Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
tessie

Description

dagboekje van tessy


My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends
*My Photo Album

Nervs

Ga binnen een half uurtje richting Groningen. Smste Nynke nog dat ik zenuwachtig ben en of dat wel normaal is. Ze smste terug dat dit normaal is omdat ik nooit weet wat me daar te wachten staat. En daar sloeg ze wel de spijker op zn kop. Is Marije druk, is ze wel open of is ze gesloten. Zit ww voor de buis en zit ie helemaal in de sport. Zijn alle lichten aan en is het er een bende. Of hebben ze het gezellig en zijn ze open, beiden. Ik weet het nooit van te voren. Sms te wanneer ze gingen eten, dan kon ik evt aanshuiven. Dat werd half 7 en dan moest ik snel om dat te redden. Myrthe was er en die moest 8 uur op haar logeeradres zijn en dus vroeger eten. Ik ben het zo zat me aan te passen. Word er zo zenuwachtig van. Ben ook zenuwachtig omdat ik weet dat het zo kan escaleren allemaal. WIl ww laten weten hoe ik erin zit. Dat ik steeds meer op muren bots, zowel bij hem als Marije. Gister even gebeld. Ilse de Lange is verschoven naar 2 feb. Hij zei, dat komt me niet goed uit want dan spelen de Capitals. Dan moeten we de zondag dan maar. Ik word er weer niet in betrokken en dat kutbasketbal gaat zonder pardon weer voor.

Vorige week rond deze tijd zat ik steeds naar de deur te kijken, wanneer ze beiden binnen zouden komen. Mijn vader en zijn vriendin trakteerden de kinderen op een etentje. Vanaf half 5 konden we aanschuiven. Geweldige locatie en prachtig initiatief. Maar mijn vriend kon niet omdat hij wilde dat zijn dochter ging basketballen. Zelf wilde ze ook niet naar basketbal. Maar zijn wil lijkt wet. En zo kwamen ze net voor zeven uur de zaal binnen.

Schrijf zo nu en dan maar even op hier hoe het is en hoe ik me voel. Als we wel uit elkaar gaan, dan kan ik dit nog eens terug lezen in periodes van verdriet en gemis. Hoe moet een mens soms verder met z'n leven he. Wat is het toch soms wat.

 


Posted: 18:24, 15/12/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Vrijdag

Vandaag vrij, na vier echt gigadagen. Ontiegelijk druk op t werk en daarnaast nog andere moeilijke dingen. Vandaag dus heerlijk vrij. Ware het niet dat naar mate de dag vorder mijn humeur steeds meer begint te dalen. En waarom? Ik weet het niet. Komt het doordat ik vier dagen tussen de mensen geweest ben in de drukte en dan zoals vandaag 'in een gat' val. Een dag waar ik nog met niemand heb gepraat, uitgezonder het 'nee ik heb geen pasje' tegen de cassiere.

Morgenavond zouden we naar Ilse de Lange, maar ze is ziek hoor ik net. Vandaag besloten dat ik morgen al naar mijn vriend en diens dochter ga om pas maandag begin van de avond terug te komen. Zal pa dan inschakelen om de dieren te verzorgen. Heb t de laatste tijd zo druk gehad en nu ga ik tijd maken voor mn vriend. DIe overigens een nog drukkere agenda heeft dan ik. Iemand waar ik gevoelsmatig moet vechten om tijd. Zag dat de musical fame nog draait in feb en belde zn dochter. Of ze mee wilde. Dat werd lastig want dan was er ook een basketbalwedstrijd. Maar ach die wilde ze wel eens missen en ze wilde ook wel met heit overleggen. Dat laatste heb ik haar afgeraden omdat ze allemachtig onder zijn plak staat als het school en sport betreft. Toen zei ze, maar ik denk dat we dan naar Aruba gaan, heeft heit gezegd. Het is dan voorjaarsvakantie. ACh, en ik weet weer van niks.

Of ik vanavond ook mee wilde helpen met de disco. Woon een uur rijden en ik moet al alles in gang zetten wil ik er twee dagen blijve. Plus het feit dat ze zowel morgenochtend al middag naar sport zijn en dan zit ik of in een sporthal waar ik niet wil zijn, of in een dood huis waar ik eveneens niet alleen wil zijn. Dus heb gezegd ik kom morgenavond sowieso! opgehangen, enigszins gedesusioleerd, gatver, hoe schrijf ik dat toch, oh well. Toen vernam ik dat groningen zondag middag speelt en daar ging ik... Ik wil met mn goede gedrag fijn een weekend samen maar zaterdagoverdag al vol met sport. Zondagochtend vroeg moet dochterlief trainen en dus zondag middag ook naar de heibel> Waarom is deze man in godsnaam aan een relatie begonnen en in hemelsnaam; waarom houd ik van hem. Ik voel me al maanden rot , vechtend om een plekje. Er zijn dingen beloofd, nieuw huis, kindje samen en het enige wat ik zie is die gore kut sport. Wat een fijn begin van een welverdiend weekend.


Posted: 17:29, 14/12/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Flarden

Het heeft even geduurd voordat ik kon vinden waar ik hier een nieuw berichtje kon achterlaten. Heb na tijden de eerder gelezen logs weer een teruggelezen. Verbaas me altijd over de mooie treffende manier waarop ik mn gevoelens kan neerzetten. Weerhoudt me ook wel om te gaan schrijven, omdat dan ieder stukje zo mooi moet. Vandaag maar eens gewoon vanuit de losse pols.

Het is 11 december 2007. Exact twaalf jaar geleden is mem overleden. Ik wil er niet teveel bij stil staan, heb dat al gedaan de afgelopen maanden. Flarden van pijn en herinnering. Gewoon oprecht gemis, niet meer en niet minder. Weet ook dat het weer over gaat als de we zo halverwege december zijn. Dat is een houvast.

Las mn verhalen over die zgn intieme relaties. Relaties die niet meer of minder zijn dan de alledaagse vrouw/man relatie. Kan me nu nog weinig voorstellen van het verdriet wat ik gehad heb om Daan. Dat ik werkelijk in staat ben geweest van hem te gaan houden, dat ik dat heb toegelaten. Maar hij was geraffinieerd. Nog steeds stuurt hij smsjes. Ik vertik het van mobiel nr te veranderen voor hem. Ik reageer nooit terug. Gister wenste hij me sterkte met deze speciale week. De klootzak. Ach, ik steek er geen energie meer in.

Ben nu weer aan het worstelen met een relatie. Allemachtig, wat werk ik hard. Vooral de angst maakt dat het loodzwaar is. Las ook dat mn manager me vorig jaar stimuleerde een managementopleiding gaan doen. Nu, ruim een jaar later ben ik van baan veranderd en heb de leiding over een geheel verzorgingstehuis. Een branche die me onbekend is en waar ik nu, na drie maanden werken, me er nog steeds over verbaas dat ik door de sollicitatiegesprekken en assessment ben heengekomen. Ik ga gewoon mijn gang. Het contact met de oudjes is iets waar ik zoveel uit haal. Ik wilde dat ik de verzorging in kon gaan, dat ik dat kon. De oudjes dagelijks helpen bij het zoveel mogelijk kwaliteit kunnen geven aan hun laatste jaren. Ik wist nooit wat ik wilde worden vroeger. Een beroepskeuze test, geïnnitieerd door mijn moedeloze docent, gaf als advies 'filosoof'. Eën ding wist ik wel, ik wil geen billen wassen. Nu op deze manier toch werkzaam met de oudjes. Maar waarom dan als hoofd, ik snap soms nog steeds niet zoveel van mezelf.

Kon vandaag 'uitslapen' tot half tien. Ga half 11 koffiedrinken bij pa en daarna richting werk. Maar weer zo'n gebroken nacht slaap. In slaap vallen is geen probleem, maar doorslapen...

Schrijf misschien wel vaker nu eens een stukje, ik weet het niet. Arne Jansen is gister overleden, zelfmoord.

 


Posted: 06:57, 11/12/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Witte laken

M'n vader belt even om te vragen hoe het met me is. Het is de afgelopen dagen ontzettend heet geweest. Vandaag was het een heerlijke dag dat het weer behoorlijk afgekoeld was. Hij vraagt of dit hitte ook uit mn huis is. Dit is gelukkig zo en ik stel dezelfde vraag aan hem. Bij hem is het nog wel warm. De deuren staan tegen elkaar open. Heit vertelt verder en zegt, mem had altijd een laken tegen het glas in de keuken gespannen, weet je nog, een wit laken. Opeens knijpt mn keel dicht, krimpt mn buik en voel ik dat grote gemis. Ik zie het nog zo voor me. Een spierwit gewassen laken, gespannen tegen het keukenraam in het plafond. Gewoon een gewoon iets wat een herinnering is geworden doordrenkt met gemis. Ik kan me nog moeilijk op het gesprek concentreren en wil het liefst gaan huilen. Ik weet mezelf te vermannen. Die automatisme is erin geslepen na tien jaar gemis.

 

Ik mis haar enorm vanavond. Na het voeren van de konijnen en de poesjes, ga ik vermoeid even op een stoeltje zitten op het terras in de tuin. Het weer is zacht, het uitzicht op mijn schuurtje en de groene bomen en prachtig bloeiende hortensia is zo mooi. Ik stel me voor hoe fijn ik hier met mem had kunnen zitten. Ik weet zeker dat ik haar vandaag had verteld dat mijn divisiehoofd me stimuleert om een managementopleiding te gaan doen, omdat hij in me gelooft. Ik weet zeker dat ze ongerust was geweest, of ik het wel aankon. En meer weet ik dat ze zo blij voor me was geweest. Ik had nog zoveel met haar willen doen. En we hadden het samen fijn gehad. We konden zo met elkaar opschieten. En vooral nu was het zo fijn geweest, nu ik inmiddels ook volwassen was geweest.

 

Ik verman mn gedachten om niet verder te gaan fantaseren of dat wat we samen nog hadden kunnen doen. Het is niet zo, en het komt er nooit van.

 

Wat ben ik alleen gelaten toen je wegging hier. Zo achtergelaten bang om me heenkijkend, niet wetend welke richting ik op moet. Wat hield ik van je. Wat wilde ik graag alles voor je doen. Ik heb Šlles gedaan wat ik maar kon doen. Jij ging voor alles, je was mijn alles. En ik was jou alles, je deed alles wat jou het beste leek. Je hebt me niet geleerd hoe ik moet leven zonder jou. En nog steeds weet ik soms niet hoe het moet zonder jou.

 

Huilend zit ik nu te schrijven. Ik mis je mem en ik hou van jou.


Posted: 21:03, 7/7/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

therapie

Rond april 2005 ben ik terecht gekomen in een gemengde groep voor psychotherapie. Vanmiddag was mijn laatste bijeenkomst. Ruim een jaar heb ik behoorlijk trouw de groep bezocht. In het begin durfde ik bijna niets te vertellen. Het reageren op anderen ging beter. Langzaam aan durfde ik meer te vertellen. Over mijn broer, zus en vader. Dat ik me er zo tussenin voel staan. Dat ze me zo kunnen raken met woorden. Dat ik zoveel om mijn vader geef en bang ben om hem te verliezen. Afgelopen zomer zakte ik steeds verder richting een depressie. Wekenlang weinig slaap, piekeren, down gevoel. Op advies van de beide therapeuten heb ik toen een gesprek gehad met de psychiater. Ik kreeg voor bijna drie weken slaaptabletten voorgeschreven met als doel dat ik daardoor mijn slaappatroon weer te pakken kreeg. Hieruit moest dan voortvloeien dat ik door voldoende nachtrust mijn geest ook weer rustiger zou krijgen. Lukte dit niet, dan was anti-depressiva nodig. De slaaptabletten hielpen Godzijdank.

 

Ik durfde steeds meer in te brengen in de groep, hoewel ik meestal zenuwachtig was als ik er naar toe moest. Ik heb verteld over Daan, over het in stand kunnen houden van liefdesrelaties. Mijn geworstel hiermee. Het feit dat ik mezelf niet genoeg waardeer.

 

De laatste periode van het oude jaar en de eerste periode van het nieuwe jaar was bijna een hel. Ik was verstikt geraakt in een relatie die ik niet aankon. Na heel veel slagen dwars door mijn ziel, heb ik me los kunnen rukken. Ook dit heb ik gedeeld in therapie, ook al was het mondjesmaat.

 

De laatste drie maanden voelde ik me rustiger in de groep. Ik had geen moeite meer als er iemand nieuw bijkwam. Daarvoor vond ik dat erg moeilijk. Mijn focus was het kunnen aangaan van intieme relaties. Ik heb geleerd dat ik veel tijd nodig heb voor nieuwe dingen. Ook met een relatie moet ik het rustig aan doen anders wordt het me teveel en trek ik zo de stekker eruit. Indrukken kunnen me letterlijk overweldigen.

 

Het afscheid was fijn. Vandaag kreeg ik de volgende dingen mee; ik heb de gave om te kunnen gaan met allerlei type mensen. Ik heb de kracht om dingen heel helder te verwoorden. Ik moet onthouden dat ik wel intieme relaties aan kon gaan voordat mijn moeder en oma overleden zijn. Ik moet mezelf meer waarderen! Ik moet durven me kwetsbaar op te stellen en tegen mensen te zeggen dat ik me niet goed voel of dat iets me niet aanstaat.

 

Most of all, de tijd is gekomen om situaties en relaties aan te gaan en niet meer te gaan analyseren en perfectioneren. Het is tijd om te gaan...

 

 


Posted: 20:27, 19/6/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Friese stugheid

Het is over en uit met Daan. Ik heb er een punt achtergezet. Dat hij 3 maanden lang beloofd heeft dat hij op zijn verjaardag bij me zou komen, en vervolgens tussen neus en lippen zei dat ik hem pas later zag, was een hele dikke druppel die de emmer deed overlopen. Hij kwam zijn beloftes niet na. Hij kon het niet, zat gevangen tussen zoveel afspraken.

 

Ben speciaal naar Maastricht gereden waar hij in een hotel zat. Ik kon hem niet vertellen waarom ik wilde stoppen. Hij wilde dat niet. Hij wilde alleen teder fysiek afscheid nemen en geen woorden. Ook dat heb ik gerespecteerd. En toen ik terug reed naar het Friese land, toen voelde het zwaar en verdrietig. Ook omdat ikdoodop was van de dagen er vooraf gaande en doodmoe van het lange eind rijden. Maar de dag daarna voelde het goed. Het voelde vreemd en onwennig, maar meest of alles voelde het goed. Het einde van mijn zwijgzaam wachten, geduld het ondergaan van zoveel pijn. Het zo  buitengesloten voelen. Daan beloofde me met rust te laten.

 

Daan laat me niet met rust. Vertelde me vanavond via de pc dat het Friese stugheid was, nadat ik hem vertelde dat ik niet verder kon omdat ik eraan onder door ga. En dat deed pijn. Ik ken het niet, dat iemand met modder gaat gooien. De relaties die ik heb gehad, zijn met respect voor elkaar beŽindigd. Daan is aan het zoeken naar ruzie, dat voelt zo voor me. Hij blijft contact met me zoeken, via pc en msn. En als ik niet reageer is hij verontwaardigd.

 

Ik voel de kracht in me dat ik hier overheen kom. Dat ik echt zonder Daan verder wil en dat me dat gaat lukken. Geen idee wat me dan te wachten staat. Maar voor het eerst sinds een lange tijd, durf ik me bloot te stellen aan deze onwetendheid. Ik red het wel!

 


Posted: 21:57, 5/2/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Wiener Melange

Ik voel me alleen. De draden die me verbinden aan het verleden trekken aan me. Ik mis mijn oma, mijn moeder, mijn opa, de wind van vroeger door mijn haren. Ik voel me zo vervreemd in deze wereld. Ik doe mee en draai mee maar ik hoor hier niet. Wat geweest is raakt steeds verder weg en ik wil het niet kwijtraken. Ik ben zo verdrietig, zo oprecht verlangen naar wat er niet meer is.

 

Degenen die voor mij gingen waren zo sterk. Zij hebben hun leven afgemaakt, gevochten tegen de pijn en hebben zoveel verdragen. Niet klagen maar dragen en gebeden om kracht. Ik ben nog maar 34.

 

Naast de bank in de kamer ligt nog dat van vroeger. Vanavond heb ik voor het eerst alles door de handen gehad. Een tas met medicijnen van mijn moeder. De tabletten die haar vergezelden in de strijd tegen de dood. Een voor een heb ik de pakjes bekeken. Ze vastgehouden alsof ze de sleutel zijn van de deur van de warmte, de rust en de omhelzing. Ik ben zo eenzaam en de wereld is zo donker, ik voel me niet thuis hier. Niemand om voor te zorgen, alleen mijn liefste vader nog.

 

Hij is alles voor mij en ik zal niet weggaan voordat hij gaat. Dat houd ik vol en voel ik als mijn taak. Hij is liefste die er nog is. Mijn laatste warme omhelzing in deze wereld. Warm genoeg om te blijven.

 

Ik had nooit gedacht dat het zo koud zo worden. Ook na het afscheid van mijn oma heb ik hard gewerkt en vooruit gekeken. Moeilijke paden gelopen, nooit opgegeven. Het verlangen naar het verleden groeit evenals de vervreemding van het nu. Ik voel me zo overbodig. 


Posted: 21:05, 27/1/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Mijn eerste berichtje

  • Ik voel me vandaag zo verdrietig, zo'n moeilijke stap gemaakt. Zeven maanden ken ik Daan. Het begon als een vriend en we raakten verliefd op elkaar. Intens verliefd wat overging in houden van. Ik was net midden in een verhuizing toen ik Daan voor het eerst zag. Ik had mijn relatie verbroken met Werner, na een jaar vallen en opstaan had ik besloten om bij mijn vriend weg te gaan. We woonden samen, koophuis. De stap was loodzwaar. Vooral omdat we nog wel zulke goede vrienden waren. En die vriendschap kwam ten einde toen ik bij Werner wegging. En ongevraagd was daar Daan met zijn helpende hand. Ik ben van Daan gaan houden. Vandaag heb ik Daan gezegd kapot te zijn. Zeven maanden ken ik hem. Daan is getrouwd. Zeven maanden zijn voorbij gegaan. In het begin was het nieuw spannend. Daan maakte dat ik me weer vrouw voelde. Werner heeft me bijna nooit aangeraakt. Werner heeft me wel vaak afgewezen. Intimiteit met hem bestond alleen uit mijn verlangen. Ik heb het nooit begrepen. Ik dacht, ach wie weet komt het nog wel. Want hij was wel mijn maatje. Alle gezellige dingen deden we samen. En praatten deden we honderduit. Hij was zo zorgzaam, Werner. Zijn zorgzame en lieve karakter zorgden ervoor dat ik niet bij hem wegging. Tot zeven maanden geleden.

Ik ben 34 jaar en wil graag moeder worden. In een relatie zonder intimiteit is het onmogelijk moeder te worden. We hadden geen sex, we sliepen zelfs nooit bij elkaar. Hoe kan het in hemelsnaam zover komen? Als je erin zit, sluipt dit er langzaam in.

 

Daan heeft me liefgekozen, bemind. De laatste twee maanden begon het te knagen. Vooral de weekenden waren slopend. Ik ben veranderd van een vrolijke energie meid in een lusteloze, onzekere vrouw, die het gevoel heeft nergens bij te horen.

 

Vanmorgen heb ik tegen Daan gezegd, dat ik kapot ben. Daan is weggegaan. Volgens Daan is dat de oplossing. Ik weet hoe moeilijk het is om bij je partner weg te gaan. En ik weet dat Daan bij zijn vrouw weg moet gaan op het moment dat het goed voelt voor hťm. Ik kan hem daar niet in sturen. Ik hou van Daan.

 

Ik voel me vreselijk verdrietig. Niet meer weten wat hij overdag doet, niet meer een deel van zijn leven zijn, dat doet pijn. Daan is lief. Daan is gevoelig. Daan heeft het ook moeilijk. Het enige wat ik kan doen, is ervoor zorgen dat ik er niet aan onderdoor ga. Daarom is het beter dat Daan en ik afstand nemen. Als we weer bijeen komen dan kunnen we in vrijheid en eerlijkheid van elkaar genieten.

 

Ik ben de hele dag verdoofd met af en toe een flits pijn in mijn hart wat voor tranen zorgt. Ik voel zo sterk hoeveel ik van hem hou. Ik voel de motivatie om weer goed voor mezelf te zorgen, om de energieke vrolijke meid weer te worden. Zodat ik er voor hem ben, als hij naar me toekomt, voor altijd. Dat is wat ik hoop en verlang.

 

Mijn hart huilt . . .


Posted: 18:37, 19/11/2005
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer