Laast las ik een artikel over vervelen op je werk, genaamd Bore-out..

Nu verveel ik mij ook op mijn werk. En niet zo klein beetje ook. Om 09.00 uur kom ik binnen en om 09.05 uur weet ik niet meer wat ik moet doen. Mijn dag bestaat uit wachten op klanten, staren naar het beeldscherm met een dossier open zodat het lijkt alsof ik HEEL druk ben, rookpauzes inlassen, internetten, brochures doorbladeren waarvan ik de inhoud van voor naar achter ken en andersom en heel af en toe een paar facturen nakijken en mails beantwoorden..

Ondertussen heb ik al tactieken gevonden om te camoufleren dat ik mij stierlijk verveel, maar dat ik er wat aan moet doen dat is duidelijk.

Hoe maak ik korte metten met deze verveling? Heel simpel, naar mijn leidinggevende stappen en zeggen: Baas, ik verveel me op mijn werk, ik heb zo weinig te doen.

Als dat niet helpt, dan wordt het tijd om verder te gaan. Ik ben te jong om mij elke dag naar het werk te slepen en mezelf niet meer uitgedaagd voelen.

Eerlijk is eerlijk, ik vertel mijn baas liever dat ik alcoholist ben, dan dat ik toegeef dat ik mij verveel..

Vandaag laat ik mijn huisje achter. Het huisje waar ik gelukkig ben geweest, heb gelachen en gehuild en waar ik samen met B. heb gewoond.

Vandaag ga ik naar mijn nieuwe tijdelijke huisje. Het huisje van iemand anders, waar ik kan wonen tot ze terug is van haar buitenlandse stage. Het huisje waarin ik hoop weer gelukkig te worden, te lachen en bijna nooit te huilen.

En als ik uit mijn tijdelijke onderkomen moet? Dan zie ik het wel. Go with the flow. Wordt het een zomerseizoen hostess, een paar maanden backpacken, werken in Spanje of 4 weken trekken all by myself door Azie of zijn R. en ik dan nog steeds gelukkig samen? Hoe het over 4 maanden gaat, ik zou eht niet weten. Waar ik dan sta, voor nu laat ik mijn verleden achter en ga ik mijn toekomst tegemoet met een glimlach en een traan..

R. is ondertussen niet meer mijn scharrel, maar omgeturnd in mijn nieuwe kersverse vriendje.

3 weken lang zijn we savonds en snachts bij elkaar, we lopen hand in hand naar de supermarkt, koken vervolgens samen en als klapper doen we ook samen de afwas. Er zijn ochtenden bij dat ik hem af zet bij zijn werk en haal hem ook weer op en hoe cliche het voelt heel vertrouwd.

Maar nu ( ik zou mezelf niet zijn als er geen MAarrrrr is) hebben we de vrienden. Heel toevallig, een kersversstelletje dat nu 2 maanden samen is R. (Hij) en A. (Zij) en R. en A. zijn ofwel heel gefrusteerd, of ze mogen mij niet of ze weten meer dan ik...dat laatste maakt van mijn geluksmomentjes, onzekerheidsmomentjes..

R. en A. weten namelijk alles beter.

3 weken geleden was ik met mijn alom geprezen maatje D. (een man ja) op een festival in het centrum en de hele clan R. (mijn R. ja..) en R. en A waren er ook. 

Nadat we uitgebreid kennis hadden gemaakt (ehhhh..) moest A. het zonodig kwijt aan mij dat MIJN R. mij als een scharrel zag en ik VOORAL moest genieten van de tijd die ons nog samen zou resten voor zolang het nog zou duren.

PARDON?????? ik toverde mijn `Het doet me helemaal niks` glimlach tevoorschijn en A. liep in triomf terug naar HAAR R.

Gisteren...een uitgaanskroeg in het centrum.

Tijdstip : 03.00 uur

Aantal drankjes op: geschat rond de 8

Een gezellig dansje met de buurjongen van mijn vriendinnetje en de rest van de kroeg.

R. en R. leunen tegen de bar met een biertje in hun handen als ik heupwiegend op hun afkom.

R. (die van A.) : Goh, dat jij toch maar met allerlei jongetjes kan rondlopen en dansen en R. wordt niet eens jaloers

Ik: Dat zegt genoeg toch (ik dacht: Jij stomme botte lul, ik ken mensen, ik heb mannelijke vrienden Deal with it)

R. (ineens heel erg zelfingenomen) : Waarom ben je hier nog dan? Waarom hang je hier nog rond?

Ik: Dan ga ik wel...(oh wat laat je jezelf toch weer heerlijk kennen...) en liep vervolgens weer weg.

Nadat ik bijna op mijn knieen weer terugkwam bij hun, het besef kwam ineens dat ik geen sleutels had en dat ik dan voor R. zijn deur op de grond moest gaan wachten, koos ik voor de andere optie, deze leek me iets minder wanhopig dan als een stalker voor zijn deur gaan liggen. R. (die van A.)had ondertussen besloten dat hij niet zo heel aardig had gedaan en bood zijn excuses aan.

Uiteraard excuses aanvaard, maar mijn aangeschoten humeur was ineens gedaald tot een met beide benen op de grond humeur.

Dit soort dingen maakt mij onzeker, bang om mij te geven en hoe vaak R. (die van mij) zegt dat hij verliefd op mij is etc, neemt dit nog niet weg.

Dit keer laat ik mij niet uit het veld slaan en zeker niet meer gebruiken, dus hoewel ik anders wil, luidt toch een hele kleine alarmbel.

Wordt vervolgd...

Mijn moeder, daar heb ik diep respect voor. Ze heeft deels bijgedragen aan wie ik ben geworden en over het algemeen gezien ben ik daar best tevreden over. Nu ik niet meer thuis woon, blijf ik haar zorgenkindje. In vergelijking met mijn zus ben ik een avonturier die het liefst de hele wereld over gaat, tot groot afgrijzen van mijn moeder. Het laatste gesprek tussen ons verliep dan ongeveer ook zo:

Ik: Mam, weet je nog dat ik een half jaar in Barcelona heb gewoond?

M: Ja, natuurlijk weet ik dat nog wel (gniff gniff, dat antwoord was natuurlijk nogal voorspellend)

Ik: Nu ik weer single ben, kan ik natuurlijk doen wat ik altijd al wou

M: Je blijft gewoon hier

Ik: Maar mam, je weet toch dat ik altijd al heb gedroomd van wonen in Barcelona, of dan in ieder    geval op zn minst backpacken door Zuid-Amerika

M: Je blijft gewoon hier

Ik: Ik denk dat ik dat maar gewoon ga doen, een jaartje er tussen uit

M: ******** (wat ze toen zei, laat ik maar even in het midden)

Ik: Maar in Barcelona was ik ook alleen

M: Toen woonde je met huisgenoten samen en werkte je savonds, ik heb liever niet dat je alleen rond gaat zwerven

Ik: Zwerven? Als jij eens wist hoe vaak ik toen alleen van werk naar huis ben gegaan in de nachtelijke uurtjes en ook weleens de trein heb gemist en dan 4 uur alleen op het station moest wachten

M: Je blijft gewoon hier. PUNT.

Geen discussie mogelijk. Natuurlijk laten mijn ouders mij gaan en zullen ze mij steunen. Het feit blijft dat mijn moeder voor mij wil zorgen en dat idee is een van de meest fijne dingen in mijn leven!

Oja, en over wonen in Barcelona..voorlopig blijf ik gewoon verder dromen!

Daar zit ik dan. Weer alleen na 2,5 jaar relatie met heel veel ups en ook veel downs.

De fase van acceptatie dat het niet meer ging heb ik ongeveer een half jaar geleden al doorgemaakt, maar nu het òfficieel` is, voel ik me bij vlagen best wel vreemd.

En toen gebeurde het volgende, waardoor alles weer anders werd:

3 weken geleden draaide ik me om en daar stond R..We dansten wat, dronken wat en aan het eind van de avond bleek R. leuk te zijn en ging ik met hem mee naar huis. Het is niet bij een one night stand gebleven, want we hebben sindsdien elk weekend samen doorgebracht . We eten sòchtends samen eitjes, op zaterdag kijken we op de bank naar een film en we kunnen samen lachen en praten. Dus wat is dit dan? Een rebound quy of toch meer? Voorlopig hou ik het maar op een scharrel.  

de woorden scharrel / scharrelscheiding, relaties, verliefdheid en mannen zijn de afgelopen dagen veelvuldig voorbij gekomen tussen gesprekken met mijn altijd adviserende vrienden en mij en Tja dat zet me even aan het denken. Ik weer als vrijgezel vraag me af wat ik nu zou willen dan.