Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

TheLugtFamily Down Under: September 2009 en verder...

Een eenmalige cruise, Oudjaar en boerenkool in Epe, familereŁnie Down Under en Sydney FC landskampioen

21:50, 3/10/2010 .. 0 comments .. Link

Inderdaad, het is al weer ruim 9 maanden geleden dat wij ‘de achterblijvers’ via dit medium hebben geïnformeerd over onze belevenissen Down Under. En het klopt, dat was niet onze bedoeling. Het klinkt afgezaagd, maar er zit wel een kern van waarheid in: we hebben het simpelweg ongekend druk gehad. Daarnaast is het merendeel van ons gezin inmiddels, dat wil zeggen sinds ons laatste verslag van December 2009, al weer 2 keer naar Nederland geweest en zijn familie, vrienden en bekenden derhalve simpelweg ‘in person’ bijgepraat. Maar toch, wellicht ook wel om het voor ons zelf ‘voor later’ te hebben vastgelegd, zijn wij er weer eens goed voor gaan zitten.

Dus – waar waren we gebleven....

 

Allereerst zijn we half december op een 12-daagse cruise gegaan. De Sun Princess, een scheepje met 2,000 passagiers en 900 bemanningsleden, zou ons onder meer naar Vanuatu en New Caledonia vervoeren. Henriëtte en Edwin hadden midscheeps een kajuitje met balkon weten te bemachtigen, het nageslacht was -zoals het hoort- in een soort uit de kluiten gewassen bezemkast achterin het schip ondergebracht. Althans, dat was de bedoeling, want reeds bij het verlaten van de Sydney Harbour en het passeren van diens zogeheten ‘Heads’ wist de kapitein ons via de intercom vrolijk te melden dat wij een vrij roerig nachtje tegemoet zouden gaan, waarbij met een slordige windkracht 12 op ons scheepje zou worden ingebeukt. Inderdaad, wij hadden ons een andere start van onze ‘Love Boat’-experience voorgesteld. Uiteindelijk lagen wij namelijk gezellig de hele nacht met ons vijven, waarvan drie stuks op de grond, naar het gedreun, gekreun en gesteun van het 261 meter tellende schuitje te luisteren. Victor kreeg bijkans vizioenen van zijn favoriete film The Titanic, maar zover kwam het gelukkig niet. In ieder geval bleek de extra duizend dollar die wij hadden moeten neertellen om midscheeps ‘aan het raam te zitten’ zeer wel aan ons besteed, aangezien wij hierdoor van de ruim 10 meter op en neer gaande uiteinden van het schip (en daarmee automatisch van een forse  zeeziekte) verstookt bleven. 

En ach, anders hadden we altijd Victor nog gehad, die kort voor vertrek, na een cursus van ruim 2 maanden, officieel tot Life Saver van Manly Beach werd benoemd. Op de foto staat hij met trotse oma Henny op het strand van Manly.

 

Terug naar de cruise. Nadat de oceaan ruim 24 uur later weer enigszins tot rust was gekomen en de vloeren in de restaurants niet meer om de 5 minuten door iemand werden ondergekotst, kon de cruise ‘zoals we het uit de folders kennen’ eindelijk beginnen.

Daarbij  konden wij al vrij snel concluderen dat een en ander niet aan ons is besteed. De reden hiervoor lag niet alleen gelegen in het feit dat Victor door een zich in het schip genesteld virus werd geveld en zich daardoor -tezamen met een enkele honderden medepassagiers- een aantal dagen niet buiten de hut mocht vertonen , maar met name vanwege de massaliteit van het hele gebeuren. 

Wij vinden het namelijk niet echt gaaf om een kaartje te moeten trekken om in groepen van 50 met een reddingsbootje aan land te worden gebracht en ook het ‘all you can eat’-principe staat ons toch wel tegen, zeker omdat er bij dit soort vakanties nogal wat personen rondlopen die dit wel erg letterlijk nemen. Het vormde echter geen reden om het gezin tijdens Kerstmis niet feestelijk aan te kleden -en we moeten toegeven, het schip zag er van binnen best aardig uit.

