Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Stuiterbrein

Description

Belevenissen en overpeinzingen van een volwassen ADHD'er


My Links

» Home
» My Profile
» Weblog Archives
» Friends

Op een zijspoor door perfectionisme... Zucht...

Op mijn profielfoto sta ik met de iPhone in mijn hand. Da's geen toeval, ik vind het ding briljant, en zeker voor ADHD'ers. Los van de gangbare functies, bellen, SMSsen enzo, kun je er namelijk allerhande bruikbare applicaties op installeren. Zo heb ik er een programmaatje opstaan waar ik notities op kan bewaren, ééntje die me helpt bij het inslapen, ééntje die me gemakkelijk doet ontwaken... Allemaal dingen die voor de gemiddelde aandachtsgestoorde een uitkomst zijn.

Ook de agenda die alle afspraken vanzelf in je outlook-agenda bijschrijft is handig. Als ik mijn telefoon bij de hand heb piept die, als ik achter de PC zit herinnert die me. Een belangrijk evenement vergeten is daardoor bijna onmogelijk geworden. Het ding is eigenlijk niet zozeer een telefoon, het is veel meer een externe struktuurmachine.


Nee ik heb geen aandelen van Apple...


Maar goed ook, want naast de zegeningen kent het ding ook een aantal valkuilen. Eén ervan ben ik nu, terwijl ik dit typ, aan het ondervinden...


Een belangrijke karaktertrek die veel ADHD'ers gemeen hebben is een sterke hang naar perfectionisme. Ziekelijk bijna. Je begint aan iets onbenulligs en voor je het weet zit je dat onbenullige dingetje tot in de puntjes te perfectioneren.


Ik ben nogal een muziekfanaat, en de iPhone is naast een lulijzer ook een pracht van een muziekspeler. Intuitief, mooie interface en ook nog eens een prachtgeluid. Mijn dingske heeft 16 Gb aan vrij geheugen. Da's lekker veel ruimte om je favoriete muziek op te slaan. Maar gewoon plompverloren volkwakken is natuurlijk te min voor mij...


Oorspronkelijk wilde ik één cd toevoegen aan de muziek op de iPhone, iets dat in pakweg vijf minuutjes gepiept kan zijn. In plaats daarvan ben ik nu al de hele middag bezig om precies de juiste muziek te zoeken, cd's te rippen, de tags te wijzigen, de bijbehorende albumillustraties te importeren... Allemaal zodat ik, wanneer ik onderweg naar muziek luister, nooit geconfronteerd kan worden met lelijke fotootjes (of erger nog, helemáál geen artwork!). Ik heb de helft van de muziek die ik er 2 weken geleden op heb gezet zojuist verwijderd. Niet vanwege ruimtegebrek, maar omdat "het niet geheel past in het thema"!


Excuse me?! Thema?! Ik hoor het mezelf denken. Ik hoor ook meteen wat een pretentieus geneuzel het is. Ik ben één van de weinige mensen die evenveel plezier beleeft aan Steps als aan Joy Division. Elk thema kan dus alleen maar zorgen dat ik straks op straat loop met de iPhone aan en ineens ga merken dat dat éne nummer waar ik nou juist zin in heb, er niet op staat "want het paste afgelopen zaterdag niet in het thema".   


Maar goed, het gepriegel zou te vergeven zijn als ik niet ook nog een hele waslijst aan huishoudelijke taken te doen heb. Het huis is opgeruimd (dat was een paar maanden geleden wel anders), maar waar ik loop word ik gevolgd door een gezellig dwarrelende roedel stofwolkjes.


Verdorie, weer volledig op een zijspoor dus! Ik hoop dat je me verexcuseert, ik moet even Nilfisken!

Posted: 17:47, 24/4/2010
Comments (2) | Add Comment | Link

Welkom bij stuiterbrein!

Een volwassen vent met ADHD. Ongeveer tien jaar geleden dacht men nog dat dat niet bestond, maar ik ben er dus ééntje.

Altijd gedacht dat ik anders in elkaar zat dan veel van de mensen om me heen, maar nooit begrepen wat er nou precies aan de hand was. Nooit mijn vinger op kunnen leggen. Tot ongeveer driekwart jaar geleden.

Ik werkte op dat moment als Supervisor Telesales bij NS HiSpeed. Een leuke, dynamische en goedbetaalde baan waarbij ik, samen met nog een aantal collega's de operationele verantwoordelijkheid had over een werkvloer waar doorgaans een 40-tal callcenter-agents klantvragen beantwoordden. In de 12 jaar dat ik in callcenters werkte, was het ook baan 12 die ik had. Da's niet de meest succesvolle carriere, maar dingen liepen steeds een beetje zo.

Telkens als ik met een baan begon, was ik enorm gemotiveerd en scoorde ik met mijn creativiteit en talent om onconventionele oplossingen voor bestaande problemen aan te dragen. Maar als ik eenmaal ergens een paar maanden werkte, en ik werd geacht op routine te draaien, kwam de klad er in.

Zo ook bij NS Hispeed: na een periode van relatief goed functioneren kwam ik krakend en piepend tot stilstand. Als een roestige, kapotte auto. Ik probeerde mezelf in een versnelling te schoppen, maar ik kreeg mezelf maar niet "uit z'n vrij".

Op een dag was ik in gesprek met één van de medewerkers uit mijn team. Ik herkende een boel van mezelf in hem, zijn verhaal huppelde heerlijk herkenbaar van de hak op de tak, en in tijdsbestek van een uur had hij een enorme hoeveelheid schijnbaar ongerelateerde onderwerpen aan elkaar gekletst. Met charme en humor, en gelardeerd met beeldspraak, onverwachte wendingen en grappige culturele verwijzingen. Kortom, hij sprak een beetje op de manier zoals ik ook doe als ik een goede dag heb. Toen ik hem zei dat ik zoveel van mezelf in hem zag, keek hij me aan en vroeg: "Oh heb je ook ADHD?"

Die avond heb ik zo ongeveer heel het wereldwijde web uitgeplozen en alles gelezen wat ik kon vinden over deze aandoening. Alle beschreven symptomen kwamen me bekend voor. Ieder persoonlijk verhaal leek zo uit mijn eigen leven ge-copy/paste!

Ik heb mijn huisarts gebeld, die me doorverwees naar Altrecht. Daar heb ik nu 15 weken groepstherapie achter de rug. Intensief, vermoeiend, emotioneel, maar oh-zo effectief! 

Dit blog schrijf ik om een aantal redenen.

Nu de groepstherapie voorbij is denk ik dat het goed zal zijn een plek te hebben waar ik mijn verhaal kwijt kan. Ik merk dat opschrijven helpt bij het op tijd signaleren van valkuilen en beren op de weg. Ook is ieder mens geneigd om vooral de vervelende dingen, de dingen die niet goed gaan, het meeste aandacht te geven, en ik wil ook graag de andere kant laten zien. Dus naast de frustraties en de struikelblokken wil ik ook de successen beschrijven. Zo kan ik ook af en toe, op momenten dat ik het effe niet meer zie, terugkijken en ook de goede ontwikkelingen zien.

Ik denk dat het fijn is om aan de mensen in mijn omgeving te kunnen laten zien hoe het gaat, waar ik mee bezig ben en hoe mijn voortgang is. Familie en vrienden weten van mijn ADHD, hebben vast een beeld bij de aandoening, maar écht binnenin kijken kunnen ze natuurlijk niet. Met dit blog zet ik een deurtje open.

Ook hoop ik dat mijn blog steun kan bieden aan lotgenoten. Ik maak me geen illusies; er zijn bijna meer blogs dan mensen, dus de kans op enorme lezersaantallen is miniem en de kans dat iemand deze tekst "toevallig" vindt is al even klein, maar mocht je er onverhoopt, in je zoektocht naar informatie en verhalen toch terecht komen, dan hoop ik dat je er iets aan hebt.

Posted: 09:07, 24/4/2010
Comments (1) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer