Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Suus en Sas.<P>Echte vriendinnen vertellen elkaar alles.

Home - Profile - Archives - Friends

Door

Posted on Tuesday 13 December 2011 at 18:58 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas Allerliefste BBF (Best Buuf Forever), Ik weet nog heel goed de eerste keer dat ik je zag. We hadden nieuwe buren gekregen en ik dacht laat ik dat eens leuk aanpakken. Ik had een bos rozen voor je gekocht en die gaf ik je toen je aan kwam lopen met je moeder. “Welkom in Ommoord!” Iemand moest het zeggen. “Wat aardig!”, zei je moeder. Jij zei niet veel , zoveel spontaniteit had je niet verwacht in Ommoord. Jouw zoon en mijn jongste dochter besloten meteen dat ze de nieuwe Jip en Janneke gingen worden en struinde de hele buurt af. Wij deden eens voorzichtig een kopje thee bij elkaar en wisselden wat gesprekjes uit over het tuinhek. Ondertussen paste jij op maandag op mijn meiden en aten jouw kids op vrijdag tussen de middag bij mij. Goede praktische oplossingen. En heel gezellig en zo bleef het totdat we gingen hardlopen en echt in gesprek raakte…… We bespreken alles, echt alles. En niet alleen dat, we gaan de deur niet uit voordat een nieuwe outfit door de ander is goedgekeurd. Als je bedenkt dat we nu 2 jaar hardlopen en ik net gescheiden ben, kun je wel invullen wat er allemaal besproken is. Nooit meer zal ik vergeten, toen de bom net was gebarsten en ik het niet meer trok, ik je een kort berichtje stuurde: “Naar buiten NU”, je meteen voor mijn deur stond en ik op de hoek van de straat hartverscheurend in je armen heb gehuild. Meteen daarna was het alweer hilarisch: we zochten een bankje om even op te zitten en bij te komen, bleek er in heel rollatorcity geen bankje te bekennen. En nu staat mijn huis al weken vol met een steeds groter wordende stapel verhuisdozen. Het is slecht een kwestie van tijd en dan ben ik vertrokken. BFF’s blijven we zeker en soulsisters ook. Maar het idee dat ik niet gewoon een deur verder kan lopen om mijn nieuwe porno’s te showen of gewoon om even de was in de droger te stoppen. “Wijntje?” whatsappen en 2 minuten later ben je er. Lekker in de tuin, op de bank en de kids die heen en weer rennen. Jouw meisje aan de deur of iemand komt buiten spelen, wat eigenlijk een smoes is, want ze wil gewoon gezellig bij mij. Keihard muziek draaien, omdat ik weet dat jij dit ook goed vind. Teveel koken, omdat ik weet dat jij dan ook nog wel wat lust. Ik heb mijn nieuwe buurvrouw nog niet ontmoet, maar ik weet zeker gelet op de gemiddelde leeftijd van mijn flat, dat ze minimaal 105 moet zijn. Hoe raar kan het lopen? Van al die mensen op ons plein, de één nog verder van ons bed dan de ander, dat uitgerekend jij naast me komt wonen. Nou moet ik zeggen dat ik in deze fase nergens meer van opkijk. We kennen allemaal dat spreekwoord van die goede buur, maar ik had nooit gedacht dat ik zo’n goede buur zou vinden. Het is goed voor onze hardlooptraining, als ik je wil zien, moet dat kunnen in 5 minuten, maar heb ik je al gezegd dat ik je ongelofelijk ga missen? Alleen al die vertrouwde lelijke Twingo niet meer voor mijn deur, vind ik al onverdraaglijk. Niet meer het geluid van je hakken, geklop op mijn raam en die meiden die bijna zuchtend roepen: “Maaahaaam, Sas weer!” Alles komt in fases, ons buurvrouwschap was een prachtige fase in mijn leven. En nu moeten we door! Independent women deel III, super spannend en ook doodeng. Vooral omdat ik niet meer dan maar 3 stappen hoef te lopen, als ik het even niet meer weet. Heb ik weleens “dankjewel” tegen je gezegd? Dankjewel voor de gesprekken, de wijn, het er altijd zijn, mijn meiden die altijd welkom zijn, het hardlopen en vooral het wandelen, de outfit checks, alle complimenten, je meeleven, MIJN GOD, je meeleven, het lachen, het huilen, je liefde, je korte beentjes en je kuiltjes. We staan beide het begin van een nieuwe fase. En wij kunnen dat, want uiteindelijk hoe cliché ook komt het gewoon weer goed, hoe dan ook, omdat het kan. Omdat wij het kunnen. Je BFF Suus

Het lijf

Posted on Monday 13 June 2011 at 17:00 - 0 Comments - Post Comment - Link

Lief handje vol, Achter het gordijn is heerlijk! Al die vrouwen, voor even allemaal vriendinnen erbij. Geen borst, geen bil, geen heup, geen decolleté is hetzelfde, ook niet als ze allemaal een Marlies aan hebben. En toch, wat is het dan dat we er eigenlijk allemaal hetzelfde willen uitzien? Allemaal zoals de modellen van 16 in de gephotoshopte bladen! Niemand van mijn leeftijd heeft zo’n lijf en toch wil ik het. Daarom loop ik hard, terwijl ik zeg dat ik het doe omdat ik me er zó heerlijk bij voel! Dat is ook zo, maar als ik het lijf had, dan had ik echt wel wat beters te doen. Van een fles wijn voel ik me ook zó heerlijk! Dat mag dan weer niet, 2 glazen, hooguit. Ik heb het weleens helemaal los gelaten. Ik vond dat ik als zelfverzekerde vrouw, die lijn helemaal niet nodig had. Nou dat werkt ook niet, voor je het weet zit er nog eens 5 kilo bij, op die 5 kilo die je al teveel had, wat dan al 10 kilo meer was dan het trouwgewicht. Het schijnt dat je van scheiden enorm afvalt, dat is dan het enige wat ik nog niet heb geprobeerd. De rest wel: shakes, pillen, uithongerende citroensapkuren, groentesapkuren, geen koolhydraten, alleen fruit, alleen groente, alleen bruin brood, ziekenhuisdieet, soepdieet, appeldieet, een leven lang fit, Atkins, Southbeach en Sonjabakkeren. Son (ik mag Son zeggen) en ik hebben het al een tijdje leuk. Dus ik kan wel zeggen, dat ik het de laatste tijd redelijk in balans heb. Maar toch wil ik er 5 kilo af. Ik wil er eigenlijk altijd 5 kilo af. Vrouwen die zeggen dat het ze niet interesseert, dat ze dat allemaal niet nodig hebben, dat ze met beide dikke benen middenin het leven staan en dat iedereen ze maar moet nemen zoals ze zijn, ik geloof er eerlijk gezegd geen klote van! En we doen er allemaal aan mee: “Wat zie je er goed uit, ben je afgevallen?” “Zo, zag je Truus, die is dik geworden!” “Bep is dan wel heel veel afgevallen, maar nu heeft ze wel een hele oude kop gekregen!” Dat soort dingen zeggen wij vrouwen, over andere vrouwen en iedereen doet dat, stuk voor stuk! We willen gewaardeerd worden om wie we zijn met vetrol en al, maar ondertussen laten we ons onaardig uit over de vetrol van een ander. En vrouwen die zeggen dat ze dat niet doen, daar geloof ik ook geen klote van! We hebben allemaal een eetprobleem! Er is toch niemand meer die zonder schuldgevoel een zak M&M’s leegeet? Wie loopt er nog langs een etalageruit zonder stiekem te checken of de billen niet te dik zijn? Wie denkt er niet als je nog een extra toetje neemt, morgen de hele dag fruit. Wat dan vervolgens niet lukt en daar voel je, je dan weer schuldig over. Wie heeft er niet ooit een broek gekocht, die eigenlijk te strak zat, maar toch genomen, want je gaat toch afvallen? En dan staan we achter het gordijn, met allemaal nieuwe vriendinnen voor heel even en dat is heerlijk. Achter het gordijn zie je dus dat niemand perfect is, maar uniek en prachtig. Zodra we het gordijn achter ons hebben gelaten, doen we het alweer! “Zag je die hele dunne, is ook niet mooi hoor!” “Zo die ene had een buik!” We houden het allemaal zelf in stand, niet de mannen, niet de bladen, maar wij en zullen we daar nou eens mee gaan stoppen? Je goede-voornemens-voor-1-dag Suus

Achter het gordijn

Posted on Monday 6 June 2011 at 18:11 - 0 Comments - Post Comment - Link

Sas > Suus Lieve rondborstige vrouw, Simone 38 verlaat mij steeds een beetje meer. Hadden wij een aantal jaar geleden nog de bewuste gezinsagenda, tegenwoordig sla ik het op in mijn hoofd of slingeren afspraken op losse briefjes door het huis. Dan wil ik nog wel eens iets vergeten maar dat geeft niet. Er is altijd wel een Simone 38 die me er aan doet herinneren. Voorheen zorgde ik ervoor dat mijn huis voor een verjaardag spik en span was. De slingers matchten met de papieren servetjes en de foto voor op de taart was al weken vooraf naar de banketbakker gestuurd. Tegenwoordig maak ik mijn huis schoon NA de verjaardag. De slingers worden de avond vooral snel opgezocht of bij de buren geleend en servetten........daar doe ik niet meer aan. Om niet helemaal aan het gezellige Simone 38 gevoel te ontsnappen bakken de zoon en ik wel altijd de inmiddels bekende Appeltaarten. (die zoals je weet, vooral na 24.00 uur heerlijk smaakt met slagroom en prosecco) Simone 38 is passe...Dat komt volgens mij omdat ik independent geworden ben en los ben gekomen van het ouderlijk nest. Ik stel mijn eigen prioriteiten en weet wat ik wil. Wat ik niet wil is stress om dingen zoals de schooltuintjes, cadeautjes voor kinderfeestjes, zwemles en een strakke weekplanning. Saskia 37 heeft heus wel af en toe stressvolle momenten hoor. Zoals 2 weken geleden toen jij mij op donderdag vertelde dat de kids de week erna Hemelvaart vakantie hadden. Nog nooit van gehoord, Hemelvaart vakantie. Puntje bij paaltje hebben de kinderen de vakantie van hun leven gehad bij vriendjes en vriendinnetjes. Op mijn vrije dag zit vervolgens ons huis vol met kinderen die niet van mij zijn. Wel gezellig en zo helpen wel elkaar en is er van stress geen sprake. Ik heb respect voor Simone 38 maar ze zou best meer lol in haar leven kunnen gebruiken, een beetje meer los gaan. De kinderen herinneren zich later de perfect geplande festiviteiten niet maar juist de spontane acties en feestjes. Daar hebben wij er trouwens genoeg van...... Neem nou onze afspraakjes achter het gordijn. Een aantal jaar geleden kreeg jij exclusieve kaartjes voor de sample sale van Marlies Dekkers. Sindsdien gaan wij ieder jaar samen achter het gordijn. Afgelopen week was het weer zover. Samen met heel veel andere borstengingen we naar Marlies en paste roze, zwarte, witte en rode BH's met bandjes.........heel veel bandjes. Het is een wereld op zich achter het gordijn. Grote borsten helpen kleine borsten, stevige borsten passen samen met hangende borsten en punt borsten geven complimenten aan de volle borsten. Grote borsten adviseren andere grote borsten en kleine borsten geven tips aan de onzekere mini borsten. Er is geen stel hetzelfde en ze zijn allemaal op hun eigen manier uniek. Er zijn maar heel weing modelborsten. Das heerlijk om te zien omdat je gelijk weer even kan zien waar je eigen borsten staan in de wereld van kant, beugels, touwtjes en bandjes. Nadat we setjes hebben uitgewisseld en we elkaar in moeilijke creaties hebben gehezen lopen we met onze handen vol naar de kassa. Daar betalen we, veel minder dan in de winkel. Belachelijk veel minder en dat is geil, dat windt op! Ik heb, nadat ik wegloop met mijn Marlies tasje, het gevoel dat ik de deal van mijn leven heb gemaakt. Dat Marlies mij al die prachtigheid gunt. Erna gaan de borsten en wij een drankje doen in het leukste tentje van de Witte de With en we voelen ons zo vrij. Als we thuis komen showen we alles aan de man en daarna hebben ongeplande, onverwachte goede sex en dat is zo niet Simone 38. Je cup B (en daar is niets mis mee) Sas.

Simone 38

Posted on Monday 30 May 2011 at 17:12 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas Lieve Sas 37, Wij hebben het vaak over Simone 38. Wie is deze vrouw, zal men zich afvragen? Simone 38 komt uit de film “Alles is Liefde”, deze vrouw plant alles, regelt alles en doet alles. Ze wijkt nooit af van het weekmenu, staan er wentelteefjes op dan maakt ze wentelteefjes, ze verzamelt wc rollen voor de juf, regelt de schooltuintjes en belt met Sinterklaas. Als haar vriendin ziek is brengt ze kippensoep en als dan blijkt dat die vriendin niet ziek is maar het doet met een jongen van 16, stelt ze zich in shock voor als Simone, 38! Simone 38 staat dus voor alles behalve go with the flow en pluk de dag. Ik moet zeggen dat ik jou wat vaker betrap op Simone 38 gedrag. Jij kunt mij in lichte paniek opbellen met de vraag hoe we dat gaan regelen, meestal heb ik dan in eerste instantie geen idee waar je het over hebt, als dan blijkt dat het gaat om een afspraak over 3 weken, kan ik je dan vaak wel vertellen wat ik aan doe, maar hoe ik het verder ga regelen, geen idee. De eerlijkheid gebied mij te zeggen, dat als je kinderen jonger zijn, zoals in jou geval, je wel moet zo af en toe. In iedere vrouw zit een enorme Simone 38, maar het gaat erom hoe erg je haar naar buiten laten komen. In mijn geval noem ik het liever regeren is vooruitzien. Ook heb ik gemerkt dat het me beter bevalt om het er lekker op aan te laten komen. Het leukst is het dan ook als het fout gaat, wel iets in je agenda schrijven maar er vervolgens niet in kijken en dan doodleuk iets anders afspreken. Nou los dat dan maar eens op! Heerlijk vind ik het als anderen dat ook hebben, zo ging ik zondag koffie drinken bij een vriendin, haar man en kinderen waren er en het was erg gezellig. Toen ik thuis was belde ze me op, ik voelde het schaamrood op haar kaken door de telefoonlijn, ze was mij gewoon vergeten. Zo fijn vind ik dat, ik ben gelukkig niet de enige denk ik dan. De Simones 38 van deze wereld hebben dat niet. Die hebben dan ook een gezinsagenda, ja echt die bestaan! Zijn van Libelle ofzo! En ga me nou niet vertellen dat jij die ook hebt? In de gezinsagenda, zet je dus ook de afspraken van de kinderen en de man. Hoe laat ze uit school komen en met wie. Bij wie ze die middag gaan spelen en of ze daar al vaker hebben gespeeld. Hoe laat ze moeten tennissen en de hoeveelste keer het is dat de man moet overwerken en of deze uren wel correct worden uitbetaald. Waarschijnlijk hou je daarin ook bij hoeveel boterhammen ze hebben gegeten en of ze die dag wel 2 stuks fruit op hebben en 2 ons groente. Verjaardagen van vriendjes en op welk feestje ze geweest zijn, zodat je de juiste kinderen terugvraagt. Verjaardagen ook zoiets! Ik heb al zolang ik me kan herinneren een verjaardagskalender, maar vergeet er altijd op te kijken. Dus ik vergeet nog weleens een verjaardag, bij deze alvast sorry! Ik zeg: doe als ik, ik roep ruim van te voren dat ik jarig ben en roep dat zo vaak dat men het echt niet zal vergeten. Simone 38 doet ook ‘dingen’ op school. Heb ik ook geprobeerd! Wat een kansloze bedoeling is dat. Denk maar niet dat het voor de gezelligheid is, een kamer vol Simones 38 is echt een beetje te veel. Dit jaar gingen we in het kerstkoor. Kwam ik hijgend uit mijn werk gerend op mijn kekke hakken, wilde ik eerst gezellig bijkletsen met de andere schaars aanwezige niet Simone 38, niets daarvan, ik werd gesommeerd op te letten in welke toonsoort ik moest zingen. Gelukkig hadden we onze eigen fles wijn meegenomen, want je doet het voor de kinderen, maar je wilt het tenslotte zelf ook een beetje leuk hebben! Wij kennen ook een übersimone 38, deed en doet altijd van alles op onze school.Ik kwam haar laatst ook tegen op de middelbare school van haar kinderen ook daar deed ze ‘iets’ in de ouderraad. Get a life en laat het los denk ik dan. Zo ken ik er nog 1, stuurt altijd een sms van 3 kantjes met de uitnodiging voor de verjaardag, met daarin de precieze begin en eindtijd van het feestgedruis, de exacte aanvang van het eten met het verzoek zo exact mogelijk door te geven of je komt, hoe laat en met wie. Wederom weet ik dan altijd precies wat ik aan zal doen, maar daarin zijn Simones 38 niet zo geďnteresseerd! Ik vind Simones 38 erg vermoeiend en dan met name voor zichzelf. Een beetje plannen is nou eenmaal noodzakelijk, maar er zijn grenzen. Het is zo heerlijk om soms compleet de controle kwijt te zijn en te zien hoe het zich dan als magie vanzelf oplost. Ik doe allang niet meer aan schooltuintjes en het verzamelen van wc rollen, ik heb de weekmenu’s aan Son over gelaten en in Sinterklaas geloven we helaas allang niet meer. Ik maak kippensoep voor mezelf en als je onverwacht bij me langskomt en ik ben thuis kun je altijd mee-eten. Je Suus 45

Echte vrienden

Posted on Monday 23 May 2011 at 18:13 - 0 Comments - Post Comment - Link

Sas > Suus Lieve Droomprinses, Eigenlijk ben ik een beetje in shock. Eergisteren zat ik op Twitter toen een collega een tweet plaatste. Er stond "BEN GESCHOKKEN VAN HET BERICHT VAN... en toen de naam van zijn Twittervriend". Nieuwsgierig dat ik ben vroeg ik mijn collega "WATS KEBEURT?" Omdat het antwoord op zich liet wachten besloot ik naar het profiel van de vriend te gaan om ff te spieken over wie het hier ging. Op de profiel foto zag ik een jonge man met het uiterlijk van Hans Teeuwen. Het bleek een enthousiaste Twitteraar te zijn en hij had in de afgelopen dagen heel wat Tweets geplaatst. Die dag was hij vrolijk en optimistisch ondanks zijn hoofdpijn, schreef hij. Niets bijzonders zou je denken en ik wilde al weg klikken toen ik bedacht nog ff zijn laatste Tweets te lezen. Hij schreef, “MIJN HOOFDPIJN IS NU DERMATE ERG DAT IK NIET EENS MEER NORMAAL KAN DENKEN" en niet veel later schreef hij “SHIT... #BLOEDNEUS" Zijn laatste Tweet was, “KUT, ... KAN NIET EENS MEER NORMAAL LOPEN" Geschokt vroeg ik mijn collega wederom hoe het met zijn Twittervriend ging. Hij vertelde dat hij een hersenbloeding had gekregen en met spoed naar het ziekenhuis was gebracht waar hij nu in coma ligt. Dit vind ik dus echt zo bizar Suus... Ik heb gewoon zijn laatste woorden zitten lezen. Op de bank, onder mijn dekentje met een colaatje... Ik zat daar en zijn woorden kwamen mijn huiskamer binnen. Dreunen na in mijn kop. WWW-tjes plaatsen doe ik zelf ook, iedere dag laat ik mijn "vrienden" weten wat ik aan het doen ben. Ik vertel ze hoe leuk mijn leven is, hoe saai het huishouden, hoe lief mijn kids en hoe uitdagend mijn werk. Maar ik ben aan het denken gezet. Zou er iemand van mijn "vrienden" ongerust worden als ik vertel dat ik me niet zo goed voel. Is Hyves, Twitter en Facebook de nieuwe sociale controle voor sommige mensen. Ik besef me heel goed dat dat in ons geval niet zo is. Iedere scheet die dwars zit wordt opgemerkt, omdat we elkaar dagelijks spreken, whatsappen en zien en naast elkaar, barsten we van nog meer lieve vriendinnen en vrienden die we vaak zien. Wij hebben een gezin en druk sociaal leven. Maar echt he, voor mensen zonder ECHTE vrienden, zonder gezin, is dit dus werkelijkheid. Opeens voel ik me dankbaar voor alle echte vrienden tussen mijn Hyves en Twitterprofielen. Vrienden die ik echt een kus kan geven, een omhelzing of knuffel. Vrienden waarmee ik dans, uitga, eet en klets. Echte mensen waar ik mee werk, zussen die ik mijn hele leven al ken en zij mij!! Ik weet zeker dat deze mensen nog voor ik het op Hyves zet doorhebben als het niet zo goed met me gaat... of beter nog als het juist heul heul heul goed met me gaat!!! Mijn gedachten gaan de afgelopen dagen naar de jonge man. Ik moet steeds aan hem denken ookal ken ik hem niet. Ik hoop maar dat hij net zulke lieve mensen om zich heen verzameld heeft als ik. Vrienden die nu aan zijn bed zitten en er voor hem zijn. Ik hoop echte vrienden die hem straks ook steunen als hij wakker wordt en misschien niet meer de man is die hij was. Ik wens dat de liefde en steun van zijn vrienden hem erdoor heen trekken. Liefs, je ECHTE vriendin Saskia Na het schrijven van deze blog kreeg ik via Twitter van mijn collega te horen dat de jongeman is overleden.

De zevende hemel

Posted on Monday 16 May 2011 at 18:15 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas Lieve sunshine of my life, 29 april 2011. Ik had 2 gemiste oproepen van mijn moeder. Geschrokken belde ik terug, je weet het tenslotte maar nooit. “Waar ben je?” klonk het verwijtend. “Nou, euh, boodschappen aan het doen.” Jouw zoon was jarig, dus ik had het druk voordat het feest zou losbarsten. “Ben je niet aan kijken?” zonder mijn antwoord af te wachten ging ze door, “Het is leuk hoor, niet voor dat koningshuis, want daar hou ik helemaal niet van, maar die kleding enzo.” Oja ik wist het weer, het Engelse koningshuis ging trouwen. Zodra ik thuis kwam, deed ik de TV aan, dit tot grote teleurstelling van de jongste, zij was al vrij en had zich voorgenomen lekker de hele dag Nickelodeon te kijken, what else. Zoals mijn Engelse collega met een dochter van dezelfde leeftijd ooit zei: “I have seen al the ICarly episodes at least a dozen times.” Deze keer hield ik voet bij stuk, geen: “Mam, Phineas and Ferb zijn een titelsong aan het maken.”, maar: “Till death do us part.” Het eerst beeld dat ik zag toen ik de TV aanzette, was het hoofd van Queen Elisabeth, geen emotie te zien in deze vrouw. Eigenlijk denk ik dat de Queen al dood is, maar ze weet het zelf nog niet en niemand durft het haar te vertellen, zeker Charles niet. Stel je voor: “Mum, actually, you are already dead.” En daar was Kate prachtig zag ze eruit. Heel gek, is vast mijn dirty mind, maar ik vraag me dan meteen af of ze slikt. Ja sorry, dat heb ik dan weer! Ik hoop het wel voor William, die jongen heeft al zo’n zware tijd gehad, zou toch fijn zijn als hij het nu in ieder geval een beetje leuk had in bed. Maar zo hoorde ik, ik hoorde veel, want die commentatrice, hoe heet ze die vrouw die het doet met Moscovitz, bleef praten, ze heet nu geen Kate meer, maar Catherine, prinses Catherine, Dutchess of Cambridge. Dus ik denk dat ze als Kate wel vrij wild was, maar nu ze Catherine heet dat het een beetje over is. Alhoewel ik hoop dat William wel gewoon Kathy tegen haar mag zeggen en dat ze dan in doorschijnend gewaad de Kate Bush doet! En zo vertelde die van Bram mij ook, dat de ouders van Kate heel rijk zijn geworden met de handel in feestartikelen, nou dat vind ik dan wel geweldig. Zouden ze in het assortiment ook de oren van Charles hebben? En zouden ze in hun catalogus ook een hoofdstuk kinky articles hebben? Anyway, het was een saaie boel daar in die kerk, het de kerk uitlopen, na het zingen, duurde heel lang en de muziek die ze daarbij speelde deed me erg denken aan de Disneyfilms. Ik denk zelfs dat het dezelfde muziek is die je hoort aan het eind van Assepoester, ik miste alleen de zwaaiende muizen en vogels. Dan hebben we hier toch wat meer Latijnse passie, wij hadden dan tenminste nog Carel Kraayenhof en DE traan. Ik heb nog hoopvol gewacht op de balkonscene er was een kus maar die was ook niet echt hoopvol. Maar je kunt ook teveel Assepoester hebben, neem Diana echt een gevalletje teveel van die films gezien, ze nam die oren voor lief en is er als 19 jarig meisje gewoon ingestonken, arme vrouw. Altijd op zoek naar de zevende hemel en het enige wat ze had moeten doen was met ons meegaan naar de Dijk! Dat deden we dus. Nadat ik weer niet zoals ik me had voorgenomen de Koninginnedag loterij had gewonnen, gingen we wel gewoon naar Huub in Utrecht. En natuurlijk weet je het altijd al, hoe gelukkig je bent. Dat weet je als je ’s morgens wakker wordt van de muziek van de puber en als je gaat hardlopen en je het rondje plas gewoon haalt met 2 vingers in je neus, Prosecco in de tuin, etentje met vrienden gewoon van die dingen. Maar soms vergeet je dat weleens en dat heb je Huub nodig. Huub wil dan met je dansen op een vulkaan. “Dans met mij.” zong hij en hij keek jou aan, ik zag het wel hoe je met hem danste, stiekem. Maar ik was niet jaloers want zo is Huub. En toen zong Huub over de zevende hemel! Ik kende dat nummer wel, vaag, maar tijdens het concert kwam het pas aan. “Wanneer gaat het nou geweldig? Wanneer gaat het nou vanzelf? Dat het makkelijk was heb ik nooit horen beweren. Maar met vrienden samen is alles te veteren. En keert soms de zaak zich om en dan lukt het vaak weer wel.” , zo zong Huub. “In de zevende hemel, komt het altijd weer op liefde neer.” En zo is het. Ik hoop echt dat Kate en William het ook weten. Wij wel in ieder geval en als we het even vergeten gaan we gewoon weer naar Huub. En nu ga ik hangen, want ik ga het even met Huub doen. Je Hansjebrinker Suus

Mooi weer

Posted on Monday 2 May 2011 at 18:18 - 0 Comments - Post Comment - Link

Sas > Suus Lief Ketelbinkie, Tot een paar weken terug was het nog schering en inslag. Om mij heen zaten veel mensen in de shit en ellende. Op Hyves werd er heel wat afgemopperd en op Facebook en Twitter waren de klaagzangen niet minder. Vrienden met banen die niet bevielen, mensen zonder banen, gasten met te weinig geld, zere ledematen of geen garantie meer op hun aankoop. Mensen met Schoonouders, pubers en baby's, heel lastig allemaal. Er werd dus heel wat afgezeken. Maar wat schetst mijn verbazing, zodra Erwin Krol met zijn big smile staat te vertellen dat het lage druk gebied ons landje voorbij raast en we te maken krijgen met een warmte front zijn alle problemen voorbij. Ik hoor niemand meer over te hoge rekeningen of kapotte tv's. Geen geklaag meer over de strijk of jengelende kinderen. Is die strijk er ineens niet meer, zijn die kinderen niet lastig meer? Al 2 weken zie ik voornamelijk vrolijke, gezellige, mooie mensen. Ze dragen, hun snel uit de dozen geplukte, zomer kleding met witte benen eronder. Maar dat geeft niets, want dat mag in de lente. Ze rijden over de Molenlaan met hun raampjes open en de radio op 10. De mannen in hun lease auto, zitten niet in hun neus te peuteren maar kijken om zich heen. Ze lachen als je voorbij rijdt, alsof ze zeggen willen: Terrasje doen? De oude mensen die de hele winter binnen hebben gezeten lopen achter hun rollator, met hun nog veel te warme jassen en panty's. Ze wandelen rondjes door onze wijk om weer genoeg zonlicht en frisse lucht op te snuiven voor de aankomende winter. De pubers staan tot laat in groepjes bij elkaar. De hormonen zijn haast zichtbaar en vliegen als mooie vlinders over en weer. Ik hou van de lente en wat het met mensen doet. Vanmorgen ging ik mijn rondje van 5 rennen, voor de wespentaille, wat ik zag waren tientallen Gooische bakfietsen met kinderen erin. Allemaal op weg naar de plas. Het lijkt wel of de moeders hun huishouden, boodschappen en werk op hold hebben gezet. Er is ineens tijd en energie voor leuke dingen. Er zijn ineens geweldige plannen en die moeten ook direct worden uitgevoerd. Als de zon schijnt zit je haar beter, staan je kleren leuker, de bubbels smaken hemels, de kinderen zijn beter to handle en de gesprekken zijn gezellig. En als er een stilte valt in een gesprek... geen probleem. Je sluit je ogen en draait je toet naar de zon. Niemand vind dat erg. Toch vraag ik me af hoe het zou zijn als het hier in Holland iedere dag mooi weer zou zijn. Zouden we dan ook steeds de zon in ons hart voelen en de zonnestralen door ons bloed voelen razen. Of sleurpen we het nu zo intensief op omdat we weten dat het ieder moment gedaan kan zijn. Dat we in ons achterhoofd weten dat het om kan slaan naar Hollands guur en regenachtig weer? Dat we ons weer kunnen gaan ergeren aan Piet Paulesma en al die randdebielen die achter hem staan met hun gele regenmutsjes en rode kaplaarsjes. Dat we op het 8 uur journaal weer de ellende en rampspoed in Limburg moeten bekijken want daar is een kelder onder gelopen en dat we weer panty's aan moeten. Genieten we nu meer omdat we weten dat we straks weer onze kids door de regen naar school moeten brengen of onze rondjes niet kunnen rennen omdat het giet. Omdat ik het laatste denk en dus ook een beetje op zie tegen het moment dat het weer voorbij is heb ik besloten de lente en zomer dit jaar op te sleurpen als de Beach Song van Hans Zimmer. Losjes, relaxed, intens met zo hier en daar een briesje wind. Your Sunny Sas maandag 2 mei 2011

Rotterdammer

Posted on Monday 25 April 2011 at 18:19 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas Lief spiegelbeeld, We hebben een missie! Er moet iemand ingeburgerd worden. Niet op de harde wijze van Rita, maar wel streng doch rechtvaardig en zeker ook recht door zee. En het gaat niet om het Nederlanderschap, nee, het gaat om het Rotterdammerschap! Wat wil namelijk het geval: onze soulsister heeft iemand uit de klei getrokken, leuke man, maar zeker geen Rotterdammer. Hij is van goede wil en werkt geheel vrijwillig mee aan onze inburgeringcursus. Daarom hebben wij hem al bestookt met de poëzie van Lee, Jules en ome Jaap, is hij al de Coolsingel op gesleept en hebben we vragen bedacht over Erasmus, Zadkine en de Holland Amerika Lijn. Maar het zet me wel aan het denken. Wat is nou eigenlijk een echte Rotterdammer? Nederlander word je, Rotterdammer zit in je hart. Geef commentaar en kritiek op Nederland en ik doe met je mee, maar van Rotterdam blijf je af. Geen kritiek op mijn stad, never nooit nie, zeker als je er niet vandaan komt! Rotterdammers herken je aan hun T, die plak je overal achter, juist waar die niet hoort en waar de T wel hoort laat je hem juist weer weg. Maar over ons dialect is al genoeg gezegd en al vaak genoeg nagedaan, voornamelijk door mensen die het net niet kunnen. Ik vind mezelf een echte Rotterdammer, geboren en getogen. Mijn Rotterdamse roots gaan heel ver terug in mijn stamboom, van beide kanten. Opgegroeid in het oude Noorden, van verloskundige geruild, omdat mijn kinderen anders in Capelle werden geboren (en dat kan echt niet), ik hou niet van voetbal, maar wel van Feyenoord (gevalletje met de paplepel), OK, ik woon dan nu in Ommoord, maar ook dat is Rotterdam dus dat telt echt wel! Ik heb enig recht van spreken! Die hele achtergrond helpt wel, maar hoeft niet. Zo sprak ik van de week een student, die mij uitnodigde om zijn film te bekijken over zijn weg van 12 jaar en 9 maanden naar zijn Nederlands paspoort. Ik was nog het meest verbaast, dat hij niet in Rotterdam geboren en getogen was. Hij had dan wel een kleurtje, maar verder vond ik hem een echte Rotterdammer. Het enige accent dat hij had was het Rotterdamse. Dat bewijst dus dat geboren en getogen niet hoeft om Rotterdammer te zijn. Het hoeft dan ook wat mij betreft geen 12 jaar en 9 maanden te duren! Multi culti, ook dat is Rotterdam. Ik hou daar van. De markt op zaterdag, daar kan geen wereldreis tegenop. Als ik voor mijn werk op onze vestiging in Den Haag kom, zie je dat meteen, ook leuk maar erg blond en een beetje kak zijn de studenten daar. In Den Haag hoor je studenten aan elkaar vragen of ze goede sneeuw hebben gehad. In Rotterdam kopen ze van hun laatste geld het nieuwste, hippe merkshirt en gaan ze niet op vakantie, maar naar een of ander festival. Een echte Rotterdammer houdt van Multi Culti, hij zeikt daar wel over, want dat is 1 ding waar Rotterdammers heel goed in zijn, zeiken. Zo zeiken alle Rotterdamse bevolkingsgroepen over elkaar, maar heel stiekem kunnen ze elkaar toch niet missen. Zeiken dus. En hard werken. En zeggen waar het op staat. Dat zijn denk ik wel de 3 vereiste van een Rotterdammer. De Rotterdammer: zeikt, stroopt de mouwen op en heeft een grote bek. Maar redt je het daarmee? Als je dat beheerst ben je dan een Rotterdammer? Natuurlijk hoort iedere Rotterdammer te weten waar je de lekkerste bal gehakt en de lekkerste Saoto soep van de stad haalt. En natuurlijk is het belangrijk om te weten in welk jaar Feyenoord als eerste Nederlandse club Europees kampioen werd. En het helpt zeker mee, als je minimaal 1 gedicht van Jules foutloos kunt citeren. Maar Rotterdammer zijn is vooral een gevoel. Pas als je kippenvel krijgt van de skyline vanaf de Brienenoord als je terug rijdt naar huis, woedend wordt als na bijvoorbeeld een Koninginnedag het in het nieuws over elke stad gaat behalve Rotterdam, maar juist weer wel alleen maar als er toevallig rellen zijn geweest, ontroerd bent als een Olympisch kampioen ook nog een Rotterdammer blijkt te zijn, gelukkig wordt van de geluiden van de stad als je er doorheen fietst en zeker weet dat de top van de Erasmus het middelpunt van de aarde is, dan ben je wat mij betreft met vlag en wimpel ingeburgerd! Je Rotterdamse Suus maandag 25 april 2011

Uit balans

Posted on Monday 18 April 2011 at 18:20 - 0 Comments - Post Comment - Link

Sas > Suus Lieve best friend for life, Ineens was het er. Het sloop erin en werd aangewakkerd door allemaal verschillende zaken die om me heen en met mijzelf gebeurde. Een man die weg ging bij zijn vrouw, een jonge moeder zonder kind, een gesprek over de liefde. Een kus zonder gevoel, een kus met gevoel. Dromen over geluk en verdriet om gemis. Nieuwe uitdagingen en afsluitingen. Herinneringen en toekomstplannen. Een puber, een echtgenoot (lees: vechtgenoot) ,een enorme to do lijst en de wisseling van seizoen. Het werd me ff allemaal te veel en ik raakte uit balans. Niemand die merkte dat het me hoger zat dan een gewone off day. Tot het te laat was en ik het niet meer hield en dan zijn daar je soulsisters. Die zijn eerlijk, lief, hebben een luisterend oor. Soms zijn ze hard. Ze zetten je aan het denken en geven je een grote spiegel. Zo, zeiden ze, kijk daar maar ff in. Wat ik zag waren mooie dingen maar ook dingen die ik anders zou willen. Stiekem keek ik ook even mee in de spiegels van mijn vriendinnen en zag dat daar ook mooie en minder mooie dingen te zien waren. Zo maakte ik de balans op. Na 3 dagen had ik mezelf weer op de rit en ik zag dat het goed was. Toch vrees ik dat het een beetje bij me hoort. Ik heb nu eenmaal af en toe, " is this all there is " momentjes!!! Daar kunnen de mensen om me heen weinig aan doen maar ik wil altijd meer en leuker en hoger en fijner. Ik vind ook dat ik dat verdien maar soms ren ik mezelf en anderen hierdoor voorbij en dat eindigt dan met een flinke dip. Om maar over de verwarring die bij andere achterlaat te zwijgen. Jij was er van geschrokken want zo had je me nog nooit gezien. Toch ben ik blij dat ik me niet in mijn slaapkamer verstopt heb. Toen we besloten friends for life te zijn en dat is eigenlijk vanzelf gegaan, betekende dat, dat je niet alleen de leuke, gezellige Sas kreeg maar ook de zeikerd, de denker, de piekeraar, de emotionele. Ik ben heel blij dat we deze test doorstaan hebben en je eerlijk tegen me was. Niet met mee mee praatte maar me met mijn kop voor die spiegel zette. Een spiegel die inmiddels hier en daar behoorlijke barsten en scheuren heeft, die met lijm of plaksel niet weg te werken zijn. Die barsten zijn er, horen bij de spiegel, dat maakt hem mooi en authentiek net als alle andere oude zooi die ik in huis verzameld heb. Ik wil er graag weer met plezier in kijken. Soms moet ik alleen heel goed mijn best doen om het goed te zien. Moet er een beetje Glassex bij om de vage vlekken weg te werken. Maar als er een doekie over is gegaan zie ik het weer helder. Tuurlijk blijven er minder mooie dingen te zien in mijn spiegel maar de spiegel is groot en ik wil niet dat deze dingen me het zicht ontnemen van de mooie herinneringen, gebeurtenissen en plannen. Er zijn inmiddels honderden series en films gemaakt over vriendschappen. Sex in the city, Will and Grace, Friends, Gooische vrouwen. Allemaal gaan ze over vrouwen die totaal anders zijn en toch niet zonder elkaar kunnen. Ze zetten elkaar aan het denken vullen elkaar aan. Dat gepaard met een enorme dosis humor is het recept voor een kijkcijfer kanon waar de netwerkbazen miljoenen mee verdienen! De kijkers smullen ervan. Soms zou je wensen dat de mensen in die series echt waren. Dat het leven zo makkelijk zou zijn en je weet dat het na het reclameblok weer goed komt. Hoe ernstig de crisis ook is. Steeds vaker besef ik me dat het in mijn binnenste cirkel eigenlijk enorm gezellig is. Dat er plek genoeg is voor diepgang, ontspanning en plezier. Ook van de ringen eromheen geniet is met volle teugen. Ik ben dankbaar dat al die mensen in 1 van mijn cirkels wil vertoeven. Vrienden en mensen die mijn leven kleur geven. Ik ben ook heel happy dat die mensen weer andere mensen mee nemen in mijn cirkels en het soms een drukte van belang is. Dan neemt er ook zo af en toe iemand een goede fles wijn mee mijn cirkel in of heeft iemand een goed idee voor een avond stappen of een weekeind naar de bergen. Daar wordt ik dan weer enorm vrolijk van. Wat me nu uit de dip heeft geholpen........ik. Me, myself and I. Want in het leven is vrienden hebben een eerste levensbehoefte maar je kunt geen vrienden maken als je niet je eigen beste vriend bent. Thanks lieve vriendin en als er anderen zijn die dit lezen die denken, o vandaar dat ze zo chagrijnig was. Sorry, ben ook maar een mens. toedels Je emotional rollercoaster Sas maandag 18 april 2011

Vergane vriendschap

Posted on Monday 11 April 2011 at 18:21 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas Lieve Shop-till-you-drop, Ik had mijn laatste blog nog niet geplaatst toen ik mijn nieuwe blog al in de Albert Heijn zag lopen. Vergane vriendschap, die zag ik daar. Wij groeten elkaar en ik was zo blij dat het daarbij bleef. Dat zij gelukkig niet stopte om zo’n verplicht praatje te beginnen.. Vergane vriendschap, ik heb dat nog wel eens. Dat het ene moment je geen dag kan zonder dat ene telefoontje van je beste vriendin voor eeuwig en het andere moment blij bent dat ze je nét niet ziet op de Hesseplace. Kijk ik geloof dat je het middelpunt bent van je eigen cirkel, daarom heen zitten weer andere cirkels. In de eerste cirkel zitten je goede vrienden, de volgende cirkel de gewoon vrienden en de buitenste cirkel de kennissen. Soms zijn er mensen in de buitenste cirkel die denken dat ze in de eerste cirkel horen, dat kan dan best een probleem zijn. Af en toe moet je de cirkel een beetje ordenen. Het kan er soms wat druk zijn, vooral in de middelste cirkel. Als het goed is, gaat het wisselen van de cirkels op bijna natuurlijke wijze. Je hebt beide voor een periode andere interesses, gaat een andere kant op en blijft een beetje in de buitenste cirkel hangen. Dat kan soms jaren duren, maar dat is niet erg, wat goed is komt vanzelf weer. Zo kwam ik na jaren weer iemand tegen die een tijdje in de eerste cirkel zat en al heel lang naar de buitenste was verdwenen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, zijn we weer in elkaars eerste cirkel gestapt en zijn we ook nog naaste collega’s geworden. Dat zijn voor mij echte vriendschappen. Of iemand die eigenlijk niet veel verder is gekomen dan de buitenste cirkel en nu ineens onze soulsister blijkt te zijn! Maar soms kan het ook helemaal misgaan. Dat het misgaat zal ongetwijfeld aan mij liggen, daar wil ik geen misverstanden over laten bestaan. Die hele cirkel theorie van mij klinkt wel ingenieus, maar echt waterdicht is het niet. Er zijn mensen die nog steeds beste vriendin voor eeuwig zijn met hun vriendin van de kleuterschool of in ieder geval die van de lagere school. Ik daarentegen moet heel diep nadenken wie dat ook al weer waren. Heel knap is dat om zo lang bevriend te zijn. Ik vraag me dan wel vaak af, of je dan die vriendschap in stand houdt, omdat die al zo lang bestaat of omdat je echt nog steeds zo erg op een lijn zit? Kijk ik kan het wel, ben al 100 jaar met diezelfde man, alhoewel ik denk dat, dat meer zijn verdienste is. Goed, terug naar die vergane vriendschappen, want daar belde ik voor. Vriendschap is best moeilijk. Zeg je alles wat je op je hart hebt en wanneer zeg je dat dan? En wanneer is het beter om je woorden in te slikken? Wij hebben laatst onze eerste echte test met glans doorstaan. Jij had wat en ik vond daar wat van. Nou kon ik 2 dingen doen: ik had mijn mond kunnen houden en met je mee kunnen praten, lekker met je mee erin hangen en zeggen dat ik het ook allemaal zo vreselijk vind. Had jij daar dan wat aan gehad? Nee, maar voor mij wel lekker makkelijk. Zoals ik al zei vriendschap is moeilijk. Dus heb ik wel gezegd wat ik ervan vond. En jij luisterde en jij vond daar ook weer wat van, nou daar namen we dan nog een flesje wijn bij, ik zei dat ik je een zeikerd vond en we hebben er uiteindelijk, zeker die week erna, met nog meer flessen wijn, enorm om gelachen! Missie geslaagd in dit geval. Als je in een vriendschap niet eerlijk tegen elkaar kunt zijn, wanneer dan wel. Je moet het natuurlijk wel een beetje leuk brengen en een beetje leuk aankleden. En met humor om te lachen! Dat zit bij ons wel goed, afgelopen vrijdag werden we nog aangezien voor een komisch duo, door Erroll, die all in was. Nou zijn wij natuurlijk wel op ons leukst als het te maken heeft met 2 van onze hobbies: shoppen en negers. Maar humor hebben we, zeker weten! En vriendschap, ik zou zeggen laten we ervan genieten en ervan uitgaan, dat het voor eeuwig is. En als ik ooit bij de Albert Heijn tussen de bloemkolen wegduik als je eraan komt, dan berust dat geheel en al op toeval!

40 dagen zonder.....

Posted on Monday 4 April 2011 at 18:23 - 0 Comments - Post Comment - Link

Sas > Suus Lieve you'll never die Suus, Het zal vast tijdens 1 van onze lady's nights geweest zijn dat we het hadden over Arie Boomsma. Uiteraard kwam zijn heerlijke lijf ter sprake, zijn sixpack en het vermoeden dat hij homo is maar het zelf nog niet weet. We hadden het ook over zijn programma 40 dagen zonder sex. Al geinend kwamen we er achter dat er periodes in ons leven zijn waarin we de 40 dagen makkelijk halen zonder. Beetje doe-het-zelven en dan is 40 dagen een eitje. Maar ja, wat als je verslaafd bent, een opdringerige man hebt of je single en wild bent? Na ons gesprek ging ik nadenken waar ik niet zonder kan. 40 dagen niet roken of gokken is no problemo want dat doe ik al niet. 40 dagen zonder wijn zou super saai zijn maar ik zou het best kunnen. 40 dagen zonder Cola light. Kijk dat word al een stuk moeilijker en toen wist ik het. Ik kan niet zonder kleding kopen. Het is een verslaving waarvoor ik niet bij een therapeut loop en ik krijg er ook geen pillen voor. Ik raak er niet door in ernstige problemen maar zonder zou ik echt heel moeilijk vinden. Vorige week was het 40 dagen geleden dat ik besloot de uitdaging toch met mezelf aan te gaan. Ik zie je lachen en zelf vind ik het ook belachelijk maar wanneer er 50 % korting op de deur van een boetiek geplakt staat moet ik gewoon ff naar binnen. Ik krijg daarvan kriebels in mijn buik een soort oergevoel, doorlopen zou voelen als het mislopen van een enorme kans. De kick is om zoveel mogelijk mooie kleding te kopen voor zo weinig mogelijk geld. Door deze verslaving heb ik nu 3 kledingkasten vol rokjes, jurkjes, shirtjes en vestjes. De man is verdrongen naar de smalle kast naast het bed en 1 la. Op mijn werk moeten ze haast wel denken dat ik er een baantje bij heb om alles te kunnen betalen. 40 dagen geleden begon het. De sale was bijna afgelopen dus leek het me een prima tijd om te stoppen, af te kicken! De eerste week ging prima. Ik had de week ervoor nog 3 jurkjes gekocht bij DIDI met 70 % korting dus kon ik toch nog labels knippen en in het nieuw lopen. De 2de week voelde ik me sterk. Vooral op mijn vrije dag. Normaal doe ik na mijn boodschappen een rondje langs de kledingwinkels voor een verdwaald rek met aanbiedingen. Nu niet, met mijn neus in de lucht liep ik trots de winkels voorbij. In week 3 kreeg ik het moeilijk. Jij was gaan shoppen met je meiden en had leuke koopjes op de kop getikt. Uiteraard kreeg ik alles geshowd. Je nieuwe aankopen staan prachtig maar stiekem zat ik de binnenkant van mijn wang kapot te bijten. Al deze koopjes had ik dus laten liggen. Ik werd er letterlijk gefrustreerd van. In diezelfde week gingen we ook stappen. Mijn God wat moet ik aan zei ik tegen mezelf terwijl ik voor mijn overvolle kast stond. Ik heb niets!!!! Ik stortte mezelf tussen de 45 rokjes, 25 jurkjes en 15 vestjes maar niets was leuk genoeg voor een avondje met de soulsisters. kansloos en anders was ik echt naar de stad gereden. Ik had een leuk shirtje gekocht of jurkje, niets duurs maar wel nieuw. Gelukkig vond ik nog een shirt dat ik nog maar 2 maal aan had gehad. Dat voelde nog best nieuw. Op de foto's later zag ik dat het goed was! In de 4de week had ik het zwaar. De zoon had een nieuwe spijkerbroek nodig en dus moest ik gedwongen de kledingwinkel in. Als een totale mafkees liep ik tussen de rekken door. Maar ik kocht niets voor mezelf. Ik vond mezelf sterk en geweldig en trakteerde mezelf op een smooty bij La Place. Die had ik verdiend. Maar in de laatste week sloeg het noodlot toe. Het weer werd prachtig. De zon scheen en iedereen leek in het nieuw te lopen. Blauw witte shirtje met een jasje en een spijkerrokje. Ik zag het in de Bijenkorf folder en besefte dat dat de trend was voor NU! Jammer genoeg had ik wel een blauw jasje en een spijker rokje maar geen blauw wit gestreept shirt. Tijdens het shoppen voor brood en kaas gebeurde het. Een rek vol, in de aanbieding, alleen deze week. Ik liep snel door met mijn tassen vol eten voor die dag. Toen ik van de groenteboer vandaan kwam en weer langs dat rek moest brak ik. Ik heb het gedaan Suus. Ik ben een junk. Uiteraard heb ik het tegen niemand verteld. Ik heb de bon verscheurd en het shirt achter in mijn kast opgeborgen. De schaamte Suus, te erg. Maar ja schat ik heb nu wel weer een heel leuk setje voor de lente. Volgende keer toch maar 40 dagen zonder Cola proberen. je junkie XL Sas.

Antonia

Posted on Friday 25 March 2011 at 19:24 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas Mi Corazon, Ik kwam ook een tijdje in de zorg, niet voor mijn werk, maar omdat mijn schoonvader er was opgenomen. Nou dat was duidelijk niet waar jij werkt. Daar hadden ze namelijk wel lange gangen met borduursels aan de wand, daar rook het altijd naar doorgekookt eten en zaten er mensen verloren op de gang. Diep respect voor alle mensen die in de zorg werken, het was mij al vrij snel duidelijk dat er gewoon te weinig tijd is. Hoe betrokken je ook bent. En hoe ik het ook probeerde,ik liep daar altijd rond met een enorme knoop in mijn maag. Trieste eenzame mensen zag ik daar, hoe de familie en de verzorgers ook hun best deden, uiteindelijk gingen wij gewoon weer lekker naar huis en bleven zij daar achter. Een paar blogs geleden heb jij een mooi beeld geschetst van ons bejaarden leven. Wij gingen als bejaarden samen op naaldhakken het bejaardenhuis op stang jagen en bleven sjansen tot de dood. Het is een leuk idee, wij samen tegen de rest van het huis. Maar heb je al bedacht dat al die oermoeders en de moedermaffia en zelfs Rob Geus uiteindelijk ook allemaal bij ons in het huis kunnen komen wonen? Ik heb toch een heel ander plan. Ik ga namelijk als Antonia! Je weet wel van die film. Ik word op een ochtend wakker, doe de gordijnen open en bedenk dan dat het een mooie dag is om dood te gaan. Ik verzamel al mijn dierbaren, niet alleen familie, maar alle inspirerende mensen die in alle jaren regelmatig aan mijn tafel hebben gegeten en we wachten rustig tot ik mijn laatste adem uitblaas. Ik hoop tegen die tijd de belangrijkste les in het leven onder de knie te hebben en dat is weten wanneer genoeg, genoeg is. Als je dat weet, hoef je niet te wachten tot genoeg zich aandient maar geef je dat zelf aan! De volgende dag gaat dan gewoon de zon weer op en gaat iedereen weer verder met leven. Uiteraard heb ik wel een onuitwisbare indruk achtergelaten. Daarna ga ik ervan uit dat ik ga reďncarneren, deze keer als een man met macht of als een dikke negerin met een geweldige zangstem, daar ben ik nog niet helemaal uit. Van mijn vorige leven weet ik het wel zeker! Ik mijn vorige leven was ik een Spaanse zigeunerin. Waarom zou ik anders die muziek altijd voelen tot in het diepst van mijn ziel? Ik danste nachten rond het kampvuur en de volgende ochtend trok ik weer verder, de zon achterna. Het is wel jammer dat bij reďncarnatie niets blijft hangen en dat ik de Spaanse taal weer helemaal opnieuw onder de knie moet krijgen inclusief de werkwoorden. Van de week aan de eettafel hadden we een gesprek hierover. De man was ervan overtuigd dat hij in zijn vorig leven Italiaan was. Dat verklaart volgens hem namelijk waarom hij zo geweldig kan koken! De puber wist te vertellen dat ze in haar vorig leven een dikke Amerikaan was, die de hele dag TV keek. De jongste denkt dat ze een soldaat was, een oorlogsheld. Dat heeft denk ik meer te maken met haar aankomende spreekbeurt. Persoonlijk denk ik dat zij in haar vorig leven het heeft geschopt tot oude wijze vrouw, met glazen bol, zwarte kat en grijze knot. Wat jij precies was in je vorig leven, weet ik niet, wel denk ik dat jij je toen doodverveelde en je er daarom nu voor zorgt dat je echt altijd bezig bent. Ik denk dat je een jonkvrouw was, met heel veel jurken, die haar dagen vulde met borduren en wachten tot haar ridder weer thuiskwam van zijn rondje langs de velden. Van jouw meisje is het duidelijk dat zij een echte prinses was en jouw man denkt dat hij in zijn vorig leven Casanova was, maar waarschijnlijk was hij toen ook al gewoon getrouwd. Van jouw zoon denk ik dat hij een rechtstreekse reďncarnatie is van Eddie the Eagle, daarom heeft hij in dit leven juist wel last van elke minuscule blauwe plek. Antonia geloofde niet in reďncarnatie, zij zei: “Deze dans dansen we maar 1 keer.” Dus dansen zullen we! Of het nou de flamenco is of gewoon Just Dance met de Wii. We zullen hossen in de Get Back en met onze heupen draaien op een Marokkaanse bruiloft. Een dans in de woonkamer, terwijl de pubers zeggen: “Doe normaal, mam.” Of old school Disco in een buurthuis. Een oud Hollandse polonaise voor de lol of de Kate Bush, omdat we die kunnen. Om het af te leren zal ik mijn Mr Bojangles laten zien en we zullen nog meer dansen alsof we nooit meer naar huis gaan. Want uiteindelijk komt de dag dat je weet dat het genoeg is. Su Guitana Suus

Rotterdamse Toos

Posted on Monday 21 March 2011 at 19:25 - 0 Comments - Post Comment - Link

Sas > Suus Lieve never been bored Suus Lieverd ik kan me helemaal vinden in je vorige blog. Na ons wilde weekeind vorige week was ik ook strak van plan het deze week rustiger aan te doen. Een kansloze missie blijkt achteraf. Overwerken, kinderen naar feestjes rijden, wassen, strijken, avondje met mijn vriendin, boodschappen, gezonde maaltijden bereiden, rondjes Ommoord rennen en de man tevreden houden. Het was weer killing druk deze week. Zaterdag was de Nationale Open Dag van de zorg en dus ging ik werken. Niets lekker uitslapen en gezamenlijk ontbijten. Om 8 uur liep ik al te sjouwen met kramen, stond ik ballonnen op te blazen en gaf ik aanwijzingen waar de spandoeken moesten hangen. Toch vond ik het niet erg om mijn vrije dag op te offeren. Afgelopen week hadden we een themabijeenkomst over betrokkenheid in de zorg. Vroeger ging je in de zorg werken omdat je je gevoel volgde. Je werkte in de zorg omdat je een groot hart had en graag wat deed voor een ander. Het blijkt dat het in de afgelopen jaren met de betrokkenheid wel een beetje minder is geworden en dus leek het de directie nuttig om alle medewerkers met de neus op de feiten te drukken. Dit deden ze door een optreden van Rotterdamse Toos. Rotterdamse Toos kwam spontaan de bijeenkomst binnen in haar tijgerprint outfit met bijpassende helm. Toos doet namelijk alles op de brommert. Ze heeft een peuk in d’r bek en te veel gloss op de lippen. Ze kauwt kauwgom en praat plat Rotterdams. Rotterdamse Toos heeft groot Rotterdams blond haar en ze is op zoek naar een tehuis voor haar ouwe moeder. Ze was al in een paar andere huizen geweest maar daar zeiden ze dat moeder eerst geďndiceerd moest worden. Dat wil Toos niet want haar moeder heb al een verzakking. Haar moeder loopt ook met een rollade en ze maken een rapport voor thuishulp. Ze krijgt nachtwakers die bij haar komen slapen omdat ze spookt s' nachts. Iedere avond staat er een andere vent op de stoep om bij moeder te blijven slapen. Das niet leuk voor moeder, wel voor Toos. Want als er een lekkere negert blijft, dan blijft Toos ook! Anyway tijdens de intake gesprekken vragen ze in het tehuis van alles over moeder, wat haar hobby's zijn, wat ze vroeger voor werk deed en of ze kinderen heeft. Toos vind dat raar want er word vervolgens nooit meer naar gevraagd. Waarom willen ze dat dan allemaal weten? In de zaal vol collega's werd gelachen maar soms was het ook akelig stil. Herkenning? De zorg moet steeds professioneler, het wordt steeds zakelijker maar Toos wil gewoon een gezellig huis voor haar moedertje met lieve verzorgsters. Ze wil dat iemand haar vraagt hoe ze zich voelt voor ze er standaard een paracetamol in stoppen, ze wil dat er gevraagd wordt of moeder naar het toilet moet voor ze het in haar broek doet en ze wil dat haar moeder kan kiezen wat ze wil eten en niet een maand van te voren al moet aangeven of ze aan het eind van de maand een gehaktbal wil of een gebakken ei. Ze wil dat er iemand met haar praat ipv. over haar. Niet zulke rare wensen zou je denken. In de afgelopen jaren is er in het zorgcentrum waar ik werk als vrijwilligerscoördinator veel verandert. Maar de doelgroep is nog het zelfde. Er wonen mensen die aandacht, betrokkenheid en goede zorg willen. Moeders, oma's, vaders, opa's, mensen die vroeger midden in het leven stonden en nu gedwongen in de zorg wonen. Mijn vraag is of je door een optreden van Rotterdamse Toos gaat bereiken dat er meer betrokkenheid is onder personeel. Ik denk persoonlijk eerder aan strengere opleidingseisen, meer aandacht voor welzijn en betere arbeidsomstandigheden. Misschien zijn de medewerkers wel heel betrokken maar hebben ze de tijd niet om hun betrokkenheid te tonen omdat ze maar 2 minuten hebben voor de steunkousen, 1 minuut voor oog druppelen en 3 minuten om de menulijst in te vullen. Zou het kunnen dat er veel werkdruk is en dat geld niet altijd op de juiste manier besteed wordt? Tijdens de open dag van de zorg konden geďnteresseerde een bezoek brengen aan het zorgcentrum. Dit zijn niet meer de muffe lange gangen met borduurschilderijtjes aan de muur. Tegenwoordig hebben zorgcentra een eigen restaurant met een menu van de dag en lekkere desserts, er is een kapsalon, een beautycentrum, er zijn winkeltjes en een koffiecorner. Vroeger als ik de oma van Marcel ging opzoeken in het tehuis dan zat ik 2 uur lang in een piepklein kamertje in de Tena Lady lucht. Die tijd is over, nu neem je oma lekker mee naar beneden voor een bakkie met een gevulde koek in het trendy Grand Café. Aankomend weekeind ga ik weer werken. Ik organiseer samen met een collega een wijnproeverij. Ja Suus, je hoort het goed, een wijnproeferij. Niets geen saaie theekransjes of breiclubjes maar kei harde fun met een wijnkenner, franse kazen en flessen vol goede wijn. In de zorg werken is leuk en ik ben betrokken. Geloof niet dat ik Rotterdamse Toos daarvoor nodig had, maar heb wel om haar accent, foute look en bejaardengrappen gelachen. Natuurlijk moest ik de gewerkte uren van afgelopen weekeind gelijk compenseren. Ik zit dus nu heerlijk te bloggen op mijn extra vrije dag. Niet achter de Geraniums maar op deze eerste lente dag in binkinitop op het terras achter in de tuin. Wat is werken in de zorg toch zwaar, nu jij weer. Je betrokken Sas

Achter de geraniums

Posted on Friday 18 March 2011 at 19:25 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas My darling Dropshot, Soms verlang ik zo naar de geraniums. Daar wil ik dan graag achter zitten. Gewoon de hele dag niets doen, me dood vervelen. Mijn oma was daar heel goed in, ze had dan weliswaar geen geraniums, maar wel een spionnetje aan het raam. Een soort van achteruitkijkspiegel voor je huis. Een heerlijke fauteuil, een voetenbankje en daar zat ze dan de hele dag, lekker de hele straat in de gaten aan het houden. Ik zou het wel weten als ik eenmaal achter die geraniums zou zitten. Ik zou eerst eens achterstallig gaan lezen. Van de week raakte ik serieus in paniek: het is Boekenweek, het Boekenweekgeschenk is van één van mijn favoriete schrijvers en hij heeft ook nog een nieuw boek uit! Wanneer moet ik dat gaan lezen, ik loop al 4 boeken achter sinds mijn verjaardag. Ik heb het veel te druk en dat heb ik allemaal aan mezelf te danken. Zaterdag na onze hilarische stapavond riep iemand uit en waarschijnlijk was ik het zelf: “Dit gaan we iedere maand doen!” Dat is allemaal wel leuk en aardig dacht mijn pijnlijke hoofd de volgende dag, maar hoe ga ik dat inplannen? Inplannen, ik doe niet anders. Het is mijn werk en blijkbaar hou ik zo van mijn vak dat ik thuis vrolijk doorplan. Alles is ook zo leuk en iedereen zo gezellig. Ik denk geeneens dat ik het zou kunnen, achter de geraniums zitten. Zelfs als ik met pensioen ben heb ik daar geen tijd voor. Ik heb nu al afgesproken met oud collega’s om als bejaarde terug te keren op het werk als surveillant. Niet dat we dat surveilleren zo leuk vinden, maar dan kunnen we met elkaar koffie drinken en over de kleinkinderen praten. Deze week was echt weer een hoogtepunt in het druk zijn. Zoveel te doen, dat stomme jaren tachtig liedje klonk heel de week in mijn hoofd. Ben in Den Haag, Diemen-Zuid en Hoofddorp geweest, had 2 supergezellige etentjes, ben een hele dag gefilmd door 2 studenten, heb er een topografie ingestampt bij de jongste, natuurkunde overhoord, alle voorkomende huishoudelijke taken verricht, mijn man behaagd en nog wat morele steun verleend hier en daar. Als klap op de vuurpijl moeten jouw man en ik op donderdag naar Spaans en daar hebben we eigenlijk helemaal geen tijd voor, om over het huiswerk nog maar te zwijgen, maar ja het is wel heel leuk en ik heb nou eenmaal dat doel van dat bankje. Ook zoiets, nog minder tijd voor de geraniums, als bejaarde spreek ik namelijk eindelijk vloeiend Spaans en ga ik ergens in Spanje op een bankje zitten met mijn Spaanse leeftijdsgenoten, Si Claro. En ik zit hier helemaal niet lekker te bloggen, want je wil niet weten wat ik vandaag eigenlijk nog moet doen en al gedaan heb. Hardlopen, ook zoiets, wie heeft mij gedwongen dat ik de 10 kilometer moet lopen? Daar moet voor trainen en dat moet ook weer ergens ingepland worden. En dan komt nu eindelijk de lente eraan! Daar heb ik helemaal geen tijd voor! Dan moet ik weer op een terras gaan zitten. Ieder moment dat de zon schijnt moet ik dan weer naar buiten, want dan moet je het ervan nemen. En die tuin, daar moet dan ook weer van alles mee. Op de een of andere manier zijn de andere buren op ons pleintje veel beter georganiseerd, die lopen al weken, door weer en wind, met kruiwagens en stenen heen en weer. We hebben onze mannen al gesommeerd dat ze dat ook moeten gaan doen, maar ook zij hebben daar geen tijd voor. Die van jou moet elke dag wel ergens een marathon lopen en die van mij moet dagelijks het hele Stadhuisplein van bier voorzien. Waarom heb ik het altijd zo druk? Wat doe ik verkeerd? Ik pluk de dag, maar kan ik dat plukken niet wat rustiger aan doen. Heb ik al een druk sociaal leven, heb ik die social media er ook nog eens bij genomen. En dat dan ook weer met volle teugen. Ik weet dat ik het nooit zal kunnen, achter de geraniums zitten. Als ik er dan eenmaal achter zit zal ik na 5 minuten alweer opstaan om ze water te geven. “Jij hebt geen rust in je kont.” Zei mijn oma altijd tegen me. En zij had er verstand van. Je toontje lager Suus

Get back

Posted on Monday 14 March 2011 at 19:27 - 0 Comments - Post Comment - Link

Sas > Suus Liefste Multi Culti Suus, Al weken staat het in de planning. De soulsisters gaan stappen in Rotterdam. Toen de pubers daar lucht van kregen werd er vol verbazing gevraagd wat we dan wel niet dachten te gaan doen. Die hadden het idee dat deze 3 overjarige übersuffe moeders ergens aan een paal gingen hangen en gingen dansen op harde sexy beats. Vol schaamte werd ons toch wel even duidelijk gemaakt dat wij echt niet meer de leeftijd hebben om uit te gaan en daar konden wij het mee doen. Uiteraard gingen we toch en we hadden een doel. Zeg tegen Suus en Sas niet dat ze te oud zijn, dat zoeken we zelf wel uit. In de metro begon ons veldonderzoek. Terwijl wij gezellig zaten te kletsen over De Mol, Frits Spits op Radio 3 en weet je nog dat nummer van de Dolly Dots vulde de metro zich met petjes, sneakers en meisjes met teveel gloss en goedkope hakschoentjes. We keken elkaar aan met de angst dat de pubers misschien wel eens gelijk konden krijgen. Gelukkig waren we nog positief gestemd en bedachten we ons dat de praat die we hadden niet ouderwets was maar breed georiënteerd. Omdat we nog een beetje vroeg waren (ja in onze tijd ging je om 11 uur weg en dan was de stad al bruisend) gingen we eerst ff bij de haard zitten met en wijntje. Het was stil. Een paar studenten en hier een daar een verliefd stelletje. We lieten ons niet uit het veld slaan en bleven positief. Alle vrouwen en mannen van onze leeftijd waren natuurlijk nog de kinderen naar bed aan het brengen en waren de bedden nog even aan het verschonen voor ze richting centrum gingen. Op weg naar de Get Back zakte de moed ons echter in de schoenen want het stadhuisplein was gevuld met groepjes jonge coole gasten en mooie meiden. Met onze neuzen in de lucht liepen we de get Back binnen waar we de schik van ons leven kregen. Daar waren ze...... allemaal. De oudjes. Gehuld in bijpassende jaren 80 netkousen en geblondeerd omhoog gestoken haar. De vrouwen in 2 tallen en de heren in groepjes van 4. Wij bestelde onze eerste shotjes , want dat schijnt hip te zijn. Tussen deze mensen waren wij de jonkies. De muziek werd opzwepender en de ruimte op de dansvloer steeds kleiner. Naar mate het later werd werd het publiek gemęleerder. Een vrijgezellenfeestje met een bruidje dat nog geen idee had wat haar de komende 15 jaar te wachten staat, een groep heerlijk zwarte jonge mannen, vrouwen die tegen de muur stonden te wachten op de man van hun leven en heren die duidelijk genoten van de dames die op de dansvloer los gingen. Door de wijntjes en shotjes werden niet alleen wij wat losser maar ook de groepjes heren om ons heen. Tot onze verbazing niet de groepjes oude mannen met de ruitjes overhemden en snorren maar de jonge studenten en lekkere negerts. In het kader van ons onderzoek vroegen we de heren om hun leeftijd en dat lag tussen de 25 en 35 jaar. Waren deze gasten in de war? Er waren toch genoeg meiden van hun leeftijd? Na enige navraag kwamen we er achter dat ze inderdaad in de war waren, misschien door de harde muziek of door de drank. De schatten dachten dat we nog maar net de 30 gepasseerd waren. We dansten immers niet als moeders van pubers was hun conclusie. Doordat het op het plekje waar wij aan het dansen waren zo ongelofelijk gezellig was kwam ook BN-er Rob Geus ff een kijkje nemen. Dit was toch de plek voor hem om eens te laten zien wat een enorme geweldige tv persoonlijkheid hij wel niet was. Na een blik naar de soulsisters besloten we zonder woorden de man compleet te negeren en na een kwartier was Rob “je-keukenkastjes-zijn-smerig” Geus weer weg. Op zoek naar aandacht aan de andere kant van de zaak. Wij dansten en zongen door of ons leven er van af hing tot de klok 3 uur sloeg en we ietwat aangeschoten op zoek gingen naar de eerste de beste taxi. Daar spraken we nog even na en kwamen we tot de conclusie dat we niet te oud zijn om te stappen. Voor stappen staat namelijk geen leeftijd. Het is je attitude die maakt of je het stappen nog onder de knie kan krijgen. Er zijn dus heel veel mensen van onze leeftijd die inderdaad te oud zijn om te stappen maar wij niet. Blij met deze conclusie lieten wij ons afzetten aan de weg en liepen/dansten we het laatste stukje op de muziek van Suavemente naar huis En toen werd het ochtend...... misschien zijn we niet te oud om te stappen maar het is nu zondag middag 6 uur en ik ben nog brak. Herstellen van een avondje stappen is dus duidelijk wel leeftijds gebonden. Met dank aan Soulsister nr 3 Je Nooit meer naar huis Sas

Moccro Flavour

Posted on Friday 11 March 2011 at 19:27 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas Lief zorgenkindje, Vorige week waren er verkiezingen en weer ging het alleen maar over Geert-waarom-dat-haar-Wilders. Ik mag die man niet. Altijd maar de schuld geven aan de Moslim in het algemeen en de Marokkaan in het bijzonder. Een paar van mijn beste vriendinnen zijn Marokkaans en ik zal je zeggen: eigenlijk moet iedereen minimaal 1 Marokkaan als vriend hebben! Als je namelijk 1 Marokkaan als vriend hebt, krijg je er een hele familie bij. En vooral de moeders zijn geweldig. Zo ging ik vorige week een bakkie doen bij Mama Zahra, nou ja een bakkie, dat is dan al snel een 3 gangen menu. Mama Zahra is precies zo iemand waar Geert het altijd over heeft: ze draagt een hoofddoek en spreekt bijna geen Nederlands. Dat compenseert ze met heel veel liefde. Mama Zahra en ik houden van elkaar, al vanaf het eerste moment. Zij heeft eens tegen mij gezegd, dat ze mij zo lief vindt, dat ze zou willen dat ze mij in haar buik had gedragen! Ik zou dan kind nummer 11 geweest zijn! Waar Soes (dat ben ik) is, is het altijd goed. Als ik binnenkom is het huis gelijk vol met liefde, dat zegt ze dan tegen mij. Ze spreekt altijd in prachtige metaforen. Toen ik haar een keer vertelde dat ik had gedroomd dat ik nog heel veel kinderen zou krijgen, wat niet echt meer aan de orde is, zei ze dat, dat stond voor alle goede dingen die ik nog in mijn leven zou gaan doen. Haar jongste dochters hebben allemaal gestudeerd en ik weet zeker dat als zij in een andere tijd was geboren, ze het heel ver geschopt zou hebben. Nu is ze heel jong getrouwd. Dat was niet erg, want thuis was het niet zo leuk. Ze trouwde met die man op die andere berg. Uiteindelijk ging die man heel wat bergen over om hier hard te werken, zodat zij het beter zouden krijgen. Geert zou bij haar ook eens een bakkie moeten doen. Waarschijnlijk gaat hij bij de deur al in discussie, omdat hij zijn schoenen uit moet. Maar als hij dan even doorzet en zijn schoenen uitdoet, krijgt hij van Mama Zahra prachtige slofjes, anders krijgt hij koude voeten. Als hij dan zo beleefd zou zijn om te zeggen dat de slofjes heel mooi zijn, dan mag, nee dan moet, hij die sloffen mee naar huis nemen en krijgt hij ook nog een paar mee voor zijn vrouw. Hij moet natuurlijk wel een beetje geduld opbrengen als hij met Mama Zahra wil praten, zij verteld het dan in het Arabisch en haar dochters vertalen. Dat is helemaal niet erg vind ik, want ook al versta je het niet, het klinkt heel mooi. Als hij dat geduld kan opbrengen, zal er een gesprek ontstaan en weet ik zeker dat ze uiteindelijk ook zijn hart zal raken. Mama Zahra is ook wel eens streng, zo was ik in Marokko op een bruiloft, aan het dansen in een kamer waar het zeker 50 graden was. Ze zei dat ik heel mooi kon dansen maar dat ik wel mijn schouders moest bedekken en geloof me ik ging gelijk mijn vest halen, dat doe je voor haar, gewoon, omdat zij het zegt. Voor haar dochters is ze ook streng. Ze roept minimaal 1 keer per week uit waarom ze nog niet getrouwd zijn en ze wil het liefst ieder moment van de dag weten waar ze zijn, niet omdat ze hen niet vertrouwt, maar de grote boze buitenwereld waarin zij leven. Iedere dag is Mama Zahra bang, dat er op de deur geklopt wordt en ze allemaal meteen het land uit moeten. Nou als het aan Geert ligt, komt die dag er snel aan. Geert roept natuurlijk het hardst over die Marokkaan waar het niet goed mee gaat. Maar ik vraag me dan af, wat wil je in een land waar de Tokkies als volkshelden worden verheven en de kinderen van OhOh Cherso, nu een tweede seizoen krijgen en zelfs bij onze Mathijs aan tafel komen, welk voorbeeld stellen wij zelf dan? Geert zal waarschijnlijk zeggen dat deze geweldige familie een uitzondering is. Dat laat ik me dan niet zeggen, want dan neem ik hem ook mee om de beste couscous van de wereld te eten bij de altijd vrolijke Mama Insi of aan de Mezze bij de mooie Turkse Mama Nuray. Ik weet zeker dat Geert nog nooit bij een Marokkaanse Mama een bakkie heeft gedaan, hij handelt namelijk volgens het principe: verdeel en heers, wat de boer niet kent dat vreet hij niet en onbekend is onbemind. Ik weet gelukkig hoe het is en eigenlijk wil ik dat helemaal niet delen met mensen als Geert. Ik deel dit met mijn dochters, zij weten gelukkig ook hoe het is en ik schrijf erover, zo doe ik mijn eigen Pay It Forward. Je Suus for President

Independent women II

Posted on Monday 7 March 2011 at 19:28 - 0 Comments - Post Comment - Link

Sas > Suus Lieve volgzame Suus, Op vrijdag en maandag lezen wij elkaar altijd onze blog voor nog voor iemand hem kan zien op de site. Meestal op vrijdag als ik op mijn werk zit krijg ik een sms, "hij is klaar, hebbie tijd". Ik staak dan onmiddellijk mijn werkzaamheden en verdwijn naar een leeg kantoortje om je te bellen. Afgelopen vrijdag kon dat niet want ik was over de brug en ik kon pas rond 9 uur naar je toe komen. Je stond haast op springen, want de blog lag al de hele middag op me te wachten. Independent woman. Halleluja. Inderdaad met een paar glaasjes op voelen wij ons zelf altijd enorm zelfstandig, onafhankelijk en zelfverzekerd. Toch kon je het niet laten om me na het voorlezen van je blog ff te vragen hoe independent ik nu eigelijk ben. Je hebt me wederom aan het denken gezet. Ik kom uit een gezin met alleen maar meiden en een sterke moeder die de touwtjes altijd goed in handen had. Mijn moeder leek in control en zij was mijn voorbeeld. Zij had haar eigen kraambureau, werkte voor de kerk, deed activiteiten voor school, regelde de geldzaken, zorgde voor het huishouden en plande de vakanties, ze was een soort van de baas in huis en een duizendpoot. Zij kon alles en wist alles. Toen ik mijn man leerde kennen dacht ik de trend door te zetten. Ik dacht dat ik de rol van mijn moeder ook op me zou nemen. Dat vond ik alleen wel moeilijk en het bleek dat ik de geldzaken doen en de belastingpapieren invullen helemaal niet leuk vond. Al heel snel liet ik dat soort klussen dus aan de man over, maar het ging verder. Ik kwam er namelijk achter dat ik zo enorm had geleund op mijn independent moeder dat ik niet goed zonder haar kon. Dan moet ik je ook vertellen dat ik altijd haar zorgenkindje geweest ben. Sassie had altijd wat! Begon al toen ik 2 was en met spoed naar het ziekenhuis gesjeesd werd met koortsstuipen, waar ik een paar dagen in bleef hangen met coma tot gevolg. Vervolgens bleek jaren later dat ik daar hersenletsel aan had opgelopen en ik moest in therapie voor mijn motoriek. Mijn moeder was een leeuwin en greep alles aan om er voor te zorgen dat het goed met mij zou gaan. Nu ik zelf moeder ben besef ik me dat ze zich enorm veel zorgen moet hebben gemaakt. Door al het gedoe kon ik niet goed mee komen op school en dus werd ook dat een drama. Ik ging een jaar alleen naar Amerika en dacht daar dat ik onafhankelijk was, maar bij thuis komst ging ik weer lekker hangen in de bezorgdheid van mijn ouders en de zorgzaamheid van mijn mannetje. Nadat ik mijn zoon kreeg werd ik depri en weer jaren later lag ik doodziek in het ziekenhuis met de ziekte van Crohn. Doordat ik altijd het zorgenkind was van mijn ouders, maar ook van mijn man kreeg ik niet echt de kans om independent te zijn. Ik leunde op diegene die het beste met me voor hadden. Dat deed ik zelf en dat voelde heerlijk, makkelijk ook. Om gelukkig te zijn had ik anderen nodig. Naar mezelf kijken en afvragen wat ik nu wil met mijn leven had ik nog nooit gedaan. Ik werd er gelukkig van als andere me lieten weten dat ik iets goed deed of ze trots op me waren. Ik werd ongelukkig als ze dat niet deden. Geluk haalde ik niet uit mezelf maar uit anderen. Zij wisten immers wat goed voor me was en wat ik nodig had... toch? Tot er iets gebeurde waardoor ik wel moest kijken naar mezelf. Twee jaar geleden heb ik besloten dat ik independent wilde zijn. Dat betekend trouwens niet dat ik nu zelf mijn belastingopgave invul of mijn verzekeringen afsluit. Het betekent niet dat ik lampen ophang en de schuur opruim. Het betekent dat de man nog steeds de BBQ aansteekt en mijn band plakt. Ik laat ook nog steeds mijn auto door de wasstraat halen door de beide heren en ga echt niet zelf naar de Karwei voor een nieuwe douchekop, ben der gek!!! Het houd in dat ik gelukkig ben met mezelf. Independent betekent voor mij gelukkig zijn met de keuze's die ik maak, niet steeds af vragen wat anderen er van vinden en alles uit mezelf halen wat erin zit. Dat jij dus zomaar in een verkeerde trein stapt met je collega heeft niets met niet independent zijn te maken, das gemakzucht lieve poes. Onze Soulsister, die is independent. Die heeft een beslissing genomen die mega is en grote invloed heeft op haar leven en dat van haar omgeving. Toch heeft ze de beslissing genomen omdat ze weet dat ze anders niet gelukkig zal zijn. Als ik dat zie groeit mijn respect voor deze vrouw die kiest voor haar eigen geluk. Weet je Suus, je kunt anderen pas gelukkig maken als je het zelf bent. Ik merk dat ik niet meer opkijk tegen mensen, maar een discussie aandurf. Ik weet nu immers dat ik een mening heb en wil die graag delen. Voorheen dacht ik "zou die ander mijn mening wel waarderen". Nu denk ik "dit is hoe ik er over denk en daar kun je het mee doen.” Jij, Suus, bent ook independent. Als je voor een avond stappen je outfit komt laten zien komt er een vrouw binnen. "Wow", je straalt zelfvertrouwen uit en dat staat je prachtig. Ik ben independent Suus en weet je wat daar zo heerlijk aan is. Ik heb als independent woman mensen om me heen verzameld die me uitdagen, die me niet naar de mond praten, die me aan het denken zetten en daar wordt ik gelukkig van. Dus to all the independent women in the world and Rotterdam, cheers!!! Je independent buuf, Sas

Independent women

Posted on Friday 4 March 2011 at 19:29 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas My Dearest Elisabeth Swan, Meestal als we aan de wijn gaan proosten we na een paar glazen altijd uitgebreid op independent women en daar bedoelen we onszelf mee. Maar ben ik eigenlijk wel zo onafhankelijk? Maandag moest ik voor het werk naar het altijd schitterende Diemen-Zuid en natuurlijk zag ik er lekker uit. Ik reisde per trein samen met een mannelijke collega en op het altijd zonnige Duivendrecht moesten we overstappen. We gingen eerst koffie scoren. ‘Snel, nog 4 minuten” zei mijn collega. “Normaal zit er toch altijd 10 minuten tussen’, riep ik nog. “Ja, maar we hebben er langer over gedaan”. ‘Oh ja natuurlijk”, zei ik. Blij met de koffie stapten we in de al gereedstaande trein. Het kan niet beter, dacht ik nog, een maandagochtend en alles zit mee. Helaas waren we in de trein naar Hilversum gestapt! Kijk dat mijn collega verkeerd had gekeken, snapte ik wel, hij had zin in koffie en keek te snel. Maar ik? Hoe volgzaam ben ik dan blijkbaar! De man zegt instappen en ik volg. Zonder ook maar even zelf te kijken. Van mijn moeder heb ik altijd geleerd dat het heel belangrijk is dat je als vrouw voor jezelf kunt zorgen. Eerst kon mijn moeder dat niet. Ze was wel Dolle Mina, tenminste ze was sympathisant, als er iets over Dolle Mina’s op TV was, riep ze altijd: ‘Goed zo’, tegen de TV. Ik weet verder niet of ze dat gehoord hebben. Tijdens familie discussies en geloof me in mijn familie werd wat af gediscussieerd, sprong ze altijd op de bres voor het feminisme. Thuis aan de andere kant, deed ze er verder niet zo veel aan. Als mijn vader veel te laat en met een slok op thuis kwam, rende ze snel naar de keuken om zijn eten op te warmen. Daar nam hij dan 2 happen van en dan ruimde ze het gewoon netjes op en bracht hem koffie en de volgende avond gewoon weer hetzelfde. Maar dat was voor de scheiding. Na de scheiding ging ze een VOS cursus doen. VOS, vrouwen oriënteren zich op de samenleving. Nou dat deed ze en werd daar erg feministisch van. Bij haar volgende man kookte ze nog steeds de aardappels alleen deden ze nu alles samen, alles. Mijn moeder kan nu het hele feminisme heel goed samenvatten: ‘Eigenlijk heeft het de vrouw alleen maar opgeleverd dat ze het nog drukker heeft gekregen, ze heeft nu én een baan én het huishouden”. Persoonlijk vind ik, dat deze uitspraak zo op een tegeltje kan. Ik kan dus heel goed voor mijzelf zorgen als ik zou willen, maar wil ik dat wel? Nog geen dag heb ik alleen gewoond, maar wel heel onafhankelijk vind ik mezelf. Aan de andere kant vind ik het heerlijk als ik van een man een complimentje krijg en als hij het leuk brengt mag het nog seksueel getint zijn ook. Heb er absoluut geen probleem me als een man de rekening betaald, als hij daarna dan maar wel de deur voor me open houdt. Gaten in muren boren, ik ga daar altijd heel hulpeloos van kijken en meestal werkt dat. En mijn verleidelijke vrouwelijke glimlach heeft mij weleens geholpen aan: gratis parkeerplekken, hulp met de auto, net geen bekeuring en voorrang in een rij. Allemaal niet Opzij verantwoord, maar wel leuk. Het komt denk ik door mijn hakken, hoe hoger ze zijn, hoe onafhankelijker ik me voel. Ik geloof alleen niet dat, dat is wat de feministen bedoelen. Die hakken heb ik wel altijd zelf betaald en dat moet van Beyonce, dus dan klopt het toch? Als de man en ik op vakantie zijn, heeft hij altijd de kaart en tegenwoordig in zijn andere hand zijn telefoon met routeplanner. Ik slenter daar dan tevreden achter aan. Totdat we bij een kruispunt komen en de vraag is of we links of rechts moeten. En ook al weet ik zeker dat we naar links moeten gaan, hij gaat toch minimaal 3 keer alle hulpmiddelen raadplegen, de straatbordjes nog 3 keer controleren en besluit dan dat we inderdaad naar links moeten, zo irritant vind ik dat. Na mijn reis naar Hilversum van afgelopen maandag, begrijp ik dit wel. Eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat ik meestal degene ben die het uiteindelijk doel van de reis bepaald, dat dan weer wel. Dus de volgende keer als we weer aan de wijn gaan en gaan proosten op all the independent women, zal ik toch stiekem even aan de trein naar Diemen-Zuid denken. Je Dolle Suus

Fantasie

Posted on Monday 28 February 2011 at 19:30 - 0 Comments - Post Comment - Link

Sas > Suus Sweet Hollywood lover, Nou, das lekker dan. Kan dit weekeind geen film of videoclip zien of ik denk, "Zou Suus het met hem hebben gedaan?" Persoonlijk ben ik meer van het echte werk en het putten uit herinneringen. Ik probeer al jaren te fantaseren maar dit wil maar niet echt lukken. Als ik op bed ga liggen met het idee te gaan fantaseren over opwindende avonturen verloopt dit meestal zo: Ik sluit mijn ogen en zie mezelf liggen op een prachtig wit strand met een blauwe zee en palmbomen. Ik draag een bikini, heb prachtige benen en lang haar. Uiteraard geen putje te zien. In de verte komt een knappe man aangelopen. Meestal is het iemand die ik ken en leuk vind of een totaal onbekende. In het verleden heb ik het een keer met Johnny Depp geprobeerd maar die nam dat hele piratenschip met levende lijken mee en dat bleek niet echt opwindend. De man op het strand draagt een zwembroekje en is prachtig bruin getint. Hij loopt niet snel en dat geeft mij de gelegenheid even na te denken wat we de dag erna kunnen gaan eten en wat ik ervoor in huis moet halen. Als ik mijn lijstje klaar heb keer ik terug naar het strand. Ik zoek, maar de mooie man is verdwenen. "Shit" , denk ik, snel verzin ik dat er een prachtige kamer voor me is gereserveerd in een enorm luxe hotel. In de sfeervolle kamer branden kaarsen, is een open haard en liggen er warme dekens en zijden kussens op het bed. Op dat moment realiseer ik me dat de droger nog moet worden aangezet. Ik stap uit bed, trek mijn sloffen aan en sjok naar zolder. Daar zet ik de droger aan en gooi gelijk een nieuwe was in de wasmachine. Daarna stap ik mijn bedje weer in en als ik mijn ogen dicht doe zie ik dat op het bed in de hotelkamer de mooie man van het strand zit. Ik krijg het er warm van. Ik begin de man te zoenen. Wanneer hij mij terug zoent besef ik me dat ik nog oppas moet regelen voor de kinderen omdat ze de week erop een roostervrije dag hebben. Ik spreek mezelf toe, "Concentreren Sas, er ligt een mooie vent op je te wachten". Hij heeft voor ons allebei een wijntje ingeschonken en we proosten op een spannende hete nacht. Terwijl ik een slok neem van de wijn voel ik dat de man zijn vingers over mijn rug laat glijden. "Kut", had mijn zus nog moeten bellen. Hoe kon ik dat nu weer vergeten, had het nog in de agenda gezet. Als ik vervolgens terug keer naar mijn fantasie kom ik tot de ontdekking dat ik niet langer in het bed lig maar dat ik met handdoeken de boel sta te drogen want mijn kinderen hebben in de aangrenzende badkamer een watergevecht gehouden. "Dit wil ik niet", denk ik "waar is mijn man?" Met veel moeite probeer ik de kinderen weg te denken en de man terug te fantaseren. Als ik hem weer in het vizier heb heeft hij al zijn kleren weer aan. "Mijn hemel", denk ik bijmezelf "kunnen we weer opnieuw beginnen". De wijn is inmiddels ook verdwenen en ik krijg het koud. Dat is niet zo gek want ik ben vergeten om het slaapkamerraam dicht te doen. Uiteraard heb ik geen zin om er weer uit te gaan en ik kruip dieper onder de dekens. De man is inmiddels dicht tegen me aan komen liggen en fluistert lieve woordjes in mijn oor. Ik krijg het weer warm. Zijn handen zijn overal en ik begin mijn fantasie eindelijk een beetje spannend te vinden. Ik zweer dat ik ook muziek hoor (bij mij geen gordijnen geloof ik). Ik spits mijn oren want ik wil weten waar het vandaar komt en wie er zingt. Dan hoor ik , "Mamma, ik het dorst". Ik geef het op, dat hele fantasie gebeuren, kansloos. In de badkamer vul ik een bekertje water en geef dit aan mijn dochtertje. Suus geloof me zo gaat het al jaren. Zit vergaderingen voor in mijn erotische fantasieën, verf de hal, borduur kussens en ik betegel het tuinpad maar nooit komt het tot een echte spannende fantasie zoals jij die beschrijft. Omdat ik me realiseer dat ik veel mis heb ik lang geleden een boek gekocht over spannende fantasieën van vrouwen. Dromen van de Daad, is de titel van het boek, door Nancy Friday, een sextherapeute uit Amerika. Ik dacht door er over te lezen misschien wat inspiratie en tips te krijgen. De openhartige verhalen van de vrouwen waren behoorlijk heftig en het hele boek heb ik met rode oortjes uitgelezen. Helaas heeft het me alleen niets geholpen. Het lukt me nog steeds niet om mijn kop leeg te maken en te vullen met hitsige mannen en romantische avonden. Misschien komt het doordat ik vroeger geen mannelijke helden of idolen had. Geen posters van lekkere jongens boven mijn bed maar een kamer vol Madonna afbeeldingen. Ik was er meer mee bezig er uit te zien als zij en had daarmee de hoop "echte" jongens aan te trekken. Kansloos uiteraard want ik droeg een bril, beugel en was nou niet bepaald boytoy material. Misschien moet ik gaan mediteren. Het schijnt dat je technieken hebt om je te ontspannen en je hoofd leeg te maken. Yoga heb ik al geprobeerd. Dacht dat ik daarmee misschien mijn gedachte kon temmen. In plaats van rust in mijn knar kreeg ik verrekte spierpijn van alle ingewikkelde standjes die we aangeleerd kregen van de ietwat zweverige en zeker niet opwindende yogaleraar. Ik heb de hoop opgegeven ooit een hele fantasie te beleven als een lange opwindende sex film. Ik vrees dat ik RTL 4 ben en dus om de paar minuten een commercial break! Zappen heeft geen zin. Je fantasieloze Sas

Groupie

Posted on Friday 25 February 2011 at 19:31 - 0 Comments - Post Comment - Link

Suus > Sas Dear stand by your man, Jij schreef vol passie over het rennen van je man. Maar je moet niet vergeten dat wij ook anderhalf jaar geleden begonnen zijn met rennen. Er is ons toen verteld dat je tempo zo moet zijn, dat je nog wel kunt praten. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, praten hebben we gedaan en doen we nog steeds. In het begin nog voorzichtig over de was op 40 graden, maar al vrij snel werd het één grote openbaring tijdens onze rondjes Ommoord. Inmiddels weet je alles van me, maar toch is er nog één ding wat je niet van me weet en dat ga ik je nu bekennen: Ik doe het al mijn hele leven met beroemde mannen! In mijn fantasie weliswaar, maar toch. Ik ben daar al vrij jong mee begonnen. Mijn eerste beroemdheid was Donny Osmond, wij gingen trouwen. Ben zo blij dat dit niet is doorgegaan, dan had ik nu ook zo’n blijde gelovige geweest met een stuk of 10 kinderen. Met heel veel zwagers en evenzoveel kinderen daar weer bij, dat zou me net iets te veel family love zijn. Na Donny kwam John, jeweetwel, Travolta. Met John zou ik naar de disco gaan en hij zou dan alleen maar met mij dansen. Mijn kamer hing vol met zijn posters, tot mijn oom zei dat hij een hondenkop had. Ik was zo boos, waarschijnlijk omdat ik eigenlijk wel wist dat die oom gelijk had. Daarna kwam Sting, met hem zou ik het voor de eerste keer gaan doen. Geweldig zou dat worden, met een viool orkest achter de gordijnen, in een hemelbed en na afloop zou Sting zijn gitaar pakken en terplekke een lied aan mij opdragen. In werkelijkheid werd de eerste keer heel anders, het was in een oude caravan, de persoon in kwestie leek voor geen meter op Sting, kon niet zingen en het vioolorkest was ook nergens te bekennen. Mijn eerste huwelijksaanzoek zou ik krijgen van David Bowie, terwijl hij Wild is the wind voor me zou zingen. Pas zag ik een oud clipje van Bowie op TV, terwijl ik wegzwijmelde, zei ik tegen mijn meiden dat ik hem vroeger zo’n heerlijk ding vond. “Gatver mam, ieuuww”, was de reactie. Altijd nog beter dan Justin Bieber, dacht ik, natuurlijk hield ik dat wijselijk voor me. Met Bono heb ik het ook nog gedaan, in de Ierse hooglanden. Ik zou dan prachtige romans schrijven en hij heel de dag voor me zingen. Een soort van ‘Wuthering Heights” maar dan wel met goede afloop. Volgens mij is Bono 4 koppen kleiner dan ik, maar dat zie je vast niet op een Ierse heuvel. Wat zou dat toch zijn voor een rare kronkel? Wat is toch de aantrekkingskracht van die beroemde mannen. Ik weet niet of het onderzocht is, maar ik weet bijna zeker dat het meestal vrouwen zijn die een Nespresso apparaat kopen, in de hoop dat ze George Clooney erbij geleverd krijgen, zodat hij de hele dag ‘What else’ tegen haar zal zeggen. De laatste tijd zit ik nogal eens in de trein en dan snap ik het wel. De gemiddelde man in de trein ziet er verre van aantrekkelijk uit, daar wil je echt geen Nespresso mee drinken, laat staan met vioolmuziek het bed in duiken. Blijkbaar is er een soort van wet, dat treinreizende mannen een rugzak moeten hebben. Nou, ik weet niet van jou, maar een man met een rugzak is toch wel het beste voorbehoedmiddel ever. Over geheelonthouding gesproken! Zeker als de man in kwestie er een vrolijk gekleurd jack bijdraagt. Een jack! Het woord alleen al. Kijk, ik snap ook wel dat George en zelfs Bono een gediplomeerd stylist raadplegen, maar hebben die mannen met rugzak geen vrouw? Soms zoek ik het ook wel dichter bij huis. Neem nou Huub en zijn poëtische teksten, daar word ik dan weer wel warm van. Ik weet zeker dat het enige wat Huub op zijn rug draagt, zijn gitaar is en dat mag dan weer wel. Volgende week ga ik met de meiden naar Usher, daar zag ik pas een foto van, die heeft een lijf! Hij draagt natuurlijk zijn overhemd altijd open en hij huurt iemand in die een paar meter voor hem loopt met de windmachine, zodat het overhemd sexy kan open waaien. En dan gecombineerd met die veelbelovende dancemoves! Dat ga ik dus binnenkort eens aan de binnenkant van mijn oogjes bekijken! Inmiddels ben ik al jaren gelukkig met mijn eigen Bruce Willis, zonder dat six pack weliswaar. Hij springt dan wel niet van gebouwen en vliegtuigen, red niet dagelijks de gehele wereldbevolking en vernoemd zijn dochters niet naar Indianen. In ieder geval heeft hij geen rugzak en ook geen vrolijk gekleurd jack. Hij drinkt geen Nespresso maar wel Spaanse Carajillio en dat is ook best sexy. We hebben geen hemelbed maar ik zweer het soms is het net of ik die violen hoor, daar achter het gordijn!. Your Nauthy Suus
« Last Page :: Next Page »
Hosting door HQ ICT Systeembeheer