Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Syl's column en het cupcake avontuur

Home - Profile - Archives - Friends

blog met smaak

Posted on 15/1/2013 at 19:51 - 1 Comments - Post Comment - Link

15 januari 2013; thuis

Syl’s column en het cup cake avontuur.

Als ik begin met schrijven gebruik ik standaard teveel woorden. Pas na drie of vier keer wordt het stuk tekst kleiner. Zo ook met dit stukje. Ik wilde eerst aan jullie gaan uitleggen dat er in het leven hard gewerkt moet worden aan de dingen die je moeilijk vindt of niet kan. Maar daar heb ik al een column over geschreven (even scrollen naar beneden; april 2012). Dus, die woorden kan ik jullie hier besparen.

Deze blog met smaak gaat over het creatieve proces van moeder en dochter.

Madelief* gaat wekelijks( proberen)1 recept te maken uit het boekje Cupcakeparade van de Xenos. Daarover schrijven we en voegen foto’s toe. Het levert ons niet alleen een lekker cup cakeje op, maar ook tijd samen. En zelfs meer dan dat. We doen wat we leuk vinden. Deze energie levert haar ongemerkt op dat ze beter leert lezen, rekenen, spellen en plannen. En ik kom in een heerlijk flow, want als je iets doet wat bij je past dan is het glas altijd half vol!

Hoe leuk zou het trouwens zijn als meer kinderen mee willen gaan doen in dit blog. Dus moeders, die mij volgen, laat je kind(eren) mee lezen. En wie weet zijn jullie ook wekelijks te vinden in de keuken.Laat dit dan meteen een officiële oproep zijn. Wij wachten af en ondertussen gaan wij van start.

NB: Tja,  Ik ben benieuwd of ik  nog ma-de-liefste ben als de keuken eruit ziet alsof er een bom ontploft is...... dus blijf ons volgen.

Madelief en Syl

 *Om een beetje privacy te houden noem ik haar in dit blog Madelief. Dit is thuis haar koosnaampje. Zij vindt het super leuk dat deze naam nu ook in dit blog opgeschreven wordt.

 

 

 

 

 

 


voornemens

Posted on 12/1/2013 at 20:56 - 1 Comments - Post Comment - Link

 

Was dit blog een voornemen voor nu, 2012, 2011, 2010? Nee, het moet toch 2009 zijn geweest. In dat jaar hadden wij de luxe om drie maanden met onze twee kinderen te mogen reizen. Tijdens de reis had ik een site (zoals zo velen!) heinensyl.waarbenje.nu. Zo om de paar dagen schreef ik onze belevenissen met wat zout en peper op. De reacties waren erg leuk. Daar moet je wat mee gaan doen met dat schrijven. Maar wat? Wie wil dat niet? Genoeg beren in mijn hoofd, te weinig rust in mijn lijf en tikkende kinderen op mijn schouder in schrijftijd.

Daardoor werd het al snel eind 2011. Mijn eerste officiële column in Brdvrt Magazine. Een jaar later werd het Helmond magazine. En nu neem ik mij niks meer voor, ik ga er achteraan. Dit is mijn vertrekpunt voor dit blog.

Het begint met de eerder verschenen columns. Daarna ga ik weer aan de slag met mijn hersenspinsels. EN..... ook mijn dochter gaat mee doen. Hoe? Dat lees je later.

Dit is ten slotte maar het begin en dat is vandaag het halve werk. Of is alle begin moeilijk. Daar hebben we het nog wel over.

Tot snel!

Zonnige groetjes,

Syl

 


Vol verwachting klopt mijn hart

Posted on 12/1/2013 at 20:48 - 0 Comments - Post Comment - Link

 

December 2012: Helmond Magazine

Vol verwachting klopt mijn hart

Ongelooflijk waar ik deze maand allemaal aan moet denken. Het is dan ook geen pretje om met mij in één huis te wonen. Zo loop ik als een soort december-planner door het huis. Zombie zou ook een goed woord kunnen zijn, maar daarvoor eet ik toch echt te veel. Ik kan de verleiding niet weerstaan. Kruidnoten, gevuld speculaas, chocoladeletters en dan hebben we de Kerst nog niet gehad.

In december zit ik altijd goed in mijn vet en wordt de hysterie alleen maar groter. Wat wil je ook als ik vergeet om de schoenen met cadeautjes te vullen, te laat ingrediënten voor de kruidnoten koop (helaas uitverkocht), het eten op tafel zet tijdens het Sinterklaasjournaal en de grote zak net verstopt waar de kinderen willen gaan spelen. Mijn hartslag stijgt met de minuut, maar de harten van mijn kinderen kloppen vol verwachting.

Zo waren laatst mijn kinderen bezig met het maken van hun verlanglijstje toen mijn dochter ineens zei: “Mam, vroeger namen ze stoute kinderen mee naar Spanje”. “Maar Sint weet ook wel dat we allemaal wel eens niet lief zijn”. “Er zitten alleen maar cadeautjes in de zak, vervolgde ze wijs. Mijn zoontje vroeg daarop: “Wat zou jij willen hebben, mama?”. Nou, bedacht ik mij opeens zou het niet super zijn dat de Sint voortaan december-stress-moeders mee neemt naar Spanje. Lekker even uitwaaien op die stoomboot, genoeg hulp om je van alle gemakken te voorzien en dan ontspannen in de zon met een kasteel als slaapplaats.

“Mama, zou de hele maand december wel op vakantie willen zijn”, antwoordde ik.

Vol ongeloof keken twee paar ogen mij aan. Hoe durfde ik dit te zeggen. De maand van het feest vieren, het samen zijn, de donkere dagen. Gezellig de kerstboom in huis, spelletjes doen en veel vrije tijd. Met stralende ogen keek ik terug. Mijn kinderen geloven …… in ons gezin. Dat is magisch, toch?Zij begrijpen de boodschap van de decembermaand.

Geniet van elkaar en lieve mensen, laat je gedachten je niet tegen houden om er een inspirerend jaar van te maken.

Syl

 

 

 

 


los-laat-doos

Posted on 12/1/2013 at 20:46 - 0 Comments - Post Comment - Link

 

September 2012: brandevoort magazine

Los- laat- doos.

 Hoewel de seizoenswisseling een natuurlijk proces is, heb ik toch het meeste moeite met de herfst. Ik houd zo graag vast aan de zomer. Echter de blaadjes zijn al aan het verkleuren, daarna laten ze los en dan is het buiten zo kaal. Net zoiets als het gebit van mijn dochter. Een jaar geleden was ze nog de wanhoop nabij. Alle kinderen om haar heen hadden al wiebeltanden. Bij haar begon het eerst met een fictieve losse tand. Ze vertelde er vol trots over tegen iedereen die het maar horen wilde. Ik stond dan achter haar heftig nee te schudden. Toen het echt zover was, was ze dolgelukkig.

Een maand later poetste ik de tand eruit. Mijn dochter en ik stonden allebei te gillen. Ik van blijdschap, zij van hysterie. De bloedgolf die uit haar mond kwam, kalmeerde haar niet. Ze wilde zelfs de tand gaan terug stoppen. “Als dit het is, laat het wisselen dan maar zitten”, schreeuwde ze.

Ondertussen probeerde ik haar te troosten, wilde ik haar laten inzien dat ze er grote mensen tanden voor terug krijgt. Dat een beetje bloed niet zo erg is. “Laat het gewoon los meid, dit wilde je toch graag”,vervolgde ik. Alle rationele woorden kwamen veel te vroeg. Het enige wat ze nodig had was een zakdoek om het bloed te stoppen en haar tranen te drogen. Zo zijn we nu vijf tanden verder, maar ze is er nog steeds niet aan gewend.

Ik ook niet. Wel aan die tanden, maar niet aan het loslaten. Het liefst laat ik het gewoon zoals het is en stop ik al deze fijne gevoelens in een doosje.  Net zoals mijn dochter haar tanden bewaart. Ik vind het ook soms eng wat er gaat komen. Alleen die tijd dat ik zo angstig ben, is wel zonde van mijn tijd, toch? Ach, in de herfst zijn mijn gevoelens stormachtiger, zie ik wat vaker groen en geel en verkleur ik sneller naar rood. Als mijn dochter dan op dat moment naar mij glimlacht en ik zie haar grote mensentanden tevoorschijn komen dan spreek ik mezelf krachtig toe:

“Laat – het – los –doos, het is niet in één keer herfst”.

Stormachtige groetjes,

Syl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


vakantie zonder bestemming

Posted on 12/1/2013 at 20:43 - 0 Comments - Post Comment - Link

 

Juni 2012: brandevoort magazine 

Vakantie zonder bestemming

Terwijl ik nog dik ingepakt de deur uit ga, komt de vraag al waar onze zomervakantie naar toe gaat. Ik weet het dan nog niet, maar ook niet vlak voor de zomer. Om te beginnen haak ik al af bij de hoeveelheid aan keuzesZon, zee, strand? Animatie? Auto? Bus? Vliegen? Tent? Vakantiewoningen? Hotel? Nederland? Buitenland? En als ik dan eindelijk een leuke bestemming vind, blijkt dat al niet meer te kunnen.Je moet vroeg boeken en dat werkt bij mij nogal benauwend. Mogelijk de eerste symptomen van vakantiestress?

 Daar had ik als kind geen last van. Het leven was toen erg simpel. We gingen met een busje richting de zon. Dat mijn ouders dagen voor het vertrek minder aanspreekbaar waren dan anders nam ik voor lief. Blijkbaar hadden ze veel te doen. Als zij dan eindelijk opgelucht in de motorische pakezel zaten, was de beurt aan ons.Je moet weten dat wij achterin zaten, zonder airco, ramen, tv-schermpjes, Nintendo of IPhone. Snel ging het ook al niet. Het busje haalde net 80 km per uur. De enige sprint die uit het busje kwam was tijdens een stop. Dan schoven wij de deur met een the- A-team-effect open om naar de wc te rennen. Verder hadden we het bloedheet, maar genoeg speeksel om mijn moeder te bestoken met vragen.Zijn we er al? Hoe lang gaat het nog duren? Verkeerde afslag? File? Is er nog eten? Drinken? Kan het raam open? Kan de radio harder? Wanneer zijn we er?Zucht, zucht, en nog eens zucht klonk het dan en mijn moeder was het niet. Nee, op vakantie gaan was geen pretje……....................................... voor mijn ouders.

Sorry!

Ik ben dan ook meer een voorstander van een vakantiegevoel. Zo drink ik ’s morgens een heerlijke cappuccino, houd ik het liefst ‘s middags een kleine siësta en wok ik ’s avonds een pittige maaltijd. Als ik naar bed ga, zonder lenzen, zie ik in de schemer die jonge Spaanse God naar mij toe komen. En dan snak ik ….......................................................................aan het einde van de week naar een Hollandse frietje.

Het is heerlijk om je (stress)vrij te voelen, waar je ook bent.

Ik gun je elke dag het vakantiegevoel.

Ciao!

 

 

 


ik sta in bloei, bloei je mee?

Posted on 12/1/2013 at 20:37 - 0 Comments - Post Comment - Link

 

April 2012: brandevoort magazine

Ik sta in bloei, bloei je mee?

Ik vind het zelf altijd een heerlijk idee als de lente in aantocht is. Het wordt langer licht, de zon komt vaker tevoorschijn, de natuur krijgt weer kleur. Alles, inclusief mezelf, lijkt net iets meer te stralen. Mijn kinderen hebben echter de lente niet nodig om te bloeien. Op een leeftijd van 5 en 6 jaar hebben ze nog de overtuiging dat ze veel kunnen. Ze zijn niet bezig met wat ze niet kunnen. Kinderen houden van de overtreffende trap.

Zo vertelde mijn zoontje van 5 laatst tegen een vriendinnetje dat hij kan lezen. Zij antwoordde dat zij ook kan lezen en héél goed kan rekenen. Waarop mijn dochter vervolgens opmerkte: “Ik kan Engels praten”. “Ja, en ik kan heel goed zingen”, zei ik. Wanneer ik op het podium van the Voice of Holland zou staan, zou John de Mol direct het ontruimingsplan activeren. “Geacht publiek blijf kalm”, zou hij zeggen. “U kunt onder uw stoel een koptelefoon vinden. Zet deze onmiddellijk op om blijvende gehoorschade te voorkomen. Het ongeleide projectiel op het podium zal binnen no time weggedraaid worden”.

 Ja, mij werd al vroeg duidelijk dat zingen en ik niet combineren. Ik had dan wel de hoofdrol in de musical van groep 8, maar van het toneelspel kan ik mij weinig herinneren. Het zijn meer de woorden van de meester die nog nadreunen in mijn hoofd. Hij had veel noten op zijn zang en ik viel behoorlijk uit de toon. Inmiddels weet ik dat ik heel veel dingen niet kan en ook niet (meer) kan leren. Gelukkig maar, ik heb het al druk genoeg.

Alleen heb ik het ook afgeleerd om te vertellen waar ik goed in ben. Maar stel dat ik vanaf nu de focus leg op wat ik wel kan. Net zoals mijn kinderen dat doen. Vervolgens komen wij elkaar tegen. Jij vertelt mij waar je goed in bent en ik vertel het jou. Dan gaan onze ogen vast stralen, onze wangen gloeien, ons hart sneller kloppen. Als dat heerlijke gevoel ontstaat doe ik een oproep voor een lipdub* in Brandevoort. Playbacken is toegestaan.

 

Welkom in de lente allemaal! 

 

*Lipdub? Zie:  wikipedia of youtube voor het zonnige gevoel en de clou van het verhaal.

 


berenval

Posted on 12/1/2013 at 20:31 - 0 Comments - Post Comment - Link

 

December 2011: brandevoort magazine

Berenval

Soms krijg je ineens kansen die je met beide handen moet grijpen. Zo ging het in ieder geval vorige week bij mij. Out of the blue stond de redacteur, Ugur Ozdemir, voor de deur met in de aanbieding een column. Wauw, graag, top, genoeg om over te schrijven dacht ik zo de eerste paar uur. Daarna sloeg de twijfel ineens toe. Beren op de weg? Nee, de beesten hadden zich per direct gehuisvest in mijn woning. Berenvallen zetten was geen optie, aangezien hier ook nog twee kleine kinderen wonen.Dit paniekgevoel riep wel veel herinneringen op.

Zoals bijvoorbeeld de eerste ontmoeting met mijn schoonfamilie. Jaren geleden vond mijn man (toen nog vriend) op een avond dat de tijd rijp was om mij de volgende dag aan zijn familie voor te stellen.“Oké”, antwoordde ik zo ontspannen mogelijk. Vervolgens verexcuseerde ik mij dat ik nog wat werk te doen had in huis. Ja, werk, hmmm. De kledingkast inspecteren voor een in de smaak vallend outfitje. Er lag echter niks om aan te trekken, zoals gebruikelijk. Vervolgens snel naar de badkamer voor een maskertje op mijn gezicht. Hopend om de volgende dag  met een stralende huid voor de deur te staan. Daarna vroeg gaan slapen om de wallen zo min mogelijk de kans te geven om op te zwellen. En de volgende dag snel uit bed om mijn aller-charmantste glimlach te oefenen. Dit alles mocht niet baten. De opgespoten parfum had geen schijn van kans tegen de odeur vanuit de oksels. Net als de kleding trouwens. Toen nog mijn glimlach. Deze was zeker verpletterend. In een varkensstal.

Nu jaren later kan ik er smakelijk om lachen. De paniek van toen nam later plaats voor vertrouwen dat het wel goed komt. Gaat het eigenlijk niet met alles wat we voor het eerst doen? Beginnen kan echt enorm spannend zijn. Alleen spanning hoeft niet ongezond te zijn. Gezonde spanning levert beren en de weg op. Natuurlijk blijven er nog voldoende momenten over dat ik niet sterk genoeg ben om al die beren weg te slaan. Maar….wie niet sterk is moet slim zijn.

Ik ga dus de deur niet meer uit zonder deodorant, een blocnote en pen.

Want zeg nou zelf aan ieder begin kleeft toch een verhaal!

Tot de volgende keer.

 Syl

 

 


Hosting door HQ ICT Systeembeheer