Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Team4Xtreme

Description

De belevenissen van het viertal Team4Xtreme tijdens adventureraces en trainingen.


My Links

Home
My Profile
Weblog Archives
Friends
My Photo Album

Terra Incognita 2007

Zaterdag 15 september vertrekken we met 6 personen in een camper naar Kroatië. Peter en Alwin vormen team 4xtreme-Ghost en Theo Posthumus vervangt Maaike in team 4xtreme met Jelle. Jan en Marianne Klumper gaan mee als fans. Er wordt op een parkeerplaats in Duitsland gestopt om te overnachten. En Zondag om 18.00 zijn we in het plaatsje Stanigrad waar op woensdag gestart moet worden. We zijn ruim op tijd zodat er eerste nog wat vakantie gevierd en zwommen wordt.  Helaas niet voor mij want sinds vertrek loop ik met koorts door een luchtwegen infectie. Dit doet mij op maandag besluiten om naar de plaatselijke dokter te gaan voor een paardenmiddel en kom terug met een antibioticakuur van 7 dagen. De volgende dag blijkt dat dit z'n werk doet en nu kan ook ons team aan de voorbereidingen beginnen. s'Nachts stormt het en een "lokale" Nederlander vertelt van de Bora wind en dat deze een paar dagen blijft waaien.

Woensdag 15.00 wordt er met kayaken gestart over een traject van ongeveer 20 km peddelen. Bora doet goed z'n best zodat de sit on top kayaks regelmatig bijgestuurd moeten worden. Als we op het punt komen om over te steken naar de eilanden worden we door de organisatie van het water gehaald. De Kustwacht geeft geen toestemming tot oversteken en we worden in Landrovers naar de start van de volgende etappe gebracht. Hier wordt in volgorde van kayakaankomst gestart en zo gaan wij als 5e van start voor een 20km trekking. Al snel blijkt dat de ondergrond erg woest is en de schoenen het flink te verduren krijgen. Na 3km loopt Theo een zool los van z'n schoen en met een noodreparatie van touw en tape wordt het weer gefikst. Maar hoe lang zal het duren? Cp 2 wordt door een domme fout van ons gemist, er staat namelijk een blauw zwaailicht te knipperen. Dit komt bij ons ongeloofwaardig over, dit hebben we nog niet eerder meegemaakt. Meestal zijn die dingen niet te vinden.

Na nog een paar keer onderbinden van Theo z'n "schaatsen" vinden we Cp3. Cp4 is dan dichtbij en hier vinden we alle teams slapend want er mocht weer niet gekayakt worden. We zoeken een plaatsje uit de wind achter een muurtje en vallen in slaap. Maar worden s'morgens vroeg gewekt door de eigenaresse van de tuin waar we in liggen en worden vriendelijk verzocht op te sode.."juist ja".

Als het weer het toelaat gaat de hele groep van start naar het uiterste puntje van het eiland om vanaf hier met z'n allen de oversteek te maken. Na hier nog een uur gewacht te hebben gaat de hele groep onder begeleiding van een boot van de organisatie naar de overkant. De wind waait hard en we moeten alle zeilen bij zetten om te sturen. Eén kayak raakt om en wordt door de volgboot opgevist. Aan land gaan de wetsuits uit en trekkinggear aan voor weer een trekking over 20 km woest terrein. Hier moeten cp 7,8 en 9 worden aangedaan en met het juiste bind en plakwerk (ook schoen 2 heeft het begeven) weten we de andere kant van het eiland te bereiken. Een grote last valt van de schouders; even hadden we gedacht dat dit landschap ons er onder zou krijgen. Het laatste stukje touw en tape was namelijk verbruikt en wat moet je doen met een kerel van 95 kg met blote voeten op een ondergrond van glas (112 of Apeldoorn bellen?). De bedoeling is om te kayaken maar Peter en Alwin waren de laatsen die mochten gaan, daarna was er weer een verbod tot overvaren. Wij gaan met de ferry over een krijgen hierdoor 4 uur straftijd. Als we eindelijk bij de gearbox op TA1 aankomen zijn Peter en Alwin bijna gereed voor de trekking en wij mogen genieten van een normale warme hap. Na een slaapje van 2uur gaan ook wij onderweg voor de 40 km trekking. Het is een lange klim maar cp 12 is snel gevonden. Bij cp13 wordt een kleine misser gemaakt en met ons nog 3 teams, waaronder team AMI. Gelukkig is het snel hersteld en gaan we nu samen met AMI op pad naar CP14. Deze vinden we boven op een bergtop en is niet eenvoudig te bereiken. Weer een lange rotsige afdaling en Cp15 is in een hut op een mooi idyllisch plekje met uitzicht op zee. Cp 16 is ook snel bereikt en dit stuk wordt zelfs hardlopend afgelegd. Het eind van de trekking komt in zicht want bij Cp17/Ta2 wacht de fiets en dat klinkt als een welkome afwisseling. Hier komen we 30 minuten na Peter en Alwin aan en zo hebben we ons prima door deze trekking geslagen.

 

Als 4Xtreme-Ghost(P & A) na het monteren van de fietsen gaan slapen, doen wij een warme hap en fietsen hierna de nacht tegemoet voor ongeveer 100 km mountainbiken. Een lange klim naar Cp 18(is de zelfde als cp16), maar hier nemen we een een foute afslag en dit kost ons extra tijd. Als we bij Cp18 aankomen blijken de Ghostjes al gepasseerd. Een slaap tekort doet ons besluiten om hier 2 uur te rusten en wat te eten. Daar knap je van op en nu volgt een lange afdaling. Onderweg moeten we nog eens stoppen om alle kleding die we hebben aan te trekken, het voelt als onder nul. Als we bij ochtendgloren Cp19 knippen is het nog één lange weg terug naar Cp20 waar de fietsen gewisseld worden voor trekkingschoenen. Hier treffen we Jan en Marianne met banaan en chocola voor ons. Na de voeten ingesmeerd te hebben, gaan ook wij op pad voor de laatste 35 km trekking. Het begint met een bijna onmogelijke klim naar 1300m en we klimmen van boom naar boom. Eénmaal op hoogte gaat het met ups en downs. Cp21 bevindt zich op de berg Panos waar 2 routes naar toe leiden. Eerst denken we nog op de juiste te zitten maar na 300m daling blijkt dit toch de lange versie te zijn. Het geluk zit weer niet mee maar terug gaan is ook geen optie dus dan maar door want we ruiken de finish en dat motiveert. Bij het invallen van de nacht knippen we Cp21 en gaan op naar de kayak. Onderweg begin ik te zwalken en de slaap knaagt aan mijn coördinatie. Theo komt op het idee om in een stal van een vervallen geitenboerderij te slapen. Op een bed van opgedroogde mest leggen we onze reddingsdekens en kruipen in de slaapzak voor 2 uur slaap. Als het zonlicht ons wekt blijken we (shit) bijna 4 uur geslapen te hebben en haasten ons de berg af naar de kayaks. Bij zee wekken we Simun, de raceorganisator in zijn auto, en trekken voor de laatste maal de wetsuits aan en maken ons op voor de laatste 15 km kayakken naar de finish. Het is prachtig weer en het zonnetje wordt al warm. Het hotel waar de finish ligt is al van ver te zien maar komt niet snel dichterbij. We verzinnen allerlei oude verhalen die we van elkaar niet wisten of weer willen horen. Zo hopen we de tijd te doden en afleiding te zoeken richting de finish. Na 2 uur peddelen paseren we de camping en een fanatieke hollandse vrouw rent mee naar de finish, waar we verwelkomd worden door Jan, Marianne en de Ghostjes(P&A). We hebben het gehaald na een aantal onzekerheden vooraf aan de race, waar Maaike moest afhaken en Theo deze uitdaging zo goed als ongetraind op zich nam en waar een luchtwegen infectie mij bijna langs de kant hield. En niet te vergeten de schoenzolen waardoor we op dag 2 bijna moesten opgeven. Daarmee is deze race een zeer gedenkwaardige die niet snel vergeten zal worden. Bedankt Theo!!

Uitslagen NL en BE teams zijn;   

10e team Malheur Ultrasport 2 (Wim Vancraeynest & Christophe van de Voorde)

14e team 4Xtreme-Ghost (Peter Rutjes & Alwin Radstake)

17e team AMI (Winfried Bats & Femke Mooij)

19e team 4Xtreme (Theo Posthumus & Jelle van der Velde)

20e team Malheur Ultrasport 1 (Ton van Os & Roel Smolders)


Posted: 20:46, 27/9/2007
Comments (1) | Add Comment | Link

Falke Raid the North

 

Eindelijk werd er weer eens een meerdaagse wedstrijd in Friesland georganiseerd en wel op vrijdag 22 en zaterdag 23 juni 2007. Het was een wedstrijd waarin steeds twee personen aan het racen waren en nummer drie zorgde voor het vervoer van het materiaal. Vrijdag 22 juni was om 8.45 de start met 11 teams in de Prinsentuin. We werden weggeschoten door Kip Carpenter, de schaatser uit de DSB ploeg. De start was zwemmend naar de overkant waar de kayaks klaar lagen voor een kayaketappe door het centrum van Leeuwarden, rondom de Froskepôle en over de Bonkevaart weer terug.

 

Onder de teamnaam www.lopenmethugo.nl  gingen Peter en Alwin van start en kwamen mooi vooraan weer terug in de Prinsentuin, waarna Alwin en ik op de mountainbike sprongen voor een fietsetappe rondom Leeuwarden. Eerst zoeken in Zuiderburen, waar we uiteindelijk het coördinatiepunt (CP) na lang zoeken niet konden vinden. Toen verder op de fiets met een bootje (verplicht punt) naar Lytse Geast en Tytsjerk. In de Rijperkerkster polder ploeterden we met de mountainbike door het gras en moerasland waar ook drie CP’s hingen. Via Gytsjerk naar Wijns waar we met het pontje werden overgezet naar de overkant. Vanwege tijdgebrek hebben we een paar CP’s bij Stiens op de oude spoorbaan laten liggen en zijn via het Leeuwarder bos, waar een CP op een oude grafheuvel stond, terug gegaan naar de Prinsentuin. Rond 14.00 uur startten Peter en ik met een oriëntatieloop in Leeuwarden aan de hand van een stadskaart van 1664. Deze keer gingen we samen met Jelle en Dennis van team Fryslân, waar we tijdens de race wel vaker mee opliepen of opfietsten. Eigenlijk is de stad nog niet eens zo veel veranderd zodat we zonder al te veel moeite alle punten konden vinden. Het einde van de etappe was bij de Oldehove, waar van bovenaf een tokkel moest worden genomen. Bij ons had Alwin dat al gedaan en Peter wilde ook wel graag, maar om niet te veel tijd te verliezen in de verdere race hebben we die laten schieten.

Vanuit de Prinsentuin gingen Peter en ik weer de kayak in voor een langere etappe met finish op de Eeltsjemar. Via de Dokkumer Ee, Oud Tolhuis en de Bonkevaart kwamen wij bij het survivalterrein van Lionitas aan. Hier hing een CP in een hindernis. Peter heeft deze opgehaald waarna we onze tocht via de Groote Wielen en de Rijperkerkervaart via Ryptsjerk vervolgden naar natuurgebied ‘De Sippenfennen’. Hier moesten we een stuk lopen om 3 CP’s te zoeken. Dit viel ons nog niet mee maar uiteindelijk hebben we alle drie de punten gevonden en konden we onze kayaketappe weer vervolgen. Echter, er was één probleem. In deze etappe hadden we 6 stafkaarten nodig maar wij hadden maar 4 meegenomen. We weten nog niet hoe dat is gekomen maar het feit lag er. Gelukkig kwamen Patrick en Gerald van team Voshaar-Salomon/Ros-co ons achterop en hebben we met hun samen de etappe via het Butefjild en bij de Valom langs afgemaakt. Bij molen De Hoop moesten we een CP ophalen maar in die slootjes lag erg weinig water en veel waterplanten zodat het een pittig stukje peddelen was. Uiteindelijk kwamen wij net voor een dikke regenbui aan bij de wissellokatie bij de Eeltsjemar. In de regen spullen wisselen, eten en vlug gingen Alwin en Peter op de fiets voor een etappe van rond de 90 km door de Friese Wouden met eindpunt in Paesens Moddergat bij het monument. Ik heb de auto naar Paesens Moddergat gereden en gelukkig voor de mensen op de fietsetappe duurde de regenbui niet al te lang. Op de wissellokatie gegeten en geprobeerd wat te dommelen voor Alwin en Peter rond 23.00 uur terugkwamen. Uiteindelijk heb ik meer gepraat van Jelle en Ytsje zodat er van slapen niet veel is gekomen. Ook Hugo kwam langs met lekkere koffie/thee en appeltaart (heerlijk!!).

 Helaas hadden Peter en Alwin niet alle CP’s kunnen vinden en dat gold voor meerdere teams. Na een snelle wissel gingen Peter en ik met Jan en Jelle het wad op voor een oriëntatieloop bij nacht op het wad. De eerste drie punten vonden we vrij makkelijk maar de twee laatste punten hebben we niet kunnen vinden. Met een kompaskoers moesten we ongeveer 2 kilometer lopen en dan zouden we het punt op een kruising van een geul en slenk moeten vinden. Intussen waren Patrick en André ook al met ons aan het zoeken, maar helaas niets. Ook voor het ander punt ging het zelfde op. Anderhalf uur zoeken zonder een CP te vinden is wel wat zuur, maar het was wel prachtig op het wad. Geen zuchtje wind, een mooie heldere nacht, helaas geen maan, maar echt genieten! Toen we terugkwamen bij Hoek van de Band bij het Lauwersmeer bleek dat het tijdschema van de organisatie iets te optimistisch was opgesteld. Na het wad was er een kayaketappe, daarna een skeeler- of fietsetappe en nog een moeilijke oriëntatieloop in de Marnewaard. Maar tussen 6 en 7 uur op zaterdagmorgen moest ieder team in de kayak zitten voor een overtocht naar Schiermonnikoog. Na wat gepraat hebben wij besloten de nachtelijke kayaketappe te laten schieten en zo dachten de meeste teams er over. Van de 11 teams hebben 3 de tocht gemaakt maar konden ook niet alle punten vinden. De organisatie heeft de andere teams naar de wissellokatie bij het YMCA gebouw in de Kollumerwaard gestuurd en hier hebben we een paar uur rust gehad. We hebben gegeten, Peter heeft geslapen en Alwin en ik hebben de rest van de route op de kaarten ingetekend. Het was wel gezellig met alle andere teams maar op dat moment was wel de wedstrijddrang en wedstrijdmotivatie wat weg bij ieder team.

 Uiteindelijk was er om 6 uur een herstart en zijn we met de auto naar de pier op Lauwersoog gereden. Hier vandaan gingen Alwin en Peter kayakken naar Schiermonnikoog, vervolgens een oriëntatieloop op Schiermonnikoog en weer kayakkend terug. Ze waren bij de eerste drie teams weer terug en hadden een leuke tocht gehad. Intussen was ik samen met Dennis van team Fryslân en Allard van team Salomon de Marnewaard in en moesten we op het militair oefen- en schiet-terrein allerlei CP’s zoeken. Ook hebben we in het oefendorp van defensie in het rioolsysteem gezocht naar punten en bij de huizen langs. In deze moeilijke etappe hebben we niet alle punten kunnen vinden en zijn uiteindelijk teruggegaan naar de wissellokatie. Daar aangekomen bleek dat onze teammaatjes al op ons zaten te wachten. Ik zou eigenlijk gaan fietsen maar Alwin en Peter waren al startklaar zodat zij op de fiets zijn gesprongen voor een etappe naar Allardsoog bij Bakkeveen. Ik ben vervolgens weer met de auto naar Allardsoog gereden en weer een dikke bui onderweg. Gelukkig hebben we het verder erg getroffen met het weer. Op deze fietsetappe was het weer erg lastig om de CP’s te vinden en er zaten er niet zo veel op deze etappe. Een aantal teams koos ervoor om de fietsetappe over te slaan en kwamen met het hele team in de auto naar Allardsoog. Dit kan tactisch zijn omdat het team met de meeste CP’s de wedstrijd wint en deze teams dachten zich te sparen voor de volgende loopetappe. Zij mochten echter niet eerder weg dan dat het eerste team op de fiets op de wissellokatie was. Alwin en Peter, Jan en Jelle en Hoite en Allard kwamen tegelijk aan, waarna de teams van start konden gaan voor het lopen. Peter kreeg nauwelijks de tijd om op adem te komen en vloog  toen al weer met Jan, Jelle en mij door de Bakkeveenster heide- en bosgebieden, waarna we langs de ‘poppestien’ bij de Slotplaats in Bakkeveen naar de Duurswâldster heide gingen. Sommige punten in deze loopetappe waren lastig te vinden, sommige niet. Op zich zijn Jelle en ik daar wel een beetje bekend maar de vermoeidheid begon ook toe te slaan. Uiteindelijk waren we rond 18.30 in Wijnjewoude bij de wissellokatie en zijn we met Alwin in de auto naar de finishlokatie in Appelscha gereden. Eigenlijk hadden we nog een kayak- en fietsetappe moeten afleggen maar door tijdgebrek was er alleen nog fietsen naar de wissellokatie toe. Ook daar kwamen wij niet aan toe maar dat gold voor de meeste teams.

In Appelscha moest elk teamlid in een half uur proberen 3 CP’s te zoeken in het bos bij Appelscha met start vanaf de uitkijktoren. Het was erg lastig zoeken zodat wij samen met team Fryslân deze laatste etappe hebben gedaan waarbij steeds een goede kaartlezer aan een minder goede gekoppeld was. Van de 9 punten hebben we er uiteindelijk 5 gevonden en helaas eindigde deze etappe met regen. Rond 21.00 uur was de finish van deze mooie tweedaagse race.

Na een heerlijke douche hadden we gezamenlijk buffet en werd de prijsuitreiking gehouden. De organisatie gaf toe dat er hier en daar wel wat foutjes waren gemaakt en dat ze misschien te optimistisch waren geweest over het tijdschema en mogelijk niet alle CP’s goed hingen, maar uiteindelijk is toch besloten het team met de meeste CP’s te laten winnen. In dit geval was het team Salomon en op de 2e plaats kwamen wij!! 3e was team Fryslân met het zelfde aantal gehaalde CP’s als ons maar met een gemist verplicht punt onderweg. Al met al hebben we een hele leuke race gehad in eigen provincie (voor mij dan).

Maaike Hornstra,

www.4Xtreme.nl en www.lopenmethugo.nl en www.adventurerace.nl/falkeraid

 


Posted: 21:15, 29/6/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Great Lakeland 3Day 2007

Op de website www.sleepmonsters.com staan wereldwijd alle adventureraces en multisportraces vermeld, zodat wij regelmatig een kijkje nemen of er iets leuks voor ons bijzit. Zo vonden wij begin dit jaar de Great Lakeland 3D, een driedaagse bergmarathon in Snowdonia, Wales. Vanwege het 10-jarig jubileum werd deze wedstrijd gehouden in Snowdonia. De vorige 9 edities waren in het Lake district georganiseerd. In Groot Brittannië zijn veel tweedaagse bergmarathons maar geen driedaagse. Tijdens een stoer praatje in de bar is toen door de organisator van dit evenement bedacht om eens een driedaagse te organiseren om te kijken hoe de benen op de derde dag aanvoelen en of je dan nog lekker kunt lopen. Met succes want dit jaar al voor de 10e maal georganiseerd.

Wij hebben ons ingeschreven omdat we nog nooit in Snowdonia gewandeld hebben en dit wel op ons verlanglijstje stond en na een goede nacht op de boot van Rotterdam naar Hull en een leuke motortocht door Engeland, kwamen wij vrijdag 4 mei aan het einde van de middag aan in Tal-y-bont, niet ver van het stadje Bangor in Noord Wales. Op een grasveldje de tent opgezet, ons aanmelden en alles klaar maken voor drie dagen Snowdonia. Er deden rond de 70 mensen mee. Op zich is het een individuele wedstrijd met kaart en kompas langs de controlepunten (CP) maar je mag er ook voor kiezen om samen te lopen. Jelle en ik hebben samen gelopen wat veel gezelliger is maar voor mij ook beter omdat ik niet zo´n goede kaartlezer ben. Nu waren de CP´s hier niet erg moeilijk te vinden, maar toch.

Zaterdagmorgen om 8.30 uur was de start. Je kon je eigen starttijd kiezen in een bepaalde tijdslimiet, zodat de langzameren wat eerder van start gaan en de snelleren wat later. Omdat wij geen idee hadden hoe het zou gaan, de eerste dag maar op tijd weggegaan om eerst maar eens langzaam aan de heuvels te wennen. Het was prachtig mooi weer, bijna ongekend voor Snowdonia, zodat het een warm tochtje werd. Wij kwamen langs allerlei mooie bergen met de meest moeilijke Welsh namen maar met geweldig mooie uitzichten. Soms liepen wij een hele tijd over een bergrug naar de volgende berg, maar ook moesten we wel weer eens afdalen naar een dal om vervolgens weer verder te gaan met klimmen. De eerste dag bestond uit 10 CP´s waarvan er een paar bemand waren. Als je te laat bij CP 5 kwam werd je via de kortste route doorgestuurd naar de finish van de eerste dag. Dit overkwam ons gelukkig niet, wij deden mooi mee in de middenmoot. Bergopwaarts wandelend in een stevig tempo en naar beneden en de vlakke stukken hardlopend. Zo kwamen wij de eerste dag na ongeveer 8.47 uur lopen aan in Capel Curig, een klein gehuchtje midden in Snowdonia. Hier konden we de tent opzetten in een weiland en douchen bij een camping in het dorp. De bagage werd vervoerd zodat wij overdag alleen maar met onze dagrugzak met voeding en drinken hoefden te lopen. Ook wel eens fijn voor een keer. In het dorpje zat ook een goed restaurant zodat wij ons droogvoer mooi droog hebben laten zitten in de tas en lekker gegeten hebben in het restaurant. Wij hadden tenslotte ook een beetje vakantie. Er waren meer mensen die er zo over dachten. Omdat je zelf je route voor het grootste deel kunt bepalen weet je niet exact hoeveel kilometers je loopt op een dag maar de schatting was rond de 38 km. op de eerste dag met ongeveer 2750 hoogtemeters met een 25e en 26e plaats als resultaat.

Na een winderige en regenachtige nacht (lekkage in de tent) stonden wij met droog maar erg bewolkt weer op. Op zich niet erg als we maar een beetje uitzicht zouden hebben. Deze tweede dag bracht ons namelijk ook over de Snowdon, de hoogste berg van Snowdonia met 1085 meter. De benen voelden goed en we hadden er weer zin aan. Gelijk stijle paden de bergen in en door moerasachtige gebieden. We konden de voeten niet droog houden maar het weer zat ons nog mee. Voor wij bij de Snowdon aankwamen hadden we al een paar kleinere zusjes beklommen van 872 en 747 meter. Omdat wij deze dag ook op tijd waren vertrokken met nog een aantal anderen en het tempo er goed in zat, waren we iets te snel voor de mensen die de CP´s plaatsten en bemanden. Waar CP 2 moest staan, was niets te vinden. We waren er met een groepje van ongeveer 7 mensen en iedereen was het erover eens dat de CP toch echt daar bij het meertje moest staan, zodat wij uiteindelijk maar door zijn gegaan. Op ons vervolg van de route richting CP 3 kwamen wij één van de vrijwilligers tegen met de CP, zodat we alsnog een knipje konden halen en met een gerust hart verder konden rennen. Die vrouw moest ook een behoorlijk stuk lopen/klimmen voor zij op haar plaats zou zijn en ons tempo lag behoorlijk hoger dan dat van haar. Hoe meer wij richting Snowdon liepen, hoe bewolkter, mistiger en kouder het werd. Uiteindelijk met fleecetrui, regenpak, muts en handschoenen aan op de top aangekomen waar jammer genoeg niets te zien was, alleen maar wolken en mist. Wij hebben snel de CP opgezocht, die nog een berg verderop lag van 1065 meter hoog en zijn toen snel afgedaald. De Snowdon is erg populair en vanaf meerdere kanten te beklimmen. Zelfs op deze zondag zonder uitzicht was het er erg druk want zoals onze medelopers het vertelden: als de mensen het plan hebben de Snowdon te beklimmen, dan gaan ze ook, maakt niet uit wat voor weer het is. Wij waren blij dat we weer konden afdalen en dat hebben we dan ook erg snel gedaan. Uiteindelijk na ongeveer 8.27 uur kwamen wij bij de finish aan na ongeveer 35 km en ongeveer 2650 hoogtemeters. De finish was een busje van de organisatie waar we thee, koffie en allemaal zelfgemaakte cake konden krijgen. Heerlijk!! Daarna werden we met een ander busje naar Capel Curig gebracht, want we sliepen op dezelfde plaats. Dit is voor de organisatie makkelijker i.v.m. vervoer maar voor ons ook. Wij konden onze tent laten staan en wij waren weer verzekerd van een douche en een goede maaltijd in het restaurant.

De beentjes werden al wat minder soepel maar toch liepen wij nog steeds aardig vlot, vergeleken met mensen om ons heen. Na een goede nacht en met mooi weer stonden wij maandagmorgen vroeg op voor de laatste etappe. De spullen inpakken en in de bus laden en rond 8.15 uur van start voor de kortste etappe van rond de 25 km. richting finish. Na een verplicht lintenparcours mochten wij in de bergen zelf onze route weer bepalen. We hadden weer een geweldig mooi uitzicht en konden zelfs de zee bij Noord Wales zien liggen maar ook om ons heen was het uitzicht mooi. De bergen waren niet lager dan de eerste twee dagen want ook vandaag kwamen we over de ´Pen Llithrig y Wrach´ van 790 meter hoog waarna we over een mooie bergrug richting het grotere zusje liepen, de ´Carnedd Llywelyn´van 1064 meter hoog. Deze deed niet veel onder voor de hoogte van de Snowdon, maar hier was geen toerist te bekennen. Wel zo leuk want wij hoefden nu niet om de andere padgebruikers heen te slalommen maar konden lekker ons eigen tempo blijven lopen. Via ´Foel-fras´van 942 daalden wij bij een berghelling af naar een kleine, maar mooie waterval waar weer een bemande CP was en na nog een paar klimmetjes konden wij van 542 meter hoogte naar zeeniveau afdalen. Dit ging echt hard en dat heb ik later die week nog vaak gevoeld. Rond 13.00 uur waren wij bij de finish en kregen wij een overheerlijke pastamaaltijd voorgeschoteld en weer zelfgemaakte cake erbij.

Het leuke aan deze wedstrijd is dat het een erg laagdrempelige wedstrijd is. Je mag zelf weten of je wandelt of hardloopt, hoe lang je erover doet en iedereen krijgt hetzelfde t-shirt als herinnering. Er is geen prijzengeld, dus daar wordt niet om gestreden. Toch werd er heel hard gelopen, zodat het een wedstrijd voor de eer is. Ook wordt je niet gediskwalificeerd als je een CP mist. Gelukkig hadden wij ze allemaal. Uiteindelijk hebben we rond de 100 km. afgelegd in drie dagen met ongeveer 7000 hoogtemeters en hebben wij bijna heel Snowdonia doorkruist, wat wij ook graag wilden. Deze wedstrijd is ons erg goed bevallen, met name ook de sfeer onderling en de gezelligheid met de andere deelnemers. Wij waren de enige twee buitenlandse deelnemers, zodat de meeste mensen een praatje met ons maakten en wij bestempeld werden als ´the Dutchies´. Het was echt een leuke korte, maar zeer actieve vakantie!!! Die avond na de wedstrijd kon ik in het hotel waar wij sliepen al bijna niet meer de trappen op en af komen en ook de rest van die week heb ik erg rustig aan gedaan met trainen.

De uitslagen zijn tot op heden nog steeds niet vermeld op de website, maar zullen er vast een keer opkomen. Wie belangstelling heeft voor de race of voor onze uitslag kan een kijkje nemen op www.joefaulkner.com

Om in de termen van de organisatie te spreken,

´see you on the fells´

Jelle van der Velde en Maaike Hornstra.

 


Posted: 21:09, 15/5/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer