Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

supermam

7/2/2010 - Het is een meisje!

As the world turns. Tja, hij gaat met haar, zij heeft ooit een relatie gehad met zijn broer, daar heeft ze een kind van, het andere kind heeft ze van haar ex- zwager. Je houdt het niet meer bij.

Nu is mijn leven niet zo'n puzzel als in de soap, maar zo nu en dan hangt er toch een vreemd luchtje aan. Een zeepig, jasmijngeurig luchtje. Geen naar luchtje dus. Maar het vangt je op de momenten dat je het even los gelaten had.

Er bestaat namelijk nog een replica van mijn eigen kindjes. Niets is vreemder dan in de ogen te kijken van een kindje dat dezelfde ogen heeft, het zelfde neusje, dezelfde soort haartjes als jouw eigen kindjes. Maar je kunt het niet zomaar knuffelen. Sterker nog.. het heeft jouw genen niet. Er is niets vreemder dan een kindje te zien dat zomaar in de rangschikking past tussen jouw eigen twee kinderen, maar je hebt het zelf niet op de wereld gezet. Maar het is er wel. Een halfzusje.

Het halfzusje kent haar eigen vader niet. Maar haar broer en zus kennen haar vader wel. Ze hebben samen met hem geleefd. Geen winst, dat niet. Want ook zij zien hun vader niet meer. En daar beland je in een heel bevreemdende situatie als moeder. Want wat doe je als moeder als je weet dat er ergens op deze planeet, ergens in dit land, in dezelfde provincie nog een zusje van jouw kids woont. Steek je dan je kop in het zand? Diep in het zand tot je het grondwater proeft? Of zie je daar mogelijkheden voor de toekomst? Familiebanden? Maar hoe raar is dat?!

En ik koos het laatste. De ex van mijn ex groeit uit tot een vriendin. Een vriendin met wie ik bijna een huwelijk/ scheiding doormaak. Want op het moment dat wij onze kindjes elkaar laten ontmoeten gaan we een verbintenis aan voor een lange tijd. We praten niet over een vriendinnetje dat je later weer kan laten verwateren. Het gaat over kinderzieltjes die al heel wat hebben doorstaan. Deze kindjes moeten het leren zien als winst. En een kind zal een kind niet zijn als het zijn zusje met open armen ontvangt.

En zo loopt het. We pakken de auto in, met cadeautjes voor de verjaardag van ons halfzusje. Een taart wordt gebakken en we worden een halve provincie verder opgewacht door een kleine uk die uren heeft gewacht op haar broer en zus die voor haar verjaardag komen.

De kinderen rennen naar boven. En wij zitten daar, samen in de woonkamer. Voor de kinderen is alles al gewoon, maar als de rust invalt en wij samen aan een kop thee zitten kijken we elkaar aan. Twee vrouwen met een soort gelijk verhaal, veroorzaakt door dezelfde man. Geen van beiden had ooit verwacht samen in een kamer te zitten met een ex van DE ex. Kijkend naar een replica van haar kind, maar niet door haar gebaard.

Een gekke gedachte schiet door mijn hoofd. We zijn een samengesteld gezin! Toch heb ik deze samenstelling nog niet in een boekje zien staan. De kracht van een vrouw voor haar kinderen is onmetelijk. Je komt in de raarste situaties, denkt vooraf dat je dat nooit zult kunnen, maar uiteindelijk blijk je er met alle gemak in te kunnen zwemmen. Als je het maar wilt.

As the world turns. Ha! Maar dit scenario kenden ze nog niet!

Permanent Link

2/2/2010 - Blijdorp

Twee gezichten op de foto. Een jongen en een meisje. Als je niet zou zien dat ze 5 jaar verschillen, dan zou je geloven dat je een tweeling voor je hebt.

Hij is eigenwijs, zij is eigenwijs. Beiden zijn ze geboren onder het sterrenteken stier. Hij heeft zijn emoties, zij heeft haar emoties, maar als dag en nacht. Waar zij haar emoties niet kan bedwingen, daar slikt hij ze in, totdat mama in de buurt komt. Waar zij haar hart er uit gooit, daar trekt hij een trillend lipje.
Beiden zijn ze gevoelig en sociaal. Maar waar zij spontaan op af loopt, daar kruipt hij achter mama tot het veilig is.
Waar zij makkelijk achter te laten is, daar heeft hij wat begeleiding nodig.

Waar hij gefascineerd tegen de ruit aangeplakt staat totdat de zeeleeuw nog een rondje langs hem zal maken, zoals alle andere kindjes, daar zegt zij: "grappig" met een glimlach op haar gezicht en draait zich om voor het volgende project. En terwijl hij geduldig en vol interesse, onafgeleid de zeeleeuw gedag zegt, daar moet ik haar terug roepen; "bij ons blijven!"

Hij loopt aan mijn handje, want hij weet dat mama dat van hem wil. Zij schiet van de ene kant naar de andere kant. De kwallen, de vissen, de haaien, de pinquins. Met moeite weet ik een paar minuten te rekken voor hem, zodat hij de pinguin tegen zijn neus kan drukken, al zit er welliswaar glas tussen.

"Gaan we nu naar de giraffen mama? Gaan we nu heen? Oh, kijk eens mama, hier kun je knuffeltjes kopen, ik hou van knuffeltjes! Gaan we nu naar de giraffen?!" Vol enthousiastme huppelt ze naast me en al snel teleurgesteld als blijkt dat ze eerst nog een heel eind moet lopen en ik ook de dieren wil bekijken die op de weg liggen. Een ijsbeer, een vos, de olifanten, zebra's, gorilla's.... Hij kijkt zijn ogen uit, zij kijkt ongeduldig of ze de nekken al uit ziet steken.
En als we dan eindelijk bij de giraffen aan komen, dan heeft zij al weer afrikaanse hutjes gespot en is ze teleurgesteld dat de buggy niet door het zaagsel kan. De giraffen staan voor haar en in het binnenhok heb ik nog nooit zo'n grote giraf gezien, zijn kop op geen 2 meter afstand. Hij roept; "woooow"... en zij zegt; "gaan we nu verder?"

We stappen langzaam door, onderhand al 3 uur en hij wordt moe. Zij wordt moe. Ik ben moe. Van hem weet ik dat hij genoten heeft. Van haar weet ik het niet zo goed... Ik heb het idee dat ze niets in zich op heeft genomen en van het een naar het ander is gespurt, zonder te ademen.

Maar in de auto vertellen ze elkaar wat ze allemaal hebben gezien. Zij leidt hem denkbeeldig door de route en hij vult haar aan.
Ze hebben beiden genoten, op hun unieke manier. Het lijkt soms omgekeerde wereld.
Zij is 8 en hij is 3. Mijn ogen moeten haar meer in de gaten houden dan hem.
En op dat niveau... daar zijn ze gelijk.
Precies eender, ik kan ze geen van beiden nog los laten, daar zijn ze allebei nog te jong voor.

Zij is 8 en hij is 3. Maar wat dat betreft is het een tweeling.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/2/2010 - Gevoelig, maar vrij..

Geef mij veiligheid
en ik zal groeien..

Geef mij duidelijkheid
en ik sta je bij..

Geef mij vriendelijkheid
en ik zal je beantwoorden..

Sta open voor het kind in mij
en bescherm het..

Luister naar mij..
al praat ik wartaal..

Verwijder mijn labeltjes, dwing mij tot rust,
groei met mij, praat met mij, voel met mij,
troost mij, verbaas je met mij, blijf bij mij..

Maar toon mij jou, jou echte jou..
De waarheid, je onzekerheid, zodat ik zie dat jij
een spiegel bent van mij..

Want voor nu tol ik rond.
Ik tol rond in een wereld die zijn maskers draagt voor mij.
Maak ik je onzeker?
Wanneer ik praat over oorlog, onrecht en de zogenaamde zonden waarvan je weet dat ze er zijn en je ooit beloofde er aan te werken?

Dat komt.. Dat komt, ik ben pas 8.
En ik kijk naar de wereld als een nieuw fenomeen.
Jij bent er aan gewend. Gewend aan de beelden van stervende kinderen, de verhalen over oorlogen, de stervende geitjes uit bescherming voor ons mensen. Jij bent gewend dat biefstukje te eten, om dat donkere kindje in Afrika op de grond te zien liggen. Hebt je weg gevonden in dit stressvolle, overweldigende leven, deze maatschappij die 24 uur per dag doorgaat, waar verwachtingen non stop doorgaan.

Maar ik niet. Ik zoek. Ik zoek naar mijn weg op deze aarde die hard is.
Ik ben op zoek naar de warme hand die samen met mij kijkt naar al de nare dingen die op mijn pad komen. En ik grijp. Maar ik grijp zo vaak mis.

Hul mij in warmte, genegenheid. Draag me alsof ik soms een baby ben. Begrijp dat sommige dingen mij soms te hard om de oren slaan en begrijp dat mijn oortjes en oogjes groter zijn dan je denkt.

Weet dat ik niet de enige ben, maar weet ook dat ik niet meer de enige WIL zijn.

Toon mij jou.


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Och, het leven van een moeder gaat niet over rozen, twee hooggevoelige kindjes maakt het meer een uitdaging.. Lees meer over mijn ervaringen in een wereld die nog niet klaar is voor mijn eigenwijze, creatieve, maar o zo gevoelige kids!

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer