she needs help she knows where to find me. So I really was ready to get my own house. And start thinking of myself without being arrogant. I figured out that there was a lot more to life than everything we can see. Even can understand maybe. And I know some people don’t seem to believe a lot of the spiritual things. But I know what I feel, I just have to trust on it. Everything I learned during the search trough the spiritual world was only a confirmation of what I already knew. Before I met Reny, I joined the church. I said to everyone there: I believe that there’s something higher than we are. But deep down I knew the church wasn’t the only thing. It was the only place I knew where I could tell what I believe in. Because my world just wasn’t bigger than that. But when I listen to my heart, it’s much more than what we read in the bible. I always felt, that my father was closeby. Being there for me when I needed him. I had times I really felt him strongly. After the moment in church where I told everyone that I believed. That feeling was weakening, so to speak. But now I know I wasn’t crazy to think it was him. And I know he is still there when I want to talk to him. And I don’t believe everything what happens in this spiritual world. I’m sorry, but I don’t. But this last year I learned to trust my instincts. And just listen to my own feelings and to trust on them. To do the right things for me. And therefore also for others. I really find it difficult sometimes still to trust the things I feel. The things I say or do, are they from the heart of from the mind? Hopefully it’s from the heart. And when I look closely during a meditation, I know most of it is from the heart. But it is getting easier. And I really am glad to have found that my cousin and close friend Ineke also is orienting the spiritual path. And also is looking for who she really is and who she is allowed to be. Just like me. And that really feels great. After Bali, I got to know another guy. Roy. I thought it was a good relationship with more balance than I had with Reny. But unfortunately he wasn’t in love with me. But did sleep with me and everything. So I felt used. Just for something he missed for 2 years. But in the end, he was in love with someone else. After that I told myself just to wait with boyfriends for a while. I mean, I had a whole lifetime to find Mr. right. So why not just enjoy life as it is as a single person. Then I got this therapy and that was really helpful. Not only when it concerned relationships, but especially concerning myself. Finding who I am deep inside.  Ow, and by the way. In the past 5 years I also got my own place. I now have a home for me alone. I can be alone when I want to. Eat what I want, do what I want. And not depending on others. Not anymore. Really build up my own life. But as I said, it’s strange what can happen in only 5 years. Only by getting things started and meeting the right persons. Love you all!!!!!!!!!

13:40 - 4/8/2011 - comments {0} - post comment

and it continues

Hello everyone,


The last weeks I was constantly surprised about I reacted on things and what I can do. It really feels like I'm starting to don't care what others might say. First of all 2 weeks ago I was at this course again and  there was said I could write intuitively. And that I needed to make it a book, so I can share it with others. If I want it of course. It means I can write things down without knowing what it is until I finish it and read it back. I can put my soul on paper so to speak. And I guess that's true. That's also the reason I like to write or type stories about myself and the things I experience. For me it's also a way to get wrid of the bad thoughts and the hurt inside me. Just getting it out in the open. Of course I'm not sharing everything of it with others. Some things I keep for myself, but still it helps.

Last week my left eye was hurting. I'm not really sure what it was, but when I started to type blindly at my laptop a lot of things came out. And also the possible reason why my eye hurt. Probably because I needed to see something which was inside me for a long time. 1 day later the pain was gone. Just to be sure I wore my glasses for a few more days, but now I wear my contacts again and it still doesn't hurt anymore. I really feel like it was a sign from my soul. 

Last weekend we had a big party from Eendracht Eerbeek (music) and I really had a lot of fun. I did things without shame and that was pretty unusual for me. We all had to perform some act and we've been dancing. And it was really fun, but normally I hate this, because I want to hide myself and not showing myself. But even when we danced with everyone and there was this big circle. At 1 time I was in the centre of that circle. I used to go looking for a spot in the big circle, but now I really didn't care. They were the one's standing around me and put me in the circle, not the other way around. But that was really strange to realise for me. Hopefully this is the start of me blooming.


Yesterday I got a piece of text from 1 of my horncolleagues.  And when I truly read out loud it felt like I was the one who wrote. So I tried to translate it a bit, so I could put it here and everyone can read it. I wanted to share this with everyone. Thanks to the one who sended it to me ;-)


Also you dandelion
I’ve always tried to be a rose. Until one day I saw a field with dandelions and came to the conclusion: relax instead of efforts


What did I wanted to be? Special, perfect, different from others, a bit mysterious, the queen of flowers? This means hard work, wiping away spots, hiding everything different from the rose, learn a awful lot to get big, constantly comparison with others, a lot of shame about the differences on the rose. In short: work, work and even more work. Otherwise: bleed instead of bloom.


What happened with the dandelions? I saw that the whole field was filled with dandelions and that it wasn’t necessary to look at a single flower. It was so relaxing to just be a dandelion in the field. It meant: ready with working. And it was ok, like it is. As a dandelion I can just stand in the sun. Now instead of later. I’m perfect already, just the way I am. What a peace!! Finally home.


The insight this experience gave, was that it was lonely to try to be a rose, closing myself for others and constantly being busy making myself better. Only later, after I would’ve learned a lot, I would be able to start living and be able to have something to offer the world.


As a dandelion I have something to offer: myself, just the way I’m here and now!! And that’s enough. I’m allowed to be here and I allow to look inside my heart. Now I’m also a more pleasant person to others. Now I’m allowed to be here, others are allowed to be here as well. I can enjoy everything more and have fun with them. I’m not feeling like I’m better or worse than they are.


I used to look at everything I had to do to be part of something and to fit in. now I’m looking more whether I belong there as a dandelion. Than the best thing comes in me en I’m blooming, shining like a real dandelion, be confident of myself and part of the big picture.


Life is a journey with the goal of learning myself en to show myself, to finally to do what I can do best to be part of the world and for the world, no matter how big or small it may be. In short: don’t hide anything and don’t try so hard.



I really liked this. Hope you enjoyed it too when you read it.




13:28 - 27/4/2011 - comments {1} - post comment


Hello everyone,


Yesterday I had a great day!!! For the first time in my life I had invited a few friends for diner. I made a few Tapa's and a salat. And everyone seemed to like it. I really felt great!! Even though I was busy with it for the whole afternoon I enjoyed doing it. But I'm not going to do this on regular bases, As specially not when we have a rehearsal that evening. I really had fun, but I was broke at the end of it all.


As a result of the therapy I'm following, I also have the feeling I'm getting more open to people. I was suprised last night when I asked one of my horncolleagues if it was ok when I sat with her in the bar after the rehearsal (this was more for fun, because we had seen each other since diner) and I got some response from the conductor. He normally doesn't say anything to me and when he does I get a really strange feeling in my stumach. As specially when it doesn't concern music. And the weirdest thing for me was the way I reacted to that. I  was really suprised about my feeling when I did so. I actually didn't feel anything so to speak. Nothing different from when I talk to people I normally speak to. It just feels like I'm going in the right direction. And that it doesn't really matter that much anymore what people might say or think. I'm just going to have  fun in my life!! And I hope I wont be hurting other people by doing so, but it still is my life. And I have to do with it what I  want to, to live my life to fullest!!!

And I'm even looking forward to act crazy during the party of our musicgroup. Because the organisation asked to perform some act with others or alone. I'll be doing something with my horncolleagues. I used to hope that they would forget about me, so I won't have to do anything in front of all the others. Now I'm trying to think along with the ideas and to work it all out. I'm curious what will happen that evening and aspecially what I might feel. Maybe ashamed or just enjoying myself without to worry what people might think. And just being happy. I hope and I think it will be that last part. Just enjoying and be happy!!


What a major jumps I made the last few weeks. I really hope that there's no one, who thinks different about me in the negative way. And when they do, I hope they just leave me alone, because I think in that case, they wanted me to stay the way I was. Even though that wasn't good for me. I'm now starting to really and truly love life again. And myself. Hopefully I can share this love with someone special soon.


With love.


13:13 - 8/4/2011 - comments {0} - post comment

New hope!!!

Hello everyone,


And I thought I had enough with boyfriends at the moment. Well I should stay open for it. At least that's what was told to me monday. There's nothing wrong with being open for a relationship. And my guides told me there is a guy waiting for me and which I'm going to marry. Even though I have to wait a few years for that. At least it gave me hope, that my wishes come true when I'm open for it. Because my biggest wish is to get married someday and have some children. So the session was pretty hopeful!!


We shall see what happens, but I'm more open for someone else than I've been the last few months or years. Most importantly, I've got to stay open for the love people are willing to give to me without any doubts. I am going to have some fun in the meanwhile!!!! I have to look forward!! That's what was on a ticket I pulled yesterday when we were have the course at Koko Pelli. I have the feeling I can put the things I learned on the monday to practice on tuesday in a way. Asspecially because my cousin is also with this. And I sometimes need to close my feelings for feelings of others so I don't take over their feelings. Yesterday my cousin cried while we did try to get in the energy of someone else. I was with someone else but near her. When I heard her cry I was completely distracted. I need to let that go and just focus on myself at that moment. Of course there are moments I can allow myself to be distracted or just open for the feelings of others. But not all the time. Just like I did with my mom. I have to draw the line!!!


I'm really looking forward to the future, no matter what it may bring.

13:32 - 30/3/2011 - comments {0} - post comment

Hello everybody,

I'd like to talk about last weekend when we had an amazing concert with Eendracht Eerbeek. It was really beautiful. And without knowing things would happen like it did, we were very topical with the music. We played a composition called Eagles of Snowdon. The legend says that when eagles fly pretty low, you could get disaster. So in Wales the eagles flew low and they were  in very big trouble, like the Japanese people are at this moment. The composition tells us about the frustration and the fear people had. And when they noticed they were alive they partied and were very happy. At the end of it, thera's a pretty slow part. Like a choral. That's when people notice that there are also a lot of people who didn't survive the disasters of nature. So they remember them. We could never know that it would have so much intensity when we played it at the time we put it on the program. Nobody could've guessed this would happen in Japan. But for me the music came more to life when I heard the story behind the it. This was also the piece I could really enjoy for the first time in my life. I mean really enjoy it and not be mad because there was one false note something. I always have a lot of critics about myself and my hornplay. I always wanted to do the best I could  for the audience and the people in the orchestra, but it was never good enough for me. This was the first time I could let that go and just enjoy being part of such a great orchestra. With very good musicians and a good conductor. And there were more than 450 people listening to us. And I didn't hear anything about people not enjoying the evening. Maybe they didn't like everything we played, but nobody does. That's just impossible. Playing only songs everybody likes. But I had a great evening. At this moment I think I can really play and enjoy for me, instead of others. And this doesn't only show when it comes to play music, but also with everything I do. I'm not doing anything for someone else, I'm just doing it for myself. And it feels great. I guess going to Bali was also something I did for me and maybe that's also the reason that was such a great adventure. Now I'm starting to feel more like I did when I was there. And that's ok. Hopefully I  can go and enjoy life. Just making fun and really live my life, like I should!!!! I really feel like something is changing for the best. So I'm just moving forward.


With love,


14:17 - 17/3/2011 - comments {0} - post comment

7-3-2010 Bali 2

Posted in Holiday
Hoi, Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Toen ik het ticket boekte was het nog bijna een half jaar voor ik zou vertrekken. Nu is het nog minder dan 2 weken. Gelukkig heb ik geen last van stress. Ten minste niet als het gaat om het regelen van zaken. Alles is namelijk geregeld. Ook heb ik alles in huis wat ik mee ga nemen. Het is echt alleen nog maar een kwestie van koffers pakken en wegwezen. Heerlijk idee. Maar wel stress omdat ik niet weet wat me te wachten staat. Ik heb geen idee hoe het zal zijn om te vliegen. Ik heb geen idee van wat ik in bali ga zien. En verder is er eigenlijk ook niks gepland en ook dat is niks voor mij. Toen we naar Parijs gingen met zijn drieen heb ik van te voren de hele week gepland. Maar eigenlijk is het nu ook wel een mooie vooruitzicht . Gewoon lekker doen waar ik op dat moment zin in heb. Geen mensen waar ik direct rekening mee hoef te houden. Volgens mij wordt het vooral echt een relaxte vakantie. Ik heb er echt ongelooflijk veel zin in. Ik hoop ook dat er mensen zullen zijn die zo af en toe mijn blogs zullen lezen . Ik zal niet elke dag wat achter laten, maar ik weet al wel dat ik wel de mogelijkheid heb om achter internet te kruipen. Jullie mogen dus zeker verwachten dat ik soms wat van me zal laten horen in die 3,5 week op Bali. Groetjes Sandra

01:01 - 7/3/2011 - comments {0} - post comment

2-2-2010 Bijna Bali

Posted in Holiday
Hallo allemaal, Het is al weer een tijdje geleden, dat ik wat heb geschreven. Alle voorbereidingen zijn getroffen en enige wat ik nu nog kan doen is aftellen. En dat gaat zo gigantisch snel. Hoe dichterbij 20 maart komt, hoe meer ik me ga realiseren wat een avontuur ik tegemoet ga. Ook hoor ik nu om de 1 of andere reden steeds vaker dat er vliegtuigen naar beneden storten. Als dat maar niet gebeurd als ik er in zit. Natuurlijk ga ik ervanuit dat het allemaal wel goed zal gaan, maar je weet het maar nooit. Op het werk hebben we al weleens gezegd dat je hier meer over nadenkt dan wanneer je in de auto stapt. Eigenlijk best gek, want de kans op een ongeluk is misschien wel groter. Maar je moet er ook niet bij stil staan. Ik ga lekker genieten van de voorpret nu en straks uiteraard van het heerlijke weer en al het moois wat Bali te bieden heeft. Groet Sandra

01:00 - 7/3/2011 - comments {0} - post comment

11-12-2009 Bali 1

Posted in Holiday
Hallo allemaal, Vanochtend naar de dokter geweest voor de 1e 2 vaccinaties. Ik ben gevaccineerd nu voor DTP en voor Hepetitus A. Nu nog 1 voor Tyfus, en er is niks meer wat me tegenhoud voor de reis naar Bali. Reisverzekering is ook al geregeld. Voor de mensen die het nog niet weten. Het is inmiddels ook uit met Reny. Helaas, maar het is niet anders. De reis gaat uiteraard wel gewoon door. Het ticket is al betaald en dat gooi ik niet zomaar weg. Of hij in april ook naar Bali komt, terwijl ik er ben. Dat weet ik niet. Dat zie ik wel als ik daar ben. Ik laat in ieder geval mijn vakantie er niet door verpesten. Ik vind het wel reuze spannend. En heb er echt heel veel zin in!!

23:59 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

29-10-2009 BALI

Posted in Holiday
Hallo allemaal Het is definitief! 20 maart vertrek ik naar BALI. Ik heb er echt ongelooflijk veel zin in. Het ticket is geboekt en ook het verblijf is geregeld. Ik vertrek 20 maart en kom daar dan de 21e aan. Het is bijna 24 uur dat ik onderweg ben. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe ik dat ga volhouden en of ik zal slapen in het vliegtuig. Op Bali, in Denpasar wordt ik van het vliegtuig gehaald en ga ik naar Pantai Mas. Mogelijk ga ik ook een Balinees Huwelijk Ceremonie meemaken. Dat lijkt me ook gaaf. En ik ga duiken en dolfijnen spotten. Ondanks dat ik heel veel zin heb in de reis, vind ik het wel ongelooflijk spannend. Het zal de eerste keer zijn dat ik ga vliegen en ook de eerste keer dat ik in mijn eentje zo lang van huis wegblijf. Hoogstwaarschijnlijk zal ik zeker een moment van heimwee hebben, maar zoals mijn mannetje al zei. Je kunt niet eerder weg dan het ticket aangeeft. Als het kan zal ik ook een blog bijhouden terwijl ik daar zit, maar ik weet niet of dat gaat lukken. Ik zal in ieder geval de voorbereidingen met jullie delen en zeker de laatste weken ook aftellen. Ik hoop ook dat Reen in april ook naar Bali komt, zodat we daar ook nog met z'n tweeën vakantie kunnen vieren. Uiteraard zullen er ook dingen zijn die we samen met zijn vader ook gaan doen, maar dat is niet zo erg. Ik ben heel benieuwd hoe het allemaal zal gaan daar. Volgens mij kom ik volkomen relaxed terug op 15 april. Ik vertrek namelijk 14 april vanaf Bali weer naar Nederland en kom op Schiphol om 6.35uur aan. Ik wordt dan opgehaald door in ieder geval mijn zus en moeder. Misschien is mijn broer ook nog wel zo gek om er vroeg uit te gaan voor mij , maar hij zal ook vast moeten werken, dus ik betwijfel dat. Als ik me goed genoeg voel, zal ik 's avonds ook weer op de repetitie in Eerbeek zijn. Ik kan niet beloven of de noten die ik speel goed zullen klinken, maar ik kan me niet voorstellen dat onze maistro mij daar op zou aanspreken. Met een warme en blije groet Sandra

23:58 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

14-10-2009 De Reis

Posted in Holiday
Hallo allemaal, wat betreft mijn gebit gaat het helemaal goed. Vooralsnog heb ik nergens last meer van. Binnenkort zal ik ook foto's regelen en plaatsen op mijn hyves. Mijn reis naar Bali begint ook vastere vormen aan te nemen. Ik heb namelijk gehoord op m'n werk dat ik een vast contract krijg. Ik heb nu verlof aangevraag en zodra die wordt ingewilligd ga ik de reis verder regelen. Ik heb al contact gehad met de vriend van Reen die in Bali woont. Ik kan dan namelijk bij hen op het spiritueel centrum verblijven. (voor meer info check www.pantai-mas.nl). Ik hoef alleen nog maar te melden dat ik een goedkeuring heb en het is geregeld. Natuurlijk moet ik dan het ticket nog boeken, maar dat is het probleem niet. Zoals het er nu uit ziet vertrek ik op 20 maart voor 3,5 weken naar Bali. Voor de mensen die het willen weten. Dat is ook de dag dat mijn vader jarig was en is overleden. Juist daarom wil ik dan op het vliegtuig stappen. Ik ben er van overtuigd dat hij dan zeker met me mee zal reizen. De reis op zich zal ik helemaal in mijn eentje maken, maar wellicht komt Reen ook in april en hebben we ongeveer anderhalve week dat we samen op Bali zitten. Misschien kan ik daar ook een blog van bijhouden, maar ik weet niet of ik daar beschik over een computer of internet. Dat zal ik nog wel laten weten. Ik heb er nu al helemaal zin. groetjes, Sandra

23:57 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

9-9-2009 Geen gaten meer

Posted in Dentist
Hallo allemaal, Het is gebeurt. De gaten zijn gedicht. Ik kan niet zeggen hoe blij ik daar mee ben. Er zal nooit meer iemand zijn die mij voor het eerst ziet en denkt dat ik een slecht gebit heb. Het zal niemand meer opvallen. Het zal jullie zeer zeker opvallen nu het weer heel is. Zelfs mijn collega's van het werk viel het al op en ik hoefde nog niet eens goed mijn mond los te trekken. Ik ben er zo blij mee. Het is wel een complete verandering en het heeft wat moeite gekost, maar het was het zeer zeker wel waard. Ik ben zelf heel benieuwd hoe ik me nu zal ontwikkelen en hoe lang het duurt voor ik er aan gewent ben dat ik weer mag lachen op foto's. Ik hoef niks meer te verbergen. Zoals Jolanda al opmerkte, ik hoef mijn handen niet meer voor mijn mond te houden als ik wat zeg of lach. De volgende stap is het weghalen van alle wortelresten en de ontstekingen die er zitten. Ik ben er dus nog lang niet, maar voor mijzelf en mijn zelfvertrouwen is het belangrijkste klaar. Ik heb me nu ook voorgenomen een pauze in te lassen tot aan december/januari. Ook vanwege het concours met Klarenbeek wat er in November aan zit te komen en het examen voor mijn C-diploma eind van het jaar. Het zijn allemaal dingen waar ik embousseur (weet niet of ik het goed gespeld heb) of tewel lipconditie voor de niet muzikanten voor moet kweken en dat kost even wat tijd. Maar als het pijn doet aan mijn mond/gebit kan ik niet spelen. Ook nu zal ik de komende week namelijk niet kunnen spelen, omdat het te pijnlijk is. Volgende week ga ik weer een poging wagen, maar ik kan niks beloven. En anders duurt het nog maar wat langer. Muziek is niet het allerbelangrijkste. Dat ben ikzelf. Ik ben ondertussen ook bezig met het plannen van mega reis. Ik ben namelijk van plan in het eerste helft van volgend jaar naar Bali te gaan. Ik ben dan ruim 24 uur onderweg, maar ik heb foto's gezien en verhalen gehoord dat ik het idee heb dat dat zeker de moeite waard is. Ik ga dan als het kan ruim 3 weken en het verblijf en de extra's die ik daar kan/wil doen zijn bijna even duur als het ticket, maar daar gaan we dan maar voor sparen. Nogmaals bedankt aan iedereen die deze blogs leest of op welke wijze dan ook hun medeleven laten blijken. Het heeft me zeker gesterkt om door te zetten. Dank jullie wel. Groet Sandra

23:54 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

4-8-2009 Nog even en het gebit is klaar!!!

Posted in Dentist
Hallo allemaal, De rekening is binnen en gelukkig viel het mee. Ik heb vanochtend gelijk een nieuwe afspraak gemaakt. Natuurlijk zou het fijn zijn als de verzekering alles zou vergoeden, maar gelukkig kan ik het zelf op deze manier ook betalen. Ik zal er niet door in de problemen komen. Gelukkig!! Nog even en jullie zien niks meer van mijn slechte gebit. Het aangezicht is dan dusdanig verbeterd, dat niemand zal zien dat ik een slecht gebit heb gehad. Ik zal dan weer uitgebreid durven lachen op foto's. Ik hoef niks meer te verbergen. Ik kan bijna niet wachten. Nog 1/1,5 maand en dan is het meeste gedaan. groetjes Sandra

23:53 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

31-7-2009 Life Changing

Posted in Dentist
Hallo allemaal, Het is best laat nu ik dit type. En dat terwijl ik morgen een hele dag moet auto rijden omdat ik met mijn moeder naar Belgie ga met een omweg. Helemaal verstandig is het dus misschien niet. Maar ik weet dat als ik nu niet opschrijf wat er door mijn hoofd heen spookt, ik de hele nacht niet kan slapen. Dus vandaar. Wat kan een leven snel veranderen. Als ik kijk hoe snel dat nu bij mij is gegaan verbaas ik me er echt over. 4 maanden terug heb ik Reny leren kennen. Ik dacht dat ik mijn leven leefde en dat ik wel goed zat waar ik was. Het was prima om nog bij moeders te wonen en de auto met mijn zus te delen. Totdat Reen mij het tegendeel liet zien. Ik was afhankelijk van andere mensen, terwijl ik dacht dat ik mezelf wel redde. Ik deed wat andere wilde dat er gebeurde. Ging vaak met mijn moeder mee naar familie omdat ik dacht dat dat zo hoorde en daarmee heb ik mijn eigen leven opzij heb geschoven. Natuurlijk gebeurde dat allemaal uit liefde, maar ik was er altijd voor een ander en niet voor mezelf. De afgelopen jaren heb ik een heleboel meegemaakt. Een aantal van jullie hebben dit grotendeels wel meegekregen. Het verlies van mijn vader had nog steeds geen plek gekregen, totdat ik voor het eerst in Taize was. Toen voelde ik dat hij daar bij mij was. Daarna heb ik belijdenis gedaan. Vervolgens het jaar erop nog een keer naar Taize en toen voelde ik de aanwezigheid van mijn vader niet meer. Jullie mogen geloven wat jullie willen, maar ik ben ervan overtuigd dat de mensen die overleden zijn en het dichts bij ons staan/stonden nog steeds over ons waken. Daarom heb ik er ook best wel moeite meegehad. Ik had niet meer het gevoel dat er iemand een arm om mijn schouder legde. Dat ik nu alles alleen moest doen. Mijn grootste steun was voor mijn gevoel weggevallen. Gelukkig zijn er veel mensen (waaronder ook diverse mensen van jullie, je weet zelf wel wie) geweest die er voor mij wilde zijn. Ik liet het zelf alleen niet altijd toe. Ik ben er nu van overtuigd dat de reden dat ik de aanwezigheid van mijn vader niet meer voel is, dat hij mij heeft losgelaten en mij toevertrouwd mijn leven te leiden. De afgelopen maanden zijn voor mij de ogen opengegaan dat ik voor mezelf moet gaan leven en niet voor mijn moeder, broer, zus of alle andere mensen die ik graag wil helpen. Natuurlijk blijf ik wie ik ben en zal ik altijd nog klaarstaan voor anderen. Ik moet nu alleen eerst mezelf terugvinden om me er vervolgens helemaal voor andere te kunnen zijn. Soms moet je in je leven egoistisch zijn en eerst aan jezelf denken. De eerste stap om mezelf terug te kunnen vinden is gezet. Namelijk naar de tandarts. Het grootste gat is nu gevuld en ik hoef me niet meer te schamen als ik lach. Natuurlijk is het nog niet helemaal af, maar dat komt wel. Het stomme is ook dat ik het leven nu nog positiever inzie, dan ik altijd heb gedaan (met ups en downs natuurlijk). Ik heb pas nu echt het gevoel dat ik mag zijn wie ik ben, dat ik er ook toe doe en dat ik LEEF!!!! Natuurlijk hebben heel veel mensen mij dat gevoel al heel lang willen geven. En ik weet ook niet waar ik nu was geweest geeindigd zonder hen, maar door de stap naar de tandarts.......It just changed my life. Er verandert nu zoveel binnen in mij, dat ik het zelf ook niet altijd volg. Het kan natuurlijk zo zijn dat mensen in mijn omgeving daar ook de dupe van gaan worden. Ik ga er echt alles aan doen om dat te voorkomen, maar ik kan soms best een flapuit zijn. Dat weet ik zelf als geen ander. Mocht dat een keer tegen jullie zijn, dan hoop ik dat jullie het mij gewoon zeggen. Het spijt me dan echt oprecht als ik daar mensen mee kwets. Dat zal namelijk nooit mijn bedoeling zijn. Ik hoop ook dat ik door deze blog bij te houden, mezelf bij kan houden. Komend weekend ga ik lekker naar de Belgische Ardennen om mijn gedachten te laten stromen. En alles op een rijtje te krijgen (hoop ik). Ik wil bij deze ook iederen bedanken voor de reacties op mijn vorige 2 blogs. Het is fijn te weten dat er mensen met me meeleven en me op zo'n manier steunen. Dank jullie wel!!! Liefs Sandra

23:49 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

22-07-2009 Tandarts (vervolg)

Posted in Dentist
Hallo allemaal, Gisteren voor de tweede keer bij de tandarts geweest. Ik ging erheen met de gedachte dat er een stappenplan gemaakt zou worden en mijn tanden schoongemaakt werden. Al het tandsteen is er nu ook inderdaad af, maar er is al veel meer gebeurt. Ondanks dat het nog niet zeker is of de verzekering alles vergoed, is er 1 gat al op gevuld. Mijn slechtste voortand hebben ze een vulling op geplaatst. De andere komen de volgende keer. Maar het is nu al een wereld van verschil. Als ik zelf in de spiegel kijk nu, herken ik mezelf bijna niet. Ik ben er echt heel blij mee. Het is zo raar dat het gat nu gewoon weg is. Mij is verteld dat ik er van uit moet gaan dat de verzekering niks vergoedt. Dus is het voor nu even afwachten hoe hoog deze factuur zal zijn, voordat ik weer een afspraak kan maken. Ik hoop dat ik het binnen 2/3 maanden af kan laten maken. Maar dat zullen we wel zien. Ik houd jullie weer op de hoogte. Sandra

23:47 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

13-07-2009 Tandarts (voor de allereerste keer in mijn 23 jarige leven)

Posted in Dentist
Hallo allemaal, Het is misschien niet te geloven, maar ik heb eindelijk de stap naar de tandarts gezet . Vorige week maandag ben ik voor het eerst geweest voor een intake gesprek en volgende week dinsdag gaan ze mijn gebit schoonmaken en dan gaan we ook een stappenplan maken. Ik vond het echt doodeng. Sommige van jullie weten misschien wel dat ik echt nog nooit van mijn hele leven bij de tandarts geweest was. En voor degene die dat niet wisten, weten dat dan nu. Het was echt een enorme stap en ik ben ook blij dat ik niet alleen was toen ik bij de tandarts binnenstapte. Ik was zo blij dat Reny mee was. Het is een tandartsenpraktijk in Amsterdam die gespecialiseerd is om te gaan met mensen met een angst. Ik denk dat voor mij geld dat het vooral angst is voor het onbekende. En ook erg veel schaamte, omdat het zo slecht is. Nu ga ik er eindelijk wat aan laten veranderen. Eigenlijk ben ik ook wel trots op mezelf dat ik de stap eindelijk heb gewaagd. Hoe lang de weg ook zal zijn, ik ben echt van plan dit te gaan doorzetten. Wellicht houd ik hier wel bij, hoe mijn beleving daarbij is en wat er allemaal gebeurt is. En hoe ik voor mijn gevoel verander daardoor. groet Sandra

23:44 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

14-4-2010 Bali 4

Posted in Holiday
Hallo allemaal. De vorige keer was inderdaad de laatste keer vanuit Bali. Nu sta ik dit namelijk te typen in Kuala Lumpur. Ik moet toch iets doen om de tijd te doden tot mijn vliegtuig vertrekt. En ik heb er geen goed gevoel bij om te gaan slapen. Nou ja nog anderhalf uur en ik moet me melden bij de gate. Dat zal dan zijn om 23.25uur. Aangezien het vliegtuig om 23.55 (lokale tijd) vertrekt. Dat betekent dat ik straks 6 uur mis. Want ik ben namelijk 12.00 uur aan het vliegen en als alles goed is land ik om ongeveer 06.30 uur Nederlandse tijd op Schiphol. Ik zag er wel tegenop om 8 uur te moeten wachten op het vliegveld. Maar die tijd is supersnel voorbij gegaan. Veel winkels om te bekijken. Veel restaurantjes en cafeetjes. Maar voordat ik iets kon kopen, moest ik wel geld halen. 9 van de 10 accepteerden mijn bankpas niet. Toen maar geld gehaald, maar ik had geen idee hoeveel. En in plaats van eerst even op internet te checken heb ik gewoon 500RM opgehaald. Later werd ik ongerust, want de bedragen hier waren wel redelijk laag ten opzichte van Indonesie bedoel ik dan. Toen eerst mijn moeder gebeld of zij de bank wilde bellen met de vraag of ik het nog zou kunnen inwisselen. Bij de bank kon dit niet, maar wel bij GWK wisselkantoren. Maar waar die is konden ze haar niet vertellen. Dus ik weer op internet om dat op te zoeken. Er was een kantoor in Arnhem dus dat was redelijk dichtbij. Toen eens gekeken wat de wisselkoers was. Maar ik wist even niet meer hoe het ook alweer kon omrekenen. Ook niet aan wisselkoers.nl gedacht , dus toen heb ik mijn zus gebeld. Zij moest het ook even navragen bij haar collega's en zelfs zij waren niet zeker. Ik weet dat zij geen volledig toegang heeft op internet dus heb ik Ellis (collega) gebeld met dezelfde vraag. Zij ging gelijk kijken op internet en het bleek heel wat minder te zijn dan ik dacht. Ik had verwacht rond de 400/500 euro, maar het was maar 114euro volgens haar. Toen dacht ik, ik ga het gewoon opmaken aan souvernirtjes. Ja Ellis ik heb er ook een voor jou en de rest van de collega's. euk om boven de bureaus te zetten. Dus het is ook een klein beetje van mij . De rest van het geld heb ik uitgegeven aan souvernirtjes voor mijn moeder, broer en zus. En uiteraard ook wat voor mezelf gekocht. Toen was eindelijk het geld op. Dus nu was het echt kijken, kijken, niet kopen. Toen bedacht ik me dat ik ook nog wel even hier een verhaal kwijt kon. Er staan nu wel mensen om me heen te wachten tot zij eindelijk kunnen, maar daar trek ik me nu niks van aan. Vanochtend zijn we om 07.30 vertrokken richting Den Pasar. Een rit van 3 uur en ook met een tussenstop bij de bank voor Dayu. Zij wil namelijk, samen met Wietske, een cursus gaan volgen in Canada. Maar de Ambassade van Canada in Jakarta (Eiland Java) doet echt heel moeilijk. Ze is geloof ik nu wel al een aantal weken bezig voor een visa. En nu was er iets misgegaan met het geld en waar dat heen moest. Nu moest ze het weer terugvragen. Echt een bureaucratisch zooitje daar. Maar goed, mijn afscheid 's ochtends. Het was echt heel lief. Bijna iedereen was speciaal voor mij vroeg opgestaan en wachtte allemaal met hun ontbijt tot ik weg was. Nou daar ging ik dan. Eerst al Marco, maar dat was eerder omdat zijn zoon Emilio naar school moest. Zelfs Ogie (zoon van 1 van de stafmembers) kwam nog speciaal even langs om afscheid te nemen. Dat vond ik echt heel lief. Jochie van 6. Maar toen het grote afscheidscomite stond te wachten kon ik m'n ogen echt niet meer drooghouden. Het begon al toen ik de eerst (Wahoe) een knuffel gaf. En het stopte ook niet meer tot ik in de auto zat . Teresa, Jetske, Peter, Wietske en Dimas. Ze stonden er allemaal om afscheid te nemen. Het was heel mooi en ontroerend om op zo'n manier afscheid te nemen. Op het vliegveld hield ik het ook niet droog toen ik afscheid moest nemen van Evert en Dayu. Ik heb van hun een armband gekregen waarmee ik nu verbonden blijf met Pantai mas en alle mensen die daar verblijven. Ik heb hem natuurlijk gelijk omgedaan. (nou ja Evert heeft hem bij mij omgedaan). Nu kan hij ook niet meer af en dat hoeft ook niet als ik ga douchen. Als het lukt zal ik daar thuis ook een foto van laten maken zodat iedereen hem kan zien. Ik vind hem erg mooi en ook bijzonder dat ik dat heb gekregen. Toen het vliegtuig ging stijgen, begon ik ook weer te janken Het is misschien heel kinderachtig en raar, maar het was zwaarder dan toen ik van huis wegging. En niet alleen maar vanwege de vrije tijd. Vooral vanwege alle lieve mensen, mooie ceremonies en alle andere dingen die ik heb meegemaakt en gezien. Het was echt een geweldige ervaring en super mooi eiland. Natuurlijk wil ik uiteindelijk ook de andere eilanden (en nog veel meer landen) bezoeken, maar ik kom zeer zeker terug op Bali en ook dan zal ik weer verblijven bij Pantai Mas. Dit is overigens voor iedereen goed te doen. Het is niet zo dat je spiritueel of religieus bezig moet zijn. Je bent daar altijd van harte welkom (klein beetje reclame moet kunnen ) Nou mensen jullie hebben weer genoeg te lezen. De mensen van muziekvereniging Eendracht: tot morgen . (dat heb ik wel enorm gemist, het muziek maken en niet alleen bij Eerbeek). Voor de mensen van VFC: Tot woensdag!! En voor de mensen van Klarenbeek: groetjes aan iedereen van de vereniging en we zien elkaar snel bij 1 van de concerten. Voor alle andere: Bedankt voor het lezen van mijn blogs en de reacties daarop. En tot snel (op welke manier dan ook). Groetjes vanuit Kuala Lumpur (nu toch maar even gaan rusten, denk ik) Sandra (volgens mij is dit de langste van allemaal)

23:35 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

8-4-2010 Bali 3

Posted in Holiday
Hallo allemaal, Hier nog 1 keertje (waarschijnlijk) vanuit Bali. Het word teen beetje een saai begin, maar het is toch echt fantastisch hier. Ik heb nu inmiddels alles gedaan wat ik van plan was en zelfs nog meer dan dat. Sinds de laatste blog ben ik weer wezen winkelen met Evert, Dayu, Stef, Miranda en Noah. Hiervoor hebben we best ver moeten rijden. Ik ben alleen vergeten hoe die plaats heten. Alles lijkt hier een beetje op elkaar. Eerst zijn we bij een winkeltje geweest waar Evert een Kirsch voor Stef heeft uitgezocht. Dit is een soort zwaard met een bepaalde betekenis. Wat dat precies was weet ik niet meer, maar het was in elk geval wel heel ingewikkeld. Daarna was het aan de dames om te gaan shoppen. Ik heb hier nog 3 sarongs gehaald en een Boeddha-Beeldje voor mezelf. Ook hier heb ik een souvenirtje voor 1 van de thuisblijvers kunnen vinden. Op de terugweg naar pantai mas was het er geen tijd om rustig te slapen. Noah was namelijk gigantisch aan het huilen en wilde maar niet stoppen. Er was geen duidelijke redden voor waarom hij huilde, want hij had net al een schone broek en als hij wat drinken of eten wil dan wijst hij dat gewoon aan, maar dat gebeurde dit keer niet. Het heeft denk ik wel een half uur geduurt. Onderweg hebben we ook nog lekker met z’n alle gegeten en toen naar huis. Het was een lange dag, maar het was wel erg gezellig. Inmiddels hebben we Miranda en Stef(en uiteraard hun zoontje) alweer uitgezwaaid en moeten zij komende week alweer beginnen met hun werk. We hebben wel emails uitgewisseld, dus we zullen vast nog wel contact houden. Het is nu wel heel stil geworden, zonder de kleine bengel Noah. Maar het is nog steeds heerlijk. Ook ben ik zaterdag nog uitgeweest met Dimas, Ryan en Teresa. Dit was erg gezellig, maar er werd wel geadviseerd goed op je spullen te letten. Dat heb ik dan ook gedaan. Aan het einde van de avond waren we Teresa alleen wel kwijt. Zij had flink met een jongen lopen zoenen die (ik denk) 30 jaar jonger was dan zijzelf en was met hem weggelopen. Wij wisten alleen niet waarheen. Toen de Disco ging sluiten konden we haar dus niet vinden. We hebben nog wel even gewacht, maar zijn toen toch maar zonder haar naar huis gegaan. Zij is ergens in de 50, dus oud genoeg om haar eigen weg te vinden. Wij hadden het verstandiger gevonden als ze 1 van ons had laten weten waar ze heen ging. Uiteindelijk is ze door iemand thuisgebracht. Waar ze eerst nog een poosje op de poort moest klopen omdat niemand haar hoorde. 's Nachts loopt er wel een nachtwachter rond, maar die was op dat moment in de keuken geweest en had niks gehoord. 5 uur 's ochtends (een uur later dan ik zelf) was zij weer terug geweest in haar kamer, zonder haar tas en zonder sleutel. De tas had ze namelijk op tafel laten liggen en ze kon niet meer naar binnen in de Disco. De dag erna heeft Dimas er nog naar gevraagd, maar ze hadden niks gevonden. Het is dus echt meegenomen door iemand en ze is het nu allemaal gewoon kwijt. Gisteren hebben Marco en Wahoe en hun zoons mij meegenomen naar de Bergen. Dit was op de weg naar Den Pasar. Eerst zijn we naar Lovina geweest omdat Jacco (1 van de zoons) nog een nieuwe sarong wilde kopen. Hier heb ik het laatste souvenirtje gevonden. Daarna hebben we wat gegeten en dat was niet bepaald Indonesisch. 3 van ons hadden namelijk een cheeseburger en ik had een Club Sandwich. Ondanks dat geen indonesisch eten was, was het wel erg lekker. Toen we naar de eerste Gitgit waterfall gingen, werden we belaagd door mensen die van alles aan ons wilde verkopen. Zelfs kinderen die heel zielig konden kijken, zodat je bijna verleid werd wat te kopen. Wij waren gelukkig verstandig genoeg om daar niet in te trappen. Dit was niet de plek waar Wahoe heen wilde eigenlijk, maar wat bleek, dit was de eerste van de 5 watervallen in de buurt. Zij was al bij een andere geweest. Uiteindelijk bij de waterval aangekomen was het ook wel weer prachtig om te zien. Toch hebben we maar besloten de andere ook maar op te zoeken. Dit was de Twin Waterfalls. Uiteindelijk hebben we die ook gevonden. Daar konden we ook nog gaan zwemmen in het riviertje. Het was echt kraakhelder. Onze gids vertelde ons ook nog dat het water ook gewoon gedronken kon worden. Puur omdat het zo schoon was. Toch heb ik het maar niet uitgeprobeerd. Hierna zijn we weer terug gegaan naar Pantai Mas. Het was echt een hele mooie dag. Vandaag ben ik met Wietske naar de Hotsprings geweest. Dit is een soort Tropisch zwembad, maar dan in het echt. Echt heel mooi. Uit de muren komen watervalletjes waar je onder kunt staan. Er waren ook hele hoge en deze komen dan best hard aan. Het was gewoon een heerlijke massage. De rest van de dag ga ik weer lekker genieten van de geweldige omgeving en alle rust. In de familie van Dayu is ook iemand overleden. Nu heeft Dayu aangegeven dat wij ook mee mogen naar de crematie plechtigheid zaterdag. Ik ga daar ook heen. Het zal namelijk volledig anders zijn dan we in Nederland gewend zijn. Ik ben benieuwd. Ik verwacht dat dit de laatste keer zal zijn dat ik iets van me laat horen. Het is namelijk nog maar 6 dagen vanaf vandaag. Dan ben ik alweer onderweg naar nederland. Groetjes aan iedereen en tot snel.

23:27 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

29-3-2010 Bali 2

Posted in Holiday
Hallo allemaal, Toch nog even weer een berichtje uit Bali. Met mij gaat het prima. Ik heb me nog niet snel zo ergens thuis gevoeld. Het is 1 grote familie waar ik in ben beland. Ik heb me geen moment alleen gevoeld. Deze eerste week is wel heel snel omgevlogen. In totaal heb ik van de 7 dagen maar 2 dagen niks gedaan. Alleen dan een beetje lezen, slapen en zwemmen in het zwembad. Ik heb ook een paar dierlijke vrienden gemaakt. Elke morgen als ik op het terras ga zitten met uitzicht op zee om wakker te worden, komt 1 van de honden mij altijd begroeten. Hij heft dan ook nog het liefst dat ik hem zo lang mogelijk ga aaien. Ook zijn er hier puppy’s. ze zijn bijna groot genoeg om bij hun moeder weggehaald te worden. Het is zo leuk om te zien hoe ze achter de kippen aan rennen. Echt heel lief. Ook hier heb ik natuurlijk foto’s van gemaakt. Soms komen ze gewoon bij je lopen en gaan aan je tenen likken. Dat vind ik dan zelf wat minder dus loop ik dan maar weg. Afgelopen week ben ik dolfijnen wezen kijken. Het duurde wel even voor we ze zagen, maar ons geduld werd zeker beloond. Ik heb geprobeerd een paar foto’s hiervan te maken. Nu maar hopen dat ze gelukt zijn. Ook ben ik wezen shoppen voor ceremoniele kleding. Dit is erg mooi geworden. De kleur is groen. Gelukkig kan ik de blouse ook gewoon aan op een spijkerbroek. Ook ben ik nog gaan winkelen voor kaarten en jurken. Evert (de oprichter van Pantai Mas) vond dat ik er nog een paar nodig had en ben toen met zijn vrouw, Dayu wezen winkelen. Ook Miranda en Teresia zijn meegeweest. Het was erg gezellig en ik ben geslaagd. Ik heb ook al een souvenirtje voor 1 van mijn gezinsleden. Ik zeg nog lekker niet welke, maar dat zien ze vanzelf. Zaterdag hebben we de voorbereidingen getroffen voor de Volle maan ceremonie. Dit was heel bijzonder om te doen. En het was heerlijk om toch even bezig te zijn. Het was ook erg gezellig met alle gasten die de ceremonie ook wel wilde meemaken. Gisteren was het dan zover. ‘s ochtends moesten er nog offeringen gemaakt/afgemaakt worden en ook daar heb ik mee kunnen helpen. Daarna zijn we met z’n allen vertrokken naar de 1e temple. Het was zo bijzonder om te zien hoe normal het voor de mensen hier is om al die offeringen te maken. Voor hun is het bijna net zo normal als dat wij elke zondag naar de kerk gaan (althans sommige van ons). Tijdens de ceremonies in deze temples heft Evert een heleboel foto’s gemaakt. Ook daar zaten een paar mooie foto’s tussen. De laatste temple die we bezochten, was een healing temple. Deze was midden in de natuur tussen de bomen. Zonder een gebouw of iets dergelijks omheen. Het voelde heel goed om hier te zijn. Vandaag wordt het ook een relaxed dagje. Misschien ga ik van de week ook nog wel uit naar een disco met de zoon van Evert. Elke avond met het eten zitten we met zijn allen aan een grote tafel. Er is dan meer dan genoeg te eten en ook erg lekker. Het is niet eens alleen maar rijst. Dat had ikzelf eigenlijk wel verwacht. Maar soms krijgen we ook aardappels of pasta. Het is wel normal om te eten wat de pot schaft. Je kunt niet zelf aangeven wat je wilt eten. Als je ergens niet tegen kunt of niet lust mag je het wel aangeven en wordt er nog wat anders klaargemaakt. Ik had verwacht dat ik na een week zoiets zou hebben van: even de laatste dingen doen die ik perse nog wil zien/doen en dan naar huis. Maar dat is nog helemaal niet het geval. Volgens mij zou ik nog best een maand langer kunnen blijven voor mijn gevoel. Het is echt heerlijk om zulke vrijheid te hebben dat het niet uitmaakt of je alleen ergens gaat zitten of dat je gewoon bij anderen mensen aanschuift. Of zelfs gaat spelen met de jongste van het stel die 15 maanden is. Ik heb vanochtend namelijk nog met hem gezwommen en hij vond het heerlijk. Wat ook erg mooi is, is dat je soms vanaf het strand Java kan zien liggen met zijn vulkanen. Eigenlijk zou iedereen het gewoon een keer moeten zien. Het is echt zo gaaf!!! Groetjes aan iedereen. En blijf vooral reageren. Het is erg leuk om de reacties te lezen terwijl ikzelf nog lekker zit te genieten onder een palmboom. Sandra

23:22 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

22-3-2010 Eindelijk Bali

Posted in Holiday
Hallo allemaal. Hehe eindelijk dan op Bali. Wat gigantisch mooi is het hier. Ik ben echt ongelooflijk aan het genieten. Volledig relax. Eigenlijk geen last van een jetlag. Er wordt wel tegen mij gezegd dat het nog kan komen, maar dat geloof ik niet echt. Ik heb ook een schrift meegenomen om daar mijn avonturen in op te schrijven. Maar die verhalen worden veel te lang. Dus zal ik het eerst toch even moeten samenvatten. De reis ging helemaal goed. Alles ging prima op tijd. Eigenlijk geen vertraging, of ik heb er niks van gemerkt. Aangezien ik geen horloge bij me heb, kan ik de tijd alleen maar checken op mijn telefoon en die mag in het vliegtuig niet aan. Alles ging prima. Toen we landden op Kuala Lumpur raakte ik in gesprek met een echtpaar die hun dochter na drie maanden op kwamen halen uit Bali. Uiteindelijk ben ik met hen opgetrokken tot we in het vliegtuig naar Denpasar zaten. Daardoor ging de overstap ook geheel relax. Ondanks dat zij ook niet eerder naar Bali waren geweest, of uberhaupt zo ver weg. Ze hadden wel al een keer eerder gevlogen. Zij wisten dus wel wat te doen. Vervolgens door naar Denpasar. In het vliegtuig werd me al gevraagd of ik het Visum nog moest regelen. Ik heb toen gezegd dat, dat inderdaad nog moest, maar dat er iemand zou zijn die me daar mee hielp. Daar geloofde ze niet zo in. Toen ik het vliegtuig uitstapte begon ik ook te twijfelen of er iemand zou zijn, want wat ik begreep in het vliegtuig was dat we erg vroeg waren. Eenmaal uit het vliegtuig kwamen we eerst langs een grote binnenplaats. Daar was de eerste tempel al. Uiteraard gelijk de tourist uitgehangen en een foto gemaakt. Toen ik wat verder liep, zag ik Evert staan. Jippie, het visum zou helemaal goedkomen. Ik heb hem mijn paspoort en het geld overhandigd en hij gaf dit aan een agent die bij hem stond. Hij liep naar de bali voor de Visa en vervolgens konden we al mijn baggage op halen. Daarna zou ik door de controle moeten, maar mijn koffer werd op een band gelegd. Ik heb mijn rugzak e rook op gelegd. En vervolgens werd er nergens naar gekeken. Ik moest in het vliegtuig ook een formuliertje invullen. En op de tv zie je vaak dat dit gecontroleerd word met wat er in je koffer zit. Ik kon gewoon doorlopen. Net of ik een VIP was. Echt heel vreemd. Vervolgens was er nog een autorit van bijna 4 uur dwars door de Bergen. Echt heel mooi, maar toen we het hoogste punt bereikt hadden (met berberapen die zo de weg op konden lopen) en naar beneden gingen had ik wel moeite mijn ogen open te houden. De totale reis heft ongeveer 26 uur geduurd en onderweg heb ik hooguit 2,5 uur geslapen. Toch toen ik werd ontvangen op Pantai Mas kon ik niet slapen. Dayu stond al te wachten met een verse kokosnoot en nog meer mensen kwamen zich aan mij voorstellen. Ik voelde me helemaal welkom. Toen kreeg ik mijn kamer te zien. Een 2 persoonsbed met een muggennet. Helemaal mooi. Op het bad lagen bloemetjes in de vorm van een hart. Zoveel liefde als ik hier voelde toen ik aankwam heb ik echt nog nooit gevoeld bij vreemde mensen. Zoveel respect en liefde. Heel bijzonder. Eigenlijk voel ik me wel een beetje thuis. Ondanks de hitte dan. Overdag is het hier namelijk rond de 30 graden en alleen maar zon. Ook vandaag. Na een nacht lekker te hebben geslapen, werd ik om 4 uur al wakker. Eerst nog even blijven liggen, maar om 5 uur ben ik eruit gegaan heb nog even wat in mijn schrift geschreven en ben toen naar buiten gegaan. Lekker ontbeten. Er was vandaag ook een huwelijksceremonie, waar we met zijn allen heen mochten. Maar dan wel in traditionele kledij. Helaas had ik dat nog niet, maar Dayu was zo vriendelijk om mij wat uit te lenen dus ik kon toch mee. Dit was heel bijzonder en klein. We hadden eigenlijk allemaal zoiets van: houden ze wel van elkaar? Er kwam haast geen liefde vanaf. En wij als gasten kregen als eerste eten na de ceremonie. Familie en andere vrienden moesten wachten. Heel gastvrij, maar voor ons europeanen toch wel heel vreemd. Maar gelukkig ging alles helemaal goed. Komend weekend is er ook een ceremonie waarbij we drie temples gaan bezoeken. Eigenlijk wil ik wel heel graag mee. Het mooiste zou dan zijn, als ik mijn eigen kleren heb. Dus maar eens kijken of ik wat kan vinden. Het kost hier toch bijna niks, dus waarom zou ik het laten. Vanmiddag ook nog gezwommen in de ocean en lekker relax op het terras gelegen met uitzicht op zee. Ook nog even rupiah’s gehaald. Het maximale wat je kunt pinnen is ongeveer 100 euro, dus dat ook maar gedaan. Kan ik in elk geval even vooruit. Zodadelijk ga ik weer lekker bij het zwembad zitten/liggen en verder genieten van het prachtige weer en het uitzicht. Ik begin al bruin te worden, hoor!! Groetjes en tot de volgende blog. Vanaf het zonovergoten eiland Bali. Sandra PS: het kan zijn dat er wat engelse woorden tussen zitten, maar ik heb dit eerst getypt in een engelstalige versie van Word. dus die doet soms automatische correctie die niet nodig zijn. Sorry.

23:17 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

16-3-2010 Bijna Bali

Posted in Holiday
Het is nu echt nog maar een paar dagen en dan ben ik onderweg naar Bali. Ik ben heel benieuwd wat me allemaal te wachten staat. En hoe vaak ik mezelf ook zeg dat ik het gewoon over me heen moet laten komen, het gevoel is soms wel even iets anders. Ik ben niet iemand die alles zo makkelijk aan het toeval overlaat. Maar in dit geval zit er niet zoveel anders op. Een collega vroeg laatst of ik het niet raar vond dat ik helemaal alleen ga. Ik denk dat ik me wat rustiger had gevoeld als dat inderdaad het geval was geweest, maar het is nou eenmaal niet anders. Het geval ligt er nu en ik ga gewoon!. Ik zie wel waar het schip (of beter gezegd vliegtuig) strandt . Hopelijk wel op de goede plek. Ik vind het zo’n vreemde gedachte dat ik straks in mijn eentje aan de andere kant van de wereld zit. Ondanks dit alles heb ik er toch ook wel weer enorm veel zin in. Ik denk dat op het moment dat ik in het vliegtuig zit, of wanneer ik op Denpasar (Bali) ben , dat het dan wel goed komt. Er is dan geen weg meer terug en ik moet mezelf wel zien te redden. Gelukkig is mijn Engels daar ook goed genoeg voor en komt het wel goed. (hoop ik) Ik ben er nu ook wel klaar voor. Ik heb echt nu zoiets van laat maar komen allemaal . En het ergste vind ik toch de overstap in Kuala Lumpur. Daar zie ik toch wel het meeste tegenop. Ik ben dan echt op mezelf aangewezen. Niemand die me helpt, tenzij ik er naar vraag. Op Bali zal ik nog hulp krijgen van iemand van Pantai Mas. Die weet precies hoe het allemaal reilt en zeilt en kan ik daar een beetje op terugvallen. In Kuala Lumpur heb ik dat helemaal niet en ik moet maar hopen dat mijn bagage ook in het juiste vliegtuig komt. Wel ongelooflijk spannend allemaal!! De volgende keer dat jullie weer wat kunnen lezen, zal zijn wanneer ik al op Bali zit.

23:14 - 6/3/2011 - comments {0} - post comment

A site to share all my experiences with anyone I love

«  May 2018  »

User Profile

Recent Entries
- Strange how life can change in only 5 years.
- and it continues
- Surprised!!!
- New hope!!!
- Untitled

Hosting door HQ ICT Systeembeheer