Hoe dan ook, het was op zich wel weer een ervaring, die we ‘op ons lijstje hebben kunnen bijschrijven’ -hieronder Victor en Dylan in Champagne Bay.

 

Na terugkomst in Sydney was het direct weer pakken geblazen -de zomerkleding diende voor truien, jassen en mutsen te worden omgewisseld -, aangezien wij de volgende dag (30 december) naar Nederland vlogen, met Etihad (een aanrader) via Abu Dhabi naar Frankfurt. En zo reden we halverwege Oudejaarsdag ons fantastische dorpje Epe weer binnen, vervuld van een gevoel alsof we niet weg waren geweest (voor Henriëtte gold dat natuurlijk bijna ook, want het was voor haar al weer de 3e keer in 12 maanden....)  

De 2 weken die we vervolgens ‘back home’ hebben doorgebracht, waren feitelijk van een bizarre aard, gegeven de ongekende tegenstellingen in ervaringen en emoties. Allereerst de fantastische ontvangst en dito Oudejaarsavond bij Robert en Paula plus kids. Daarna het herdenkingsweekend met familie bij Dick in Annerveensche Kanaal vanwege het overlijden van Edwin’s moeder Kitty eind oktober en vervolgens het afscheid nemen en de crematie van Henriëtte’s vader Vincent – waarbij tussendoor ook nog een groot aantal vrolijk gestemde ontmoetingen met vrienden en bekenden plaatsvond, waaronder  (voor Edwin) een geweldig weerzien met veel voetbalvrienden tijdens de Boerenkooltocht van sv Epe.

 

Het vertrek terug naar Sydney viel het gezin uiteindelijk best zwaar, waarbij met name Dylan het weer erg moeilijk had. Echter, omdat hij op school inmiddels een aantal vrienden had gemaakt en eind 2009 tot zogeheten Prefect Leader (een soort jaar/schoolvertegenwoordiger) was gekozen, was hij na het begin van het nieuwe schooljaar gelukkig weer vrij snel gesettled.

 

Edwin kon direct  behoorlijk aan de bak; vanwege bovenbeschreven trips was hij tenslotte 5 weken achtereen niet op kantoor geweest – al bleef hij tijdens deze periode vanzelfsprekend via e-mail en skype wel direct betrokken bij alle operationele aangelegenheden die zich binnen de club afspeelden.

En ziedaar, het ongelooflijke geschiedde. Nadat Sydney FC enkele speelronden voor het einde van de reguliere competitie voor het zogeheten Minor Premiership leek te zijn uitgeschakeld, kwam vanwege hevig puntverlies van de concurrenten in combinatie met een door Marquee speler John Aloisi in de 88ste minuut van de voorlaatste wedstrijd gescoord doelpunt (als gevolg waarvan Perth Glory met 3-2 werd verslagen) alles uiteindelijk op de laatste speeldag neer.

 

Dit betrof een thuiswedstrijd op Valentijnsdag tegen de grote rivaal Melbourne Victory, dat met een gelijkspel de reguliere competitie bovenaan zou eindigen.

Aangejaagd door ruim 25 duizend dolenthousiaste toeschouwers op de tribune werd Melbourne echter met 2-0 verslagen, waarmee Sydney FC voor het eerst in zijn vijfjarige historie winnaar van de zogeheten Minor Premiership werd (en zich daarmee automatisch voor deelname aan de Asian Champions League kwalificeerde). Dit heuglijke feit werd meegevierd door Edwin’s vader Dick, die kort daarvoor aan een 3-maanden durend rondreisavontuur in Down Under was aangekomen.

 

Echter, zoals wel vaker bij huize Lugt lijkt te gebeuren, viel de topdrukte op zakelijk gebied samen met een andere stressverhogende activiteit, in dit geval een verhuizing. Heel prettig getimed was ons namelijk tijdens de cruise per e-mail medegedeeld dat wij ons apartement op 18 februari leeg dienden op te leveren aangezien de eigenaar er zich weer zou gaan vestigen.

En zo gebeurde het dat wij welgeteld 2 dagen voor bovengenoemde wedstrijd uiteindelijk een geschikt huis hadden gevonden, om daar vervolgens binnen 6 dagen ook naar toe te verkassen. Na afloop van deze, direct volgend op een scheiding als meest stressvol bestempelde gebeurtenis, was met name Henriëtte inderdaad weer aan vakantie toe, waarbij dient te worden aangemerkt dat Dick’s hand- en spandiensten (zeg maar gerust: fulltime inzet) van onmisbare waarde bleken.

 

Hoe dan ook, tijdens het ‘settle-proces’ thuis moest Sydney FC in de zogeheten Finals Series nog een paar partijtjes voetballen om uiteindelijk in de Grand Final het ‘echte landskampioenschap’ te kunnen behalen. Welnu, dat laatste lukte nog ook, al ging een en ander niet echt zonder horten of stoten.

Uiteindelijk vond de grote finale plaats op 21 maart, in Melbourne, tegen -jawel- wederom Melbourne Victory. In het kort: ruim 45.000 toeschouwers, waarvan 3.000 vanuit het 1.000 kilometer verderop gelegen Sydney meegereisd (wie zegt dat het voetbal hier niet leeft...), na 1-1 in de  reguliere speeltijd en 2 scoreloze verlengingen, mocht Sydney FC  zich via penalties  voor het eerst sinds 2005/6 weer Kampioen van Australie noemen. De beelden spreken -nemen wij aan- voor zichzelf.

http://www.youtube.com/watch?v=6C_1ASCRdN8&feature=channel

http://www.youtube.com/watch?v=-Mkmmt73qfo

http://www.youtube.com/watch?v=d2cCj61m0kM&feature=fvw

http://www.youtube.com/watch?v=tYO_gWe8fkU&feature=related

Daarmee even genoeg over voetbal, al was voor Edwin een mooier eerste jaar bij de Club vanzelfsprekend niet denkbaar.

 

Tussendoor was ook Henriëtte’s moeder Henny voor een bezoek van ruim een maand aangekomen. En zo gebeurde het dat wij op een gegeven moment ‘aan de andere kant van de wereld’ gezellig met zijn zevenen, gezin plus Henny en Dick, in onze achtertuin zaten te BBQ-en. Heel bijzonder dat deze beide ’tachtigers’ de ultralange en vermoeiende vliegreis (plus bijbehorende jetlag) voor lief namen om hun respectievelijke kroost in eigen omgeving te kunnen meemaken. Het dagelijkse strandbezoek (Henny), de vele gezellige avonden ‘uit en thuis’ en de verscheidene uitstapjes, waaronder een middag op het schuitje va de voorzitter van Sydney FC, hebben het -naar wij begrijpen- gelukkig wel de moeite waard gemaakt.  

Daarbij dient te worden aangemerkt dat Manly voor rasavonturier Dick feitelijk als een soort uivalsbasis diende, aangezien hij er tijdens zijn verblijf enkele malen een paar weken met auto en tent op uittrok.  

Nadat halverwege de maand mei onze gezinsomvang weer tot 5 was teruggebracht en de gemiddelde buitentemperatuur onder de 20 graden was gezakt, begon ook hier de WK-koorts snel op te lopen. Dat gold overigens meer voor ons gezin dan voor het land, want de manier waarop zo’n toernooi in Australië wordt beleefd, is in geen enkel opzicht te vergelijken met wat zich bij een EK of WK doorgaans in Nederland afspeelt. In het straatbeeld waren er zowaar wat ‘Go Socceroos’-vlaggetjes op auto’s te ontwaren, maar daarmee was het ook wel zo’n beetje gedaan. Geen geel-groen versierde huizen en kroegen, laat staan compleet omgebouwde straten. Op zich overigens weer niet zo heel vreemd als je bedenkt dat het land geen rijke voetbalhistorie kent en de sport in media- en publieke aandacht een fors ondergeschikte positie ten opzichte van Rugby en AFL inneemt (al is het inmiddels de grootste sport qua actieve beoefening), maar het blijft toch een vreemde gewaarwording voor ‘football tragics’ zoals wij.

Maar goed, Europeanen, Aziaten en Zuid-Amerikanen genoeg om er toch een feestje van te maken en dat gebeurde dan ook in en rond Darling Harbour, waar een van de 7 officiële FIFA Fan Fest-sites (wat een belachelijk concept eigenlijk met allerlei bizarre door commercie ingegeven c.q. opgelegde restricties) wereldwijd was gevestigd. En gelukkig was er weer een aantal ondernemend ingestelde Hollanders op het briljante idee gekomen om een kroeg aan Darling Harbour af te huren en daar bij iedere wedstrijd van het Nederlands elftal een groots Oranje-feest te organiseren. Middenstip-achtige taferelen te over derhalve.

Carmen kon daar letterlijk over meepraten, want na zo’n avondje ‘Holland House’ meegemaakt te hebben, was zij richting Nederland vertrokken (verjaardagskado voor haar 18verjaardag) alwaar zij letterlijk vanaf de Middenstip via de telefoon verscheidene malen live verslag deed van de knotsgekke taferelen na wederom een gewonnen wedstrijd richting finale.

En tsja, die finale zelf – ach, er is al genoeg over gesproken en geschreven.

Edwin was achteraf in ieder geval blij dat hij niet was ingegaan op het aanbod om er ‘live’ bij te zijn (de Australische bond had 2 kaartjes voor hem geregeld), omdat de in Spanje vertoevende Robert, door Edwin benaderd om samen met hem Zuid-Afrika onveilig te maken (inderdaad, dat klinkt getuige het imago van het land wellicht enigszins vreemd, maar dan kennen ze het duo Pierik/Lugt nog niet), er ‘een slecht voorgevoel’ bij had gehad.

Zo zie je maar, van je vrienden moet je het hebben - Edwin is hem welgemeend dankbaar.

Tegelijkertijd hebben beide families thans met elkaar afgesproken er gezamenlijk in 2014 in Brazilië wel bij te zijn, dus daar verheugen wij ons nu al op.

 

Inmiddels is het al weer begin oktober, en:

-          zit Carmen (op de foto aan het diner bij Circular Quay ter ere van 'haar 18e') in de voorbereiding van haar eindexamen;

-          moesten we om een sponsorbudget op te maken met het gezin voor bijna 1.500 euro lunchen, hetgeen mede dankzij Henriëtte’s uitstekende keuze om 30 gram -overigens vrij smakeloze- kaviaar van een euro’tje of 200 plus een kreeftje van eenzelfde bedrag weg te werken, wonderwel lukte (Carmen’s -in levende staat- veelvuldig gemasseerd en graan-gevoed stukje vlees van 200 gram en 120 euro hielp daarbij eveneens),

-          is Victor toegelaten op de (gemengde) school waar Carmen de laatste 2 jaar heeft vertoefd,

-          zijn Henriëtte en Dylan tussendoor nog een keertje 2 weken naar Nederland geweest,

-          staat Sydney FC na 8 wedstrijdrondes zonder winstpartij onderaan (!!), en

-          komt de temperatuur weer met regelmaat boven de 20 graden.

Laat het voorjaar maar komen, is ook de mening van onze mega-BBQ (met dank aan de oesters en de garnalen).



Edwin van het strand, Sydney kleurt Oranje en Blue Bottle Jellyfish

19:43, 3/10/2010 .. 0 comments .. Link

Onze trouwe volgers zullen zich wellicht afvragen of er ‘aan onze zijde’ de afgelopen 3 maanden niets vermeldenswaardigs heeft plaatsgevonden, aangezien het laatste bericht op deze weblog al weer van 1 september jongstleden dateert. Niets is echter minder waar, er is in de afgelopen periode juist ongelooflijk veel gebeurd. Dit keer helaas niet alleen hoogtepunten, maar zeker (zoals alle vrienden en bekenden inmiddels weten) ook een groot dieptepunt, in de directe familiesfeer. Aangezien wij dit platform niet gepast achten om daar over uit te wijden, beperken wij ons hier tot bovenstaande melding.

In ieder geval hebben wij op de dag dat Sinterklaas weer richting Spanje is vertrokken, eindelijk weer eens de tijd en rust gevonden om u ‘bij te praten’ over het wel en wee van Thelugtfamily Down Under.

Welnu, om te beginnen is Edwin half september door Sydney FC ‘van het strand geplukt’ om zijn werkzame leven te hervatten. De 9 maanden ‘nietsnutten’ –beetje zwemmen, tennissen, bbq-en, vissen en uitstapjes met Henriëtte– had hij voorwaar als geen straf ervaren, maar degenen die Edwin een beetje kennen, weten dat hij zich geen mooiere uitdaging had kunnen wensen en zijn vrijheid hier met alle plezier voor opgaf. 

Overigens heeft Henriëtte het door deze toch nog vrij onverwachte ‘move’ van Edwin eveneens drukker dan ook, want sinds zijn aantreden bij de club mag zij de bedrijfsvoering van Derbystar volledig voor haar rekening nemen (er moet tenslotte ook aan het pensioen worden gewerkt). Er zijn inmiddels 12 duizend ballen onderweg, dus dat wordt een boel ‘dozen schuiven’. 

Door bovenstaande ontwikkeling ging er in ieder geval een streep door de plannen om met het voltallige gezin in oktober een uitstapje naar Nederland te maken. En dus bleven Victor en Edwin in Sydney achter toen Henriëtte met de twee overige kinderen het vliegtuig instapte.

Doordat Victor een weekje op kamp ging (wat hem overigens prima beviel en dus voor herhaling vatbaar is), kon Edwin zich tijdens deze periode volledig op zijn werk storten. Beide heren waren vervolgens wel in de gelegenheid om de (teleurstellende) wedstrijd tussen de Socceroos en Oranje in het stadion van Sydney FC bij te wonen. Voor Edwin was het extra leuk om met een paar ‘oude bekenden’ uit het Nederlandse voetbalwereldje te kunnen bijpraten.  

Over ‘Oranje’ gesproken, enkele weken voorafgaand aan bovengenoemde interland werd de stad al in deze kleur ‘ondergedompeld’, als gevolg van een uitzonderlijke zandstorm uit de Australische woestijnen. Een en ander leverde een bizar en surrealistisch beeld op.

Hoe dan ook, Edwin neemt dus sinds ruim 2 maanden dagelijks om 08.00 uur de fast ferry naar Circular Quay, om vervolgens met de bus de reis naar het stadion te vervolgen. Er zijn minder aangename vormen van woon-werk verkeer te bedenken, kan hij u verzekeren. In de file komt het tenslotte niet echt vaak voor dat de dolfijnen meezwemmen, nietwaar.

Hoe dan ook, voetbal is en blijft zijn lust en zijn leven en dus is Edwin weer volledig in zijn element. Sydney FC is een club met een geweldig potentieel (zowel op het gebied van fans als zakelijk), een prima stadion met 46.000 plaatsen en enkele zeer ambitieuze aandeelhouders, dus ingrediënten genoeg om er een toonaangevende club in Azië van te maken.

Daar waar Henriëtte bij alle thuiswedstrijden Edwin naar de Chairman’s Function vergezelt, zijn Victor en Dylan vaste bezoekers van de zogeheten ‘Cove’, een groep van 2 tot 3 duizend fanatieke fans, die 90 minuten lang onafgebroken staan te zingen en te springen. Geweldige sfeermakers zonder enige vorm van agressiviteit –en dat terwijl er vrijelijk bier wordt geschonken.

Carmen is vooralsnog niet meegeweest, maar die heeft het dan ook erg druk met het leren voor tentamens. Ze gaat er ‘vol’ voor en behaalt tot heden prima resultaten. In ieder geval heeft ze iets om na al het harde werk alvast naar uit te kijken, want haar ‘schoolies’ aan het einde van Year 12 zijn reeds geboekt: een week met vrienden en vriendinnen naar de Gold Coast in Queensland en, of het niet genoeg is, daarna nog een week met een groep naar Fiji.

Ook Victor en Dylan gaan prima. Dylan zit, sinds het bezoek naar Nederland in oktober, een stuk beter in zijn vel en heeft dit weekend zowel een feestje, als een vriendje logeren. Volgende week weer een feestje, dus dat lijkt helemaal goed te komen. Hij is weer de vrolijke en olijke Benjamin en daar zijn we erg blij mee.

Victor neemt sinds bijna 2 maanden deel aan de Bronze Medallion cursus van de Manly Life Saving Club en doet hiervoor de komende week examen. Daarna heeft Thelugtfamily er als het goed is een echte Life Guard bij. Dat betekent dus Beach Patrol voor Victor, die met zijn imposante lijf (onderstaande foto deed de President van NSW Rugby direct uitroepen dat hem een contract diende te worden aangeboden) ongetwijfeld door en met veel vrouwelijke toeristen op de gevoelige plaat zal worden vastgelegd.

Een van de onderdelen waarin Victor zich in het kader van het Life Saving dient te bekwamen is het zwemmen in en door de branding, alsmede het ‘doorklieven’ van zogeheten rip currents. Deze sterke onderwaterstromingen plegen argeloze badgasten de zee in te trekken en vormen met bijna 90 verdinkingen per jaar de grootste doodsoorzaak in en op de Australische wateren (ter vergelijking: jaarlijks vindt er 1 dodelijke haaien-aanval plaats). 

En dus doen hij en Edwin –die inmiddels ook het licht heeft gezien- ieder weekend zowel op zaterdag als zondag de ‘Shelley to Manly’-swim, ofwel een afstand van 1½ kilometer borstcrawlen van Shelley Beach naar Manly Beach. Af en toe met een golfslag waar je letterlijk zeeziekte-neigingen van krijgt, maar dat mag de pret niet drukken. De veel- en veelkleurigheid van vissen onderweg is imposant en de voldoening na afloop is geweldig. Zoniet echter gisteren, toen Victor geen zin had en Edwin besloot het traject dan maar alleen af te leggen. Gelukkig had hij Victor gevraagd wel mee te lopen, voor het geval er onderweg iets mis zou gaan. Edwin is natuurlijk geen twintig meer, al is het dat af en toe lastig aan zijn verstand te brengen.... 

Enfin, mis ging het en goed ook, want op ¾ van de afstand kreeg hij te maken met een zogenaamde ‘blue bottle jellyfish’ die het nodig achtte zich aan zijn linkerarm vast te klampen. De foto spreekt voor zich –is geen pretje, maar goed, gelukkig bleef de paniek achterwege (de hevige pijn overigens niet) en dus kon Edwin op eigen kracht het strand bereiken. Zo ziet u maar, het leven Down Under is niet zonder gevaren.

Tenslotte, over 1½ week -dan begint hier, jawel, de zomervakantie- vertrekken wij voor een 12-daagse cruise op de Pacific. Verslag en foto’s volgen.

Vanaf deze plek wensen wij u in ieder geval reeds hele fijne Kerstdagen en een prettige jaarwisseling toe. Dat alle wensen en dromen mogen uitkomen.

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Een eenmalige cruise, Oudjaar en boerenkool in Epe, familereŁnie Down Under en Sydney FC landskampioen
Edwin van het strand, Sydney kleurt Oranje en Blue Bottle Jellyfish

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer