Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Leger des onHeils

Hoge bomen vangen veel wind

21:08, 21 June 2010 .. 0 comments .. Link
Waarmee ik nu niet wil zeggen dat ik een hoge boom ben, maar zelfs met mijn 1,65 kijk ook ík nog wel boven het korenveld uit. Enigszins oplettende danwel intelligente lezers weten waar dit oer Hollandse gezegde voor staat. Grijs is zeker niet mijn favoriete kleur, dus trek ik graag mijn eigen plan. In dit geval komt dat erop neer dat ik mij (uiteraard geheel belangeloos) inzet voor een puber die biologisch gezien niet bij mij hoort, maar die nergens liever zou zijn dan bij mij en mijn familie.

Ik heb hier al een hele tijd niets geschreven. Niet omdat er niets te vertellen was, maar omdat ik gewoonweg geen tijd heb om te schrijven. Nu Één Vandaag afgelopen vrijdag (18 juni 2010) wederom een item aan ons jeugdzorgdrama gewijd heeft en de daarop volgende campagne van laster en smaad door een zeker iemand, kan ik het toch niet laten mijn blogje weer eens een beetje te updaten. Uiteraard volgen de verhalen over de tussenliggende periode later nog, maar nu even niet. Laat ik eens zien waar ik het beste kan beginnen met dit smerige verhaal..

Toen Félipe hier september 2008 kwam logeren, was dit vooral bedoeld om hem uit de ellende in Breda te halen. Zowel Félipe als de toenmalige voogd van het Leger des Heils hebben mij gevraagd of hij alsjeblieft hier mocht blijven wonen, mits een pleegzorgscreening met goed gevolg afgerond zou kunnen worden. U zult begrijpen dat het Leger des Heils dit belangrijker vond dan Félipe zelf; die was allang blij dat hij ergens welkom was, rust had en zich veilig kon voelen. Ik heb toegezegd, maar slechts onder 2 voorwaarden. Wanneer zou blijken dat Félipe op wat voor manier dan ook medische of psychische hulp nodig zou hebben, dan moest dit op een zo kort mogelijke termijn geregeld kunnen worden. De tweede voorwaarde was dat ik er financieel niet op achteruit kon gaan. Let wel: ik heb ook gezegd dat ik er geen cent rijker van hoefde te worden en dat meen ik tot op de dag van vandaag nog steeds. Mijn eigen kind mocht immers niet de dupe worden van mijn bereidheid om een kind in nood in huis te nemen.

Is het laakbaar om geld aan te nemen omdat je een kind dat niet van jou is onderdak biedt? Wat mij betreft ligt dat eraan. Ik weet wat je als vergoeding krijgt voor een maand pleegouderschap. Is het een vetpot? Nee. Is het te weinig? Ook niet. Félipe kreeg alles wat zijn puberhartje begeerde, mits het redelijk was. Dure spelcomputers mocht hij zelf voor sparen. Wat overbleef werd omgezet in zakgeld of cadeaus voor zijn broertje. Kleding, eten, speelgoed, sport. Reken maar uit wat een kind kost. Mis ik dit geld nu ik geen pleegouder meer ben? Nee, want ik heb die kosten ook grotendeels niet meer. Wel bergen administratieve-, telefoon- en reiskosten in onze strijd om Félipe weer gelukkig te laten zijn, maar dat is niet vergelijkbaar. Zelfs zijn kleding moet helaas nog steeds door ons betaald worden, want er is niemand anders die dat voor hem verzorgt. Ik zou echter voor dit alles niet eens betaald willen worden, Félipe mocht eens denken dat het niet om hém zou gaan.

Het verhaal vecht zich voort door alle procedures en bureaucratie heen. Laat het overigens niet onvermeld blijven dat de onafhankelijke klachtencommissie van het Leger des Heils bepaald heeft dat mijn eerste en belangrijkste klachten allemaal gegrond waren. Het heeft een jaartje geduurd, maar dan weten we dat ook weer. Het contact met de redactie van Één Vandaag is na de eerste uitzending altijd goed gebleven. Mede hierdoor, maar ook omdat het verhaal van Félipe hen echt aan het hart gaat, hebben zij besloten een vervolgverhaal te maken en daarin de huidige -onacceptabele- stand van zaken te verwerken. Wat mij betreft is het item mooier en beter geworden dan het eerste. Als je de reacties onder het tweede item op de site van Één Vandaag leest zou je toch zomaar iets heel anders kunnen gaan denken..

Aan de ene kant weet ik dat ik er natuurlijk niet op moet reageren, men kan gaan denken dat waar rook is, ook een brandje woedt. Maar aan de andere kant probeer ik iets goeds te doen voor iemand anders en word ik daar nu genadeloos digitaal voor afgeslacht met een hele berg aan leugens en andere bagger. Ik zou liegen als ik zeg dat het me niets doet wanneer iemand mijn naam googled en deze shit tegenkomt. Is het slim om dat toe te geven? Ik denk het niet, maar het is wel de waarheid. Ik ben ook maar een mens en ik heb ook gevoel. Waarom zou ik anders een strijd voeren die nooit de mijne geweest is tot er een onschuldig kind om hulp riep?

Ik weet wie zo goed als alle negatieve reacties heeft geschreven. Hoe? Het zou niet leuk zijn als ik dat hier ging verklappen. Laten we het er maar op houden dat er meerdere herkenningspunten zijn. Ik weiger mij te verlagen tot het niveau van deze vrouw, dus ik ga ook geen namen of verdere details noemen. Wel wil ik dat zij weet dat ik het weet. En ik hoop ook dat zij zich op een dag zal realiseren dat het feit dat zij mijn onschuldige kind (die overigens niets tekort komt), de onschuldige en gekwetste Félipe en andere zaken waar zij de ballen verstand van heeft, misbruikt; in haar eigen nadeel zullen gaan spreken. Ik wil dat zij weet dat het laatste woord hierover nog niet gesproken is en dat dit mij er niet van zal weerhouden om te doen wat juist is.

Hoge bomen vangen veel wind. Ik steek mijn nek uit voor een ander en ik voel wat voodoo-achtige speldenprikjes achter mijn oren. Ik ben echter overtuigd van het feit dat het recht zal zegevieren en dat al onze moeite niet voor niets zal zijn geweest. En als dat ook inhoudt dat ik met mijn kop op tv moet om mijn boodschap over te brengen, dan zorg ik dat ik met mijn kop op tv kom. Niet omdat ik mijzelf zo graag zie of hoor, maar omdat ik hoop dat de strijd, die nu ook mijn strijd is, anderen zal verlichten van hun lasten.

Ik dank alle betrokken leden van de Tweede Kamer, ik dank alle professionals die zich over deze zaak buigen en ons steunen waar zij kunnen. Ik dank een ieder die Félipe een warm hart toedraagt en hem wil helpen. En ik dank tot slot al mijn lieve vrienden en familie, welke Félipe en mij onvoorwaardelijk steunen in deze vreselijke strijd.

Hoge bomen hebben een mooi uitzicht, maar ik zou liever een roosje zijn.


Tamara Wulffelé


Over onveilige ‘thuis’situaties gesproken..

11:33, 28 February 2010 .. 0 comments .. Link
 Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb, maar in de tussentijd is er erg veel gebeurd. Ik zal proberen om het toch zo kort mogelijk allemaal op papier te zetten, omdat niemand er blij van zal worden om dit allemaal te lezen. Helaas is het wel de keiharde realiteit. 

U herinnert zich misschien nog wel dat Félipe hier door jeugdzorg weggehaald is, omdat hij ‘zich hier in een onveilige thuissituatie zou bevinden’. Nog los van het feit dat ik mij hier totaal niet in kan vinden, is ook pleegzorg (ook van Leger des Heils!) het daar volstrekt mee oneens. En wie kwam hier nu vaker over de vloer, jeugdzorg of pleegzorg? Ik denk dat u het antwoord al raden kunt.
Jeugdzorg beschreef al eerder in haar stukken dat Félipe ‘wederom’ in een onveilige thuissituatie zou bevinden. Toen ik daar naar vroeg vertelde men mij dat dit betrekking had op de biologische moeder en niet op mij. Niet geheel gerustgesteld heb ik dit excuus toch maar geaccepteerd, voor de lieve vrede. Maar ondanks de verzekering van jeugdzorg dat ik mij hier niet druk om moest maken, stond in de volgende stukken letterlijk: “F. bevond zich bij zowel moeder als pleegmoeder in een onveilige thuissituatie”. Nu vraag ik mij natuurlijk af waar en wanneer men heeft zitten liegen.. In de stukken of tijdens ons gesprek?

Maar goed, waarom ga ik zo door op die veiligheid? Omdat Félipe nu ergens verblijft waar hij verre van veilig is. Hij belde mij enkele weken terug op terwijl wij geen belafspraak hadden. Totaal overstuur, ik kon hem nauwelijks volgen. Hij was weggelopen van het terrein en liep met wat leeftijdsgenoten van zijn leefgroep richting politiebureau. Hij was -zonder enige aanleiding-  door een meisje van de groep met een mes in zijn gezicht gestoken, vlak naast zijn oog. Ook al was er weinig schade, hij was vreselijk geschrokken en ook boos. Hoe kon dit gebeuren met groepsleiding erbij?? En waarom zeiden die daar niet wat van? En waarom hielpen zij hem niet?

De volgende dag aan het einde van de ochtend heb ik de gezinsvoogd gebeld en haar gevraagd of zij op de hoogte was van wat de avond ervoor met Félipe was gebeurd. Het antwoord was nee en ik moet haar nageven dat zij hoorbaar schrok van hetgeen ik haar vertelde. Het was lang geleden dat ik iets van emotie hoorde bij iemand van jeugdzorg Leger des Heils. Zij zegde mij toe om mij diezelfde dag nog terug te bellen, nadat zij met de groep gebeld had om te horen waarom zij haar niet op de hoogte gebracht hadden. De belofte kwam later dat het meisje dat dit gedaan heeft (had al eerder een pot koffiemelkpoeder naar Félipe gegooid, wat door een raam ging) van de groep zou gaan en niet meer terug zou komen. Tevens zouden er geen invalkrachten meer komen op deze groep én zou de leiding Jeugdzorg per direct op de hoogte stellen van dit soort gebeurtenissen. 

Dezelfde dag hoorde ik van Félipe dat dit meisje er nog steeds was en ook niet weg zou gaan, plus dat er voor de rest van de week gewoon enkel invalkrachten ingeroosterd stonden. Een dag later was dit nog steeds zo en inmiddels zijn we een maand verder en is er nog steeds niets veranderd. Ze beloven Félipe nu dat zij hun best doen.

Op donderdagavond kreeg ik weer een telefoontje van Félipe en wat leeftijdsgenootjes. Wederom van het terrein en onderweg naar het politiebureau te X. Dit keer omdat Félipe met zijn hand door een raam gegaan was en zijn hand hevig bloedde. Zij vertelden mij dat Félipe zijn afsprakenmap buiten had laten liggen en dat de buitendeur al op slot was. Daar het regende, wilde hij dit map met belangrijke papieren naar binnen halen, maar de leiding weigerde de deur voor hem open te maken. Félipe deed een raam open om via die weg zijn map toch naar binnen te halen. Toen hij weer naar binnen wilde, smeet een groepsleider het raam zo hard dicht, dat het (dubbel glas!!!) kapot ging en Félipe daar met zijn hand in belandde. 

Het resultaat was 4 hechtingen en 3 prikken (in 1 handpalm is dat volgens mij best wel stevig). De groepsleider (een invaller, hoe verrassend) zei dat Félipe zo hard tegen het raam had geduwd toen dit dicht was, dat het daarom kapot is gegaan. Dubbel glas? Een tenger mannetje van 14? I don’t think so. Bovendien verklaren de andere kinderen (rond de 15 jaar) ook dat Félipe de waarheid spreekt. Maar zelfs als dit niet zo zou zijn, zou de leiding dan niet de wijste moeten zijn? Had deze niet gewoon de deur open moeten doen of in ieder geval dan later het raam open moeten laten en na afloop een passende straf bedenken voor het ongehoorzaam zijn?

Nu is het dus wel flink misgegaan. Het gaat van kwaad tot erger, wat zou er de volgende keer gebeuren? De gezinsvoogd was wederom niet op de hoogte van dit gebeuren; ik heb zelf de politie en de crisisdienst van het Leger des Heils gebeld. En misschien nog wel een belangrijkere vraag: wat gebeurt daar allemaal waar niemand weet van heeft? Op de momenten dat iemand niet stiekem even bellen kan.. 

Jeugdzorg spreekt over een ‘onveilige thuissituatie’ hier, maar ‘hier’ is hij tenminste nog nooit met potten koffiemelkpoeder bekogeld, met een mes in zijn gezicht gestoken of met kapotte ramen in zijn hand gesmeten.

Tamara Wulffelé


En het kan nog altijd gekker

11:50, 31 January 2010 .. 1 comments .. Link
 Soms denk ik wel eens: “Ik snap wel dat niemand het verhaal begrijpt. Hoewel ik er zelf helemaal in zit, kan ik het af en toe ook al niet meer volgen.” Nu kan ik hier niet alle details neerschrijven. Ten eerste om de privacy van Félipe (wat niet eens zijn echte naam is, maar een naam die hij voor zichzelf gekozen heeft naar buiten toe) te beschermen en ten tweede om hem en anderen mogelijk niet (meer) in de problemen te brengen.

Want uiteraard sta ik niet alleen in mijn -inmiddels- strijd tegen jeugdzorg. Advocaat, artsen, (ervarings-)deskundigen, journalisten, politici en alle andere (bekende en onbekende) belangstellenden. Er is de laatste tijd heel veel in het nieuws rondom jeugdzorg. Het rommelt aan alle kanten, maar volgens de minister gaat alles nog steeds goed en is een parlementair onderzoek overbodig. We doen aan deze kant echt alles wat we kunnen om de situatie van Félipe te verbeteren. Maar alle inspanningen van zoveel mensen ten spijt: ik heb het gevoel dat we toch steeds verder weg geraken van ons doel. En hoe kan dat nou?

Ik ben met open ogen en voldoende gezond verstand begonnen aan het hele traject pleegouder. Er was een kind dat hulp nodig had, jeugdzorg kon op dat moment niets en ik wel. Dus kwam dat kind hier. Zowel Félipe als jeugdzorg hebben mij gevraagd (gesmeekt zelfs) of hij hier niet kon blijven, hij leefde immers binnen een week al helemaal op. De screening van pleegzorg werd snel en met goed gevolg afgerond en ook de Raad voor Kinderbescherming had geen bezwaar tegen ondergetekende als pleegouder. Misschien had ik mij -achteraf gezien- wat meer moeten verdiepen in de organisatie Jeugdzorg Leger des Heils, maar dat nam niet weg dat dit kind hulp nodig had en wel METEEN.

Ik heb voornamelijk in het begin zeer constructief samengewerkt met de gezinsvoogd, ik had ook geen enkele reden om dat niet te doen. Ik krijg wel eens het idee dat jeugdzorg mij ervan verdenkt op een dag wakker te zijn geworden met het plan: ‘laat ik eens dwars gaan liggen’. En hoe ik hen ook probeer duidelijk te maken dat dit niet het geval is: het wil er niet in. Ze snappen het gewoon niet.

Nu heb ik altijd belangstelling gehad voor hetgeen er om ons heen gebeurt. Ik las de krant en keek het nieuws. Dan zie en hoor je toch wel geregeld dingen waarvan je denkt: “Hadden ze dat niet eerder kunnen zien?” en dan vraag je je af: “Gaat het wel helemaal goed daar bij jeugdzorg?” Maar aan de andere kant bedenk je je ook weer dat alleen de slechte berichten het nieuws halen, dus er gaat vast veel meer goed dan dat er niet goed gaat. Maar dan ga je een tijdje werken voor een landelijke politieke partij en vanzelfsprekend hou je dan het nieuws op alle gebieden goed bij. En dan kom je erachter dat het nog veel vaker misgaat dan je eigenlijk dacht en dan vraag je je af: “Maar hoe vaak zou het nu wél goed gaan?” En dan wordt je zelf pleegmoeder en verduveld als het niet waar is: alles wat mis kan gaan, gaat ook mis.

Dossieropbouw. Dat leer je wel in de politiek en ik ben daar nog steeds iedere dag dankbaar voor. Vanaf het moment dat het erop leek dat er iets niet goed zou gaan, heb ik namelijk een dossier en logboek bijgehouden. Hetgeen ervoor allemaal gebeurd was heb ik middels diverse agenda’s, e-mailberichten en overige correspondentie redelijk nauwgezet terug kunnen halen. Ik heb mij bewust en aantoonbaar constructief en meewerkend opgesteld. Alles immers voor Félipe. Maar ondanks mijn herhaalde nette en dringende verzoeken om hulp voor dit kind, ging jeugdzorg -zonder aantoonbare reden- steeds verder met de hakken in het zand. Zelfs in mijn eerste klachtbrieven heb ik nog oplossingen aangedragen, waar uiteraard niets mee gebeurd is.

September 2008 kwam Félipe bij mij wonen. Tijdens de startbespreking in december 2008 waren alle aanwezigen (jeugdzorg, pleegzorg, Félipe en ondergetekende) het erover eens dat er snel hulp moest komen voor dit kwetsbare kind. Het is nu 31 januari 2010; Félipe is al bijna anderhalf jaar weg uit zijn ouderlijk huis, en nóg stééds heeft dit kind geen hulp gehad! Sterker nog: er ligt een machtiging voor verlenging uithuisplaatsing in een instelling zorgaanbieder 24 uurs, maar geen observatie. En zonder observatie weet men niet wat voor hulp dit kind nodig heeft. Hoe wil men dit kind dan ooit gaan helpen? Nee: WANNEER wil men dit kind dan ooit gaan helpen? Als hij 18 is en niet meer onder de hoed van jeugdzorg past?

Gelukkig heeft Félipe de tegenwoordigheid van geest gehad om een advocaat te vragen zijn belangen te behartigen. Echter jeugdzorg blokkeert alle contact tussen Félipe en zijn advocaat. Nu heeft men de advocaat afgelopen vrijdagmiddag laten weten men met de groep waar Félipe verblijft zou overleggen wanneer, hoe vaak en op welke wijze Félipe contact zou kunnen hebben met de advocaat. Dat kon niet gelijk die dag nog gebeuren, want de mentor van Félipe was ziek thuis. Op dat moment was mr. Van Ruth het zat en heeft hij een dagvaarding de deur uit gedaan richting president van de rechtbank, om juridisch vast te laten stellen dat zowel jeugdzorg, als de groep waar Félipe verblijft, niets, maar dan ook echt NIETS te zeggen hebben over het contact tussen Félipe en zijn advocaat.

Omstreeks hetzelfde moment dat mr. Van Ruth in de clinch ligt met de juridische afdeling van het Leger des Heils, bel ik met de huidige, kersverse, erg jonge en ook onervaren gezinsvoogd van Félipe om een afspraak te maken voor mijn volgende bezoek aan Félipe. Ik mag hem namelijk eens in de twee weken bellen, 10 minuten lang op de vrijdagavond om 7 uur, maar ik mag hem ook 1 keer in de 6 weken 1 uurtje (onder begeleiding) bezoeken. Eerste kerstdag 2009 was de eerste en gelijk tot op heden laatste keer dat ik Félipe mocht bezoeken en vanwege mijn andere werkzaamheden leek het mij raadzaam om op tijd tot overeenstemming te komen, omdat altijd alles overlegd moet worden daar bij jeugdzorg.

Tot mijn verbazing pakte de voogd gelijk haar agenda en vroeg mij welke dag mij het best uit zou komen en welk tijdstip. Nog enigszins verdwaasd door zo’n gebrek aan uitstel en tegenwerpingen, pak ik ook mijn agenda (ik had nooit verwacht dat we gelijk een datum konden prikken) en schrijf ik op: 14 februari om 13:00 uur. Overigens wel met de kanttekening dat de voogd nog moest checken of dit wel kan op de groep waar Félipe zit. Omdat Félipe mij twee weken daarvoor, tijdens ons laatste reguliere belcontact, nog enigszins paniekerig had verteld dat zijn mentor op de groep had gezegd dat er tot nader orde geen contact mocht zijn tussen Félipe en mij, checkte ik de staande afspraken nogmaals bij de voogd. Dit was volgens haar allemaal in orde en ook goed gecommuniceerd met de instelling waar Félipe zich bevindt. 

Vol vertrouwen bel ik die avond stipt om 7 uur naar de groep om Félipe te spreken. Ik krijg de mentor van Félipe aan de telefoon (maar die was die dag toch ziek thuis?!?) en deze verzoekt mij tot mijn verbazing om over een kwartier terug te bellen, want hij was zelf met iemand anders aan de telefoon en er was volgens hem geen belafspraak tussen Félipe en mij, maar daarover wilde hij met mij over een kwartier wel van gedachten wisselen. Dat kwartier later bel ik hem netjes terug, om te horen te krijgen dat Félipe inmiddels iemand anders aan de telefoon had, dat hij gevonden had dat er wel een bezoekregeling is en dat hij dan ook wel kan bedenken dat er belcontact mogelijk is als je elkaar ook mag zien. Hij hield vol dat er geen dubbele belafspraak was (terwijl hij ervoor zei dat Félipe alleen mag bellen als er een belafspraak is en hij aan de telefoon was met iemand anders op het moment dat hij en ik mochten bellen volgens de afspraken). Hij beloofde mij, in enigszins verwijtende bewoordingen, dat Félipe mij na zijn huidige moeilijke gesprek wel terug zou bellen als hij daar behoefte aan had.

Nu weet ik dat Félipe geen kans laat liggen om me te bellen, maar om half 9 had ik nog steeds niets gehoord. Toen ik voor de derde keer belde, kreeg ik wederom de mentor aan de lijn: “Nee, ik heb de papieren nog eens nagekeken en er is tot nader orde geen contact toegestaan.” Ik heb deze meneer toen gezegd dat ik hem met alle liefde een kopie zou mailen van de contactregeling die jeugdzorg Leger des Heils mij op 12 november 2009 toegezonden heeft. Inclusief handtekening van de voogd! Tussentijds heeft niemand mij iets gezegd over mogelijk geen contact toestaan ofzo. Hoe kon deze medewerker van de instelling waar Félipe tegen zijn zin wordt vastgehouden, mij dan zeggen dat er documenten bestonden waarin stond dat er geen contact mag zijn?? Terwijl ik alle afspraken diezelfde dag nog gecheckt heb bij de voogd van Félipe?

Het kan dus altijd weer gekker. Voorlopig zit er een heel verdrietig jongetje in een instelling waar hij totaal niet thuishoort en loop ik zelf al het hele weekend met een misselijkmakend gevoel rond. Ik kan morgen bellen om opheldering, de crisisdienst (die ik uiteraard gelijk gebeld heb vrijdagavond) heeft mij gezegd dat ik het recht heb om een klacht in te dienen (als ze daar nu ook eens iets mee deden..) en komt het vast allemaal goed. Maar voorlopig traineren ze wederom de boel en hebben we elkaar mooi niet kunnen spreken afgelopen vrijdag.

Tamara Wulffelé


Alles in het belang van..

11:11, 28 January 2010 .. 1 comments .. Link

Het Kind. Dat is toch waar het om zou moeten draaien als we over jeugdzorg spreken. Helaas staat hun eigenbelang nog steeds met stip op 1. En kunnen ze het dan nooit goed doen? Nou, vast wel. Maar té vaak gaat het allemaal niet goed; integendeel. En we hebben het over kinderen, niet over auto’s of pannenlappen.

 

Neem nu het verhaal van mijn pleegzoon. Moet je wel je eigen heftige ervaringen optekenen? Ik heb mij er lang tegen verzet om dit verhaal te schrijven voor de buitenwereld, maar het verhaal lijdt inmiddels een eigen leven. En lijden is het. Veertien maanden woont hij hier in huis, maakt hij deel uit van mijn gezin. Hij heeft veel meegemaakt, teveel voor een kind van zijn leeftijd. Maar het interesseert jeugdzorg helemaal niets, zij ondernemen geen actie voor hulp. Zelfs niet na wat stevige aanmoediging van mijn kant. Ik moet mijn mond houden, zelfs in mijn eigen huis. Na wat maatschappelijke druk in Trouw -mooie Leger des Heils achterban- proberen ze de boel te censureren en af te houden onder druk van wel of geen bemiddelingsgesprek. Meest frappante is dan ook nog dat minister Rouvoet dat toegegeven heeft n.a.v. Kamervragen.

 

Men besluit -uiteraard in belang van het kind- dat hij hier niet kan blijven. Mijn actie richting media was onvergeeflijk en hij moest maar voor 3 maanden naar een zorginstelling 24-uurs ten behoeve van observatie en diagnostiek. Ambulante hulp op aanraden huisarts en schoolpedagoog -wat na veel heisa en gedoe eindelijk liep- was geen optie meer. Uiteraard ook allemaal niet met het idee dat hij hier ooit nog terug zou komen, maar dat zeiden ze er niet bij. Dat was ook niet nodig, dat begrepen we zo ook wel. Herkenbaar? Jeugdzorg krijgt het moeilijk met een mondige pleegouder en in plaats van dat ze dit uitspreken, duperen ze het kind. Praktische bijkomstigheid is dat jeugdzorg extra geld krijgt voor iedere keer dat zij een kind verhuizen.

 

Félipe loopt weg bij jeugdzorg en men schuift het ondergetekende in de schoenen. Politie aan de deur, zonder papieren overigens. Ik laat ze netjes binnen, zelfs mijn huis mogen ze doorzoeken, tot en met de zolder aan toe. Félipe was hier immers niet. Achteraf denk ik dat ik dankbaar moet zijn dat ze mij niet gelijk meegenomen hebben voor verhoor. En wat was er dan met mijn zoontje van destijds nog geen jaar gebeurd? Jeugdzorg wist het wel, zo bleek een paar dagen later. “Als jij niet zegt waar Félipe is, dan laten wij jou arresteren met alle gevolgen van dien voor je eigen kindje, bedenk goed wat je doet”. Dus bel ik de duvel en z’n ouwe moer aan medestanders en besluit ik contact te zoeken met het programma Één Vandaag. Ik haal Félipe over om zich neer te leggen bij het feit dat hij toch echt terug moet en het oog van de camera ziet wat er vervolgens allemaal gebeurt.

 

Maar ook dit kan natuurlijk niet door de beugel. Het punt dat ik maak doordat ik hiermee zowel Félipe als mijn eigen zoontje beschermd heb door maatschappelijke druk op de ketel te zetten, gaat volledig aan jeugdzorg voorbij. Want dat ze aan mijn pleegzoon konden komen was 1 ding, maar mijn eigen kind blijven ze mooi met hun grijpgrage tengels vanaf. Jonge meiden van nog geen 30 jaren oud, zonder kinderen, oordelen over het lot van een beschadigd kind. En alle mogelijk aan te roepen machten houden hen een hand boven het hoofd. Rechters gaan er klakkeloos vanuit dat jeugdzorg de waarheid spreekt. Zij zijn immers met hun taken belast door de minister? Zij doen het veldwerk, weten waar zij over spreken. Politie werkt mee zodra er een beschikking van een rechter ligt. En er zit nergens iemand tussen die doet aan waarheidsvinding, die toetst of jeugdzorg en haar medewerkers wel rechtmatig handelen.

 

Wie zorgt ervoor dat Félipe weer eens naar school gaat? Dat hij nu werkelijk onderzocht gaat worden? Want weet u, als lezer, dat het volgen van onderwijs niet alleen een plicht is voor minderjarigen, maar ook hen goed recht? Vastgelegd in het Kinderrechtenverdrag, gebaseerd op de Universele verklaring van de rechten van de mens. Artikel 28 luidt als volgt: “De Staten die Partij zijn, erkennen het recht van het kind op onderwijs, en teneinde dit recht geleidelijk en op basis van gelijke kansen te verwezenlijken...” Wie denkt jeugdzorg dan wel niet dat zij is om dit kind van bijna 15 jaar oud al 3 volle maanden onderwijs te onthouden? Zelfs tegen uitdrukkelijk verzoek van de rechter in, om dit op zeer korte termijn te regelen?

 

Jeugdzorg is oppermachtig en volgens de minister loopt alles op rolletjes. Félipe gaat niet naar school, Félipe mag geen contact met zijn familie en Félipe mag geen contact met zijn advocaat. Mr. Van Ruth uit Eindhoven moet namens zichzelf en namens zijn cliënt een procedure starten om contact te krijgen met Félipe, wederom een recht dat geschonden wordt door jeugdzorg. En alles wat Félipe wil is terug naar zijn pleeggezin, terug naar zijn school en terug naar zijn leven. Moeten we deze zaak nu werkelijk tot het hooggerechtshof aan toe doorvoeren of gaat er voor die tijd iemand op tafel slaan met de mededeling: “En nu is het genoeg geweest!”?

 

Waarschijnlijk niet. Alles in het belang van.. Jeugdzorg Leger des Heils.

 

Tamara Wulffelé

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Hoge bomen vangen veel wind
Over onveilige ‘thuis’situaties gesproken..
En het kan nog altijd gekker
Alles in het belang van..

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer